Hoe vaker ik Mel Wallis de Vries lees hoe vaker ik me afvraag: "Is dit eng, of is het gewoon gezeik?"
Negen van de tien keer? Gezeik.
Waarom zijn al haar verhalen van die enorme zeikverhalen?
Ja, ja, dit is geschreven voor veertien jarige en misschien had ik het leuker en enger gevonden als ik niet al bijna dertig was, maar ik irriteer me tegenwoordig echt dood aan de manier waarop Mel schrijft. Overigens heeft ze in recente jaren best nog wel eens iets goeds geschreven dus ik ben meer van mening dat de meeste verhalen gewoon... ik zeg het maar gewoon... slecht geschreven zijn.
Het voelt alsof we keer op keer hetzelfde verhaal opnieuw lezen. Natuurlijk is er wat verschil. De manier waarop iemand dood gaat, degene die er uiteindelijk achter zit, of er überhaupt iemand dood gaat, blablabla.
Maar alle persoonlijkheden van alle characters zijn precies hetzelfde. Ik lees het gewoon keer op keer op keer weer.
En god, wat zijn het vervelende personages.
Je kunt mij niet wijs maken dat je geen goede thriller kunt schrijven zonder alleen maar irritante personages te gebruiken.
Weetje wanneer het pas echt goed zou zijn? Als we ook maar een klein beetje echt om deze karakters geven.
Ik heb zoveel met mijn ogen gerolt! Ik zou niet eens kunnen bijhouden hoevaak dat gepaard ging met een diepe zucht.
Natuurlijk is de situatie iets dat mensen vaak overkomt (minus het thriller aspect). We zeggen niet voor niets iets over het derde wiel zijn.
Ik heb het zelf ook allemaal meegemaakt. Ik was ook het derde wiel nadat er iemand bij kwam. En ja, dat was vervelend... maar ik had echt niet de hele tijd dat soort inner-monologue going on. En de manier waarop ze met elkaar om gingen echt... kom op.
Ugh, het is gewoon zo vervelend om te lezen.
Het is dat deze boeken makkelijk weglezen (als we kijken naar de TIJD die het kost, tenminste) en dat ik nu al zoveel van haar heb gelezen dat ik eigenlijk een soort van bij wil blijven, maar ik vraag me sterk af wanneer de dag komt dat ik zeg "oké, genoeg, geen Mel Wallis de Vries meer voor mij!"