What do you think?
Rate this book
De gelukkigste man van Nederland
Wie is de echte Mark Rutte?
Who cares?
Interessanter dan hoe Rutte uitgroeide tot de onaantastbare premier die hij nu is (of waar en met wie hij met vakantie gaat), is de vraag wat het zegt dat Nederland zich al een decennium laat leiden door een politicus die er prat op gaat geen langetermijnvisie te hebben en geen grote overtuigingen. Heeft Nederland die dan ook niet?
In De gelukkigste man van Nederland schrijft Joost de Vries over hoe politiek onze cultuur beïnvloedt – en omgekeerd. In speelse, wervelende essays over onder meer Mark Rutte en Badr Hari, Voetbal Inside en De luizenmoeder, Rutger Bregman en Ilja Leonard Pfeijffer portretteert De Vries een land dat graag klaagt, maar als het erop aankomt diep tevreden lijkt met zichzelf.
In De gelukkigste man van Nederland stelt Joost de Vries de hamvraag: wat betekent het om overeind te blijven in een wereld die steeds sneller verandert?
Joost de Vries (1983) is adjunct-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Sinds zijn debuutroman Clausewitz in 2010 geldt hij als een van de toonaangevende schrijvers van zijn generatie, van zowel romans als essays. Zijn essaybundel Vechtmemoires werd genomineerd voor de Jan Hanlo Essayprijs. Zijn roman De republiek werd onder meer bekroond met de Gouden Boekenuil en werd in meer dan tien talen vertaald.
Who cares?
Interessanter dan hoe Rutte uitgroeide tot de onaantastbare premier die hij nu is (of waar en met wie hij met vakantie gaat), is de vraag wat het zegt dat Nederland zich al een decennium laat leiden door een politicus die er prat op gaat geen langetermijnvisie te hebben en geen grote overtuigingen. Heeft Nederland die dan ook niet?
In De gelukkigste man van Nederland schrijft Joost de Vries over hoe politiek onze cultuur beïnvloedt – en omgekeerd. In speelse, wervelende essays over onder meer Mark Rutte en Badr Hari, Voetbal Inside en De luizenmoeder, Rutger Bregman en Ilja Leonard Pfeijffer portretteert De Vries een land dat graag klaagt, maar als het erop aankomt diep tevreden lijkt met zichzelf.
In De gelukkigste man van Nederland stelt Joost de Vries de hamvraag: wat betekent het om overeind te blijven in een wereld die steeds sneller verandert?
Joost de Vries (1983) is adjunct-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Sinds zijn debuutroman Clausewitz in 2010 geldt hij als een van de toonaangevende schrijvers van zijn generatie, van zowel romans als essays. Zijn essaybundel Vechtmemoires werd genomineerd voor de Jan Hanlo Essayprijs. Zijn roman De republiek werd onder meer bekroond met de Gouden Boekenuil en werd in meer dan tien talen vertaald.
- GenresNonfictionEssays
224 pages, Paperback
Published January 1, 2021
134 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
October 24, 2021
Ik had me echt verheugd op de essays van de Boeken FM-host en adjunct-hoofdredacteur (in die volgorde) van De Groene Amsterdammer Joost de Vries en bij het eerste essay dacht ik gelijk al: vlot én intellectueel essays schrijven, het kan dus wel!
Helemaal in de wolken hiervan las ik verlekkerd door. Al snel werd het onderwerp Mark Rutte losgelaten en probeerde De Vries de maatschappelijke ontwikkelingen breder te duiden. Hoewel ik het jammer vond dat dat meer een excuus bleek om de essays die nog op de plank lagen erin te kunnen verwerken, moest toen de grootste ergernis nog komen die ik helaas typisch vind voor millennialproza: het incrowd-gehalte.
