Faber, de verwoester

by Tristan Garcia, Eva Wissenburg (Translator)

We waren kinderen uit de middenklasse van een gemiddeld Westers land, twee generaties na een gewonnen oorlog, één generatie na een geflopte revolutie. We waren niet rijk en niet arm, we wensten de aristocratie niet terug, we streefden geen enkele utopie na en de democratie kon ons niet meer schelen. Onze ouders hadden gewerkt, maar nooit ergens anders dan op kantoor, op school, bij de post, in het ziekenhuis of bij de overheid. Onze vaders droegen geen kiel en geen stropdas, onze moeders geen schort en geen mantelpak.

We waren grootgebracht en opgevoed met boeken, films, liedjes – met de belofte dat we individuen zouden worden. Ik geloof dat we alle reden hadden om een ander leven te verwachten. We hebben gestudeerd – een beetje, genoeg, te veel –, we hebben geleerd om kunst en kunstenaars te respecteren, om ondernemingsgezind te zijn en nieuwe dingen te willen maken, maar ook om te dromen, om te wandelen, om onze vrije tijd te waarderen, om te geloven dat we allemaal genieën konden worden, die domheid verachtten en dictatuur en de gevestigde orde haatten, zoals het hoort. Maar eenmaal volwassen begrepen we dat er, om in ons levensonderhoud te kunnen voorzien zoals iedereen, niets anders op zat dan achteraan aan te sluiten en te gaan werken. Op dat moment was het crisis en kon je geen werk meer vinden, of het was zwaar onderbetaald.

We hebben de maatschappij moeten dulden als een tweemaal verbroken belofte. Sommigen zijn eraan gewend geraakt, anderen hebben het nooit leren verdragen. In hen woedde een oorlog tegen het hele universum, dat hen een glimp had laten opvangen van het echte leven, van de mogelijkheid iemand te zijn, en dat na hun tienerjaren de eindbel van het speelkwartier voor de middenklasse had laten klinken. Aan de zoons en dochters van de generatie van de dertig naoorlogse gloriejaren en mei ’68 werd gevraagd het bedrieglijke beeld dat ze van vrijheid en zelfverwerkelijking hadden te laten varen en zich te hullen in het onzichtbare uniform van personen. Velen zijn verarmd, een enkeling is gewelddadig geworden. De meesten hebben zich halfslachtig verzet, maar zich daarna zonder moeilijk te doen teruggetrokken in de massa.

Ze hebben geprobeerd te redden wat er te redden viel: hun maatschappelijke voortbestaan. Ik ben een van degenen die ervoor hebben gekozen het hoofd te buigen om onder de deur van mijn tijd door te kunnen – maar Faber niet, helaas of gelukkig maar.

En daarom heeft hij me niet meer losgelaten.

Genres: France, Fiction

378 pages, Paperback

First published August 22, 2013

About the author

Tristan Garcia is French philosopher and novelist.

Reviews

[ΠανωςΚ]

Πόσα αστεράκια αξίζουν σε ένα βιβλίο που, μετά από μεγάλη αναγνωστική ξηρασία, το διάβασα μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες, χωρίς να βαρεθώ ούτε ένα λεπτό, συχνά πυκνά ωστόσο εκνευρισμένος από την παιδιάστικη αφέλεια που ξεπηδά από τις σελίδες του, χώρια κάποιες κακοτεχνίες στην αφήγηση, η οποία εντούτοις γίνεται μέσα από κανά δυο ευφάνταστα ευρήματα, ενώ κάποια άλλα, που δίνουν εκκίνηση αλλά και επίλυση στην υπόθεση, είναι τόσο μα τόσο τραβηγμένα από τα μαλλιά;
Δεν ξέρω.

