What do you think?
Rate this book
Paz
Un vieux requin de la politique. Un ancien officier des forces spéciales désormais chef de la police de Bogotá. Un combattant des FARC qui a déposé les armes. Un père, deux fils, une tragédie familiale sur fond de guérilla colombienne.
543 pages, Kindle Edition
First published October 3, 2019
9 people are currently reading
195 people want to read
About the author
Caryl Férey
67 books148 followersCaryl Férey’s novel Utu won the Sang d’Encre, Michael Lebrun, and SNCF Crime Fiction Prizes. Zulu, his first novel to be published in English, was the winner of the Nouvel Obs Crime Fiction and Quais du Polar Readers Prizes. In 2008, it was awarded the French Grand Prix for Best Crime Novel. He lives in France.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
July 15, 2021
Εγκλωβισμένη ανάμεσα στο ανάγλυφο του γίγαντα των Άνδεων και του δάσους του Αμαζονίου , η Κολομβία υπέφερε γεωγραφικά, ενώ είχε τεράστιο φυσικό και ορυκτό πλούτο. Υπανάπτυξη, έλλειψη υποδομών, οικονομία ισάξια με μιας μικρής αγροτικής αποικίας, που αποτελούνταν απο τις χαμηλές τάξεις των κρεολών-μιγάδων, απελευθερωμένων σκλάβων, δούλων και Ινδιάνων.
Μετά την αποτίναξη της ισπανικής Βασιλείας, άρχισε ο αλληλοσπαραγμός των φιλελεύθερων πλεονεκτών και των φοβισμένων συντηρητικών που εποφθαλμιούσαν τα χωράφια πίνοντας το αίμα των Αφρικανών και των αυτόχθονων απογόνων υποδυόμενοι τους δίκαιους με τη στήριξη της Εκκλησίας ενίοτε δε και του στρατού.
Οι περιφέρειες παρέμεναν χωρίς σύνδεση με την πρωτεύουσα, χαμένες μέσα στην Κορδιλλιέρα, ενώ η απουσία ενός πολιτικού κέντρου αποφάσεων απειλούσε τη χώρα με απόλυτη διάλυση.
Ο πόλεμος των χιλίων ημερών καθόρισε την πρώτη σύγκρουση ανάμεσα στα δυο κόμματα με την αλλαγή του αιώνα. Με εκατό χιλιάδες νεκρούς, το κράτος αποδυναμώθηκε τόσο πολύ που αναγκαστικά ξεπούλησε τη διώρυγα του Παναμά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με την ίδια την εκκλησία να καλεί σε μαζικές δολοφονίες και με το σάπιο σαρκίο που έσερναν υποτιθέμενοι θεσμοί και νόμοι, στρατιωτικών, παραστρατιωτικών, κομμουνιστών, τρομοκρατών, ναρκοβαρόνων και κάθε είδους και χρώματος αντάρτικος συνασπισμός πυροδοτήθηκε η συντηρητική πλευρά η οποία άνοιξε ένα νεκροταφείο απο ανθρωποκυνηγητό φιλελεύθερων και αριστερών. Η απάντηση που δόθηκε οδήγησε σε μακελειό. Τετρακόσιες χιλιάδες νεκροί. Άνθρωποι κομματιασμένοι σαν σφαγιά. Παιδάκια πεταμένα ζωντανά σε καυστήρες,ένας αιμάτινος τρόμος που έπινε το αίμα απο τις φλέβες της Κολομβίας. Η καταστολή ενάντια στους χωρικούς που κατηγορήθηκαν πως βοήθησαν τους φυγάδες ήταν τρομερή και είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των ανένταχτων μέχρι που ιδρύθηκαν οι FARC. Η αρχή ενός ανταρτοπόλεμου που θα διαρκούσε μισό αιώνα.
Στο δικό μας σκηνικό o Φερέ μας μεταφέρει στην επαναφορά των φρικαλεοτήτων. Ποιος θα κέρδιζε απο αυτό; Το μονοπώλιο της βαρβαρότητας έφυγε απο την διαβόητη Λα Βιολένσια.