In bijvoorbeeld en essay over de positie die Badr Hari inneemt in de collectieve symboliek van Nederland (wow, dat klinkt maatschappelijk betrokken; dat moet een integer essay worden!) vermeldt De Vries dat hij naar het kickbokstoernooi gereden wordt door zijn goede vriend Philip Huff ('Philip, ouwe legend, hoe gaat-ie daar, kanjer?' 'Joost, je bent zelf een legend koning!'). De Vries kan het dan niet laten om een pagina lang uit te weiden over hoe goed de roman Niemand in de stad van zijn goede vriend wel niet is, want hij is immers een hedendaagse Nederlandse schrijver die literatuur zo onaantrekkelijk heeft gemaakt voor een groot deel van de bevolking, dat je elkaar als schrijvers onderling wel schouderklopjes moet blijven geven om het hoofd boven water te houden. Een andere reden kan ik niet bedenken voor deze schaamteloze sluikreclame in een essay over een ander onderwerp:
Het verhaal [van vriend Huff dus] lijkt aanvankelijk weinig meer dan een opeenstapeling van losse scènes uit een studentenleven, domme feestjes, veel zuipen, huisgenoten die binnenlopen als je net je vriendin oraal bevredigt, een weddenschap of iemand 23 borrelnootjes kwijt kan en dat kan ('In zijn hand houdt hij een voorhuid in de vorm van een lege patatzak'), maar langzaam slijpt Philip er een tweede verhaallijn in over onhandig gedoe met een meisje dat eigenlijk net even te cool is om in het echt te bestaan - maar de onhandigheid klopt. En de toon klopt ook, en dat is het belangrijkst, het tilt zijn boek op, het maakt de melancholie invoelbaar, maakt de losheid coherent, iets wat absoluut literatuur is en het is niets voor mij om jaloers te zijn op een andere schrijver, en dat ben ik ook niet, maar even steekt het, dat ik zo'n moeite heb met iets simpels te vertellen, dat ik altijd zo fucking moeilijk moet doen met alles. (p.164)
En passant blijkt Huff dit essay gewoon nagelezen te hebben, maar ook hij voelde zich niet geroepen om tegen zijn vriend te zeggen: doe maar even niet, koning. Plots begreep ik de leerlingen uit sociaal-economisch lagere milieus in het tv-programma Dream School beter dan ooit, nadat ze allemaal ruzie kregen met leraar Huff omdat ze het zo'n arrogante kwal vonden. Te veel hedendaagse Nederlandse schrijvers doen zich enerzijds maatschappelijk betrokken voor, maar zijn anderzijds zo gericht op hun eigen wereldje, dat ze het contact totaal verloren zijn met de mensen die buiten die wereld staan.
En daar baal ik van, want toen ik tiener was haalde ik juist troost en begrip uit literatuur omdat het iets universeels had. Ik vind dit boek helaas weer een voorbeeld van de naar binnenkering van (een deel van) de literaire wereld.
Helemaal in de wolken hiervan las ik verlekkerd door. Al snel werd het onderwerp Mark Rutte losgelaten en probeerde De Vries de maatschappelijke ontwikkelingen breder te duiden. Hoewel ik het jammer vond dat dat meer een excuus bleek om de essays die nog op de plank lagen erin te kunnen verwerken, moest toen de grootste ergernis nog komen die ik helaas typisch vind voor millennialproza: het incrowd-gehalte.