[Ant · Rating 2 out of 5]

Καταρχας, δεν ξέρω γιατί η πρόσληψη του Φαμπέρ στην Ελλάδα, περιορίζεται στην απλοϊκή εξήγηση πως αυτό το βιβλίο περιγράφει όλη τη γενιά των τριαντάρηδων. Σίγουρα ο συγγραφέας στήνει την πλοκή και τους χαρακτήρες του μέσα από μια λεπτομερή αναπαράσταση και ξεκοκάλισμα των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών στη Γαλλία στα μέσα της δεκαετίας του '90, αλλά ο ήρωας δεν είναι σε καμία περίπτωση η χαρακτηριστική περίπτωση ενός εφήβου του τότε. Ο Φαμπέρ είναι μια φωτεινή εξαίρεση, ένα χαρισματικό παιδί (χαρισματικό με την έννοια που δίνει στη λέξη η ψυχολογία, δηλαδή υψηλός δείκτης νοημοσύνης, βιβλιόφιλος, απόμακρος), σε καμία περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει τον μέσο όρο. Ακόμα και στις τελευταίες σελίδες, όπου ο αφηγητής αφήνει να εννοηθεί πως ο Φαμπέρ μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα σύμβολο των εφηβικών προσδοκιών κάθε γενιάς, η απόπειρα δεν βρίσκει τον στόχο της, γιατί ο σημερινός Φαμπέρ, δεν είναι πια μια φαντασίωση, αλλά ένας υπαρκτός και ξεπεσμένος (στα μάτια του μέσου όρου) άνθρωπος. Αν επρόκειτο για μια φαντασίωση, θα θριάμβευε.

Οι λόγοι που βαθμολόγησα χαμηλά το βιβλίο, είναι κυρίως τεχνικοί. Το παιχνίδι με τα εναλλασσόμενα πρόσωπα αφηγητών μοιάζει αμήχανο, δεν έχει κάποια συνοχή. Το ύφος είναι πανομοιότυπο σε όλο το βιβλίο, η Μαντλέν δεν ξεχωρίζει από τον Μπαζίλ και τον Φαμπέρ, οπότε το όλο τέχνασμα της εναλλαγής των αφηγητών καταρρέει.
Η πλοκή καθυστερεί σημαντικά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, αλλά καταλήγει τεράστιο πλην στις τελευταίες σελίδες: βρίσκουμε συμπυκνωμένη μια αφελής δράση που μοιάζει να έχει ως μοναδικό σκοπό το να εξηγήσει με φτηνά κόλπα τα σκοτεινά σημεία του πρώτου μέρους της αφήγησης.
Το πρόσωπό του Τριστάν που υποτίθεται πως υποκίνησε μεγάλο μέρος της δράσης, είναι αχνό, μοιάζει εντελώς ψεύτικο και σχεδόν φωνάζει πως πρόκειται για από μηχανής θεό που θα δώσει ένα "plot twist" στο τέλος του βιβλίου. Ο τρόπος που μαθαίνει για την ιστορία των τριών φίλων είναι κραυγαλέα απίθανος, όπως και όλες οι συμπτώσεις που συμβάλουν στο να μάθει περισσότερα για αυτούς.
Το μίσος των δυο φίλων του Φαμπέρ προς τον ίδιο (της Μαντλέν και του Μπαζίλ) είναι μάλλον ακατανόητο και τραβηγμένο από τα μαλλιά.
Ο Φαμπέρ ως χαρακτήρας είναι πειστικός, φαίνεται πως ο συγγραφέας έχει μελετήσει το ψυχολογικό πορτραίτο ενός χαρισματικού ατόμου και συμπληρώνει αληθοφανώς το πρόσωπό του με πετυχημένες λεπτομέρειες (για παράδειγμα οι χαρακιές που κάνει ο Φαμπέρ στο σώμα του, είναι ενδεικτικές της πίεσης που νιώθει, όπως πολλοί χαρισματικοί άνθρωποι). Αν ο παραλληλισμός του με τον διάβολο και το παιχνίδι με τις θρησκευτικές έννοιες ήταν η βασική προοπτική που δίνεται στο κείμενο, θα μιλούσαμε για μια υπέροχη απεικόνιση ενός σύγχρονου Αντριά, ενός Φάουστ δηλαδή. Ωστόσο ο συγγραφέας τραβάει πάρα πολύ το σενάριο, η πλοκή είναι αδύναμη, παρά τα επιφανειακά κρεσέντο της.

