Ο γνωστός επικοινωνιολόγος και συγγραφέας αναλύει το φαινόμενο Τραμπ φτάνοντας μέχρι τις ρίζες του. Περιγράφει γλαφυρά πώς φτάσαμε στη νίκη του Τραμπ και την πολυεπίπεδη κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Ο Γιάννης Λούλης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, όταν η πόλη ήταν ακόμη πρότυπο κοσμοπολιτισμού, κάτι που επηρέασε την οπτική του αλλά και την εξωστρεφή του δραστηριότητα. Απέκτησε το διδακτορικό του (Ph.D.) από το Πανεπιστήμιο του Cambridge και είναι μέλος του Emmanuel College. Απέκτησε επίσης MA από το Πανεπιστήμιο του Essex, στο τμήμα Ρolitical Βehaviour. Σπούδασε Νομικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Σταδιακά, η επαγγελματική του δραστηριότητα στράφηκε στο πεδίο της στρατηγικής επικοινωνίας, στο οποίο εργάστηκε κυρίως εκτός Ελλάδος και ιδίως στην Κύπρο. Συμβούλεψε μεγάλες επιχειρήσεις και ομίλους με τον αδελφικό φίλο και συνέταιρό του Γιάννη Δημάκη, ενώ στον χώρο της πολιτικής ήταν ο σύμβουλος στρατηγικής για την εκλογή, ως Προέδρων, των Γλαύκου Κληρίδη, Δημήτρη Χριστόφια και Νίκου Αναστασιάδη. Στην Ελλάδα η μοναδική πολιτική συνεργασία του ήταν τεχνοκρατικού χαρακτήρα με τον Κώστα Καραμανλή. «Δάσκαλοί» του στα πρώτα βήματά του ήταν οι Αμερικανοί Sawyer & Αssociates, θρύλοι στον τομέα αυτόν. Αρθρογράφησε σε πολλές εφημερίδες και επιστημονικά περιοδικά εντός και εκτός Ελλάδος. Σήμερα γράφει ένα ολοσέλιδο άρθρο τον μήνα για την Εφημερίδα των Συντακτών. Τα βιβλία του για το ελληνικό πολιτικό σκηνικό είναι πολλά. Το 1995 προειδοποίησε για την Κρίση της Πολιτικής στην Ελλάδα. Ακολούθησαν βιβλία του στις εκδόσεις Λιβάνη. Aπό τις Eκδόσεις Καστανιώτη, την εποχή της μεγάλης κρίσης, εκδόθηκαν τέσσερα βιβλία του (2011, 2012, 2014, 2015), καθώς και το βιβλίο που θεωρεί έργο ζωής: Στις ρίζες του Κακού: Πώς και γιατί εκτροχιάστηκε η Μεταπολίτευση (2018). Αντίστοιχο έργο ζωής στα διεθνή θέματα ο συγγραφέας θεωρεί το παρόν βιβλίο. Και τούτο διότι ενσωματώνει τέσσερα βιβλία του για το διεθνές σκηνικό: Η επικίνδυνη υπερδύναμη, No happy end, Ομπάμα: Πώς γκρεμίστηκαν οι αυταπάτες, Άνομος κόσμος: Πώς φτάσαμε στην εποχή Τραμπ (2019). Eνδεικτικά, άρθρα και αναλύσεις του έχουν δημοσιευθεί σε ξένες επιθεωρήσεις, όπως Foreign Affairs, Encounter, Byzantine and Μodern Greek Studies, Communist Studies κ.ά. Για μια δεκαετία αρθρογραφούσε στη Wall Street Journal. Μια μονογραφία του είναι το Greece under Papandreou (Λονδίνο 1995). Ενώ το διδακτορικό του τιτλοφορείται The Greek Communist Party, 1940-1944 (Croom Helm, Λονδίνο 1982). Και μια προσωπική νότα: Ο Γιάννης Λούλης διατηρεί πλέον μόνο λίγες επιλεγμένες δραστηριότητες στο εξωτερικό. Ενώ απολαμβάνει, ως χειμερινός κολυμβητής, εκείνο που αποκαλεί, μαζί με τον εξαίρετο δήμαρχο Ανδρέα Κονδύλη, «το κρατίδιο του Αλίμου». Ένα κρατίδιο με σπάνια ποιότητα ζωής!