Ανέβηκαν στο σκηνικό και οι AUC, οι παραστρατιωτικοί. επίσης ήθελαν μέρος της φρίκης κατάδικο τους. Ομολόγησαν εξήντα χιλιάδες δολοφονίες, τρίαντα χιλιάδες εξαφανίσεις, τρεισήμισι χιλιάδες στρατολογήσεις παιδιών. Αποκεφαλισμοί πτωμάτων, που τα κεφάλια τους χρησίμευαν ως μπάλες ποδοσφαίρου, διαμελισμοί πτωμάτων, τεμαχισμοί με αλυσοπρίονο, χρήση κρεματορίων.
Ο στρατός εθελοτυφλούσε ή έφτανε πολύ αργά στα ερειπωμένα χωριά, περίμεναν να αποξηραθούν οι λίμνες αίματος για να μην λερώσουν τις καλογυαλισμένες μπότες τους.
Και τώρα στην ιστορία της Ιστορίας μας η Κολομβία βυθισμένη σε μια αρχέγονη αβυσσαλέα κόλαση φιλονικίας, έπαιρνε την πρώτη θέση πάνω στον πληθυσμό της γης που πλήχθηκε ποτέ περισσότερο απο τους βίαιους θανάτους.
Ο Θεός ξύπνησε , αγκάλιασε τον Διάβολο που έτρεμε κοιτώντας την ανθρώπινη ράτσα και μαζί έκλαιγαν, ανήμποροι να ξεχωρίσουν το καλό απο το κακό και τις δικές τους προσωπικές διαφορές. Ταυτίστηκαν. Παρακολουθούσαν και έμεναν ανήμποροι μπροστά σε τέτοιες ζωικές τερατογενέσεις.
Οι άγγελοι είχαν πεθάνει στην Κολομβία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πολιτικών και κοινωνικών δομών και θεσμών βρίσκεται το τρίγωνο των βερμούδων μιας δυνατά καταραμένης οικογένειας με πολύ πλούτο και ισχυρή εξουσία, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και κουλτούρα που δρούσαν πάντα δίχως συμπόνοια και ενσυναίσθηση, σκλάβοι των ατομικών συμφερόντων τους, πνιγμένοι μέσα σε ανομολόγητα μυστικά και απόκρυφα ψέματα
Ήρωες αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, προδότες και προδομένοι, ψυχικά ααταθείς, πολιτικά απαράδεκτοι και απίστευτοι μαζί, ψεύτες, δολοφόνοι, σούπερ ήρωες, σακατεμένοι απο την θέληση, την τύχη και το πεπρωμένο τους να προσπαθούν αέναα να αγαπηθούν μεταξύ τους ξεπερνώντας την αυτολύπηση και την διαπροσωπική αντιπαράθεση για τη θέση ισχύος σε διάφορα ενδοοικογενειακά επίπεδα.
Θα ταίριαζε το ευτυχισμένο τέλος μα ο Φερέ για ακόμη μία φορά παίζει και ξεσκεπάζει τα λάθη της ζωής, τονίζει τις αναπάντεχες ανατροπές, γράφει παρέα με την πραγματικότητα και την σκληρή αλήθεια.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
Μετά την αποτίναξη της ισπανικής Βασιλείας, άρχισε ο αλληλοσπαραγμός των φιλελεύθερων πλεονεκτών και των φοβισμένων συντηρητικών που εποφθαλμιούσαν τα χωράφια πίνοντας το αίμα των Αφρικανών και των αυτόχθονων απογόνων υποδυόμενοι τους δίκαιους με τη στήριξη της Εκκλησίας ενίοτε δε και του στρατού.
Οι περιφέρειες παρέμεναν χωρίς σύνδεση με την πρωτεύουσα, χαμένες μέσα στην Κορδιλλιέρα, ενώ η απουσία ενός πολιτικού κέντρου αποφάσεων απειλούσε τη χώρα με απόλυτη διάλυση.