Τέλος, κάτι τρέχει με την μετάφραση του βιβλίου ή την συντακτική επιμέλεια. Κάποιες προτάσεις δεν έβγαζαν καν νόημα, ενώ το κείμενο ήταν κάπως δειλό, οι λέξεις μάγκωναν από την υπερφόρτωση με κόμματα που θα μπορούσαν και να λείπουν, χωρίς να πλήττεται η συντακτική ορθότητα του κειμένου.


18 ευρώ, υπερβολικά υψηλή τιμή για το συγκεκριμένο βιβλίο.

[Diletta · Rating 4 out of 5]

Faber è un romanzo complesso, un quadro gigantesco e luminoso. E Faber stesso, crudele, sprezzante, incomprensibile, bellissimo, è sì un distruttore, ma allo stesso tempo l'unico capace di capire, di comprendere davvero, fino in fondo. Per questo non si meraviglia, non crolla. Ma fa crollare tutto il resto. È quello che tutti potremmo essere, ma nessuno lo vuole realmente. È un Oltreuomo senza peccata, un demone incapace di creare scompiglio. Solo distruzione. E per questo è capac di creare, molto più di tutti gli altri.

[Gert De Bie · Rating 4 out of 5]

Blij dat Leesmagazijn weer in print is. Al is het dan in print-on-demand, niet echt onze favoriete manier van uitgeven.
Enfin, toen we de aankondigingstekst van 'Faber, de verwoester' lazen (lees hem hier op goodreads bij de omschrijving van het boek) hadden we meteen zin om aan het lezen te slaan, wetende: de uitgaves van Leesmagazijn zijn nooit gratuit, er zit altijd wel een engagement in en ze zijn zelden of nooit doorsnee of geschikt voor de grootste gemene deler.

De hele tijd tijdens het lezen (dat ging erg vlotjes, Tristan Garcia heeft een snelle, toegankelijke stijl en weet een uitstekende spanningsboog op te bouwen) dachten we een drie sterren boek in handen te hebben, je weet wel: dankbaar, vlot lezend, goed geschreven, tof verhaal en binnen drie jaar weet je er niets meer van. Maar dat wist de auteur in zijn laatste pagina's helemaal goed te maken. Dus die 4de ster is echt wel verdient.
We krijgen het verhaal van drie vrienden en hun schoolcarrière: twee kneusjes die helemaal opkijken naar en opgaan in Faber, de nieuweling die groter dan het leven zelf lijkt te zijn. Nadat ze elkaar (natuurlijk passeren er eerst kleine en minder kleine drama's) uit het oog verloren, komen ze - met uiteenlopende motieven - weer terug in het dorp voor een zinderen slotakte.
Zoals gezegd is het verhaal snel, meeslepend, spannend, heftig (soms op het randje van grotesk) en dachten we in eerste instantie dat het daarbij zou blijven. Maar Garcia haalt in de plot enkele verrassende en vakkundig uitgewerkte kneepjes naar boven, die het boek boven alsnog op een hoger niveau tillen. Veel wil ik daar niet over vertellen, omdat het ook bij mij als een verrassing aankwam, maar het is mooi hoe de auteur Faber - grootser dan het leven zelve, of niet - alsnog al dan niet in perspectief wil plaatsen.
Een boek over al dan niet bukken om onder de deur van de maatschappij door te kunnen. (vrij geciteerd) Een boek over levende legendes en de vraag wat ze uiteindelijk waard zijn. En tot slot: een boek van een auteur van mijn generatie, gedrenkt in herkenbare iconen, ideeën, gebeurtenissen en context.
Yep, ben aangenaam verrast.

