خاطرهنویسی در فرهنگ سیاسی آمریکا فعالیتی جاافتاده است و بیشتر سیاستمداران این کشور پس از پایان مسئولیت دست به خاطرهنگاری میزنند. این خاطرهها فرصتی است تا تصویری قهرمانانه و درعینحال دوستانه و متعهد از خود بسازند.
آنچه در «آنسوی میز» ترجمه و گردآوری شده، بخشهایی است از خاطرات هفت نفر از سیاستمداران ارشد آمریکایی که در دههٔ اخیر فعال و با پروندهٔ ایران درگیر بودهاند. سیاستمدارانی که بخش مهمی از خاطرههای کاریشان به ایران ربط مستقیم داشته است و از پشتپردهٔ سیاستها و تحلیلها گفتهاند و با جزئیاتی خواندنی از
تولید این کتاب ایده جالبی بود که از خاطرات سیاستمدارهای آمریکایی فقط بخش هایی رو که مرتبط با ایران بوده رو در یک کتاب جمع و منتشر کنن بخاطر همین موضوع مطالعه این کتاب باعث میشه با سرعت و سهولت بالاتری به روایتی از رخدادهای سیاسی کشور از منظر طرف غربی دست پیدا کرد نکته مشترک در خاطرات این افراد اینه که در مواجهه با ایران و برنامه هسته ای اون کاملا هدفمند و با برنامه ریزی و دقیق وارد و مذاکرات رو پیش میبردند این دقیقا چیزیه که در سیاست ما وجود نداره و مذاکرات در دوران جلیل، لاریجانی، روحانی و در نهایت ظریف هر بار با یک فرم و مدل مختلف پیش میرفته در نهایت هم که هیچی ازش درنیومد و نتونست باعث رونق بیشتر کشور بشه
نکته دوم اینکه در خاطرات بولتون و نیکی هیلی ضدایران، کلینتون کمتر ضدایران و جان کری و وندی شرمن بیشتر دوست با ایران(!!!) یک نکته مشترک بود اونم اینکه هیچکدوم اصلا و ابدا راضی به این نبودن که کمترین امتیازی به ایران داده بشه
همیشه دوست داشتم خاطرات مسئولین آمریکایی رو بخونم ولی حس میکردم وقتم تلف میشه، این کتاب ولی ارزششو داشت چون گزیده شده و فقط قسمتهای مربوط به ایران رو جمع کردن که بیشتر به دردم میخورد کتاب خوبیه و اگر به نگاه آمریکایی ها به ایران در حوزه های مختلف علاقه دارید، پیشنهاد میکنم بخونین، ولی باز هم گوشه ذهن داشته باشید که نگاه آمریکاییه و نه تمام حقیقت، یعنی فقط یه طرف روایته نه تمام روایت