Ο πόλεμος των χιλίων ημερών καθόρισε την πρώτη σύγκρουση ανάμεσα στα δυο κόμματα με την αλλαγή του αιώνα. Με εκατό χιλιάδες νεκρούς, το κράτος αποδυναμώθηκε τόσο πολύ που αναγκαστικά ξεπούλησε τη διώρυγα του Παναμά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με την ίδια την εκκλησία να καλεί σε μαζικές δολοφονίες και με το σάπιο σαρκίο που έσερναν υποτιθέμενοι θεσμοί και νόμοι, στρατιωτικών, παραστρατιωτικών, κομμουνιστών, τρομοκρατών, ναρκοβαρόνων και κάθε είδους και χρώματος αντάρτικος συνασπισμός πυροδοτήθηκε η συντηρητική πλευρά η οποία άνοιξε ένα νεκροταφείο απο ανθρωποκυνηγητό φιλελεύθερων και αριστερών. Η απάντηση που δόθηκε οδήγησε σε μακελειό. Τετρακόσιες χιλιάδες νεκροί. Άνθρωποι κομματιασμένοι σαν σφαγιά. Παιδάκια πεταμένα ζωντανά σε καυστήρες,ένας αιμάτινος τρόμος που έπινε το αίμα απο τις φλέβες της Κολομβίας. Η καταστολή ενάντια στους χωρικούς που κατηγορήθηκαν πως βοήθησαν τους φυγάδες ήταν τρομερή και είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των ανένταχτων μέχρι που ιδρύθηκαν οι FARC. Η αρχή ενός ανταρτοπόλεμου που θα διαρκούσε μισό αιώνα.
Στο δικό μας σκηνικό o Φερέ μας μεταφέρει στην επαναφορά των φρικαλεοτήτων. Ποιος θα κέρδιζε απο αυτό; Το μονοπώλιο της βαρβαρότητας έφυγε απο την διαβόητη Λα Βιολένσια.
Ανέβηκαν στο σκηνικό και οι AUC, οι παραστρατιωτικοί. επίσης ήθελαν μέρος της φρίκης κατάδικο τους. Ομολόγησαν εξήντα χιλιάδες δολοφονίες, τρίαντα χιλιάδες εξαφανίσεις, τρεισήμισι χιλιάδες στρατολογήσεις παιδιών. Αποκεφαλισμοί πτωμάτων, που τα κεφάλια τους χρησίμευαν ως μπάλες ποδοσφαίρου, διαμελισμοί πτωμάτων, τεμαχισμοί με αλυσοπρίονο, χρήση κρεματορίων.
Ο στρατός εθελοτυφλούσε ή έφτανε πολύ αργά στα ερειπωμένα χωριά, περίμεναν να αποξηραθούν οι λίμνες αίματος για να μην λερώσουν τις καλογυαλισμένες μπότες τους.
Και τώρα στην ιστορία της Ιστορίας μας η Κολομβία βυθισμένη σε μια αρχέγονη αβυσσαλέα κόλαση φιλονικίας, έπαιρνε την πρώτη θέση πάνω στον πληθυσμό της γης που πλήχθηκε ποτέ περισσότερο απο τους βίαιους θανάτους.
Ο Θεός ξύπνησε , αγκάλιασε τον Διάβολο που έτρεμε κοιτώντας την ανθρώπινη ράτσα και μαζί έκλαιγαν, ανήμποροι να ξεχωρίσουν το καλό απο το κακό και τις δικές τους προσωπικές διαφορές. Ταυτίστηκαν. Παρακολουθούσαν και έμεναν ανήμποροι μπροστά σε τέτοιες ζωικές τερατογενέσεις.
Οι άγγελοι είχαν πεθάνει στην Κολομβία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πολιτικών και κοινωνικών δομών και θεσμών βρίσκεται το τρίγωνο των βερμούδων μιας δυνατά καταραμένης οικογένειας με πολύ πλούτο και ισχυρή εξουσία, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και κουλτούρα που δρούσαν πάντα δίχως συμπόνοια και ενσυναίσθηση, σκλάβοι των ατομικών συμφερόντων τους, πνιγμένοι μέσα σε ανομολόγητα μυστικά και απόκρυφα ψέματα
Ήρωες αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, προδότες και προδομένοι, ψυχικά ααταθείς, πολιτικά απαράδεκτοι και απίστευτοι μαζί, ψεύτες, δολοφόνοι, σούπερ ήρωες, σακατεμένοι απο την θέληση, την τύχη και το πεπρωμένο τους να προσπαθούν αέναα να αγαπηθούν μεταξύ τους ξεπερνώντας την αυτολύπηση και την διαπροσωπική αντιπαράθεση για τη θέση ισχύος σε διάφορα ενδοοικογενειακά επίπεδα.