[Ourania Topa · Rating 3 out of 5]

Εμπνευσμένο, αλλά αδύναμο στην εκτέλεση... Θα ήθελα πραγματικά να βάλω μεγαλύτερη βαθμολογία γιατί το διάβασα με ιδιαίτερη όρεξη λόγω του θέματος που επιθυμεί να σχολιάσει αλλά και της οπτικής του συγγραφέα. Δυστυχώς άνοιξε πολλά μέτωπα. Ειδικά το μεταφυσικό, πολύ μετέωρο... 3,5 αστέρια.

[Jerry (Libri in pantofole) · Rating 4 out of 5]

https://librinpantofole.blogspot.it/2...

Faber era popolare. Non si faceva niente senza il suo consiglio . Mehdi Faber è bello, bellissimo. Folti riccioli neri, occhi scuri dai riflessi dorati, questo orfanello di origini magrebine fa la sua comparsa a Mornay all'età di 8 anni. Con un'infanzia straordinaria alle spalle, Faber spicca da subito per le sue doti di intelligenza e scaltrezza e diviene un salvatore per il debole e perseguitato Basile, un principe azzurro per l'impacciata Madeleine. L'amicizia che sorge tra i tre si fa indissolubile e trova il suo centro e perno proprio nella superiorità di Faber.
Ma Faber non è solo questo, è molto di più. Sembra conoscere tutto, sembra riuscire in tutto. Ribelle assetato di giustizia, diventerà ben presto un punto di riferimento non solo per i suoi amici ma per buona parte della gioventù di Morney. Perché Faber mette in discussione tutto, combatte l'ordine precostituito, guarda a un futuro che sembra possibile anche nella sonnolenta cittadina di provincia.
Ma allora perché questo "costruttore" di illusioni sembra inevitabilmente distruggere qualsiasi cosa gli si avvicini? Il cuore di Madeleine, i sogni di Basile, l'istituto superiore di Mornay, la sua stessa famiglia. E chi è davvero Faber? Un eroe? Un angelo caduto? La voce di una società tradita?
La storia di questo "distruttore" emerge a poco a poco tra le pagine e a raccontarla sono a voci alternate, Maddie, Baz e lo stesso Faber. Voci che si susseguono, che si rincorrono quasi a formare un cerchio, proprio come i cerchi concentrici dell'oscuro linguaggio cifrato che i tre amici hanno coniato da ragazzi quale strumento insieme di minaccia e di invocazione di aiuto.

Un romanzo denso, a volte sin troppo ma soprattutto un romanzo poliedrico in cui alla narrativa si intrecciano la filosofia, la politica, la critica sociale, l'esoterismo. Del resto Tristan Garcia è non solo scrittore ma filosofo ed è quindi inevitabile che la storia del suo protagonista "straordinario" si leghi a una riflessione sugli idoli e la personificazione del male, così come alla denuncia di una intera generazione tradita dalla storia, cresciuta negli ideali rivoluzionari del '68 e costretta a scontrarsi con la mediocrità del presente.
Ma Faber è anche un romanzo di formazione, amicizia e amore, una storia figlia degli anni '90, che si snoda tra banchi e bagni di scuola, tra rifugi segreti e i banconi di un pub. Faber, Maddie, Buz, ma anche Estelle, Pape e Samira sono gli emblemi di un'età mitica, l'adolescenza. Un'età punteggiata di sogni, illusioni ma anche letture e musica. E infatti il romanzo di Garcia è ridondante di riferimenti letterari e musicali, alcuni più immediati, altri meno e alcuni strettamente connessi al panorama culturale francese e quindi di difficile identificazione per il lettore italiano.
E per finire c'è lei, Mornay: Vista dal cielo Mornay sembra una goccia d'acqua, una lacrima. È il fiume Hombre che piange sulla guancia dei campi della vecchia Francia. A sud si gonfia lungo boulevard de Courtrai, Grand-Cours e Petit. A nord, la città punta come un asso di picche tra la stazione e Grand-Tiers, il quartiere della società del gas e dei giardini pubblici, in cui ho vissuto - be', in cui mi hanno ospitato.
Mornay è una città fittizia, come espressamente indicato nella nota del traduttore, eppure è viva e palpitante tra le pagine di Garcia. Perché lo stile dell'autore è molto visivo, ricco di immagini e descrizioni, che rendono ben chiara al lettore l'idea di questo puntino perso nella pianura, l'idea della provincia, della "medietà".

