What do you think?
Rate this book
Η ζωή του χειρουργού
Κάθε ασθενής που ξαπλώνει στο χειρουργικό τραπέζι, γνωρίζει ότι εναποθέτει τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή του σε έναν άνθρωπο που έχει απόλυτη εξουσία πάνω του: τον χειρουργό.
Το επάγγελμα του χειρουργού είναι από τα πλέον αγχώδη, παρόμοιο με το επάγγελμα του πιλότου. Οι χειρουργοί και οι πιλότοι έχουν στατιστικά μειωμένο προσδόκιμο επιβίωσης σε σύγκριση με εκείνο των άλλων επαγγελμάτων.
Στα πενήντα τρία χρόνια του χειρουργικού μου βίου δεν έχει υπάρξει ούτε μία ημέρα δίχως άγχος.
Μετά από κάθε επιτυχημένη εγχείρηση –ιδίως αν είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη– η επιτυχία της σε γεμίζει με ενδορφίνες (ορμόνες της ευτυχίας). Όταν σώζεις τη ζωή του ασθενούς αισθάνεσαι σαν μικρός Θεός. Μέσα στα μάτια του ασθενούς και των συγγενών του, διακρίνεις την απέραντη ευγνωμοσύνη και τον απέραντο σεβασμό.
Είσαι ο Σωτήρας τους!
Πολλές φορές σου φιλούν τα χέρια, επειδή πιστεύουν ότι αυτά είναι που εκτελούν την εγχείρηση. Όμως, η αλήθεια είναι ότι την εκτελούν υπό την καθοδήγηση του μυαλού.
Με βασικό εφόδιο τη μεγάλη πείρα που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω χωρίς εξιδανικεύσεις το αληθινό πορτρέτο ενός χειρουργού, να καταδείξω τον ρόλο του στην Ιατρική Επιστήμη της εποχής μας και να αναφερθώ στη σχέση του με την κοινωνία.
...στη χειρουργική αίθουσα άκουγες μόνο τους κτύπους της καρδιάς του ασθενούς καθώς το monitor τους μετέδιδε σε υπερβολικά ταχύ ρυθμό. Ο χειρουργός προσπαθούσε με λαβίδες να σταματήσει την αιμορραγία. Το πρόσωπό του ήταν κάτωχρο, το βλέμμα του φοβισμένο και άγριο, ενώ κρύος ιδρώτας έτρεχε από το πρόσωπό του. Το χειρουργικό τραύμα ήταν γεμάτο αίμα και θρόμβους. Με είχαν καλέσει να επέμβω.
Ο αναισθησιολόγος έντρομος, χορηγούσε αίμα με πίεση στον ασθενή προσπαθώντας να τον κρατήσει στη ζωή.
«Γιατρέ, κάντε κάτι!» ψέλλιζε κοιτάζοντάς με στα μάτια. «Τον χάνουμε». Το πρόσωπο του ασθενούς ήταν έξαιμο, ολόλευκο σαν σεντόνι· η πίεσή του ήταν πολύ χαμηλή, 40, 50, 60 mm της στήλης υδραργύρου. Ο θάνατος ήταν εκεί· παραμόνευε· ένιωθες την παρουσία του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, έπρεπε να δράσω άμεσα, με αποφασιστικότητα, ευθυκρισία, με γρήγορες κινήσεις ακριβείας. Ακόμη και το δευτερόλεπτο είχε ζωτικότατη σημασία...
Το επάγγελμα του χειρουργού είναι από τα πλέον αγχώδη, παρόμοιο με το επάγγελμα του πιλότου. Οι χειρουργοί και οι πιλότοι έχουν στατιστικά μειωμένο προσδόκιμο επιβίωσης σε σύγκριση με εκείνο των άλλων επαγγελμάτων.
Στα πενήντα τρία χρόνια του χειρουργικού μου βίου δεν έχει υπάρξει ούτε μία ημέρα δίχως άγχος.
Μετά από κάθε επιτυχημένη εγχείρηση –ιδίως αν είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη– η επιτυχία της σε γεμίζει με ενδορφίνες (ορμόνες της ευτυχίας). Όταν σώζεις τη ζωή του ασθενούς αισθάνεσαι σαν μικρός Θεός. Μέσα στα μάτια του ασθενούς και των συγγενών του, διακρίνεις την απέραντη ευγνωμοσύνη και τον απέραντο σεβασμό.
Είσαι ο Σωτήρας τους!
Πολλές φορές σου φιλούν τα χέρια, επειδή πιστεύουν ότι αυτά είναι που εκτελούν την εγχείρηση. Όμως, η αλήθεια είναι ότι την εκτελούν υπό την καθοδήγηση του μυαλού.
Με βασικό εφόδιο τη μεγάλη πείρα που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω χωρίς εξιδανικεύσεις το αληθινό πορτρέτο ενός χειρουργού, να καταδείξω τον ρόλο του στην Ιατρική Επιστήμη της εποχής μας και να αναφερθώ στη σχέση του με την κοινωνία.
