What do you think?
Rate this book
Τα ρέστα
Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει – πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου. Ακόμα δεν έγινα άντρας, ακόμα χαζεύω στο δρόμο κοιτάζοντας τα παιδιά, ακόμα μου κλέβουν οι αλήτες τα ρέστα. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμωρία σου. Και δική μου τιμωρία – που δεν κατάλαβα, όσο ήταν ακόμα καιρός, τι υπέφερες τότε, και θέλησα να σ’ εκδικηθώ. Μα που να πάρει ο διάβολος, έπρεπε να τα βάζεις μαζί μου για να ξεσπάς; Δε μπορούσες δηλαδή να κάνεις τα στραβά μάτια όταν αργούσα δέκα λεπτά ή όταν ξεχνούσα ν’ αγοράσω τ’ αλάτι; Κι αν θυμάμαι καλά, τα ρέστα που μου ’χαν κλέψει τα παιδιά του απάνω δρόμου ήταν, στο θεό σου βρε μάνα, ή έξι ή εφτά δεκάρες!
- GenresShort StoriesFiction
208 pages, Paperback
First published January 1, 1970
18 people are currently reading
269 people want to read
About the author
Costas Taktsis
17 books74 followersGreek writer. Described as a 'landmark of post-war literature in Greece, Taktsis (Κώστας Ταχτσής) wrote The Third Wedding (Greek: Tο τρίτο στεφάνι) partly in Australia. The book unfolds in the years before and after World War II through the flowing personal narrative of two women: Ekavi and Nina, who speak in a direct and everyday language about what they live through. Unable to find a publisher in Greece he published it at his own expense in 1962. The book has been translated into 18 languages. The French edition was released by Éditions Gallimard in 1967, translated by Jacques Lacarrière. In 1969 it became the first Greek novel published by Penguin Books. A new English translation by John Chioles, was published as The Third Wedding Wreath, by Hermes in 1985.
Many directors including Michael Cacoyannis unsuccessfully tried to produce a film based on the book. Greek broadcaster ANT1 TV produced a television series based on the book in 1995 with Nena Menti in the role of Nina and Lida Protopsalti as Ekavi. A 4-hour adaption for the theatre, directed by Stamatis Fassoulis was produced by the National Theatre of Greece in 2009-2010.
Multi-lingual, he also translated ancient Greek drama, mainly Aristophanes' comedies (Frogs, Clouds, Chickens, Lysistrata), as well as foreign literature. Together with Nanos Valaoritis and others he participated in the editorial team of the pioneering literary magazine Pali (1964-1967).
One theme that is ubiquitous in Taktsis's later texts is homosexuality, which he sometimes accepts and sometimes sees as a permanent curse.
Many directors including Michael Cacoyannis unsuccessfully tried to produce a film based on the book. Greek broadcaster ANT1 TV produced a television series based on the book in 1995 with Nena Menti in the role of Nina and Lida Protopsalti as Ekavi. A 4-hour adaption for the theatre, directed by Stamatis Fassoulis was produced by the National Theatre of Greece in 2009-2010.
Multi-lingual, he also translated ancient Greek drama, mainly Aristophanes' comedies (Frogs, Clouds, Chickens, Lysistrata), as well as foreign literature. Together with Nanos Valaoritis and others he participated in the editorial team of the pioneering literary magazine Pali (1964-1967).
One theme that is ubiquitous in Taktsis's later texts is homosexuality, which he sometimes accepts and sometimes sees as a permanent curse.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
February 18, 2026
⭐⭐⭐⭐✨
Conjunto de relatos de sesgo biográfico en cuanto a la propia experiencia del autor, todos narran de alguna manera distintos acontecimientos de su infancia y adolescencia, y algunos su primera juventud. Se puede entender que el protagonista en todos ellos sea el propio autor, si bien las circunstancias que se narran no son biográficas'*, sino adaptadas a la ficción que va creando en cada relato.
Todos son breves, lo suficiente para captar la esencia que trata de mostrar en cada relato, muy bien contextualizados todos ellos. Se puede sentir perfectamente el entorno familiar y social en casi todos ellos con muy pocas pinceladas, y especialmente el contexto histórico en equilibrio entre tradición y modernidad.
Me ha gustado mucho el estilo del autor, muy claro, directo, realista, sin artificios innecesarios, resulta muy natural. El ritmo es ágil, influenciado por la brevedad de los relatos. Tiene un tono melancólico, coherente con casi todos los relatos que captan detalles concretos en distintos momentos de la infancia, en apariencia cotidianos aunque en realidad relevantes, y a veces el tono es también sarcástico, como narrador muestra una gran ironía que usa como crítica para poner de manifiesto la doble moral en muchos aspectos sociales y su confrontación en la esfera más íntima.
Aunque es cierto que muestra un cuestionamiento de los roles tradicionales, no es para nada una literatura provocadora que enfatice aspectos sexuales de una manera cruda, todo lo contrario, las pocas referencias son veladas, algunas reprimidas, y siempre relatadas con gran naturalidad, no hay nada escabroso, si acaso algo en los dos últimos relatos. Tal vez se ganó esa imagen en la sociedad griega de entonces.
📚
De los relatos en sí, aunque se pueden leer como un todo, los que más me han gustado son los primeros. Todos los relatos se basan en un momento simbólico trascendente. Daría cinco estrellas a los cinco primeros relatos. “El cambio” que da título al conjunto, “por seis o siete céntimos” que reflejan la perspectiva infantil en la relación con la abuela, partícipe ella en casi todos los relatos. Es ella quien justifica como “Cuestión de temperamento” los problemas de aritmética del nieto, y quien descubre en “Un producto moderno” que no parece brillantina lo que lleva el niño en el pelo. En el cuarto relato, “Una visita”, abuela y nieto visitan a la vecina y conocen a los compañeros de mili del hijo de la vecina. Y en el quinto también está ella cuando el tío, a quien el sobrino no debe querer nada, y con motivo, regala al niño “Un barco en tierra”.
Los demás son más o menos ingeniosos y todos originales en cuanto a la propia percepción personal del narrador.