In bijvoorbeeld en essay over de positie die Badr Hari inneemt in de collectieve symboliek van Nederland (wow, dat klinkt maatschappelijk betrokken; dat moet een integer essay worden!) vermeldt De Vries dat hij naar het kickbokstoernooi gereden wordt door zijn goede vriend Philip Huff ('Philip, ouwe legend, hoe gaat-ie daar, kanjer?' 'Joost, je bent zelf een legend koning!'). De Vries kan het dan niet laten om een pagina lang uit te weiden over hoe goed de roman Niemand in de stad van zijn goede vriend wel niet is, want hij is immers een hedendaagse Nederlandse schrijver die literatuur zo onaantrekkelijk heeft gemaakt voor een groot deel van de bevolking, dat je elkaar als schrijvers onderling wel schouderklopjes moet blijven geven om het hoofd boven water te houden. Een andere reden kan ik niet bedenken voor deze schaamteloze sluikreclame in een essay over een ander onderwerp:
Het verhaal [van vriend Huff dus] lijkt aanvankelijk weinig meer dan een opeenstapeling van losse scènes uit een studentenleven, domme feestjes, veel zuipen, huisgenoten die binnenlopen als je net je vriendin oraal bevredigt, een weddenschap of iemand 23 borrelnootjes kwijt kan en dat kan ('In zijn hand houdt hij een voorhuid in de vorm van een lege patatzak'), maar langzaam slijpt Philip er een tweede verhaallijn in over onhandig gedoe met een meisje dat eigenlijk net even te cool is om in het echt te bestaan - maar de onhandigheid klopt. En de toon klopt ook, en dat is het belangrijkst, het tilt zijn boek op, het maakt de melancholie invoelbaar, maakt de losheid coherent, iets wat absoluut literatuur is en het is niets voor mij om jaloers te zijn op een andere schrijver, en dat ben ik ook niet, maar even steekt het, dat ik zo'n moeite heb met iets simpels te vertellen, dat ik altijd zo fucking moeilijk moet doen met alles. (p.164)
En passant blijkt Huff dit essay gewoon nagelezen te hebben, maar ook hij voelde zich niet geroepen om tegen zijn vriend te zeggen: doe maar even niet, koning. Plots begreep ik de leerlingen uit sociaal-economisch lagere milieus in het tv-programma Dream School beter dan ooit, nadat ze allemaal ruzie kregen met leraar Huff omdat ze het zo'n arrogante kwal vonden. Te veel hedendaagse Nederlandse schrijvers doen zich enerzijds maatschappelijk betrokken voor, maar zijn anderzijds zo gericht op hun eigen wereldje, dat ze het contact totaal verloren zijn met de mensen die buiten die wereld staan.
En daar baal ik van, want toen ik tiener was haalde ik juist troost en begrip uit literatuur omdat het iets universeels had. Ik vind dit boek helaas weer een voorbeeld van de naar binnenkering van (een deel van) de literaire wereld.
January 29, 2025
De gelukkigste man van de wereld - Joost de Vries
Ik wilde dit boek lezen omdat ik altijd naar Joost de Vries luister in de fijne podcast Boeken FM. Niet omdat ik een Mark Rutte fan ben. Joost de Vries schrijft in dit boek essays over uiteenlopende onderwerpen. Niet alleen maar over Mark Rutte, wat de titel en de omslag doet vermoeden. Dat maakt dat je in het begin van dit boek nogal zoekend leest: wat is de bedoeling van dit boek? Maar als je gewoon de essays leest, dan kan De Vries erg fijn schrijven en zijn de onderwerpen interessant.
Universele thema’s zoals eenzaamheid, rouw. Maar ook over Mount Everest beklimmingen, VI en Badr Hari.
Soms iets te veel van hier naar daar, soms iets te veel boekbespreking, maar wel prikkelend en lekker geschreven.
Heerlijk is het essay waarin hij afrekent met Rutger Bregman, dan hoef ik dat boek zelf niet meer te lezen 😁.
#bookstagram
#degelukkigstemanvannederland
Ik wilde dit boek lezen omdat ik altijd naar Joost de Vries luister in de fijne podcast Boeken FM. Niet omdat ik een Mark Rutte fan ben. Joost de Vries schrijft in dit boek essays over uiteenlopende onderwerpen. Niet alleen maar over Mark Rutte, wat de titel en de omslag doet vermoeden. Dat maakt dat je in het begin van dit boek nogal zoekend leest: wat is de bedoeling van dit boek? Maar als je gewoon de essays leest, dan kan De Vries erg fijn schrijven en zijn de onderwerpen interessant.
Universele thema’s zoals eenzaamheid, rouw. Maar ook over Mount Everest beklimmingen, VI en Badr Hari.
Soms iets te veel van hier naar daar, soms iets te veel boekbespreking, maar wel prikkelend en lekker geschreven.
Heerlijk is het essay waarin hij afrekent met Rutger Bregman, dan hoef ik dat boek zelf niet meer te lezen 😁.
#bookstagram
#degelukkigstemanvannederland
July 25, 2023
Joost de Vries loves Joan Didion en dat merk je. Sommige stukken sterk, sommige minder. 2 ezelsoortjes verdiend!