Insomma, Faber è un romanzo complesso, con il quale fare i conti, un romanzo i cui personaggi sprigionano luci e ombre e dai quali è facile lasciarsi sopraffare. È un libro che va digerito, che merita una lettura attenta e meditata ma che pure risulta ipnotico, affascinante come i tratti delicati di Mehdi Faber.

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

Αυτό το βιβλίο τρέχει..καλπάζει...Τρέχει σαν τη γενιά μου. Έχει μουσική, όνειρα, σκέψεις, απογοήτευση και μια άγρια λαχτάρα για ανατροπή..μα πολύ βία..Μέσα στις σελίδες του πολλοί από τους 40ρηδες θα δουν τους φίλους τους και τον εαυτό τους...Γιατί άλλαξαν όλα ; Τί συνέβει και γεννήθηκε τόση βία ; Και που χάθηκαν οι αγώνες και τα ιδανικά της Αριστεράς των νέων του Μάη του '68 ; Ψέμα, αλήθεια, φιλία, βιβλία, μουσική, μετανάστευση και πολιτική στη Γαλλία του '80 και του '90. Ο Garcia μιλά για τα προάστια και τη ζωή των απλών ονειροπόλων της δικής μου γενιάς που πίστεψαν ότι θα άλλαζαν το κατεστημένο. Στα υπερ του βιβλίου η γλώσσα και το γρήγορο μονταζ (ας μου επιτραπεί αυτή η έκφραση) που το κάνει τόσο δυναμικό. Ακόμη μου άρεσε η αλλάγη των προσώπων που μιλουν και σε τραβούν στη δίνη και την δική τους ερμηνεία της δικής τους ιστορίας. Εξαιρετική η ιδέα διαχωρισμού των εποχών και δεκαετιών. Ίσως σε κάποια κεφάλαια να γίνεται εκτεταμένη περιγραφή και γίνεται φλύαρο (ειδικά προς το τέλος), αλλά υπηρετεί προσεκτικά και με συνέπεια τα μηνύματα του Garcia. Το προτείνω και σε νεαρά (young adult) άτομα και σε φοιτητές, αλλά κυρίως σε εμάς..του 40 και κάτι. Ακούγεται με μουσική υπόκρουση στη διαπασών και έχει ΦΟΒΕΡΟ ΣΑΟΥΝΤΤΡΑΚ!

[Ελεωνόρα Ορφανίδου]

http://www.athina984.gr/2016/10/03/fa...

Ο αλγερινής καταγωγής Μεχντί Φαμπέρ, υιοθετημένο τέκνο ενός ηλικιωμένου ζευγαριού Γάλλων που κατοικούν στη φανταστική πόλη Μορνέ, είναι ο ήρωας του νέου μυθιστορήματος του Τριστάν Γκαρσιά, «Φαμπέρ ο Καταστροφέας».

Έφηβος με εξαιρετικές επιδόσεις, ήρωας του σχολείου του, όμορφος και δυνατός, αποτελεί την κορυφή ενός τριγώνου (το οποίο απαρτίζουν αυτός και οι φίλοι του Μπαζίλ και Μαντλέν), που μας διηγείται την καταβύθιση των εικοσάρηδων του μιλένιουμ στις αντιηρωικές εποχές που ζούμε.