En total mis valoraciones por relato sumarían 51/13=3,92
Voy a“redondear”> subir a sobresaliente porque me ha parecido un conjunto muy coherente y honesto en esa voz propia que se infiere de los diversos relatos, en los que hace un retrato psicológico espectacular de sí mismo y su familia (incluso cambiándola)
*⤵️
En el relato “Mi padre y los zapatos” el autor se muestra como un narrador honesto para explicar que en cada relato “adapta” la ficción de lo que quiere narrar cambiando las circunstancias. El niño vive en muchos relatos con la abuela, unas veces con su madre, en otros relatos con su padre, y en alguno la madre ha muerto…. De ahí que no sean necesariamente biográficos aunque narren experiencias vitales.
Admite que cuando recurre a experiencias personales, “nunca dice toda la verdad”
“No por falta de sinceridad, claro está, sino porque así lo dictan necesidades puramente psicológicas y estéticas. Las experiencias personales sirven solo como un punto de partida. Pero, desde el momento en el que comienzas a escribir, el texto adquiere una existencia autónoma, una «verdad» propia, que, por lo general, no tiene mucha relación con la tuya, cuando no la contradice directamente. Esto es algo que entienden muy bien quienes escriben, y que explica por qué, cuando aparece un padre en mis escritos, en uno es un modesto empleado municipal, en otro un contable, y en un tercero —como en el relato que ustedes acaban de leer— un abogado.”
Conjunto de relatos de sesgo biográfico en cuanto a la propia experiencia del autor, todos narran de alguna manera distintos acontecimientos de su infancia y adolescencia, y algunos su primera juventud. Se puede entender que el protagonista en todos ellos sea el propio autor, si bien las circunstancias que se narran no son biográficas'*, sino adaptadas a la ficción que va creando en cada relato.
Todos son breves, lo suficiente para captar la esencia que trata de mostrar en cada relato, muy bien contextualizados todos ellos. Se puede sentir perfectamente el entorno familiar y social en casi todos ellos con muy pocas pinceladas, y especialmente el contexto histórico en equilibrio entre tradición y modernidad.
Me ha gustado mucho el estilo del autor, muy claro, directo, realista, sin artificios innecesarios, resulta muy natural. El ritmo es ágil, influenciado por la brevedad de los relatos. Tiene un tono melancólico, coherente con casi todos los relatos que captan detalles concretos en distintos momentos de la infancia, en apariencia cotidianos aunque en realidad relevantes, y a veces el tono es también sarcástico, como narrador muestra una gran ironía que usa como crítica para poner de manifiesto la doble moral en muchos aspectos sociales y su confrontación en la esfera más íntima.
Aunque es cierto que muestra un cuestionamiento de los roles tradicionales, no es para nada una literatura provocadora que enfatice aspectos sexuales de una manera cruda, todo lo contrario, las pocas referencias son veladas, algunas reprimidas, y siempre relatadas con gran naturalidad, no hay nada escabroso, si acaso algo en los dos últimos relatos. Tal vez se ganó esa imagen en la sociedad griega de entonces.
📚
De los relatos en sí, aunque se pueden leer como un todo, los que más me han gustado son los primeros. Todos los relatos se basan en un momento simbólico trascendente. Daría cinco estrellas a los cinco primeros relatos. “El cambio” que da título al conjunto, “por seis o siete céntimos” que reflejan la perspectiva infantil en la relación con la abuela, partícipe ella en casi todos los relatos. Es ella quien justifica como “Cuestión de temperamento” los problemas de aritmética del nieto, y quien descubre en “Un producto moderno” que no parece brillantina lo que lleva el niño en el pelo. En el cuarto relato, “Una visita”, abuela y nieto visitan a la vecina y conocen a los compañeros de mili del hijo de la vecina. Y en el quinto también está ella cuando el tío, a quien el sobrino no debe querer nada, y con motivo, regala al niño “Un barco en tierra”.
Los demás son más o menos ingeniosos y todos originales en cuanto a la propia percepción personal del narrador.
En total mis valoraciones por relato sumarían 51/13=3,92
Voy a
*⤵️
En el relato “Mi padre y los zapatos” el autor se muestra como un narrador honesto para explicar que en cada relato “adapta” la ficción de lo que quiere narrar cambiando las circunstancias. El niño vive en muchos relatos con la abuela, unas veces con su madre, en otros relatos con su padre, y en alguno la madre ha muerto…. De ahí que no sean necesariamente biográficos aunque narren experiencias vitales.
Admite que cuando recurre a experiencias personales, “nunca dice toda la verdad”
“No por falta de sinceridad, claro está, sino porque así lo dictan necesidades puramente psicológicas y estéticas. Las experiencias personales sirven solo como un punto de partida. Pero, desde el momento en el que comienzas a escribir, el texto adquiere una existencia autónoma, una «verdad» propia, que, por lo general, no tiene mucha relación con la tuya, cuando no la contradice directamente. Esto es algo que entienden muy bien quienes escriben, y que explica por qué, cuando aparece un padre en mis escritos, en uno es un modesto empleado municipal, en otro un contable, y en un tercero —como en el relato que ustedes acaban de leer— un abogado.”
October 22, 2021
Ότι και να πω είναι λίγο. Υπέροχος γραφιας, ευαίσθητος, με μια οξύτητα και ένα θράσος που λατρεύεις και αναγνωρίζεις
May 22, 2020
Una recopilación de relatos preciosa: sin pretensiones, de estilo claro, humana y fascinante en su sencillez.
Compré este libro con 20 años, pensado que era otro y, en mi decepción, lo leí con desgana. Pero años más tarde lo volví a leer y entonces sí era el momento.
Una pena que este autor sea tan, relativamente, desconocido.
Compré este libro con 20 años, pensado que era otro y, en mi decepción, lo leí con desgana. Pero años más tarde lo volví a leer y entonces sí era el momento.
Una pena que este autor sea tan, relativamente, desconocido.
October 7, 2019
«Τα ρέστα» είναι μία συλλογή διηγημάτων με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Παρουσιάζει τη ζωή του από την τρυφερή ηλικία μέχρι την ενηλικίωση. Τα κύρια ερεθίσματα του στις ιστορίες του είναι η οικογένεια και η σεξουαλικότητα.