March 12, 2021
Dit boek gaat over allemaal fenomenen die ik zelf heb ervaren of geconstateerd die ik zelf niet zo had kunnen formuleren: happiness writes white, waarom de rouwroltrap niet klopt, waarom ik het boek "De Meeste Mensen Deugen" niet vind deugen - al is het een sympathieke gedachte, waarom Rutte wellicht de politicus is die we 'verdienen', waarom ik het plot van Post Mortem al jarenlang ben vergeten maar nog wel een lingering feel van het boek heb, en dat James Salter misschien de auteur is wiens werk ik nu moet lezen.
June 6, 2021
Een verzameling essays, uiteraard van verschillend niveau. Enkele toppers verheffen deze bundel tot vier sterren. Joost wil tonen dat hij (gratis, want op uitnodiging) de hele wereld afreist en maakt het motto 'we reizen om te leren' echt waar. Als Vlaming lees je dit boek zoals je een Brits boek leest, de auteur bespreekt met Rutten de binnenlandse politiek en stopt daar genoeg universele kracht in om boeiend te zijn, ook voor het niet uitverkoren volk.
De Vries is echt 2021, je krijgt een goed inzicht in de trendy topics, en ... hij kiest een kant.
Voor mij is het meest relevante deel de lijnrechte aanval op Bregmans deugende mensen. Historicus Bregman heeft immers de gedragswetenschappers te kijk gezet door in hun archieven te duiken en heeft er veel bedrog gevonden. Maar Historicus De Vries strijdt met gelijke wapens. Dan vallen wel enkele kaarten van Bregman huisje.
Grote schrijvers beheersen de kunst van de polemiek. Leuk dat de Vries alle registers open trekt om Ilja Pfeijffer te ontmaskeren.
De Vries is echt 2021, je krijgt een goed inzicht in de trendy topics, en ... hij kiest een kant.
Voor mij is het meest relevante deel de lijnrechte aanval op Bregmans deugende mensen. Historicus Bregman heeft immers de gedragswetenschappers te kijk gezet door in hun archieven te duiken en heeft er veel bedrog gevonden. Maar Historicus De Vries strijdt met gelijke wapens. Dan vallen wel enkele kaarten van Bregman huisje.
Grote schrijvers beheersen de kunst van de polemiek. Leuk dat de Vries alle registers open trekt om Ilja Pfeijffer te ontmaskeren.
June 9, 2025
Joost de Vries is zonder meer de beste biograaf van Mark Rutte.
April 22, 2025
De titel en de omslag doen vermoeden dat Joost de Vries ons gaat vertellen wat Rutte de gelukkigste man van Nederland maakt. En als je dan de eerste paar regels van de achterflap leest, (ja ik beken dat ik die eigenlijk niet meer lees voor ik aan een boek begin want het geeft vaak teveel weg), denk je ook nog dat de Vries meer gaat vertellen over wat het zegt dat Nederland zich al een decennium laat leiden door een politicus die er prat op gaat geen langetermijnvisie te hebben en geen grote overtuigingen. Heeft Nederland die dan ook niet? Dat maakte dat ik na essay twee ineens dacht: Huh waar is Rutte gebleven? En dat was toch - wie had dat ooit gedacht - een teleurstelling.
Maar als je dit boek leest als een set gebundelde essays van Joost de Vries (die misschien al eerder in de Groene verschenen?). Dan leest het vermakelijk, want hij kan goed schrijven, over hele uiteenlopende onderwerpen: van Mount Everest tot een betoog wat er mis is met het boek van Rutger Brugman of een essay over Badr Hari.
Maar als je dit boek leest als een set gebundelde essays van Joost de Vries (die misschien al eerder in de Groene verschenen?). Dan leest het vermakelijk, want hij kan goed schrijven, over hele uiteenlopende onderwerpen: van Mount Everest tot een betoog wat er mis is met het boek van Rutger Brugman of een essay over Badr Hari.
March 19, 2025
Treinboek 2: Vlijmscherpe en humoristische bundeling van essays waarin vooral de Nederlandse politieke cultuur onder de loep genomen wordt. Het doet je interesse in politiek herleven in tijden van fatigue. Je kunt politicologie studeren maar je kunt ook gewoon dit boek lezen, dan ben je er ook wel zo'n beetje.