Ο Φαμπέρ, ο υπερασπιστής των αδύναμων και αρνητής κάθε συμβιβασμού, το χρυσό παιδί του Μορνέ, γίνεται σε δέκα χρόνια ένα ανθρώπινο ναυάγιο αν και συνεχίζει το ταξίδι του προς τον κόσμο του αδύνατου, ηττημένος φορέας μιας διαφορετικής επαναστατικότητας, την ψευδαίσθηση της οποίας συντηρεί έως το τέλος.

Αυτό το τέλος, ο Γκαρσιά επιλέγει να το διηγηθεί ένας δεκαπεντάχρονος, παιδί άλλης γενιάς και καθόλου τυχαία συνονόματός του, ο Τριστάν.

Το μυθιστόρημα του Τριστάν Γκαρσιά «Φαμπέρ ο καταστροφέας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ σε μετάφραση Αλεξάνδρας Κωσταράκου.

[Francesca Maccani · Rating 4 out of 5]

Faber finito. Stupendo. Intenso. Un romanzo sui generis come non ne leggevo da molto tempo. Il risvolto filosofico notevole ma mai pesante. Bellissime e mai fuori luogo le numerose citazioni musicali. Plot incredibile. L'io narrante che si alterna e il deus ex machina finale che giunge inaspettato. Politica, storia, filosofia si intrecciano in continuazione, accompagnando la vita dei tre protagonisti in una straordinaria storia di amicizia, amore e morte. Giusta la dose di “esoterismo” che non sconfina mai in scarsa credibilità. Un grande romanzo di formazione apparentemente senza lieto fine nel quale l'eroico gesto finale di Faber che si immola, lo riscatta, se non altro, agli occhi del lettore.
Consigliatissimo.

[Fede La Lettrice · Rating 4 out of 5]

Romanzo di formazione, di crescita e esplorazione dei sentimenti, storia d'amicizia e d'amore, di filosofia e politica, storia di nostalgie.
Tre personaggi principali indimenticabili tra cui il protagonista vince per magnetismo, seduzione, mistero...
La trama si snoda fluida e avvincente, senza mai momenti di stanca, per arrivare al culmine in un finale che tutto cambia e tutto lascia immutato.
Ma Faber, Faber chi è?

Faber
Tristan Garcia
Traduzione: Sarah De Sanctis
Editore: NNE
Pag: 403
Voto: 4/5

[alessandra falca · Rating 5 out of 5]

Una storia d’amore, una storia d’amicizia, una storia che non ti dimentichi. Soprattutto non ti dimentichi di Faber. Te lo ritroverai accanto e se non c’è lo cercherai perché è lui che ti vorrà trovare. Un libro scritto benissimo, uno scrittore che è anche e soprattutto un filosofo. E si sente. No, non è un libro pesante, si legge che è una bellezza. Straconsigliato. Da leggere ora.

[George-Icaros Babassakis · Rating 3 out of 5]

Καλό, αλλά θα ήταν καλύτερο αν δεν ήθελε να πει τα πάντα και όλα συν μερικά ακόμα. Πάντως, συμβάλλει στην κατανόηση της γενιάς των τριανταπεντάρηδων.

[Kovalsky · Rating 3 out of 5]

Per la prima volta non so davvero cosa dire su un libro appena terminato.
Faber è un libro strano; con Tristan Garcia ci avevo già provato altre volte e non era mai andata bene. Avevo lasciato la lettura di 7 molto prima di arrivare a metà e mi ero detta di non voler provare più qualcosa di questo autore, ma la trama di Faber mi ha sempre incuriosita.
Non posso dire che la storia non sia stata interessante e, in alcuni tratti, davvero coinvolgente, ma penso anche che i momenti di stanca e di situazioni piuttosto inutili, fossero in netta maggioranza.
Posso dire anche che sono contenta di aver dato di nuovo una possibilità a Garcia, e che questa non è una bocciatura totale.
Faber, il protagonista, aveva tanto potenziale e a suo modo lo ha espresso, resta il fatto però che tre ragazzini, pur scafati e con una certa intelligenza e voglia di ribellione, si comportano per troppo tempo come se avessero capacità e "poteri" illimitati, e questo mi ha fatto scendere vertiginosamente l'interesse. È un problema mio, non amo i ragazzini che agiscono da supereroi in ogni frangente possibile, mi sa troppo di artifizio e forzatura narrativa.
È stato bello invece ripercorrere mentalmente alcuni anni del passato, fra 90 e primi anni del 2000, e anche riassaporare certe illusioni tipicamente adolescenziali.