Στο ομώνυμο διήγημα βλέπουμε τη σχέση που είχε με τη μητέρα του που άλλοτε ήταν καλή και άλλοτε άσχημη. Το κυρίαρχο συναίσθημα που βίωσε μικρός ήταν ο τρόμος και ο φόβος. Πάντα προσπαθούσε να ικανοποιεί τις ανάγκες της ώστε να μην δέχεται τις επιπλήξεις και τις παρατηρήσεις της. Η μητέρα του είχε αναλάβει εξολοκλήρου την φροντίδα του με σκληρό και αυταρχικό τρόπο καθώς ο πατέρας του ήταν απών. Όπως του λέει χαρακτηριστικά σ’ ένα σημείο της αφήγησης « Ή θα γίνεις άντρας και θα μάθεις να μη κλαίς ή θα σε σκοτώσω από τώρα μια και καλή.. Πες Θα γίνω άντρας! Πες το γιατί δε θα βγεις ζωντανός από τα χέρια μου, σήμερα θα ‘ν’ το τέλος σου!»
Ο ήρωας όσο μεγαλώνει έρχεται αντιμέτωπος και με άλλες δυσκολίες όπως είναι η ερωτική κατάκτηση του αντίθετου φύλου, οι κοινωνικές νόρμες που πρέπει να ακολουθεί στο σχολείο και η εμφάνιση που επιβάλλεται να έχει. Όλα αυτά τον δυσκολεύουν πολύ στο να εναρμονιστεί με το κοινωνικό περιβάλλον και είναι άμεσα συνυφασμένα με την ομοφυλοφιλία.
Στο διήγημα «Η μουτζούρα» ο συγγραφέας έρχεται σε επαφή με το σεξουαλικό κομμάτι με ανορθόδοξο τρόπο και σε μικρή ηλικία. Δεν καταλαβαίνει τα ερεθίσματα που δέχεται και καταλήγει να σιωπήσει.
Όπως επίσης στο διήγημα «Ο πατέρας μου» ο ήρωας δέχεται άγριο ξυλοδαρμό από το πατέρα του. Τα γράμματα που διαβάζει τον θυμώνουν και αποφασίζει να του φερθεί και να του μιλήσει με τον πιο χυδαίο και αποτρόπαιο τρόπο. Νομίζω είναι από τα πιο σπαρακτικά και δυνατά κομμάτια του βιβλίου.
Ο Κώστας Ταχτσής καταφέρνει να παρουσιάσει μέσα από τις δικές του εμπειρίες το πώς είναι να μεγαλώνει ένας ομοφυλόφιλος άντρας σε μία κοινωνία που το διαφορετικό και μη κοινωνικά αποδεκτό είναι απαγορευτικό.
Ένα βιβλίο βαθύτατα εξομολογητικό, ανθρώπινο και συγκινητικό.
Καλή ανάγνωση
Στο ομώνυμο διήγημα βλέπουμε τη σχέση που είχε με τη μητέρα του που άλλοτε ήταν καλή και άλλοτε άσχημη. Το κυρίαρχο συναίσθημα που βίωσε μικρός ήταν ο τρόμος και ο φόβος. Πάντα προσπαθούσε να ικανοποιεί τις ανάγκες της ώστε να μην δέχεται τις επιπλήξεις και τις παρατηρήσεις της. Η μητέρα του είχε αναλάβει εξολοκλήρου την φροντίδα του με σκληρό και αυταρχικό τρόπο καθώς ο πατέρας του ήταν απών. Όπως του λέει χαρακτηριστικά σ’ ένα σημείο της αφήγησης « Ή θα γίνεις άντρας και θα μάθεις να μη κλαίς ή θα σε σκοτώσω από τώρα μια και καλή.. Πες Θα γίνω άντρας! Πες το γιατί δε θα βγεις ζωντανός από τα χέρια μου, σήμερα θα ‘ν’ το τέλος σου!»
Ο ήρωας όσο μεγαλώνει έρχεται αντιμέτωπος και με άλλες δυσκολίες όπως είναι η ερωτική κατάκτηση του αντίθετου φύλου, οι κοινωνικές νόρμες που πρέπει να ακολουθεί στο σχολείο και η εμφάνιση που επιβάλλεται να έχει. Όλα αυτά τον δυσκολεύουν πολύ στο να εναρμονιστεί με το κοινωνικό περιβάλλον και είναι άμεσα συνυφασμένα με την ομοφυλοφιλία.
Στο διήγημα «Η μουτζούρα» ο συγγραφέας έρχεται σε επαφή με το σεξουαλικό κομμάτι με ανορθόδοξο τρόπο και σε μικρή ηλικία. Δεν καταλαβαίνει τα ερεθίσματα που δέχεται και καταλήγει να σιωπήσει.
Όπως επίσης στο διήγημα «Ο πατέρας μου» ο ήρωας δέχεται άγριο ξυλοδαρμό από το πατέρα του. Τα γράμματα που διαβάζει τον θυμώνουν και αποφασίζει να του φερθεί και να του μιλήσει με τον πιο χυδαίο και αποτρόπαιο τρόπο. Νομίζω είναι από τα πιο σπαρακτικά και δυνατά κομμάτια του βιβλίου.
Ο Κώστας Ταχτσής καταφέρνει να παρουσιάσει μέσα από τις δικές του εμπειρίες το πώς είναι να μεγαλώνει ένας ομοφυλόφιλος άντρας σε μία κοινωνία που το διαφορετικό και μη κοινωνικά αποδεκτό είναι απαγορευτικό.
Ένα βιβλίο βαθύτατα εξομολογητικό, ανθρώπινο και συγκινητικό.
Καλή ανάγνωση
October 24, 2023
Την είχα ξαναδιαβάσει πολύ νέος πριν 20 χρόνια αυτή τη συλλογή. Τώρα τη θαύμασα ακόμα περισσότερο.
Διηγήματα ένα κι ένα! Εφάμιλλα του Τρίτου Στεφανιού. Απίστευτος Ταχτσής. Αδυνατώ να πιστέψω πώς ήταν τόσο ακομπλεξάριαστος, ειλικρινής, ανοιχτός σε αυτά τα κείμενα που δημοσίευσε τις δύσκολες δεκαετίες 1960-1970. Απίστευτα καλή και πρωτότυπη πέννα, παίρνει παλιές του αναμνήσεις και τις μετατρέπει σε κάτι που σε αφορά απόλυτα και σε κάνει να καταλαβαίνεις καλύτερα τη ζωή.
Διηγήματα ένα κι ένα! Εφάμιλλα του Τρίτου Στεφανιού. Απίστευτος Ταχτσής. Αδυνατώ να πιστέψω πώς ήταν τόσο ακομπλεξάριαστος, ειλικρινής, ανοιχτός σε αυτά τα κείμενα που δημοσίευσε τις δύσκολες δεκαετίες 1960-1970. Απίστευτα καλή και πρωτότυπη πέννα, παίρνει παλιές του αναμνήσεις και τις μετατρέπει σε κάτι που σε αφορά απόλυτα και σε κάνει να καταλαβαίνεις καλύτερα τη ζωή.