...στη χειρουργική αίθουσα άκουγες μόνο τους κτύπους της καρδιάς του ασθενούς καθώς το monitor τους μετέδιδε σε υπερβολικά ταχύ ρυθμό. Ο χειρουργός προσπαθούσε με λαβίδες να σταματήσει την αιμορραγία. Το πρόσωπό του ήταν κάτωχρο, το βλέμμα του φοβισμένο και άγριο, ενώ κρύος ιδρώτας έτρεχε από το πρόσωπό του. Το χειρουργικό τραύμα ήταν γεμάτο αίμα και θρόμβους. Με είχαν καλέσει να επέμβω.
Ο αναισθησιολόγος έντρομος, χορηγούσε αίμα με πίεση στον ασθενή προσπαθώντας να τον κρατήσει στη ζωή.
«Γιατρέ, κάντε κάτι!» ψέλλιζε κοιτάζοντάς με στα μάτια. «Τον χάνουμε». Το πρόσωπο του ασθενούς ήταν έξαιμο, ολόλευκο σαν σεντόνι· η πίεσή του ήταν πολύ χαμηλή, 40, 50, 60 mm της στήλης υδραργύρου. Ο θάνατος ήταν εκεί· παραμόνευε· ένιωθες την παρουσία του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, έπρεπε να δράσω άμεσα, με αποφασιστικότητα, ευθυκρισία, με γρήγορες κινήσεις ακριβείας. Ακόμη και το δευτερόλεπτο είχε ζωτικότατη σημασία...
Paperback
Published December 29, 2020
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 13, 2021
Απαιτητική η ζωή του χειρουργού. Και γενικότερα η ζωή. Διαβάζοντας το βιβλίο σίγουρα δεν θα ήθελα να χειρουργηθω, αλλά αν έπρεπε θα έψαχνα τον συγκεκριμένο. Ή κάποιον που να έχει τα χαρακτηριστικά του. Δηλαδή, να είναι ψύχραιμος, να ενημερώνεται συνεχώς για θέματα ιατρικής, να είναι ανοιχτός στο να ακούει τις απόψεις άλλων συναδέλφων, πρώτα να χειρουργει για να σώσει και μετά να διεκδικεί την αμοιβή του, να είναι μια κινητή βιβλιοθήκη πληροφοριών, να μην πανικοβάλλεται σε κρίσιμες καταστασεις, να σκέφτεται τάχιστα, να είναι εύκαιρο σε τηλεφωνικές επικοινωνίες και να επεμβαίνει άμεσα οπότε χρειάζεται ο ασθενής, να έχει καλή φυσική κατάσταση, να είναι ταπεινός. Γενικότερα η συνεχής ενημέρωση είναι το καύσιμο για την πρόοδο σε αυτό που κάνεις. 80 χρόνων και ακόμα χειρουργει επιτυχώς, παράδειγμα αφοσίωσης.
Ένα βιβλίο ενημερωτικό για το πως είναι η ζωή ενός χειρουργού. Ένα από τα πολλά που εμεινε είναι πως οι φοιτητές ιατρικής θα πρέπει να μελετούν καθημερινα τουλάχιστον 5 ώρες. Σίγουρα οι απαιτήσεις είναι πολλές. Για μια ζωή ή όσο αντέξεις. Αξίζει κάποιος να το διαβασει. Όλα τα επαγγέλματα έχουν δυσκολίες αλλά αυτό του χειρουργού έχει τη δυσκολότερη. Τη ζωή.
Θα ήθελα να ανέφερε τη συχνότητα των χειρουργειων ανά ημέρα, των έκτακτων περιστατικών, τις νύχτες που έπρεπε να τρέξει, πότε ξεκουράζεται, τι έκανε όταν ο ίδιος ένιωθε αδιάθετος και έπρεπε να είναι κοντά σε ασθενή του, αν υστερεί σε κάποιες γνώσεις και τι θα ήταν αυτό που θα έπρεπε να βελτιώσει και αν πιστεύει πως τα έχει δει όλα μετά από τόσα χρόνια.
Ένα βιβλίο ενημερωτικό για το πως είναι η ζωή ενός χειρουργού. Ένα από τα πολλά που εμεινε είναι πως οι φοιτητές ιατρικής θα πρέπει να μελετούν καθημερινα τουλάχιστον 5 ώρες. Σίγουρα οι απαιτήσεις είναι πολλές. Για μια ζωή ή όσο αντέξεις. Αξίζει κάποιος να το διαβασει. Όλα τα επαγγέλματα έχουν δυσκολίες αλλά αυτό του χειρουργού έχει τη δυσκολότερη. Τη ζωή.
Θα ήθελα να ανέφερε τη συχνότητα των χειρουργειων ανά ημέρα, των έκτακτων περιστατικών, τις νύχτες που έπρεπε να τρέξει, πότε ξεκουράζεται, τι έκανε όταν ο ίδιος ένιωθε αδιάθετος και έπρεπε να είναι κοντά σε ασθενή του, αν υστερεί σε κάποιες γνώσεις και τι θα ήταν αυτό που θα έπρεπε να βελτιώσει και αν πιστεύει πως τα έχει δει όλα μετά από τόσα χρόνια.
Displaying 1 of 1 review