Klasik felsefenin Hellenistik döneminin genelde Aristoteles’in MÖ 322’deki ölümüyle başladığı ve Ptolemaios hanedanının son Mısır kraliçesi Kleopatra’nın MÖ 30’daki ölümüyle sona erdiği söylenir. Hellenistik çağda daha gelişmiş bir felsefi “okul” fikri ortaya çıkar. Platon’un Akademeia’sı ve Aristoteles’in Lykeion’u bazı açılardan birer felsefe okulu sayılabilirse de, Hellenistik çağda doğal dünya, mantık, epistemoloji ve etik alanında az veya çok ayrıntılı yorumlar sunan, birbirleriyle rekabet halinde çeşitli öğretiler geliştirilir. Bu düşünce okulları kurumsal açıdan az veya çok katı bir biçim edinir, başlarında ortak bir kararla seçilen bir lider veya skholarkhēs bulunur ve bu liderin ölümünden sonra onu izleyecek halefi de oldukça resmi bir prosedürle belirlenir. Bu dönemin başlıca iki okulu Stoacıların ve Epikourosçuların okullarıdır. Ancak Kynikler ile Kyreneliler gibi daha küçük okulların da var olduğu ve Platon’un Akademeia’sı ile Peripatetiklerin de varlıklarını sürdürdükleri unutulmamalıdır.
Umberto Eco was an Italian medievalist, philosopher, semiotician, novelist, cultural critic, and political and social commentator. In English, he is best known for his popular 1980 novel The Name of the Rose, a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies and literary theory, as well as Foucault's Pendulum, his 1988 novel which touches on similar themes.
Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice-monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur-Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.
Εντελώς υποκειμενικά, ο δεύτερος τόμος της σειράς μου φάνηκε πιο ενδιαφέρων από τον πρώτο. Καλύπτει την περίοδο από τους ελληνιστικούς χρόνους ως τον μεσαίωνα και αναλύει θέματα που προσωπικά δεν τα ήξερα καθόλου. Π.χ. δεν είχα ιδέα για τον γνωστικισμό ως φιλοσοφικό "ρεύμα" (σιγά μην ντραπώ να το πω, εσείς δηλαδή τονε ξέρατε;;) και επίσης είναι πολύ χρήσιμη η θεώρηση της χριστιανικής φιλοσοφίας κατά τα πρώτα βήματα του χριστιανισμού ως μιας περιθωριακής φιλοσοφικής σκέψης που δεν κυριαρχούσε στο δυτικό κόσμο (καμιά φορά ξεχνάμε ότι κάποτε οι χριστιανοί ήσαντο μειοψηφία στη Δύση) καθώς και η ανάλυση όλων εκείνων των ιδεών, σε πολλές περιπτώσεις ετερόκλητων, που έπρεπε να συγκεντρωθούν και να αξιολογηθούν κατά τα πρώτα βήματα της νέας θρησκείας προκειμένου να θεμελιωθεί ο φιλοσοφικός της πυρήνας και προσανατολισμός.
Θα ήθελα μια πιο απλή γραφή σε κάποια σημεία πάντως, μια πιο στρωτή ανάλυση ώστε να μη χρειάζεται να γκουκλάρω τόσο αυτά που δεν καταλαβαίνω (διότι εννοείται ότι γκούγκλαρα ασύστολα και κατ' επανάληψη). Θα μου πείτε ότι ίσως η σειρά δεν απευθύνεται σε άσχετους και ίσως να έχετε δίκιο. Πάντως επειδή ενδεχομένως να το διαβάσουν και άλλοι άσχετοι, δεν βοηθά ο τρόπος που αναπτύσσονται τα θέματα καθώς δε δίνεται επαρκώς το ιστορικό πλαίσιο ανάπτυξης των διαφόρων φιλοσοφικών ιδεών και επιπλέον δεν είναι πάντα βολικό να ψάχνεις ταυτόχρονα με την ανάγνωση να βρεις τι εννοεί ο μελετητής με την ανάλυση του. Σε γενικές γραμμές πάντως το βρήκα πολύ ενδιαφέρον.
