Soms kiest een reis jou uit, meer nog dan jij die kiest. Zelfs voor ervaren lange afstandswandelaars is ‘Noorwegen in de lengte’ een fysieke uitdaging, een indrukwekkende en eenzame tocht door Europa’s laatste grote wildernis. Myra de Rooy trekt solo door de bergen van het zuidelijkste puntje van Noorwegen, de vuurtoren van Lindesnes, naar het noordelijkste punt, de Noordkaap - een tocht van 3.000 kilometer. Zij maakt alle seizoenen mee – van noorderlicht tot middernachtzon. In de winter met slee en op ski’s, kamperen bij min 34 graden, dagenlang vastzitten in afgelegen berghutten tijdens vliegende storm, wekenlang geen mens tegenkomen. In de zomer trekt ze met haar rugzak door adembenemende berggebieden, langs gletsjers, bruisende rivieren en stille meren, ze beklimt heilige bergen, maar sopt ook door arctische toendramoerassen met rendieren en dansende muggen als gezelschap. Soms is het afzien en gevaarlijk, toch is het vooral genieten van een weids en ruig berglandschap. Het is een innerlijke reis, want wie alleen reist, komt vooral zichzelf tegen. Daarnaast zijn het de inspirerende ontmoetingen onderweg die extra diepgang aan deze voetreis geven. Zoals kunstenaars, milieukundigen en mijnbouwactivisten, die allen op een eigen manier een verhouding met de natuur hebben. Ze spreekt met veel Sami (Lappen is een scheldwoord), zoals de zangeres Mari Boine, en hoort bijzondere levensverhalen over de discriminatie en bedreigingen van dit inheemse volk. Bovenal is In de lengte een persoonlijk verhaal over de kracht en schoonheid van de bergen.
Ik ben wel een fan van reisverhalen. En trekt deze wel de aandacht: Heel Noorwegen door van zuid naar noord. Fascinerend. Myra weet haar avonturen goed op te schrijven. Er zitten spannende momenten in zo'n reis, en bijzondere ontmoetingen. Dat komt goed uit de verf. Maar uiteindelijk is dit boek toch teveel een persoonlijk reisverslag. Dat begint al met de letterlijke opsomming van elke plaatsnaam, datum en etappe aan het begin van een hoofdstuk. Maar ook in de dag-tot-dag beschrijving van haar tocht. Het lijkt alsof ze elke gebeurtenis op heeft willen schrijven. Het feestje waar ze nog even langsging 's avonds. Het boek dat ze in de kast zag staan. De inventaris van weer een nieuwe hut. Ontzettend veel details, die niet worden uitgewerkt en aan het verhaal weinig bijdragen. Voor een persoonlijk dagboek zijn die details wellicht belangrijk, maar voor de lezer van buiten zijn dit echt veel te veel details. Het boek is daarmee ook een te dikke pil geworden. Jammer. Want in de basis is Myra een uitstekende verteller met veel kennis en een schat aan belevenissen om een boeiend verhaal op te baseren. Ik wens haar veel succes met haar volgende avonturen en verhalen!