Riassumendo: bene ma non benissimo.

[Panagiotis · Rating 4 out of 5]

4 για πολύ προσωπικούς λόγους. θα ήταν5 αν ο συγγραφέας αποφάσιζε να θίξει λιγότερα θέματα. Βεβαια απ' την άλλη όταν αποφασίζεις να γράψεις το χρονικό μιας γενιάς είναι πολύ εύκολο να χάσεις τον στόχο. Παραμένει όμως ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί οπωσδήποτε.

[Leggo Quando Voglio · Rating 5 out of 5]

"Se non l'avessi conosciuto, non avrei nemmeno immaginato di poter incontrare qualcuno come lui: sarei stato ignaro e ignaro di esserlo. Felice, forse."

Il mese scorso ho letto uno degli ultimi libri pubblicati da NN Editore: 7 di Tristan Garcia.
Questo autore mi ha colpita talmente tanto da indurmi immediatamente in tentazione: volevo leggere assolutamente qualcos'altro di suo.

È per questo motivo che oggi, a nemmeno un mese di distanza, sono qui a parlarvi di Faber, un'opera che contiene al suo interno molti generi e che, a seconda del piano narrativo con cui lo si vuole leggere, può essere considerato un libro soprannaturale, un volume incentrato sul sociale e sulla filosofia o persino un romanzo di formazione.

Iniziamo dal titolo: chi è o cosa è Faber? È un uomo, ma non uno qualunque. È così speciale da cambiare le vite delle persone che lo circondano. È bellissimo, intelligentissimo e bravo in tutto. Un uomo, insomma, che appare più con un superuomo ma che, per le sue inclinazioni e particolarità, più che un Dio ricorda il Diavolo.
Lui non è l'unico protagonista della vicenda, sebbene sia l'epicentro di tutta la storia. Al suo fianco Basile e Madeleine, persone normali che vivono esperienze speciali che li cambieranno per sempre.
Ognuno di loro è ben caratterizzato e si fa conoscere nel bene e nel male.

Il resto della recensione al link http://www.leggoquandovoglio.it/libro...

[Cristina - Athenae Noctua · Rating 3 out of 5]

Faber è un titano in un mondo di mortali, è il Superuomo nietzchiano che rifiuta l'abbandono all'Eterno ritorno, è l'assassino delle divinità, l'alfiere di un progresso che non può nascere che dalle ceneri, ma che brucia ogni cosa intorno a sé. Faber è un personaggio adorato e odiato, che il lettore si trova ora a sostenere, ora a voler annientare.
http://athenaenoctua2013.blogspot.it/...

[Martina · Rating 3 out of 5]

Affascinante narrazione di un'esistenza borderline, arsa letteralmente dai propri, anzi dal proprio daimon. Della stessa collana (in ed. NNE) ho preferito però Le ossa di San Lorenzo.
Bel libro, comunque, con impietose messe a nudo del meglio e del peggio dell'animo umano.

[Britta · Rating 4 out of 5]

Wild, einfach nur wild. Und Französisch.

[Pow Wow · Rating 4 out of 5]

Part thriller, part philosophical treatise on the bourgeoisie and the possibilities and limits for societal change, this is a smartly structured, engaging and intellectually stimulating read.