June 21, 2022
Μπορεί να διαβαστεί απνευστί. Έχοντας διαβάσει το Τρίτο Στεφάνι προ εικοσαετίας, και αφού πρόσφατα άκουσα ένα εξαιρετικό podcast της Κατερίνας Μπακογιάννη για το θάνατό του, Τα ρέστα με βοήθησαν να πάρω μια μικρή γεύση από την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία του.
January 19, 2015
Ο Ταχτσής σε αυτό το βιβλίο είναι ο ορισμός του παντοδύναμου αφηγητή, μια παντοδυναμία που ξεκινάει πολύ πριν το κείμενο. Κατ'ακρίβειαν ξεκινάει από το εξώφυλλο που προσφέρεται ο τίτλος του βιβλίου με τον υπότιτλο 'Διηγήματα' που κάνει τον αναγνώστη να ανοίγει αυτό το βιβλίο με την εντύπωση ότι πρόκειται να διαβάσει μικρές ιστορίες/διηγήματα. Ο αναγνώστης μπορεί να εκλάβει τον τίτλο και υπότίτλο των κειμένων ως κεφάλαια μιας ιστορίας ή ως αυτόνομες μικρές ιστορίες. Αφού ο αναγνώστης διαβάσει τα πρώτα 2-3 διηγήματα συνηδειτοποιεί ότι τα πρόσωπα/χαρακτήρες ανακυκλώνονται και ότι ίσως ο υπότιτλοι αλλά και ο τίτλος του βιβλίου να έιναι παραπλανητικοί. Κάπου στη μέση του βιβλίου και αφόυ ο αναγνώστης αρχίζει να αναρωτιέται κατά πόσον ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο συγγραφέας και αν αυτοί που διαβάζουμε δεν έιναι παρα μια μασκαρεμένη αυτοβιογραφία, ο συγγραφέας, ή ίσως και ο αφηγητής, μιλάει ευθέως στον αναγνώστη και αναφέρετε σε αυτό το γεγονός, δημιουργώντας την απορία τι από όλα όσα γράφει ανταποκρίνεται στην αλήθεια και τι είναι μυθοπλασία. Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται να βρει απαντήσεις σε αυτά τα έρωτήματα θα πρέπει να ψάξει την αλήθεια, επομένως η ανάγνωση του κειμένου εξαρτάται από το πόσο διαδραστικός επιθυμεί να έιναι ο ίδιος ο αναγνώστης ανάμεσα στο κέιμενο και τον συγγραφέα. Η αφήγηση καταπιάνεται και με άλλα θέματα ´οπως είναι η ομοφυλοφιλική ταυτότητα του βασικού χαρακτήρα που εμφανίζεται σε διάφορες ηλικίες κατά τη διάρκεια των κειμένων, όπως και πολιτικών καταστάσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ένα πάση περιπτώση μου άρεσε πολύ το κείμενο και χάρηκα που επιβεβαίωσα ότι ο Ταχτσής ειναι το ίδιο εμφυής και πρωτοποριακός όσο και ο συγγραφέας από το αγαπημένο μου Τρίτο Στεφάνι και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε απαιτητικούς αναγνώστες.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 17, 2022
° τα ρέστα°
°
"Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει – πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου. Ακόμα δεν έγινα άντρας, ακόμα χαζεύω στο δρόμο κοιτάζοντας τα παιδιά, ακόμα μου κλέβουν οι αλήτες τα ρέστα. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμωρία σου. Και δική μου τιμωρία – που δεν κατάλαβα, όσο ήταν ακόμα καιρός, τι υπέφερες τότε, και θέλησα να σ’ εκδικηθώ."
°
Στα "Ρέστα" παρακολουθούμε τον αυτοβιογραφούμενο συγγραφέα να μεγαλώνει και να ενηλικιώνεται στην Αθήνα του μεσοπολέμου, μέσα σε μια μονογονεϊκή και -κυρίως- δυσλειτουργική οικογένεια και, παράλληλα, να ανακαλύπτει την σεξουαλική του ταυτότητα, που τόσο έμελε να καθορίζει τη ζωή (και τον θάνατό του;).
°
Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια απλή συλλογή, αλλά ένας κύκλος διηγημάτων - ένα "μυθιστόρημα αλυσίδα", καθώς πρόκειται για κείμενα, που συμπληρώνουν και σχολιάζουν το ένα το άλλο.
°
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαρκείς αλλαγές στην αφηγηματική φωνή. Αν και γίνεται σαφές στον αναγνώστη ότι όλα τα διηγήματα έχουν τον ίδιο πρωταγωνιστή, ο Ταχτσής επιλέγει εναλλακτικές εκδοχές του χαρακτήρα και της οικογενειακης του ιστορίας, σε μια προσπάθεια αυτοβιογράφησης με πολλαπλές αφηγηματικές μάσκες, μια πολλαπλή αφήγηση μαθητείας!
°
Η ανάδυση της σεξουαλικότητας του πρωταγωνιστή και η ομοφυλοφιλία του είναι πανταχού παρούσες στο βιβλίο, καθιστώντας το ένα από τα πρώτα βιβλία της νεοελληνικής πεζογραφίας που μιλούν ξεκάθαρα για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις και να εκφραζεσαι ως ομοφυλόφιλος στην ελληνική κοινωνία του 60. Έτσι, πάρα την αμφιλεγόμενη σχέση του Ταχτσή με την λοατκι κοινότητα, τα Ρέστα μπορούν να ενταχθούν στην queer λογοτεχνία και αποτελεί την επιλογή μου για τη #λοατκιλογοτεχνια που προτείνει για τον Ιούνιο η Έλλη @mimblewimble_elli!
°
"Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει – πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου. Ακόμα δεν έγινα άντρας, ακόμα χαζεύω στο δρόμο κοιτάζοντας τα παιδιά, ακόμα μου κλέβουν οι αλήτες τα ρέστα. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμωρία σου. Και δική μου τιμωρία – που δεν κατάλαβα, όσο ήταν ακόμα καιρός, τι υπέφερες τότε, και θέλησα να σ’ εκδικηθώ."