Θα ταίριαζε το ευτυχισμένο τέλος μα ο Φερέ για ακόμη μία φορά παίζει και ξεσκεπάζει τα λάθη της ζωής, τονίζει τις αναπάντεχες ανατροπές, γράφει παρέα με την πραγματικότητα και την σκληρή αλήθεια.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
August 27, 2020
Ειρήνη. Η Ειρήνη των τεμαχισμένων πτωμάτων,των αφανισμένων ινδιάνων και άλλων αυτοχθόνων,η Ειρήνη της φτώχειας,της μαστούρας και της πορνείας ανηλίκων,η Ειρήνη που επιβάλλεται με αποχαλινωμένη και θεότυφλη βία,η Ειρήνη της αγάπης που οδηγεί στην Κόλαση,η Ειρήνη του θανάτου που έρχεται λυτρωτικός μετά από μια ζωή τυρρανισμένη,εξαθλιωμένη και άδικα σπαταλημένη.Η Ειρήνη στο όνομα της Ειρήνης,που περνάει μέσα από τις καλλιέργειες κόκας και των δηλητηρίων της Monsanto,μέσα από την πολιτική διαφθορά και μέσα από τις στρατιωτικές ειρηνευτικές διαδικασίες.Η Ειρήνη που δεν θα υπάρξει ποτέ.
Όλα του τα βιβλία είναι μαθήματα ιστορίας,τούτο δω είναι ταυτόχρονα και μια γροθιά στα μούτρα του δυτικού πολιτισμού.
5⭐
Διαβάζεται εντονότερα από όσους έχουν διαβάσει και την τριλογία του Καρτέλ του Don Winslow.
Όλα του τα βιβλία είναι μαθήματα ιστορίας,τούτο δω είναι ταυτόχρονα και μια γροθιά στα μούτρα του δυτικού πολιτισμού.
5⭐
Διαβάζεται εντονότερα από όσους έχουν διαβάσει και την τριλογία του Καρτέλ του Don Winslow.
November 21, 2020
Αν θα έπρεπε να το περιγράψω μόνο με μια λέξη, αυτή θα ήταν... Συγκλονιστικό!
Δεξιοί εναντίον αριστερών, ναρκέμποροι και διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, σε ένα κοινωνικοπολιτικοϊστορικό νουάρ που διαδραματίζεται (αυτή τη φορά) στην Κολομβία, όπου η βία και ο φόβος παίζουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή των πολιτών. Κάπου εδώ να τονίσω, ότι πολλά από τα γεγονότα του βιβλίου αποτελούν την καθημερινότητα των Κολομβιανών, πράγμα που το κάνει ακόμη πιο συγκλονιστικό!
Για άλλη μια φορά (μετά το Μαπούτσε) ο Férey κατάφερε να μου δημιουργήσει έναν κόμπο στο στομάχι, πράγμα που ελάχιστοι συγγραφείς έχουν πετύχει μιας και είμαι λιγάκι...αναίσθητος!
Προσοχή όμως...Το βιβλίο είναι υπερβολικά βίαιο, χαρακτηριστικό εξάλλου του συγγραφέα, και προσωπικά δεν το συστήνω σε άτομα που δεν έχουν γερό στομάχι! Αν θέλετε ένα βιβλίο για να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας, αυτό το βιβλίο δεν είναι για εσάς!
Τέλος, θα έλεγα ότι είναι ελάχιστα πιο κάτω από το κορυφαίο για μένα του συγγραφέα, το συγκλονιστικότατο, Μαπούτσε!
Βαθμός : 9,7/10*
Δεξιοί εναντίον αριστερών, ναρκέμποροι και διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, σε ένα κοινωνικοπολιτικοϊστορικό νουάρ που διαδραματίζεται (αυτή τη φορά) στην Κολομβία, όπου η βία και ο φόβος παίζουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή των πολιτών. Κάπου εδώ να τονίσω, ότι πολλά από τα γεγονότα του βιβλίου αποτελούν την καθημερινότητα των Κολομβιανών, πράγμα που το κάνει ακόμη πιο συγκλονιστικό!