Bij vlagen zo interessant dat ik passages ben gaan markeren. Iets om vaker te doen.
Tegen het einde neemt de eerdere kracht en passie af en worden de essays iets teveel een rant maar toch 4/5
Bij vlagen zo interessant dat ik passages ben gaan markeren. Iets om vaker te doen.
Tegen het einde neemt de eerdere kracht en passie af en worden de essays iets teveel een rant maar toch 4/5
March 27, 2021
Een serie grotendeels hele mooie essays. Wisselende onderwerpen. Het begint met een aantal intrigerendere essays over Mark Rutte, waarna de onderwerpen breed uit elkaar lopen. Geen heldere lijn, maar stuk voor stuk zijn mooi geschreven leuk om te lezen, maar zetten ze je ook aan het denken. De hoofdstukken over rouw (ergens in het midden) en over geluk (aan het einde) zijn wel de absolute hoogtepunten
Read
February 22, 2025Erg leuk geschreven met mooie inzichten. Een klein beetje verlopen, maar dat hindert het leesplezier niet. Vooral wanneer Joost de Vries bepaalde fenomenen van onze tijd analyseert zoals de populariteit van Rutte, Bregman en VI is het boek op z'n vermakelijkst.
February 20, 2021
'Weet je hoe je een ijsbeer neerschiet?' vroeg ze.
'Met een geweer,' zei ik.
'Met een geweer,' zei ik.
July 18, 2025
Dit boek gaat niet (alleen) over Rutte, maar is eigenlijk een verzameling van allerlei essays. Ik ben niet echt onder de indruk, zo beschrijft Joost in verschillende hoofdstukken wat er allemaal mis is met boeken van Rutger Bregman en Ilja Leonard Pfeiffer, wat op zich prima is, maar het aantal pagina's dat hij eraan besteedt maakt het allemaal nogal zeikerig. Er zit ook niet echt een kop en staart aan het boek. Al met al ben ik niet onder de indruk.
April 5, 2021
Essays over allerlei onderwerpen. O.a. over Mark Rutte en wat het over ons land zegt dat hij onze premier is, Badr Hari, de luizenmoeder, wat er allemaal niet deugt aan "de meeste mensen deugen". Het ene essay sterker dan het ander, en soms gingen ze een beetje alle kanten op vond ik, maar het is zeker een aanrader! Soms hardop lachen, soms hardop nadenken.
July 15, 2022
Deze bundel beschouwingen is alleen al de moeite van het lezen waard voor de stukken over Bregman’s deugboek en over de vraag waarom Rutte zo’n liefhebber is van de Johnson-biografie van Robert A. Caro.
March 6, 2021
Het zijn drukke politieke tijden, zeker zo voor de verkiezingen. De politiek liefhebber kan zijn hart ophalen. In deze tijd verschijnen er ook veel boeken. Tijd om die in de picture te zetten en veel te lezen. Deze keer “De gelukkigste man van Nederland”. Mark Rutte op de cover. Wat denk je dan als lezer? Juist een boek dat over Mark Rutte gaat. Dat is echter maar gedeeltelijk waar. De cover is dan ook wel een beetje misleidend.
Mark Rutte komt in het boek maar mondjesmaat aanbod. Je komt maar een beetje van Mark te weten. Vele andere zaken en personen komen voorbij. Op zich ook boeiend, maar als je denkt een soort biografie van Rutte in handen te hebben dan is het een echte tegenvaller. Als ik iets over Derksen, Badr Hari of President Johnson wil lezen schaf ik daar wel de boeken voor aan.
De schrijfstijl van de auteur is goed te doen, het leest wel vlot, maar pas als je lezer omschakelt en Mark Rutte loslaat. Zoals gezegd interessant verhalen maar het is niet wat ik er van verwacht had. Het laat een beetje een wisselend gevoel achter.
Mark Rutte komt in het boek maar mondjesmaat aanbod. Je komt maar een beetje van Mark te weten. Vele andere zaken en personen komen voorbij. Op zich ook boeiend, maar als je denkt een soort biografie van Rutte in handen te hebben dan is het een echte tegenvaller. Als ik iets over Derksen, Badr Hari of President Johnson wil lezen schaf ik daar wel de boeken voor aan.
