ჩემი ბავშვობის უცხო მუზეუმი

by Lado Kilasonia

ლადო კილასონია „საბას“ ხუთგზის ფინალისტია. გამოქვეყნებული აქვს მოთხრობების კრებულები და
ორი რომანი. „ჩემი ბავშვობის უცხო მუზეუმში“ კი თავმოყრილია ესეები, რომლებიც ბოლო წლებშია დაწერილი.
ამავე დროს, ლადო კილასონია ყოფილი რაგბისტი და ევროპის ოთხგზის ჩემპიონია. წერდა სარაგბო სტატიებს სხვადასხვა ჟურნალსა თუ გაზეთში. ამჟამად საქართველოს 20 წლამდე მორაგბეთა ნაკრების მწვრთნელია.

ლადო კილასონიას ესეების კრებულში შეხვდებით ნაცნობსა და უცნობ გმირებს რეალური ცხოვრებიდან თუ ლიტერატურული სამყაროდან; პერსონაჟებს, რომლებმაც შეცვალეს ან შექმნეს ისტორია.
რაგბი, ლიტერატურა, თავზეხელაღებულობა და ფათერაკები– სწორედ ეს აერთიანებს წიგნის პერსონაჟებს: რიჩი მაქქოუსა და ართურ კონან დოილს, მეფე ერეკლესა და რევაზ ინანიშვილს, ისააკ ბაბელსა და უილიამ საროიანს, დათია ბადალაშვილსა და არჩილ ქიქოძეს, ზაირა არსენიშვილსა და აკა მორჩილაძეს.

168 pages, Paperback

First published January 1, 2021

Reviews

[tsotne · Rating 5 out of 5]

ასეთ კარგს არ ველოდი :დ

[Lana · Rating 4 out of 5]

ლიტერატურული თავები ძალიან კარგი და საინტერესო იყოო 🙌🏻

[Beka Adamashvili · Rating 4 out of 5]

სასიამოვნოდ საკითხავი ჩანაწერებია. ძირითადად, რაგბიზე, ლიტერატურასა და სხვა დანარჩენზე. ვინაიდან მსოფლიო რაგბისადმი ემოციური ბმა დიდად არ მაქვს, ლიტერატურული ნაწილი უფრო საჩემო აღმოჩნდა და ბევრი საერთოც აღმოვაჩინე ავტორთან. განსაკუთრებით მაინ რიდის ტრფობისა და შერლოკ ჰოლმსის სახლ-მუზეუმის დათვალიერებით გამოწვეული იმედგაცრუების კუთხით. ბეიკერ სტრიტის 221 B-ის მონახულებამ თავის დროზე მეც ის აზრი განმიმტკიცა, რომ ბავშვობის ზოგიერთი ოცნება ჯობს არასოდეს აგიხდეს. ისევე როგორც ბავშვობაში წაკითხული წიგნების გადაკითხვამ შეიძლება გააფუჭოს ის ემოციები, როგორითაც ეს წიგნები მახსოვრობას შემორჩა.

ზოგადად კი, აკა მორჩილაძის არამხატვრული ჩანაწერები ვისაც ხიბლავს, ალბათ, ეს წიგნი მათ უფრო მოეწონებათ. აკი ავტორი არც მალავს, რომ აკა მორჩილაძე განსაკუთრებით უყვარს და ეს სიყვარული თხრობის მანერაშიც იგრძნობა.

[David Kharaishvili · Rating 5 out of 5]

ალბათ სულ ორი ან სამი ისეთი ქართველი მწერალი მეგულება, რომლებიც წმინდად ესთეტიკურ სიამოვნებას არამხატვრული ტექსტებითაც განიჭებენ, ჰოდა, ამ მწერლებს შორის ლადო კილასონია ნამდვილადაა.
წიგნის შესავალში თვითონ კი ამბობს, არც მოთხრობები მეწერებოდა არც რომანი, ჩემს ირგვლივ შემოჯგუფულ ხალხსა და ნივთებზე ფიქრისაგან კი ესეები გამოდნაო, მაგრამ მე თუ მკითხავთ, ეს ესეები კი არა მოთხრობებია მწერლებსა და წიგნებზე, რეჟისორებსა და ფილმებზე, სპორტსა და სპორტსმენებზე. რაც მთავარია, მთელ ამ ამბებსაც ისე გულწრფელად და ძალდაუტანებლად ჰყვება, რომ მისი ხმაც გესმის და მწერლის ხმის გაგონება და მისი განცდილის გაზიარება და შეგრძნებაც ხომ ერთი და იგივეა, მით უფრო, თუ ამ წიგნში შენთვის უკვე ნაცნობი და საყვარელი პერსონაჟებიც მრავლად არიან.

[Levan Shakulashvili · Rating 4 out of 5]

ძალიან კარგი და გულწრფელი კრებულია და ავტორს ეტყობა როგორ უყვარს ნაწერებში საკუთარი სულის ნაწილის ჩადება და ძაან კაი რამეა ეგ, გულწრფელობა კიდე სხვაა და საკუთარი არსის ჩაქსოვა სხვა, განსაკუთრებით ზაირაზე ესეში, ძაან ახლო მოდის იქ რასაც წერს თავის მშობლებზე. მგონია რაგბიზე ბევრად კარგად გამოსდის წერა, თითქოს სიტყვები დაცურავენ, იმიტო რო მისია, მკვეთრად იგრძნობა ეგ და მომანდომა ცოტა უფრო ღრმად ჩაჯდომა სპორტისადმი, რაც გამისწორდა. ლიტერატურული ანალიზის დრო კიდე მგონია ხშირად ბევრ სპოილერს ყრიდა, რომელიც თვითონ ესეს არ აძლევდა რამე დამატებით ღირებულებას და თუ არ გაქვს ის წიგნი წაკითხული, წინასწარ რო გაწვდიან უცებ იმის რაიმე ნაწილს ამოგლეჯილად მე არ მიყვარს, but its okay რამე major სპოილერები არაა.
p.s - უცნაურია. სამხრეთ აფრიკაში სულ მინდოდა წასვლა (ალბათ 2010-ს მსოფლიოს მერე: ბავშვობის ფერადი მოგონებების, ვუვუზელას გამაყრუებელი ხმისა და ვაკა-ვაკას წყალობით, პირველი სპორტული ფესტივალი იყო რაშიც მთელი არსებით ვიყავი ჩართული) და რატომღაც სუ მეგონა რო კარგი სიტუაცია იყო ქვეყანაშიც, (გადაცემებიდან, სოც.ქსელებიდან და შოუებიდან) და ვინც ჩავიდა ქართველი საცხოვრებლად კარგი არავისგან გამიგია და ცოტა მწყინს რო რაღაცნაირად აღარ მინდა ჩასვლა. მეჰ.

[ნატი · Rating 4 out of 5]

ლადო კილასონია ყოფილა კაცი, პიროვნება. მე სასიამოვნოდ გაკვირვებული ვარ, არც მეგონა, მწერალი თუ იყო - თან ასეთი!