°
Στα "Ρέστα" παρακολουθούμε τον αυτοβιογραφούμενο συγγραφέα να μεγαλώνει και να ενηλικιώνεται στην Αθήνα του μεσοπολέμου, μέσα σε μια μονογονεϊκή και -κυρίως- δυσλειτουργική οικογένεια και, παράλληλα, να ανακαλύπτει την σεξουαλική του ταυτότητα, που τόσο έμελε να καθορίζει τη ζωή (και τον θάνατό του;).
°
Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια απλή συλλογή, αλλά ένας κύκλος διηγημάτων - ένα "μυθιστόρημα αλυσίδα", καθώς πρόκειται για κείμενα, που συμπληρώνουν και σχολιάζουν το ένα το άλλο.
°
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαρκείς αλλαγές στην αφηγηματική φωνή. Αν και γίνεται σαφές στον αναγνώστη ότι όλα τα διηγήματα έχουν τον ίδιο πρωταγωνιστή, ο Ταχτσής επιλέγει εναλλακτικές εκδοχές του χαρακτήρα και της οικογενειακης του ιστορίας, σε μια προσπάθεια αυτοβιογράφησης με πολλαπλές αφηγηματικές μάσκες, μια πολλαπλή αφήγηση μαθητείας!
°
Η ανάδυση της σεξουαλικότητας του πρωταγωνιστή και η ομοφυλοφιλία του είναι πανταχού παρούσες στο βιβλίο, καθιστώντας το ένα από τα πρώτα βιβλία της νεοελληνικής πεζογραφίας που μιλούν ξεκάθαρα για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις και να εκφραζεσαι ως ομοφυλόφιλος στην ελληνική κοινωνία του 60. Έτσι, πάρα την αμφιλεγόμενη σχέση του Ταχτσή με την λοατκι κοινότητα, τα Ρέστα μπορούν να ενταχθούν στην queer λογοτεχνία και αποτελεί την επιλογή μου για τη #λοατκιλογοτεχνια που προτείνει για τον Ιούνιο η Έλλη @mimblewimble_elli!
January 10, 2024
3,5*
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων, στην οποία "ο Ταχτσής δημιουργεί [...] έναν κειμενικό χώρο όπου εντυπωσιακά μπορεί να καταστρατηγεί τα όρια μεταξύ συγγραφέα/αφηγητή/ήρωα", όπως αναφέρει το πολύ χρήσιμο επίμετρο της έκδοσης. Δημιουργεί την εντύπωση ότι ο ήρωας είναι ο ίδιος σε όλα τα διηγήματα, ακόμη κι όταν είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για διαφορετικά πρόσωπα, κι ότι ο ήρωας αυτός είναι βασισμένος στον ίδιο! Είναι μια αίσθηση που δημιουργείται όταν διαβάζεται ολόκληρη η συλλογή, κι όχι αποσπασματικά τα διηγήματα, κι είναι κομμάτι της γοητείας της.
Το ομώνυμο διήγημα είναι το αγαπημένο μου, κι αυτό που σίγουρα θα διατηρήσω στη μνήμη μου. Μου άρεσαν τα περισσότερα, πολλά καταπιάνονται με θέματα σεξουαλικής ταυτότητας και οικογενειακών τραυμάτων.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων, στην οποία "ο Ταχτσής δημιουργεί [...] έναν κειμενικό χώρο όπου εντυπωσιακά μπορεί να καταστρατηγεί τα όρια μεταξύ συγγραφέα/αφηγητή/ήρωα", όπως αναφέρει το πολύ χρήσιμο επίμετρο της έκδοσης. Δημιουργεί την εντύπωση ότι ο ήρωας είναι ο ίδιος σε όλα τα διηγήματα, ακόμη κι όταν είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για διαφορετικά πρόσωπα, κι ότι ο ήρωας αυτός είναι βασισμένος στον ίδιο! Είναι μια αίσθηση που δημιουργείται όταν διαβάζεται ολόκληρη η συλλογή, κι όχι αποσπασματικά τα διηγήματα, κι είναι κομμάτι της γοητείας της.
Το ομώνυμο διήγημα είναι το αγαπημένο μου, κι αυτό που σίγουρα θα διατηρήσω στη μνήμη μου. Μου άρεσαν τα περισσότερα, πολλά καταπιάνονται με θέματα σεξουαλικής ταυτότητας και οικογενειακών τραυμάτων.
July 23, 2024
Όπως ένα μαχαίρι μπορεί να είναι παράλληλα ένα χρήσιμο εργαλείο ή ένα θανατηφόρο όπλο, έτσι και αυτό το βιβλίο, αν διαβαστεί σωστά και αποστασιοποιημένα, μπορεί να είναι ένα βιβλίο που βοηθάει να καταλάβει ο αναγνώστης από που προέρχεται η εσωτερικευμένη ομοφοβία, η αίσθηση ντροπής και ενοχής και τα πολλά στερεότυπα που μας ταλαιπωρούν άπειρα χρόνια. Το βιβλίο απεικονίζει πολύ καθαρά την Ελλάδα λίγο πριν την δικτατορία καθώς και την θέση ενός queer ατόμου μέσα σε αυτή. Αν, από την άλλη διαβαστεί από έναν ανυποψίαστο αναγνώστη, και τύχει ο αναγνώστης να ταυτιστεί με τους ήρωες τον διηγημάτων, πιστεύοντας ότι ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα από τις πολύ όμορφα γραμμένες ιστορίες, το βιβλίο μπορεί να παραπλανήσει και να δυσκολέψει την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου.
Πέρα από όλα αυτά όμως, η πένα του Ταχτσή είναι απίστευτη. Τα κείμενα γραμμένα λες και έγιναν στην πραγματικότητα. Οι ήρωές τους σχεδόν υπαρκτά πρόσωπα.
Τέλος, όλο το παιχνίδι με τα όρια του τι είναι αληθινό και τι είναι ψεύτικο στις διηγήσεις είναι πανέξυπνο. Τη μια πιστεύεις ό,τι διαβάζεις σαν να είναι αλήθεια και την άλλη σκέφτεσαι ότι δεν θα έπρεπε να εμπιστευεθείς τον συγγραφέα γιατί λέει συνεχώς ψέματα. Διαβάζεις 13 διαφορετικές ιστορίες από (ίσως) διαφορετικούς ήρωες και στο τέλος σου δίνεται η αίσθηση ότι διάβασες την αυτοβιογραφία ενός συγκεκριμένου ατόμου!