[Cmorice · Rating 5 out of 5]

Dans une petite ville imaginaire de province, Faber, intelligence tourmentée par le refus de toute limite, ange déchu, incarne de façon troublante les rêves perdus d'une génération qui a eu vingt ans dans les années 2000, tentée en temps de crise par le démon de la radicalité. 'Nous étions des enfants de la classe moyenne d'un pays moyen d'Occident, deux générations après une guerre gagnée, une génération après une révolution ratée. Nous n'étions ni pauvres ni riches, nous ne regrettions pas l'aristocratie, nous ne rêvions d'aucune utopie et la démocratie nous était devenue égale. Nous avions été éduqués et formés par les livres, les films, les chansons ? par la promesse de devenir des individus. Je crois que nous étions en droit d'attendre une vie différente. Mais pour gagner de quoi vivre comme tout le monde, une fois adultes, nous avons compris qu'il ne serait jamais question que de prendre la file et de travailler.'
Le Mot de l'éditeur : Faber
Dans une petite ville imaginaire de province, Faber, intelligence tourmentée par le refus de toute limite, ange déchu, incarne de façon troublante les rêves perdus d'une génération qui a eu vingt ans dans les années 2000, tentée en temps de crise par le démon de la radicalité. «Nous étions des enfants de la classe moyenne d'un pays moyen d'Occident, deux générations après une guerre gagnée, une génération après une révolution ratée. Nous n'étions ni pauvres ni riches, nous ne regrettions pas l'aristocratie, nous ne rêvions d'aucune utopie et la démocratie nous était devenue égale. Nous avions été éduqués et formés par les livres, les films, les chansons – par la promesse de devenir des individus. Je crois que nous étions en droit d'attendre une vie différente. Mais pour gagner de quoi vivre comme tout le monde, une fois adultes, nous avons compris qu'il ne serait jamais question que de prendre la file et de travailler.»

[Raffaella · Rating 5 out of 5]

"Poi l'immagine del passato di oscura e quella del presente, più viva, s'impone. E la nostalgia trattiene nell'ombra il bagliore che svanisce.....Ma se chiudiamo gli occhi, vediamo due fonti di luce distinte: la fonte interiore del ricordo, che santifica il passato e lo magnifica, e la fonte esteriore del mondo così com'è, che si sovrappone al presente e lo lascia trionfare."

" Faber ", ultimo romanzo del giovane filosofo-romanziere Tristan Garcia. Un libro che stupisce, affascina e sconvolge i nostri ricordi e le nostre percezioni. Da leggere assolutamente, il perché ve lo racconto nel mio blog:

https://amenteacida.blogspot.it/2016/...

[Riccardo Riboli · Rating 2 out of 5]

Scrittura molto altalenante , passa da momenti di assoluto lirismo a banalismi eccessivi , il tutto per portare avanti una trama gia letta e a mio parere nemmeno troppo avvincente . Il protagonista e' una macchietta , i due personaggi narratori abbozzati e insignificanti. Due stelline e non una solo per i momenti si ottima scrittura che sono disseminati qua e la nel romanzo... credo che lo scrittore se pur bravo non avesse in mano una storia valida , che si e' pero' ostinato a scrivere lo stesso.

[Winnielou · Rating 4 out of 5]

Un bon roman. Roman générationnel, Faber interroge la société et son évolution. J'ai aimé les personnages, me suis facilement identifiée à eux et ait été surprise par certains choix narratifs. Il manque quand même quelque chose pour en faire un chef d'oeuvre mais Tristan Garcia est un auteur à suivre.

[Laura · Rating 5 out of 5]

Plutôt 4.5 que 5 (vu que je mets 5 à mes coups de coeur en général). Pas tout à fait un coup de coeur donc mais Tristan Garcia a su me fasciner tout au long des 500 pages de son roman. J'avais de grandes difficultés à le lâcher pour aller travailler et je suis restée des heures dans mon lit à lire. Un très bon livre.

[Bouilloire · Rating 4 out of 5]

3,5/5
Pas aussi bon que le précédent, mais, quand même, il aura su me toucher.

[Dominique Jacques]

Sinistre..Illisible

[Dimitra Nikoloù · Rating 2 out of 5]

High expectations bring great disappointments.