Για άλλη μια φορά (μετά το Μαπούτσε) ο Férey κατάφερε να μου δημιουργήσει έναν κόμπο στο στομάχι, πράγμα που ελάχιστοι συγγραφείς έχουν πετύχει μιας και είμαι λιγάκι...αναίσθητος!
Προσοχή όμως...Το βιβλίο είναι υπερβολικά βίαιο, χαρακτηριστικό εξάλλου του συγγραφέα, και προσωπικά δεν το συστήνω σε άτομα που δεν έχουν γερό στομάχι! Αν θέλετε ένα βιβλίο για να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας, αυτό το βιβλίο δεν είναι για εσάς!
Τέλος, θα έλεγα ότι είναι ελάχιστα πιο κάτω από το κορυφαίο για μένα του συγγραφέα, το συγκλονιστικότατο, Μαπούτσε!
Βαθμός : 9,7/10*
June 21, 2021
4.5/5
Το αγόρασα κυρίως λόγω του εξωφύλλου του με τη φωτογραφία του Carlos Villalon, χωρίς να γνωρίζω τίποτε παραπάνω για το συγγραφέα.
Σίγουρα το εξώφυλλο ήταν ταιριαστό με το ανάγνωσμα. Το βρήκα σκοτεινό, βίαιο και απαισιόδοξο. Από αυτά που διαβάζεις, σφίγγεται το στόμαχι σου, θέλεις να τα αφήσεις, αλλά θέλεις να τρέξεις και παρακάτω.
Μια σπουδή από τον Φερέ στο θηρίο που λέγεται άνθρωπος και τις αθλιότητες που μπορεί να διαπράξει. Το πεδίο η Κολομβία και τα πάθη της: με τα καρτέλ ναρκωτικών, τις παραστρατιωτικές οργανώσεις, τη σύγκρουση λύκων, μελισσών και σφηκών και μια οικογένεια που βρίσκεται στο επίκεντρο όλων.
Σχέσεις αδελφών και πατέρα μπλέκονται σε ένα κυκεώνα παιχνιδιών εξουσίας και μίσους με μια εκατόμβη πτωμάτων να παρευλάνει όσο περνούν οι σελίδες αυτού του ιδιαίτερου αστυνομικού μυθιστορήματος. Θα μπορούσε να το παρομοιάσει κανείς με αρχαίο δράμα, με σκόρπια ψήγματα ανθρωπιάς εδώ κι εκεί. Δυστυχώς όμως η "ειρήνη" μάλλον δεν θα φέρει και την πολυπόθητη λύση του δράματος.
Πολύ δυνατό έργο του Φερέ, σίγουρα θα αναζητήσω κι άλλα δικά του και αυτού του είδους.
Το αγόρασα κυρίως λόγω του εξωφύλλου του με τη φωτογραφία του Carlos Villalon, χωρίς να γνωρίζω τίποτε παραπάνω για το συγγραφέα.
Σίγουρα το εξώφυλλο ήταν ταιριαστό με το ανάγνωσμα. Το βρήκα σκοτεινό, βίαιο και απαισιόδοξο. Από αυτά που διαβάζεις, σφίγγεται το στόμαχι σου, θέλεις να τα αφήσεις, αλλά θέλεις να τρέξεις και παρακάτω.
Μια σπουδή από τον Φερέ στο θηρίο που λέγεται άνθρωπος και τις αθλιότητες που μπορεί να διαπράξει. Το πεδίο η Κολομβία και τα πάθη της: με τα καρτέλ ναρκωτικών, τις παραστρατιωτικές οργανώσεις, τη σύγκρουση λύκων, μελισσών και σφηκών και μια οικογένεια που βρίσκεται στο επίκεντρο όλων.