Πέρα από όλα αυτά όμως, η πένα του Ταχτσή είναι απίστευτη. Τα κείμενα γραμμένα λες και έγιναν στην πραγματικότητα. Οι ήρωές τους σχεδόν υπαρκτά πρόσωπα.
Τέλος, όλο το παιχνίδι με τα όρια του τι είναι αληθινό και τι είναι ψεύτικο στις διηγήσεις είναι πανέξυπνο. Τη μια πιστεύεις ό,τι διαβάζεις σαν να είναι αλήθεια και την άλλη σκέφτεσαι ότι δεν θα έπρεπε να εμπιστευεθείς τον συγγραφέα γιατί λέει συνεχώς ψέματα. Διαβάζεις 13 διαφορετικές ιστορίες από (ίσως) διαφορετικούς ήρωες και στο τέλος σου δίνεται η αίσθηση ότι διάβασες την αυτοβιογραφία ενός συγκεκριμένου ατόμου!
June 15, 2022
"Κάθε φορά που, για να γράψω κάτι, αντλώ από προσωπικές εμπειρίες, δε λέω ποτέ ολόκληρη την αλήθεια. Όχι, φυσικά, από έλλειψη ειλικρίνειας, αλλ' επειδή το υπαγορεύουν καθαρά ψυχολογικές κι αισθητικές ανάγκες. Οι πρωσοπικές εμπειρίε χρησιμεύουν απλώς σαν έναυσμα. Αλλ' απ' τη στγιμή που αρχίζεις να γράφεις, το γραφτό αποχτάει μια αυτόνομη ύπαρξη, μια δική του "αλήθεια", που, κατά κανόνα, δεν έχει μεγάλη σχέση με τη δική σου, όταν μάλιστα δεν την αντιστρατεύεται. Είναι κάτι που καταλαβαίνουν πολύ καλά όσοι γράφουν".
February 25, 2023
Ενδιαφέροντα, νοσταλγικά, ευκολοδιάβαστα διηγήματα με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα και πολλές αναφορές (και απόπειρες εξήγησης, ανεπιτυχείς και στα πλαίσια των ιδεών της εποχής) στην ομοφυλοφιλία του.
February 21, 2023
γλυκόπικρο
September 19, 2023
Πρώτο βιβλίο του Ταχτσή που διαβάζω. Πολύ φρέσκος και δυνατός αφηγηματικός λόγος
March 10, 2018
Με χαρακτήρες σαν να έχουν βγει κατευθείαν μέσα από το Τρίτο Στεφάνι, κάθε διήγημα τελειώνοντας αφήνει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Χαρακτηριστική η γραφή του. Από τους αγαπημένους μου πλέον!
December 17, 2023
Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά.
October 10, 2021
Μπορείτε να διαβάσετε την κριτική μου και στη στήλη de-book του debop.gr
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
«Ο Κώστας Ταχτσής δεν είναι αυτός που άφησε λίγο αλλά καλό έργο;». Αυτό με ρώτησε μια φορά ένας φίλος βιβλιοφάγος. Αυτός είναι τελικά, ναι. «Τα ρέστα» είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από τη φρέσκια πανέμορφη έκδοση του Ψυχογιού, μετά «Το τρίτο στεφάνι» και μπορώ να πω ότι πολλές φορές ήταν λες και διάβαζα κομμάτια του που ποτέ δεν μπήκαν στο πιο αναγνωρισμένο και πετυχημένο του έργο, που είναι και το μοναδικό του μυθιστόρημα.
Ο Ταχτσής έχει έναν τραγελαφικό τρόπο να παρουσιάζει τόσο παραστατικά την καθημερινότητα και τη νοοτροπία του νεοέλληνα, που δε γίνεται να μη δεις κάτι από τη ζωή σου μέσα σε αυτό. Με αφοπλιστικό χιούμορ και αινιγματική ταυτότητα, διότι πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις αν μιλά ο ίδιος ή τα βιωματικά του στοιχεία, παρουσιάζει με χαρακτηριστικό και λιτό τρόπο όλα τα χαρακτηριστικά του Έλληνας της μεταπολίτευσης.
Κατακρίνει, σαρκάζει, επιτίθεται, φωνάζει, αλλά πάντα στο τέλος διακατέχεται από τρυφερότητα και παιδική αποδοχή. Αγκαλιάζει ακόμα και τις πιο κακοποιητικές μορφές! Δίνει χώρο, χρόνο και συγχώρεση. Ο πρωταγωνιστής (δεν έχει σημ��σία αν είναι ο ίδιος ή κάποιος άλλος) έχει τόσο καλοσύνη μέσα του, που δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτήθηκα αν κατάφερε να θεραπεύσει αυτά για τα οποία κανείς ποτέ δεν απολογήθηκε.
Ευφυής γραφή, που θα μπορούσε να ήταν άνετα ταινία, «Τα ρέστα» αποτελούν ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα, που με έκανε να αδημονώ και για τα άλλα δύο της συλλογής: «Η γιαγιά μου η Αθήνα και άλλα κείμενα» και «Καφενείο το Βυζάντιο – συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων». Διηγήματα για τα παιδικά τραύματα, τα ταξίδια και τις εμπειρίες, την ομοφυλοφιλία και την κοινωνική κατακραυγή και γενικότερα για την αναζήτηση του εαυτού.
Πράγματι, αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο και η ποιότητα, ακόμα και όταν η ποιότητα είναι ελάχιστη. Και ίσως οι συγγραφείς να γράφουν πάντα το ίδιο βιβλίο, οι μουσικοί να παίζουν το ίδιο τραγούδι, οι ηθοποιοί να παίζουν την ίδια ταινία κτλ. Και πράγματι, δεν είναι η κοινωνία κατασκευασμένη από χέρια αγγέλων, αλλά ο καθένας μπορεί να βρει τον δρόμο του σε αυτήν. Ή έστω μπορεί να δοκιμάσει. Ξανά και ξανά.
