Patrick Conrad was in eerste aanleg en in mijn boekenkast een dichter. Daarnaast, samen met mijn vriend Nic van Bruggen, medeoprichter van de Pink Poets. (Purperen poëten). Hij is daarnaast ook aan plastisch werk begonnen en heeft enkele thrillers op zijn naam staan. Deze thriller heb ik sneller gelezen dan ik gewoon ben. Er zit aardig wat vaart in. Het boek voldoet gelukkig niet aan de regels van het genre: het eindigt volslagen surrealistisch. Met andere woorden, ook hier blijkt nog eens dat Conrad zichzelf niet altijd even ernstig neemt. Daarom heb ik hem opgenomen in mijn persoonlijk canon.