Προσπαθώντας να εξηγήσει το φαινόμενο Τραμπ, ο Λούλης αναφέρει την εξής πρόταση: Ο Τραμπ (μια ισχυρή επιχειρηματική προσωπικότητα) διασταυρώθηκε με τον ακροδεξιό λαϊκισμό. Δηλαδή, ούτε τον γέννησε, ούτε γεννήθηκε από αυτόν. Ο ένας χρησιμοποίησε τον άλλον. Ο Τραμπ έχει πρωτόγονο πολιτικό λόγο. Πολλές ομιλίες του, τις πιο "πολιτικές" του, τις έγραφε ο Στηβ Μπάνον, ένας σχεδόν φασίστας επιχειρηματίας στα ΜΜΕ, τον οποίον διόρισε στρατηγικό του σύμβουλο και για έναν χρόνο τον είχε και στον Λευκό Οίκο. Μέχρι που τον απέλυσε, όπως έπραττε και στο τηλεοπτικό του σώου. Οι λόγοι, αφήνεται να εννοηθεί, ήταν βασικά ότι έπαιρνε ο Μπάνον πολλά φώτα της δημοσιότητας. Και ο ακροδεξιός λαϊκισμός απ' την πλευρά του έψαχνε επιτέλους τον "στρονγκμαν" που θα είχε ως αναφορά. Και τί αναφορά! Κυβερνητική, στο ισχυρότερο κράτος του πλανήτη. Ο Λούλης αναλύει τους λόγους που επικράτησε ο Τραμπ. Εν συντομία: 1. Η οργή και η ανασφάλεια της κοινωνίας και ειδικά της λευκής εργατικής τάξης (ανώτερο στρώμα σε σχέση με τους μαύρους κλπ) από το κραχ του 2008 και από την ομολογημένη πλέον αποτυχία της διακυβέρνησης Ομπάμα να δώσει λύσεις στο εσωτερικό. 2. Η έλλειψη πολιτικού προσωπικού στο κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, μετά από αλλεπάλληλες ήττες το 2008 και 2012. Όλοι οι υποψήφιοι για το χρίσμα το 2016 ήταν από γραφικοί και πέρα ή ο Τραμπ τους έκανε να φαίνονται γραφικοί, όταν αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν την ακροδεξιά σε ορισμένες πλευρές ατζέντα του, χωρίς να την έχουν καλοχωνέψει. 3. Η αντίπαλός του του 2016. Η Χίλαρρυ Κλίντον ήταν η χειρότερη που θα μπορούσε να διαλέξει το Δημοκρατικό Κόμμα. Εκπρόσωπος του πιο βαθιού κατεστημένου, σε πολιτική αφασία σε σχέση με την νέα κοινωνική πραγματικότητα, υπερασπίστρια της διακυβέρνησης Ομπάμα όπου η διαχείριση στα εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα απέτυχε παταγωδώς. 4. Η υποχώρηση των πιο φιλελεύθερων αντιλήψεων, από την παράνομη και κόντρα στις αρχές του διεθνούς δικαίου πολιτική του Τζωρτζ Μπους τζούνιορ (" ο πόλεμος στην τρομοκρατία"), που συνέχισε ο Ομπάμα. Ο πρώτος βασάνιζε, ο δεύτερος θανάτωνε με ντρόουν, για να αναφέρουμε δυο στιγμιότυπα που δεν είναι και τόσο σε δεύτερο πλάνο. Ο Τραμπ λοιπόν μάζεψε κυρίως τιμωρητική ψήφο. Στις πρώτες εκλογές που και οι δυο υποψήφιοι συγκέντρωναν στις δημοσκοπήσεις περισσότερες αρνητικές από θετικές κρίσεις. Μόνο που της Κλίντον ήταν πιο αρνητικές. Και την μάζεψε σε κρίσιμες πολιτείες. Ευνοήθηκε δηλαδή από το καλπονοθευτικό σύστημα της Υπερδύναμης. Και στη συνέχεια άφησε το στίγμα του στην παγκόσμια πολιτική, εγκαινιάζοντας έναν καινούργιο βούρκο στον ήδη υπάρχοντα.