De schrijfstijl van de auteur is goed te doen, het leest wel vlot, maar pas als je lezer omschakelt en Mark Rutte loslaat. Zoals gezegd interessant verhalen maar het is niet wat ik er van verwacht had. Het laat een beetje een wisselend gevoel achter.
August 18, 2021
Verzameling essays van Joost de Vries. In eerste instantie dacht ik dat ze allemaal over Rutte gingen (dus ik was wat teleurgesteld toen dat niet zo was), maar de latere verhalen (bijv die over Badr Hari & Mallory de alpinist) waren echt goed!
Joost schrijft snel met veel venijnige grapjes tussendoor (soms zelfspot) en ik moest regelmatig hardop lachen (“ik wil hem troosten. Met mijn vagina”). Filosofisch gaat het niveau heen & weer, de ene keer lijkt het of hij je vooral aan het denken wil zetten, de andere keer lijkt het toch of hij een wel punt wil maken.
Joost schrijft snel met veel venijnige grapjes tussendoor (soms zelfspot) en ik moest regelmatig hardop lachen (“ik wil hem troosten. Met mijn vagina”). Filosofisch gaat het niveau heen & weer, de ene keer lijkt het of hij je vooral aan het denken wil zetten, de andere keer lijkt het toch of hij een wel punt wil maken.
June 2, 2022
Tuurlijk, er is van alles aan de hand met Mark Rutte en de samenleving die er uit zijn leiderschap voortvloeit. Maar waar het volgens De Vries op neerkomt, is dat Rutte cru en emotieloos is, omdat hij de eenzaamheid de baas is. Hij geeft niks los over zijn privéleven in talkshows, dus is hij geen transparante leider. Deze essaybundel heeft meer iets weg van zeiken over hoe zwaar het is om in onze overprikkelde, westerse samenleving stand te houden in plaats van dat het de vragen beantwoord over hoe de ideologieën van politici terug te zien zijn in de maatschappij.
April 17, 2021
Mooie overdenkingen over politiek (Mark Rutte) , over een aantal boeken en personen (Rutger Bregman, Gijp & Derksen, ilja Pfeiffer, over de handmaids tail tov Dubai) en over de beklimming van de Mount Everest, oa door Mallory. Goed geschreven.
July 3, 2021
Halverwege gestopt. De eerste 3 essays gaan nog over de desbetreffende "gelukkigste man van Nederland", daarna komen een breed scala van onderwerpen in ongerelateerde essays voorbij. Niet de reden dat ik het boek oppakte.
February 4, 2021
Waanzinnig gaaf boek, Joost.
September 2, 2021
Een solide verzameling essays, maar niets spectaculairs.
January 2, 2025
Collectie essays, grotendeels erg interessant. Slechts een deel over Mark Rutte, geinige en goede reflectie op De Meeste Mensen Deugen.
July 17, 2025
De ene essay is leuker dan de ander. Rutte op de cover is een keuze die ik niet begrijp.
September 14, 2025
Rutte als metafoor voor de maatschappij. Of afspiegeling, wat je wil.
Vermakelijke essays, maar beetje vsr-vibes.
Vermakelijke essays, maar beetje vsr-vibes.
July 15, 2021
Na 'Vechtmemoires', alweer een schitterende bundeling essays van Joost de Vries. Hier heb ik heel hard van genoten. Een plezier om te lezen.
De titel, een verwijzing naar de op de kaft afgebeelde Mark Rutten, is wel misleidend, want slechts een paar essays handelen over hem.
Bijzonder knap vond ik het stuk, 'Hoe je een ijsbeer schiet, brief uit Longyearbyen', waar hij en passant en met kennis van zaken de roman 'Een klein leven' onderuit haalt.
De titel, een verwijzing naar de op de kaft afgebeelde Mark Rutten, is wel misleidend, want slechts een paar essays handelen over hem.
Bijzonder knap vond ik het stuk, 'Hoe je een ijsbeer schiet, brief uit Longyearbyen', waar hij en passant en met kennis van zaken de roman 'Een klein leven' onderuit haalt.
Displaying 1 - 26 of 26 reviews