مسكرا

by Ariel Dorfman, عهد صبيحة (ترجمة)

الناشر/
إلّا أنَّ تحليل دورفمان لكلِّ ما هو سطحيٌّ يذهب أبعد من ذلك (يتردَّد منّا الواحد في القول: أعمق من ذلك). ففي المنطقة المتغيِّرة التي يتناوب الكاتب فيها بين كلِّ ما هو حقيقيٌّ وخياليٌّ، وتدور فيها أحداث الرواية، لم يعد الوجه جزءاً من نفسنا الطبيعيَّة بل أصبح ينتمي إلى ثقافة ما، فالوجه هنا قناع نرثه من آبائنا إلى حدٍّ كبير، فالابن يرث، ويجدِّد قناع أبيه، أو وجهه. لهذا السبب، يستمرُّ النظام الأبويُّ هذا إلى الأبد.

Genres: Fiction, Literature

200 pages, Paperback

First published January 1, 1988

About the author

Vladimiro Ariel Dorfman is an Argentine-Chilean novelist, playwright, essayist, academic, and human rights activist. A citizen of the United States since 2004, he has been a professor of literature and Latin American Studies at Duke University, in Durham, North Carolina since 1985.

Reviews

[sAmAnE · Rating 3 out of 5]

گفت: لبخند، فقط همین. همه‌ی آدم‌ها کسی رو که لبخند می‌زنه یادشون می‌مونه من متوجه شده‌م، اگر ناراحت نمیشی نظر بدم، که تو هیچ‌وقت لبخند نمی‌زنی. یا اشتباه می‌کنم؟
.

کتاب «ریمل» اثر آریل دورفمن داستانی است پر از نمادها و مضامین عمیق انسانی. در این کتاب، نویسنده به بررسی مسائلی چون هویت می‌پردازه... بیان احساساتی با دید فلسفی و پیچیده... کتابی چند لایه و با چند شخصیت... که سعی می‌کنند شمای واقعی‌تری از زندگی واقعی و یا فریبنده‌ی انسان‌ها ارائه دهند‌..

[Smn Hgh · Rating 4 out of 5]

کتاب «ریمل» اثر آریل دورفمن، داستانی با لایه‌های پیچیده و درون‌مایه‌ای روانشناختی و اجتماعیه. با جملات و استعاره‌هایی که با هنرمندی در دردناک‌ترین حالت‌ها به‌کار رفته‌اند، نویسنده ما را به دنیایی از پیچیدگی‌های انسانی می‌برد. سیمبل‌ها و پایان‌های چندوجهی این کتاب، آن‌قدر قدرت دارند که ذهن و احساسات خواننده را به سیلابی از فکر و هیجان وا می‌دارند. حتی با اینکه در ابتدا ممکن است خواندن آن کمی دشوار به نظر برسد، اما نمی‌توان از آن چشم برداشت. این اثر نه‌تنها ما را به تفکر وادار می‌کند، بلکه احساساتی عمیق و گاهی متناقض در ما ایجاد می‌کند که همچنان پس از پایان کتاب در ذهن و دل ما باقی می‌مانند.
داستان حول محور سه راوی اصلی شکل گرفته است که هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به موضوع هویت و وجود پرداخته‌اندو در یک سه راهی حساس به هم برمیخورند
راوی اول، عکاس بی چهره است. چهره اش به یاد کسی نمیمونه، بدون دریافت حتی پسمانده ای از حقیر ترین نوع توجه، در طلب دیده شدن تلاش میکنه و روز بروز نا امید تر میشه و در یک مرگ اجتماعی نا خواسته، نا گزیر برای بقا امپراتوری خودشو بنا میکنه و با دستیابی به مخوف ترین راز های ادم ها حتی اون هایی که برای فرار از هویت قبلی خودشان زیر تیغ جراحی پلاستیک رفته اند. به نوع جدید از قدرت دست پیدا میکنه
توصیفات عکاس از نوع طرد شدنش از جامعه و مخصوصا مادرش دردناکه و همچنین وقتی لذت هاشو وصف میکنه نمیشه درکش نکرد، همین جامعه با محروم کردنش و نپذیرفتنش او را به این سمت کشیده
راوی دوم، جراح پلاستیک موفق و مشهوری است که ابداع کننده تکنیک تغییر قیافه در نیم ساعت است! و با کار گذاشتن تراشه ای در سر فرد حتی بخشی از هویتش که با ظاهر قبلیش در ارتباط بود هم پاک میکند و احتمال طغیان هویت اصلی افراد برای بازپس گیری چهره قبلیو از بین میبره. دکتر پایش رو فراتر از زیبا شناختی میذاره و به دولتمردان و سیاستمداراها دست دوستی داده که تضمین کنه با دوز ناچیزی از تغییرات هر روزه او ن هارو در حد توقعات جامعه نگه داره و اقتدارشون رو تضمین کنه.