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
«Ο Κώστας Ταχτσής δεν είναι αυτός που άφησε λίγο αλλά καλό έργο;». Αυτό με ρώτησε μια φορά ένας φίλος βιβλιοφάγος. Αυτός είναι τελικά, ναι. «Τα ρέστα» είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από τη φρέσκια πανέμορφη έκδοση του Ψυχογιού, μετά «Το τρίτο στεφάνι» και μπορώ να πω ότι πολλές φορές ήταν λες και διάβαζα κομμάτια του που ποτέ δεν μπήκαν στο πιο αναγνωρισμένο και πετυχημένο του έργο, που είναι και το μοναδικό του μυθιστόρημα.
Ο Ταχτσής έχει έναν τραγελαφικό τρόπο να παρουσιάζει τόσο παραστατικά την καθημερινότητα και τη νοοτροπία του νεοέλληνα, που δε γίνεται να μη δεις κάτι από τη ζωή σου μέσα σε αυτό. Με αφοπλιστικό χιούμορ και αινιγματική ταυτότητα, διότι πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις αν μιλά ο ίδιος ή τα βιωματικά του στοιχεία, παρουσιάζει με χαρακτηριστικό και λιτό τρόπο όλα τα χαρακτηριστικά του Έλληνας της μεταπολίτευσης.
Κατακρίνει, σαρκάζει, επιτίθεται, φωνάζει, αλλά πάντα στο τέλος διακατέχεται από τρυφερότητα και παιδική αποδοχή. Αγκαλιάζει ακόμα και τις πιο κακοποιητικές μορφές! Δίνει χώρο, χρόνο και συγχώρεση. Ο πρωταγωνιστής (δεν έχει σημ��σία αν είναι ο ίδιος ή κάποιος άλλος) έχει τόσο καλοσύνη μέσα του, που δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτήθηκα αν κατάφερε να θεραπεύσει αυτά για τα οποία κανείς ποτέ δεν απολογήθηκε.
Ευφυής γραφή, που θα μπορούσε να ήταν άνετα ταινία, «Τα ρέστα» αποτελούν ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα, που με έκανε να αδημονώ και για τα άλλα δύο της συλλογής: «Η γιαγιά μου η Αθήνα και άλλα κείμενα» και «Καφενείο το Βυζάντιο – συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων». Διηγήματα για τα παιδικά τραύματα, τα ταξίδια και τις εμπειρίες, την ομοφυλοφιλία και την κοινωνική κατακραυγή και γενικότερα για την αναζήτηση του εαυτού.
Πράγματι, αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο και η ποιότητα, ακόμα και όταν η ποιότητα είναι ελάχιστη. Και ίσως οι συγγραφείς να γράφουν πάντα το ίδιο βιβλίο, οι μουσικοί να παίζουν το ίδιο τραγούδι, οι ηθοποιοί να παίζουν την ίδια ταινία κτλ. Και πράγματι, δεν είναι η κοινωνία κατασκευασμένη από χέρια αγγέλων, αλλά ο καθένας μπορεί να βρει τον δρόμο του σε αυτήν. Ή έστω μπορεί να δοκιμάσει. Ξανά και ξανά.
July 1, 2025
Exceptional.
February 14, 2026
No sabía muy bien qué esperar de “El cambio”. Taktsís carga con la sombra alargada de “La tercera boda”, y enfrentarse a un autor cuando uno ya tiene en la cabeza la gran novela suele ser terreno resbaladizo. Pero este libro, aspirando a algo muy diferente, logra desplegar sus propios galones con elegancia, conciencia y sensibilidad.
“El cambio” es una antología muy personal, autobiográfica, que no sólo resulta interesante per se, sino por toda la información que nos da para entender mejor el mundo literario de Taktsís. Ojalá hubiera leído estos cuentos antes de “La tercera boda”.
Pero al margen de lo memorialista o lo metaliterario, sobre todo son unos cuentos muy bien escritos, con ese tono verborreico y coloquial del autor griego —aunque no tan exagerado como recuerdo en la novela—, acompañado de una voz narradora cálida y tranquila, que en casi todo momento me ha sonado a niño, incluso cuando el personaje ya era adulto. Lo que no significa que sean unos relatos complacientes: incómodos en lo moral, en lo emocional y, por momentos, en lo estructural, Taktsís no busca seducir con la belleza fácil, sino que expone los deshilachados bordes de la sociedad griega de su tiempo. Sus personajes no piden simpatía, la arrancan —o la pierden— según avanza el relato. Hay algo casi quirúrgico en la manera en que disecciona las pequeñas miserias cotidianas, las humillaciones íntimas y ese orgullo tan mediterráneo que lo mismo sostiene que arruina una vida. En especial, la construcción de las mujeres griegas que hace: fuertes, luchadoras y generosas; pero también duras, crueles y mezquinas, denota la compleja relación que el autor tuvo con las mujeres de su familia.
El título no es casual. Todo gira en torno a lo que se devuelve, a lo que queda pendiente, a la deuda emocional y material. A lo que de repente ha cambiado. Y Taktsís juega con esa ambigüedad con una naturalidad que impresiona sin necesidad de grandes artificios formales, pero sí una inteligencia narrativa muy consciente de dónde colocar cada silencio.
La traducción (fundamental en un texto tan apoyado en matices culturales y en el habla) mantiene un equilibrio sobrio, sin excesos ni florituras innecesarias. Se agradece que no haya intentado “folklorizar” la prosa para subrayar su origen griego, pero es que Natividad Gálvez no falla, y en la editorial Trotalibros, menos.
No es una obra que busque el deslumbramiento inmediato, pero encaja fabulosamente.
No dudaría en recomendarlo para iniciarse con Taktsís, y acercarse a su mirada sobre la fragilidad humana, que no fue casual ni producto de una sola inspiración afortunada. Aquí hay oficio, hay intención y hay una comprensión amarga —pero lúcida— de las relaciones humanas, fruto de su propia memoria.
Un libro notable muy digno de su lectura.
“El cambio” es una antología muy personal, autobiográfica, que no sólo resulta interesante per se, sino por toda la información que nos da para entender mejor el mundo literario de Taktsís. Ojalá hubiera leído estos cuentos antes de “La tercera boda”.