Tarih ile bağlantılı değil. Ya da 'başlangıç' olarak görülen bu kitabı anlamanız için aslında bir şeyler biliyor olmanız lazım. Çünkü dönem ve filozoflarıyla ilgili birbirinden bağımsız makaleler art arda dizilmiş. O sebeple ben anlamakta güçlük çektim. Halbuki ilk kitapta biraz daha somut bir yol çizilmişti.
Bilgilerin ilk kitapta olduğu kadar derli toplu olmaması kitap içinde biraz kaybolmama sebep oldu. Okumayı derinleştirmek amacıyla serpiştirildiğini düşündüğüm bağımsız makalelerin (mise-en-page) sayfa düzeninde biraz daha özen gösterilmesini beklerdim. Konunun hatta paragrafın makaleyle bölünüp iki sayfa sonra devam etmesi amacına hizmet etmediği gibi yer yer kafamı karıştırdı. Anlam bulanıklığı yaratan cümleler ile özne-yüklem uyumsuzluğuna dayalı nice anlatım bozuklukları gibi redaksiyondan geçmemiş cümleler hem okuma sürecini baltalıyor hem de bir Giriş/ Başlangıç kitabında ilerlemeyi zorlaştırıyor. Umarım bir sonraki baskıdan önce özellikle redaksiyon sürecinde daha titiz davranırlar.
Το βιβλίο προφανώς και το διάβασα στα ελληνικά από τις εκδόσεις του Βήματος για την σειρά Ιστορία της Φιλοσοφίας. Είναι μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή για την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο στην εξέλιξη της φιλοσοφίας. Πλωτίνος. Επίκουρος, Μάρκος Αυριλιος, Βοηθειος, Σενέκας, Αυγουστίνος και άλλοι φιλόσοφοι παρελαύνουν με τις ιδέες τους, την διδασκαλία τους και την ζωή τους σε μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών όπου η διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας αρχίζει να κυριαρχεί εις βάρος της ελεύθερης έκφρασης της φιλοσοφικής σκέψης. Οι ομάδα του Eco δίνει περισσότερο χώρο στους Λατίνους φιλοσόφους (λογικό) σε σχέση με τους Έλληνες αλλά αυτό δεν επιδρά στο συνεκτικό τρόπο γραφή του κειμένου.
Sürekli antik yunan tarihi okumaktan bir nebze sıkıldığım için daha bilmediğim bir döneme ışık tutması için serinin ikinci kitabıyla başladım. 6. kitabının da çıktığı bu günlerde 'easy reading' için güzel bir alternatif. Özellikle dizgesiyle okuma zevkini katlayan bu kitaptaki zamansal harita ya da düşünsel akış aklımda çok kalmasa dahi ara ara verilmiş metinsel örnekler ve dönemsel bütünlüklü anlatı hoşuma gittiği için okumaya devam ediyorum. Bir referans kitabı gibi kapsamlı bir anlatısı yok ama dönülüp arada bakılabilecek bir kitap.
Επίκουρος, στωικοί, Ευκλείδης, Σενέκας, Επίκτητος, Λουκρήτιος, Πλωτίνος, Γαληνός, Κλήμης, Ωριγένης, Τερτυλλιανός, Αυγουστίνος, Σεβερίνος Βοήθιος, Ιωάννης Σκώτος Εριγένης. Η διαμάχη πλατωνικών και αριστοτελικών συνεχίζεται με φόντο τον χριστιανισμό που ενισχύει τους πλατωνικούς. Στις Εξομολογήσεις του Αυγουστίνου: "Θέτοντας το πρόβλημα του τι είναι χρόνος, ξεκινά από το ερώτημα 'τι έκανε ο Θεός πριν από τη δημιουργία;' και καταλήγει ότι δημιουργώντας ο Θεός τον κόσμο, ο Θεός δημιούργησε και τον χρόνο, επομένως το πρόβλημα είναι ψευδές."