قدرت یکی در رسوایی است و قدرت یکی در پنهان کردن.

راوی سوم، اوریاناست؛ زنی زیبا که در درون خود دنیای پیچیده‌ای از دوگانگی و تضاد دارد. ذهن او در پی حادثه ای و شاید فعال شدن مکانیزم دفاعی ای پشت دیوارهای ذهن کوچکش پناه میگیرد. و از ان جا به بعد انگاراوریانا دو قسمت میشود: یکی کودکی پنج‌ساله که هیچ‌گونه حافظه‌ای از گذشته نداردو همه چیز را فراموش میکند و در دنیای بیرونی بین ادم ها تردد میکند و و دیگری فردی بالغ که حافظه‌ای غنی از زندگی‌ها و خاطرات دیگران دارد اما در دیوارهای درونی اوریانای کوچک سکنا گزیده. سکونت خودخواسته ای که کم کم تغییر شکل میدهد.


این سه شخصیت با هم ارتباطاتی دارند که هم می‌توانند نمادی از روابط انسانی باشند و هم به بررسی موضوعاتی مانند هویت و زندگی اجتماعی بپردازند. این کتاب، به نوعی، داستانی درباره مرزهای میان واقعیت و خیال است، و اینکه چگونه هر فرد با وجود مواجهه با جامعه و چالش‌های آن، باید به نوعی هویت خود را بسازد و حفظ کند.


و خب، در نهایت این چندوجهی بودن کتاب و پایانش خواننده و‌گیح و منگ جا می‌ذاره. به طوری که پس از تمام کردن کتاب، هنوز احساس می‌کنی تمام این سوال‌ها توی سر و قلبت باقی مونده. و همه‌ی این‌ها در کنار زبان پیچیده و استعاره‌های درخشان دورفمن، تو رو به یک دنیای روانشناختی می‌بره که هیچ راه فراری ازش نداری. استعاره‌ها اون‌قدر قدرتمند و شوک‌آورند که با هر جمله به طرز عجیبی ضربه می‌زنند.

[Dorsa Ehya · Rating 3 out of 5]

کتاب رو نسبتا دوست داشتم، اما چون خیلی استعاری بود و داستان از شدت غیرواقعی و استعاری بودن برام گیج‌کننده شده بود یک ستاره از امتیازش کم کردم.
داستان کاملا استعاره‌ای از شهوت قدرت در انسانه به ویژه اگر افراد، ویژگی، برتری یا استعدادی داشته باشن که بتونن با استفاده از اون دیگران رو کنترل کنن. میل شدید به قدرت‌نمایی در سه کاراکتر اصلی کتاب بسیار مشهوده اما جایگاه برتر رو برای من کاراکتر اول، عکاس بی‌چهره، داره. از ویژگی‌ای متضاد با عرف جامعه برای قدرت استفاده می‌کنه، نامرئی بودن و از یاد همگان رفتن. این کاراکتر از آسیب‌‌های روانی بسیاری که از کودکی تا لحظه روایت داستان، از نادیده گرفته شدن و گم شدن بین جمعیت دیده، حالا تبدیل به فردی شده که از دیگران اخاذی می‌کنه. شخصیت‌پردازی این کاراکتر خیلی کامل‌تر و پخته‌تر از دو کاراکتر دیگر بود و ارزش اصلی کتاب همین بود.

[Mob · Rating 1 out of 5]

یک ستاره چون از ۷۰ درصد کتاب به بعد رو نخوندم(واقعا هیچی نمی‌فهمیدم) ولی اون ۴۰ درصد اولیه واقعا جالب بودن برام.
نمی‌تونم بگم این کتاب کتاب من بود. اوایلش داشتم ارتباط می‌گرفتم اما تقریبا از ۴۰ درصد به بعد نتونستم هیچی بفهمم. یا مشکل از منه یا نمی‌دونم مشکل از چیه.

