Commissaris Bob Boenders is nog slechts een zucht van zijn pensioen verwijderd, maar twee reeksen seriemoorden blijven hem tot de laatste dag achtervolgen. In Antwerpen werden drie homofiele acteurs met een 3.57 Magnum in de aars geschoten en uit het raam gegooid. In dezelfde periode zijn vijf roodharige vrouwen van middelbare leeftijd vermoord, onthoofd en verkracht. Boenders vindt veel verdachten maar nauwelijks een spoor, behalve dan de term ‘cargo’, het laatste woord dat zijn in elkaar geslagen medewerker prevelt voor hij met doodsangst door het lint gaat.
Patrick Conrad was in eerste aanleg en in mijn boekenkast een dichter. Daarnaast, samen met mijn vriend Nic van Bruggen, medeoprichter van de Pink Poets. (Purperen poëten). Hij is daarnaast ook aan plastisch werk begonnen en heeft enkele thrillers op zijn naam staan. Deze thriller heb ik sneller gelezen dan ik gewoon ben. Er zit aardig wat vaart in. Het boek voldoet gelukkig niet aan de regels van het genre: het eindigt volslagen surrealistisch. Met andere woorden, ook hier blijkt nog eens dat Conrad zichzelf niet altijd even ernstig neemt. Daarom heb ik hem opgenomen in mijn persoonlijk canon.
Een Antwerpse commissaris tracht in de laatste werkdagen voor zijn pensioen twee seriemoorden op te lossen, en komt terecht in een spinnenweb van beïnvloeding en januskoppen in de hogere culturele sferen. Alweer een pageturner van veelkunstenaar Patrick Conrad, met grote aandacht voor de beschrijving van de intriges alsook vele, vele bloederige moorden.