Σχέσεις αδελφών και πατέρα μπλέκονται σε ένα κυκεώνα παιχνιδιών εξουσίας και μίσους με μια εκατόμβη πτωμάτων να παρευλάνει όσο περνούν οι σελίδες αυτού του ιδιαίτερου αστυνομικού μυθιστορήματος. Θα μπορούσε να το παρομοιάσει κανείς με αρχαίο δράμα, με σκόρπια ψήγματα ανθρωπιάς εδώ κι εκεί. Δυστυχώς όμως η "ειρήνη" μάλλον δεν θα φέρει και την πολυπόθητη λύση του δράματος.
Πολύ δυνατό έργο του Φερέ, σίγουρα θα αναζητήσω κι άλλα δικά του και αυτού του είδους.
December 11, 2019
Etes-vous prêt pour un voyage au cœur de la Colombie ? Un aller-simple Paris-Bogota, ça vous tente ? Attention, toutefois, le retour n’est pas au programme.
Pour moi, la Colombie, c’était les cartels de drogue, Medelin, les FARC et Ingrid Betancourt. Caryl m’a prise par la main pour me montrer la vraie Colombie, l’authentique. Une immersion loin des clichés. Une plongée en apnée dans le quotidien des colombiens.
Paz signifie paix. Au moment où la guerre civile a enfin une chance de prendre fin, des cadavres atrocement mutilés surgissent comme par enchantement. Lautaro, chef de la police de Bogota, part à la chasse aux monstres. Les suspects ne manquent pas : la Violencia qui refait surface, les FARC, ou autre cartels de drogue. La tâche est rude.
Pour le lecteur aussi, ce n’est pas de tout repos. Car Caryl ne fait pas dans la dentelle, autant vous prévenir tout de suite. Ce roman est une photographie de ce pays dévasté. Un cours d’histoire et de géopolitique magistral. Rien n’est occulté, c’est sombre, noir, aucun espoir à l’horizon pour le lecteur embourbé dans cette fange inhumaine. On essaye de survivre après chaque page, pas le temps de se remettre de nos émotions que déjà, la prochaine salve nous tombe dessus.
C’est d’un réalisme poignant, on sent bien que Caryl n’a pas simplement potassé des pages sur google, il s’est immergé au plus près des populations, et c’est ce qui donne de la saveur, du cœur et des tripes à ce roman. Caryl arrive à la perfection à nous retranscrire ce qu’il a vécu. Et encore, en édulcorant, c’est ce qu’il nous précise à la fin du roman. Merci pour cette délicate attention Caryl, pas sûre que j’aurai survécu sinon…Ce pays rongé de l’intérieur par la corruption et la drogue n’aura plus de secrets pour nous.
La plume est magistrale, poétique, nette, dense, perturbante. Préparez-vous à être secoués. La fiction et la réalité se fondent pour mieux nous ensorceler.
Les personnages sont tourmentés, au-delà de l’enquête policière, il y a une sombre histoire familiale, dont les tenants et les aboutissants nous tiennent en haleine jusqu’à la fin, terrible et immonde.
Saul, le père de Lautaro, est procureur général et homme politique puissant. Quant à Angel, son frère, il n’est autre qu’engagé auprès des FARC. Fraichement sorti de prison, il vit caché sous une fausse identité. Les femmes ne sont pas en reste, avec Diana, journaliste n’ayant pas froid aux yeux, et Flora, formatrice auprès des FARC. Lautaro sera obligé de remuer le passé familial pour faire la paix avec soi-même et les siens. Encore une histoire de paix….Celle-ci aura peut-être plus de chance d’aboutir, enfin, quoique…
Le rythme est élevé, on a aucun répit, les 500 pages défilent sans qu’on s’en aperçoive, les émotions ne nous lâchent pas, c’est une lecture qui m’a bouleversée. On a bien besoin du café typique, le tinto campesino con panela. Ou d’un truc plus fort, à vous de choisir.
Une lecture que je conseille à tous ceux qui ont le cœur bien accroché.
#carylferey #paz
Pour moi, la Colombie, c’était les cartels de drogue, Medelin, les FARC et Ingrid Betancourt. Caryl m’a prise par la main pour me montrer la vraie Colombie, l’authentique. Une immersion loin des clichés. Une plongée en apnée dans le quotidien des colombiens.