[jeremy · Rating 4 out of 5]

chilean novelist ariel dorfman, like many of his contemporaries, was forced into exile following the 1973 coup. too, like many of his fellow latin american writers, he is grossly neglected by many (if not most) in english-speaking countries. he currently teaches in north carolina at duke university.

mascara, in many ways, defies traditional classification as a novel. it explores identity, the individual, anonymity, aesthetics, appearances, betrayal, beauty, modern culture, and the media. the narrative, told mostly in the first person, is infused with an inertia that propels the story onward at a commanding pace. dorfman, through an obfuscated and unnamed character, is able to craft a story of intrigue and import. it is one in which the reader is left to assert for him or herself the ever-growing effects of a culture that values the facade over substance, the form over the function. it is, perhaps, all the more modern now than when he wrote it some twenty years ago. in too many ways, there is a tragic, nearly horrific, aspect to the novel as a whole.

dorfman writes tantalizingly well, and leads the reader to places unexpected, all but forcing one to confront the many things he has left unsaid. though the story is a simple one, there is a complexity and richness that unfurls only upon further thought.

the seven stories press edition has an elucidating afterword by nobel laureate j.m. coetzee.

[Azul · Rating 3 out of 5]

¿Continuará? ¿CÓMO QUE CONTINUARÁ? ¿QUIÉN HACE ESA MIERDA? Esto tiene que ser una broma, esto no puede continuar. NOPE. N O P E.

ES la cosa más loca que he leído en mi vida, no sé si considerarla dentro de mis mejores lecturas del año o la vida, pero oh my gosh, ES DEMASIADO extrañl todo ¿Y RESULTA QUE CONTINÚA? PLS. Fue publicada en,1988, voy a matar gente por saber que mierda pasa con todos NI SI QUIERA CACHÉ QUIEN MURIÓ, QUIENES SON LOS HOMBRES, QUÉ PASA CON ORIANA DIOS MÍO, QUÉ.

[Ilan A · Rating 3 out of 5]

Ariel Dorfman is best known for his Marxist inquiry into the Disney comics How to Read Donald Duck, published in 1971, the 1995 novel Konfidenz, and the play Death and the Maiden, which was adapted by Roman Polanski in 1994. I read his dark, complex, surreal 1988 novel Mascara because I made a buddy when I was in Chile who’s buddies with Dorfman’s son, and I happened to stumble upon a handsome copy with an afterword by J.M. Coetzee at my local used book store for a reasonable price. The structure and subject matter are interesting but the book is not really a success. The three narrators are: 1) a nameless and faceless man who uses his invisibility, his knack for photography, several cronies, and blackmail to build a subterranean network of power; 2) a woman with a split personality, one frozen at four years old, the other blessed with a superhuman memory for speech, both fighting for control of her body; and 3) a doctor whose legendary abilities in plastic surgery—namely facial reconstructions—are sought after by the rich, famous, and politically high-placed. The nameless faceless man desires the woman and tries to blackmail the doctor, the doctor is in cahoots with the nameless faceless man’s collaborators and wants the nameless faceless man’s face for his science experiments, and the woman is used as a pawn between the two—there’s a lot going on. But the ideas in the book are much richer than the prose, which is too forced, academic, unnatural. I particularly disliked his use of commas.

[Mahak · Rating 2 out of 5]