Pero al margen de lo memorialista o lo metaliterario, sobre todo son unos cuentos muy bien escritos, con ese tono verborreico y coloquial del autor griego —aunque no tan exagerado como recuerdo en la novela—, acompañado de una voz narradora cálida y tranquila, que en casi todo momento me ha sonado a niño, incluso cuando el personaje ya era adulto. Lo que no significa que sean unos relatos complacientes: incómodos en lo moral, en lo emocional y, por momentos, en lo estructural, Taktsís no busca seducir con la belleza fácil, sino que expone los deshilachados bordes de la sociedad griega de su tiempo. Sus personajes no piden simpatía, la arrancan —o la pierden— según avanza el relato. Hay algo casi quirúrgico en la manera en que disecciona las pequeñas miserias cotidianas, las humillaciones íntimas y ese orgullo tan mediterráneo que lo mismo sostiene que arruina una vida. En especial, la construcción de las mujeres griegas que hace: fuertes, luchadoras y generosas; pero también duras, crueles y mezquinas, denota la compleja relación que el autor tuvo con las mujeres de su familia.
El título no es casual. Todo gira en torno a lo que se devuelve, a lo que queda pendiente, a la deuda emocional y material. A lo que de repente ha cambiado. Y Taktsís juega con esa ambigüedad con una naturalidad que impresiona sin necesidad de grandes artificios formales, pero sí una inteligencia narrativa muy consciente de dónde colocar cada silencio.
La traducción (fundamental en un texto tan apoyado en matices culturales y en el habla) mantiene un equilibrio sobrio, sin excesos ni florituras innecesarias. Se agradece que no haya intentado “folklorizar” la prosa para subrayar su origen griego, pero es que Natividad Gálvez no falla, y en la editorial Trotalibros, menos.
No es una obra que busque el deslumbramiento inmediato, pero encaja fabulosamente.
No dudaría en recomendarlo para iniciarse con Taktsís, y acercarse a su mirada sobre la fragilidad humana, que no fue casual ni producto de una sola inspiración afortunada. Aquí hay oficio, hay intención y hay una comprensión amarga —pero lúcida— de las relaciones humanas, fruto de su propia memoria.
Un libro notable muy digno de su lectura.
September 13, 2025
Ο Κώστας Ταχτσής, γράφει με έναν τρόπο που διαβάζεται σαν ποτάμι χείμαρρος.
Αυτή η συλλογή διηγημάτων που όλα μαζί στο σύνολο μοιάζει με αυτοβιογραφία, ο συγγραφέας καταφέρνει χρησιμοποιώντας την ιδιότητα του να μεταλλάσσεται ανάμεσα σε ήρωα, αφηγητή και συγγραφέα και να μας προσφέρει μια κοινό/πολιτική εικόνα διαφόρων εποχών αλλά ταυτόχρονα και ηλικιών.
Απίθανος υπέροχος και πάνω απ’ολα τόσο ταλαντούχος!
Αδικοχαμένος αλλά και ντροπή στο γεγονός πως το έγκλημα της δολοφονίας του έχει μείνει ανεξιχνίαστο
Αυτή η συλλογή διηγημάτων που όλα μαζί στο σύνολο μοιάζει με αυτοβιογραφία, ο συγγραφέας καταφέρνει χρησιμοποιώντας την ιδιότητα του να μεταλλάσσεται ανάμεσα σε ήρωα, αφηγητή και συγγραφέα και να μας προσφέρει μια κοινό/πολιτική εικόνα διαφόρων εποχών αλλά ταυτόχρονα και ηλικιών.
Απίθανος υπέροχος και πάνω απ’ολα τόσο ταλαντούχος!
Αδικοχαμένος αλλά και ντροπή στο γεγονός πως το έγκλημα της δολοφονίας του έχει μείνει ανεξιχνίαστο
May 23, 2023
Personally I like it more than the "Trito Stefani" as the author shows his perception of the world through his personal experiences. Always explained not as they happened but as they should be written.
June 23, 2023
Φαινομενικά ασύνδετα διηγήματα με κοινο παρονομαστή εμπειρίες που οδήγησαν ή σχηματισαν τις σεξουαλικές προτιμήσεις του πρωταγωνιστή. Όμορφη γραφή που σε παρασέρνει. Προκλητική γραφή που σε σκανδαλίζει.
August 24, 2025
«– “Ή θα γίνεις άντρας και θα μάθεις να μην κλαις”, σούλεγε αφρίζοντας και χτυπώντας όπου έβρισκε, “ή θα σε σκοτώσω από τώρα μια και καλή, να σε κλάψω και να σε ξεχάσω … Πες: ‘Θα γίνω άντρας!’ … Και δε θα ξαναχαζέψω στο δρόμο. Ούτε θα με πιάνουν κορόιδο οι αλήτες να μου κλέβουν τα ρέστα μου!”»
February 20, 2026
Οι ιστορίες αυτές καθεαυτες, δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, αλλά η γραφή είναι μοναδική. Εγγύηση ο Ταχτσης και μεγάλος μαέστρος της συγγραφικής πένας. Το "τρίτο στεφάνι" του θα είναι για πάντα μέσα στην καρδιά μου. Αιώνια ευγνώμων.
August 29, 2018
Ο Ταχτσής είναι εγγύηση.
March 18, 2026
Cuentos que te enseñan una Grecia distinta, nada folkclórica. El claroscuro de las familias, la falta de sitio para el diferente.
July 20, 2024
son iki hikaye dışında ben sevdim kitabı. dili çok sadeydi ve okuması çok eğlenceliydi. sondan bir önceki hikayede biraz sıkıldım, son hikaye için de, erkeklerin kadınlarla alakalı gözlemleri beni hiçbir zaman ilgilendirmemiştir ama, sonlara doğru konuyu kendi cinselliğini kadın ve erkek ilişkileriyle temellendirip, sonra annesi ve babası ile olan ilk anılarına indirgemesini okumak enteresandı aslında.
January 27, 2017
oντως ή χωριατια; και ή έλλεψη καλών τροπων και ή ομορφιά κάνουν τους κομπλεξικους να γίνονται
ι επικίνδυνους
Μία φορά βλαξ πάντα βλαξ
και μάλιστα έχει την παράνοια του σπουδαίου
Γέρος που έχει γκομενα μετά τον θάνατό της γυναίκας του ( σε 10 μέρες ωχ τα χάλια μας) ένα κήτος
Αυτά που κορόιδευε τα λούστηκε.
ι επικίνδυνους
Μία φορά βλαξ πάντα βλαξ
και μάλιστα έχει την παράνοια του σπουδαίου
Γέρος που έχει γκομενα μετά τον θάνατό της γυναίκας του ( σε 10 μέρες ωχ τα χάλια μας) ένα κήτος
Αυτά που κορόιδευε τα λούστηκε.
Displaying 1 - 30 of 32 reviews