Ouwehands eerste boek is geen zwaar leesbare pil. In tegendeel: het boekje telt 127 pagina's en ik vloog er in een ochtend doorheen.
Wel had ik aanvankelijk juist het idee dat er misschien te weinig verluchtiging in zat en te veel gedreund werd met feiten, onderzoeken en citaten van wetenschappers. Het gaat van virologen die al jaren waarschuwen voor pandemieën uit de intensieve dierhouderij tot CDA-rapporten die al rond de eeuwwisseling waarschuwden dat het landbouwbeleid danig op de schop moest en de veestapel flink moest worden ingekrompen --- in dat geval niet zozeer om bedreiging van zoönosen maar om de druk van bijvoorbeeld de enorme hoeveelheden mest die geproduceerd werden.
Toch schrijft Ouwehand helder, in wat soms moeizaam laveert tussen een politiek pamflet en een toegankelijke introductie over de impact van het houden van zo veel dieren op zo'n klein oppervlak. De grote afwezige in het boek is bijvoorbeeld GroenLinks. Ik kan daar geen conclusies aan verbinden --- het zou kunnen dat ze simpelweg weinig moties samen met de Partij voor de Dieren indienen, zoals de af en toe genoemde SP, en het is sowieso een gegeven dat ze geen onderdeel zijn geweest van het grote Dieronvriendelijke coalities met VVD & CDA, waardoor een ChristenUnie en D66 wel veelvuldig aan de orde komen --- maar ik vind het wel opvallend in een onderwerp waar ik GroenLinks als nauwe bondgenoot verwacht. Dat lijkt om mij onduidelijke redenen dus minder evident.
"Tijdens de coronacrisis hielden overheden zich vast aan wat de wetenschappers te zeggen hadden over het virus. We hoorden vele verzuchtingen van politici die niet begrepen dat mensen zich niet aan de maatregelen hielden die de wetenschap adviseerde," schrijft Ouwehand op de voorlaatste bladzijde (p.126), om daaraan in navolging van Greta Thunberg toe te voegen, dat Overheden zelf zich niet houden aan adviezen van wetenschappers als het gaat om de klimaatcrisis. En Dieren Kunnen de Pest Krijgen illustreert op overtuigende wijze, dat de Nederlandse regering boter op het hoofd heeft als het gaat om niet luisteren naar wetenschappelijke inzichten, ook als het gaat om (dreigende) pandemieën en zoönosen (vaak zelfs met hetzelfde argument, dat het economische belang zwaarder moet wegen).
Minder dieren, minder problemen. Het lijkt een vreemd motto voor de Partij voor de Dieren, maar het gaat daarbij natuurlijk niet over biodiversiteit, maar het fokken, houden en doden van miljoenen dieren voor onze consumptie. Ik weet niet of Ouwehand met dit boek vooral predikt voor eigen parochie, maar ik hoop dat het veel mensen nieuw inzicht verschaft in de ernstige noodzaak van sommige veranderingen in de samenleving. Waarin we ons realiseren dat we als mens onderdeel zijn van een natuur waar we niet buiten kunnen.