نمیدونم مشکل از ترجمه بود یا نوع نثر نویسنده ولی ی جاهایی جملات خیلی نامفهوم بودن منظورم کلیات نمادینش نیست.
ایده ی جالبی داشت ولی پرداختش برام ناامید کننده بود. ی جاهایی داستان خیلی ناخوشایند می‌شد میشه گفت ترکیبی از دکتر جکیل و آقای هاید ، داستان های جاسوسی جدید و لولیتاس. قسمتی که مربوط به دختر داستان بود برام ی خرده مبهم بود. قبلا هم توی ادبیات با کیس هایی برخورد کردیم که بعد از یک واقعه ی دردناک و تروماتیک برای دوری از درد اون واقعه ارتباطشون رو با فردی که زمان اون واقعه بودن قطع میکنن (ی حالت دوگانگی براشون پیش میاد و حتی خودشون رو با ضمیر سوم شخص موردخطاب قرار میدن)برخورد کردیم. اما این حجم از بالغانه صحبت کردن دختر داستان درون قلمروی ذهنیش( یا همون قصر حافظه اش که حتی امروز هم این روش رو برای حفظ کردن مطالب طولانی پیشنهاد میدن) بیش از اندازه در تضاد با بچه‌طور رفتار کردنش بود. معمولا گفته‌ میشه که افراد تروماتایز در صورت عدن درمان و عبور از واقعه تروماتیک میتونه رشد و بلوغ فکری‌اشون توی اون دوره تروماتایز شدن متوقف بشه.اما اینجا انگار اوریانا توی قلمرو ذهنی خودش رشد کرده اما اینو نمیتونه بروز بده؟!
برام سواله که جلد دوم داره یا نه چون آخر کتاب نوشته شده بود ادامه دارد...

[Mahsa Fathi · Rating 3 out of 5]

The book Rimmel by Ariel Dorfman has a complex story in the heart of the psychological and social world and a post-modern style that creates a new experience for you. Therefore, at the beginning of the book, you experience a kind of ambiguity and unfamiliarity, but as you progress and get to know the world of the book, you encounter sentences and a look that will nail you. Three different stories with three separate narrators, but at some point they connect and form the main story

The book has a psychological theme, it is character-oriented and takes us along with the narrators to the deepest parts of their psyche and existence, so that we can get to know these people openly and face-to-face.

It's interesting because we don't have such a chance in the real world.

The first narrator is a person who has been ignored and has no identity throughout his life, full of confusion and anger, and now he takes revenge on people by photographing and taking documents. The second narrator is a plastic surgeon who creates a new identity for people.

And this contradiction of this simple definition so far shows you what a deep view we are facing.

The third narrator is a woman who was left a child with a psychological injury in her childhood.

These three stories are tied together and the Rimmel book
A book that has a lot to say

This book is the story of people confronting themselves with their identity and society

What a complicated subject, similar to the format of a book, which does not give you an answer in the end

In a confused and confused state, he is alone, but it doesn't matter

Because at the end of the road, he pushed you so hard that you got what you needed from him.

[Dh · Rating 3 out of 5]

اشتريت الرواية من معرض الكتاب توصية من احد البائعين
احسني فهمت ومافهمت
جزئية اوريانا مافهمتها مرة مع ان فيه اشياء عرفتها
والنهاية لخبطت كل شي بمخي
مدري..
الرواية مو سيئة فيها كلام حلو يتكلم عن فساد الاشخاص والمجتمعات
مو سيئة بس ما اوصي فيها لاحد

[Pine_o · Rating 3 out of 5]

3.5

[Ashkan Shabanpour · Rating 3 out of 5]

داستانی عجیب با روایتی عجیب‌تر
مالیخولیایی و خواندنی

[Masih Reyhani · Rating 4 out of 5]

📚 از متن کتاب:
«لابد برای تو زیاد اتفاق می‌افتد [دکتر.] این‌که مجذوب ظواهر کسی شوی که می‌دانی زیر آن پوست برنزه‌اش یک اسکلتی نشسته به همان مشمئزکنندگی همه‌ی اسکلت‌های دیگر.»

«ریمل» اثری است از «آریل دورفمن» نویسنده و فعال حقوق‌بشر آرژانتینی-شیلیایی-آمریکایی که در قالب داستانی روان‌شناختی به بررسی مفاهیمی پیچیده نظیر هویت، زیبایی، از خودبیگانگی و روابط پیچیده بین‌فردی می‌پردازد. کتاب کوتاه است، اما عمیق و شاید حتی کمی پیچیده!

