In 1999 debuteerde Stephan Enter met de verhalenbundel Winterhanden. Deze lovend besproken bundel werd het jaar daarop genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. In april 2004 verscheen zijn eerste roman, Lichtjaren, die eveneens een Librisnominatie in de wacht sleepte. Beide romans werden ook genomineerd voor de Gerard Walsschapprijs. Eind april 2007 verscheen Enters tweede roman, Spel, een roman in verhalen over Norbert Vijgh. Elk verhaal is geschreven in de stijl van een bekend auteur. Enter brak in november 2011 door na publicatie van zijn roman Grip. Deze roman werd genomineerd voor de Vlaamse Gouden Boekenuil en won de Publieksprijs.
Foto auteur: Martje Keetman, van de website van de auteur.
De laatste twee verhalen heb ik niet echt gelezen. Het eerste vond ik wel goed. Stephan Enter kan goed schrijven, maar hij ligt mij niet zo, heb ik ook al gemerkt in Spel en Grip.
Bundel verhalen van de jonge Enter, ongelijkmatig van niveau, en je merkt wel dat enkele voor hem typische thema's in zijn oeuvre herhaald worden, zoals het onvermogen om zich te binden door een overdaad aan kritische afstand tegenover de vrouw ('Schijngestalte' en 'Zeevonken'). Enter is sterk in sfeerschepping, in sensitieve beschrijvingen, in suggestieve indrukken. Evolutie door een plot krijg je erg weinig. Zo blijven de verhalen voor mij soms te vaag en onduidbaar. 'Bederf' is voor mij het enige verhaal dat echt helder en herkenbaar genoeg is, en ook de lezer raakt wegens het besef van wat je vroeger niet zag, de kansen die je zo liet liggen.