In De zaak Shell komen de belangrijkste stemmen uit het klimaatdebat samen. Aanleiding is de echte rechtszaak die de NGO Milieudefensie aanspant tegen Shell. Het verweer van Shell? Niet wij, maar de consument moet veranderen. Heeft Shell een punt? Is de consument echt vrij? Of moet toch de overheid meer doen?
Biedt reflectie op de hedendaagse gang van wijzen en hopen op verlossing, oplossing, maar hoe wijzen alles in stand houdt en dat dat begrijpelijk gemaakt kan worden, dat wijzen. En hoe rollen spelen en taal(rollen) relevant zijn in dat wijsdoolhof. En dan is er tenminste nog theater (& of vooral taal?) - en haar relevantie.
'Dat is het wonder van de Mediamarkt. Je wordt bij die schermen gewezen op je tekortkomingen, je was die even vergeten, je was even vergeten dat je niet aan het surfen bent bij de kust van Hawaï, met een lichaam dat eruitziet alsof het van bladgoud is gemaakt, natuurlijk was je dat even vergeten, maar dat is dan dus het mooie, je wordt herinnerd aan wat je allemaal niet hebt en daar is dan meteen een oplossing voor; een trilplaat op zonnecellen van gerecycled plastic!' p.27 (aldus de consument)
'En ik snap dat als de media je wijsmaken dat de klimaatcrisis in vijf stappen te begrijpen en op te lossen is, dat u zich afvraagt wat wij daar de hele dag aan het doen zijn in Den Haag.' & 'Als je vindt dat politiek leiderschap gaat over rechtlijnigheid, dan moet je niet bij mij zijn. Maar bij Poetin, Erdogan, Duterte. Die kunnen vandaag iets beslissen en morgen een dorp verplaatsen omdat het in de weg staat.' p.38 (aldus de overheid)
'En terwijl het vonnis van de rechtbank klinkt zullen de laatste eilanders in de Stille Oceaan in een kano over hun huis glijden, heen en weer. In de hoop dat er misschien iets komt bovendrijven. Iets wat herinnert aan het feit dat het heeft bestaan.' p.51 (aldus toekomstige generaties)
IJzersterke monologen over verantwoordelijkheden met betrekking tot de staat van het klimaat. Achtereenvolgends komen de CEO van Shell, de Consument, de Overheid, de Burger en de Toekomstige Generatie aan het woord. Verstikkende perspectieven. De monologen maken duidelijk dat het allemaal niet zo makkelijk is om de verantwoordelijkheid bij een partij te leggen, zelfs niet bij Shell. Maar woorden zijn belangrijk, mooi verwoordt in de laatste zin
“Maar welke rol je ook hebt, je moet wel heel goed letten op je woorden. Want die worden misschien mijn gedachten, uw gedachten, onze gedachten. En die gedachten worden daden en die daden worden gewoontes en die gewoontes worden waarden en die waarden zullen onze lotsbestemming worden. “
Overigens is het toneelstuk van Bureau Vergezicht, met een geweldige Jaap Spijkers, Janneke Remmers en Musia Mwankumi ook een absolute aanrader!