کتاب دو شخصیت اصلی دارد؛ یکی پزشکی ماهر و معروف که متخصص جراحی‌های زیبایی است و صورت مراجعین‌اش را به کلی تغییر می‌دهد. دیگری عکاسی است نامرئی و به نوعی فاقد صورت که هیچ‌کس او را نمی‌بیند و متوجه حضورش نمی‌شود. بخش عمده‌ای از داستان از نگاه همین عکاس نامرئی روایت می‌شود. بی‌صورت بودن او و نادیده گرفته شدن‌اش از سوی جامعه را می‌توان به شکل نمادی از انزوا و از دست دادن هویت در دنیای مدرن در نظر گرفت. این عکاس که از دوران کودکی و با شناخت ویژگی خاص «بی‌صورتی»اش به نوعی زندگی در سایه و تعقیب آدم‌ها روی آورده است. او حالا به تهدیدی برای جراح زیبایی ما محسوب می‌شود! چرا که گویا او تنها شخصی است که خوب می‌داند بیمارِ دکتر، پیش از جراحی، به چه شکل و شمایلی بوده است.

📚 از متن کتاب:
«خاطره‌ها مثل گوشت می‌مانند: آدم می‌تواند ببُردشان، ببلعدشان، هضمشان کند، بریندشان. ولی عکس: تا ابد می‌شود عکس رو کرد.»

در بخش‌هایی از داستان با این موضوع روبرو می‌شویم که مراجعان دکتر صرفا خانم‌هایی نیستند که به دنبال ایجاد تغییرات در چهره‌هایشان باشند. بلکه بیشتر سیاستمدارانی هستند که مطابق مطالعات و بررسی‌هایی که روی جامعه داشته‌اند، به دنبال ایجاد تغییراتی در چهره‌های‌شان هستند که آن‌ها را مقبول‌تر و احتمال رأی‌آوری‌شان را بیشتر کند و تصور این موضوع که دور از ذهن هم نیست، چقدر ترسناک است!

[Mike · Rating 3 out of 5]

J.M. Coetzee's Afterword implies a clear ending to a convoluted story which, by the way, is told in three first person narratives with an epilogue to muddy the waters. I have a tremendous amount of respect for Coetzee and readily concede that he is probably quite good at reading and reviewing works of fiction. However, I would suggest that the majority of the plot gradually becomes clear, but the ending remains opaque. He also repeatedly gets the name of one of the three main characters wrong. He just seems to take a lazy approach when he wraps up the plot so neatly.

One of the great things about Dorfman's novel(la) is, in fact, the ambiguity. It seems to live in the real world but its characters are slowly revealed to have almost comic book capabilities, and those come with the requisite drawbacks. Indeed, two of the characters seem to be almost super-villains. Certainly, the plot appears complex because it's revealed in what appears to be a transcription of face-to-face, dueling monologues, complete with digressions and backtracking. But the events are made more or less clear, at least until the veiled climax.

"A Sort of Epilogue" is delivered in the third person omniscient (dialogue only!) and spells out the ambiguity that Coetzee seems to ignore. We are left with two police state heavies interrogating the only possible witness to the final confrontation, and it appears she has contradicted herself. She could not have been aware of the threats and promises made in the actual confrontation so has only the result to reveal, or cover up, according to who ends up her master.

Mascara is certainly worth reading; it's a unique book with a surreal edge that successfully portrays venality and lust for power in a macabre confrontation between yin and yang.

[Marsha · Rating 3 out of 5]

I picked up this book because it reminded me of Patrick Suskind's "Perfume" a tale about a serial killer born with a keen sense of smell but no scent of his own so that he doesn't exist to people.

Jean-Baptiste Grenouille was a murder, however, and the anti-hero of Dorfman's tale is not. However, they share the same anti-social nature, indifference to the people whose lives they invade and, ultimately, the yearning to be seen and loved.

Yet there is little of comfort in this book, with its scathing condemnation of the love that people seek, condemned merely as a kind of narcissism, and its poetic prose can be brutal in its sarcasm. This is not an easy read. I don't know whether I liked this book; I only know it's hard to forget.

[Denise · Rating 3 out of 5]

This book was engaging and interesting, but I felt like I wasn't quite smart enough to figure out the metaphors. I like Dorfman's style. Something about the voice of the photographer/forgettable face man reminded me of the voice of Dostoevsky's character in Notes from Underground. The pride they both take in their despicableness lends a touch of comedy.

[Kevin Wesley · Rating 4 out of 5]

awesome and eerie. i love nameless, faceless narrators. one of my favorite reads of grad school.

[Sonia Allison · Rating 1 out of 5]

no