What do you think?
Rate this book
پردی
156 pages, Hardcover
First published January 1, 1942
3 people want to read
About the author
Albert Camus
1,083 books37.9k followersWorks, such as the novels
The Stranger
(1942) and
The Plague
(1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 2, 2021
پردی
لیکوال: البرکامو
ژباړن: حیات الله ژوند
البر کامو «پردی» په ۱۹۴۲ کال کې ولیکه او تر دغه اثر پنځه شپږ کاله وروسته د ګاډي د ټکر په پېښه يې له دې دنیا سره مخه ښه وکړه. البر کامو په ۱۹۱۳ د نومبر پر اوومه په الجزایر کې وزېږېد. دا چې پلار يې په ۱۹۱۴ کې ووژل شو؛ نو ښاغلي کامو پاتې ژوند له مور سره تېر کړ. دی د بېوزلې کورنۍ بچی و او د بېوزلۍ په اړه يې خاصه اندېښنه او تفکر لاره. نوموړي په ۱۹۵۷ کې د ادبیاتو د نوبل جایزه وګټله او تر ټولو ځوان لیکوال دی، چې دا جایزه يې ګټلې ده.
د کامو هویت پخپله د ده له اثارو څخه جوتېږي. نوموړی له دویمې نړيوالې جګړې وروسته په فرانسه کې له مشهورو روڼاندو لکه، ژان پل سارتر او سیمون دوبووار سره اشنا شو او د فرانسې د متعهدو لیکوالو، فلسفیانو او منتقدانو ډله يې جوړه کړه. کامو پخپله هم فلسفه لوستې وه. نوموړي د ناولو تر څنګ ګڼې مقالې هم لیکلې او په دوو ټوکو کې ادبي، فلسفي، سیاسي او د مسیحیت اړوند مسایل خپاره کړي دي. د کامو له مقالو جوتېږي، چي هغه له انسان او انسانیت سره مینه کوي او د خپل ولس مبارزې ستایي. نوموړی لکه څنګه چې له خپلو داستانونو او ناولونو پېژندل کېږي، د خپلو مقالو له مخې هم پېژندل کېږي.
«پردی» ناول د یوه روحي حالت تصویر انځوروي، چې دغه حالت ته په ټولنپوهنه کې «انومي» وايي. انومي داسې حالت ته وايي، چې انسان د پرديوالي احساس کوي او هېڅکله له ټولنې سره خپل احساسات نه شي شریکولی.
د «پردي» ناول اصلي کرکټر د ژوند په اړه دود شوې پوښتنې او پر نړۍ د واکمن بهیر څرنګوالی نه شي ځوابولی. هغه چې هر چېرې ګوري، یوازې او یوازې دوه مخي او غم يې تر سترګو کېږي.
د دغه ناول اتل د خپلې مور پر مرګ نه ژاړي او بیا وروسته یو عرب وژني. د عرب د وژنې لامل هم لمر ګڼي. کامو پخپله هم تر فوټبال وروسته له لمر سره علاقه لرله او په ډېرو لیکنو کې يې لمر اغېزناک رول لوبولی دی. ده به تل پر هغو کسانو چې له داسې کوچنیو کوچنیو خوندونو مخ اړوي او د لویو خوندونو په لټه وي، نیوکه کوله. کامو نه یوازې داستان لیکونکی و؛ بلکې تیاتر ته يې هم تمایل لاره او په دې برخه کې يې نندارې هم لیکې دي. «ناسم پوهاوی» ننداره يې مشهور ننداره بلل کېږي.
لیکوال: البرکامو
ژباړن: حیات الله ژوند
البر کامو «پردی» په ۱۹۴۲ کال کې ولیکه او تر دغه اثر پنځه شپږ کاله وروسته د ګاډي د ټکر په پېښه يې له دې دنیا سره مخه ښه وکړه. البر کامو په ۱۹۱۳ د نومبر پر اوومه په الجزایر کې وزېږېد. دا چې پلار يې په ۱۹۱۴ کې ووژل شو؛ نو ښاغلي کامو پاتې ژوند له مور سره تېر کړ. دی د بېوزلې کورنۍ بچی و او د بېوزلۍ په اړه يې خاصه اندېښنه او تفکر لاره. نوموړي په ۱۹۵۷ کې د ادبیاتو د نوبل جایزه وګټله او تر ټولو ځوان لیکوال دی، چې دا جایزه يې ګټلې ده.
د کامو هویت پخپله د ده له اثارو څخه جوتېږي. نوموړی له دویمې نړيوالې جګړې وروسته په فرانسه کې له مشهورو روڼاندو لکه، ژان پل سارتر او سیمون دوبووار سره اشنا شو او د فرانسې د متعهدو لیکوالو، فلسفیانو او منتقدانو ډله يې جوړه کړه. کامو پخپله هم فلسفه لوستې وه. نوموړي د ناولو تر څنګ ګڼې مقالې هم لیکلې او په دوو ټوکو کې ادبي، فلسفي، سیاسي او د مسیحیت اړوند مسایل خپاره کړي دي. د کامو له مقالو جوتېږي، چي هغه له انسان او انسانیت سره مینه کوي او د خپل ولس مبارزې ستایي. نوموړی لکه څنګه چې له خپلو داستانونو او ناولونو پېژندل کېږي، د خپلو مقالو له مخې هم پېژندل کېږي.
«پردی» ناول د یوه روحي حالت تصویر انځوروي، چې دغه حالت ته په ټولنپوهنه کې «انومي» وايي. انومي داسې حالت ته وايي، چې انسان د پرديوالي احساس کوي او هېڅکله له ټولنې سره خپل احساسات نه شي شریکولی.
د «پردي» ناول اصلي کرکټر د ژوند په اړه دود شوې پوښتنې او پر نړۍ د واکمن بهیر څرنګوالی نه شي ځوابولی. هغه چې هر چېرې ګوري، یوازې او یوازې دوه مخي او غم يې تر سترګو کېږي.
د دغه ناول اتل د خپلې مور پر مرګ نه ژاړي او بیا وروسته یو عرب وژني. د عرب د وژنې لامل هم لمر ګڼي. کامو پخپله هم تر فوټبال وروسته له لمر سره علاقه لرله او په ډېرو لیکنو کې يې لمر اغېزناک رول لوبولی دی. ده به تل پر هغو کسانو چې له داسې کوچنیو کوچنیو خوندونو مخ اړوي او د لویو خوندونو په لټه وي، نیوکه کوله. کامو نه یوازې داستان لیکونکی و؛ بلکې تیاتر ته يې هم تمایل لاره او په دې برخه کې يې نندارې هم لیکې دي. «ناسم پوهاوی» ننداره يې مشهور ننداره بلل کېږي.
Displaying 1 of 1 review