Paz signifie paix. Au moment où la guerre civile a enfin une chance de prendre fin, des cadavres atrocement mutilés surgissent comme par enchantement. Lautaro, chef de la police de Bogota, part à la chasse aux monstres. Les suspects ne manquent pas : la Violencia qui refait surface, les FARC, ou autre cartels de drogue. La tâche est rude.
Pour le lecteur aussi, ce n’est pas de tout repos. Car Caryl ne fait pas dans la dentelle, autant vous prévenir tout de suite. Ce roman est une photographie de ce pays dévasté. Un cours d’histoire et de géopolitique magistral. Rien n’est occulté, c’est sombre, noir, aucun espoir à l’horizon pour le lecteur embourbé dans cette fange inhumaine. On essaye de survivre après chaque page, pas le temps de se remettre de nos émotions que déjà, la prochaine salve nous tombe dessus.
C’est d’un réalisme poignant, on sent bien que Caryl n’a pas simplement potassé des pages sur google, il s’est immergé au plus près des populations, et c’est ce qui donne de la saveur, du cœur et des tripes à ce roman. Caryl arrive à la perfection à nous retranscrire ce qu’il a vécu. Et encore, en édulcorant, c’est ce qu’il nous précise à la fin du roman. Merci pour cette délicate attention Caryl, pas sûre que j’aurai survécu sinon…Ce pays rongé de l’intérieur par la corruption et la drogue n’aura plus de secrets pour nous.
La plume est magistrale, poétique, nette, dense, perturbante. Préparez-vous à être secoués. La fiction et la réalité se fondent pour mieux nous ensorceler.
Les personnages sont tourmentés, au-delà de l’enquête policière, il y a une sombre histoire familiale, dont les tenants et les aboutissants nous tiennent en haleine jusqu’à la fin, terrible et immonde.
Saul, le père de Lautaro, est procureur général et homme politique puissant. Quant à Angel, son frère, il n’est autre qu’engagé auprès des FARC. Fraichement sorti de prison, il vit caché sous une fausse identité. Les femmes ne sont pas en reste, avec Diana, journaliste n’ayant pas froid aux yeux, et Flora, formatrice auprès des FARC. Lautaro sera obligé de remuer le passé familial pour faire la paix avec soi-même et les siens. Encore une histoire de paix….Celle-ci aura peut-être plus de chance d’aboutir, enfin, quoique…
Le rythme est élevé, on a aucun répit, les 500 pages défilent sans qu’on s’en aperçoive, les émotions ne nous lâchent pas, c’est une lecture qui m’a bouleversée. On a bien besoin du café typique, le tinto campesino con panela. Ou d’un truc plus fort, à vous de choisir.
Une lecture que je conseille à tous ceux qui ont le cœur bien accroché.
#carylferey #paz
October 31, 2022
Στη σύντομη συνέντευξή του στην αρχή της έκδοσης ο συγγραφέας λέει ότι «η Κολομβία, η πρώτη χώρα της αμερικανικής ηπείρου όπου αποβιβάστηκαν οι Ευρωπαίοι για να επιβάλουν τον "πολιτισμό" τους, έγινε το ιερό άντρο της σούπερ βίας. Ωραία ειρωνεία της Ιστορίας».
.
Η ειρήνη του τίτλου είναι ένα άπιαστο όνειρο τόσο για τη χώρα όσο και για την οικογένεια των ηρώων. Παρά την συνθήκη ειρήνης μεταξύ ακροδεξιών παραστρατιωτικών κι αριστερών ανταρτών που υπογράφτηκε πριν από λίγα χρόνια κι απέσπασε το αντίστοιχο Νόμπελ, ο πόλεμος καλά κρατεί στην πλούσια, αλλά δοκιμαζόμενη αυτή χώρα της λατινικής Αμερικής.
.
Ο πιο διάσημος εκπρόσωπός της, ο Πάμπλο Εσκομπάρ, ένας έμπορος ναρκωτικών που εκλέχτηκε βουλευτής, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του ποιός κυβερνάει στο βασίλειο της βίας. Μιας βίας, που έρχεται στο μυθιστόρημα από το παρελθόν, για να στοιχειώσει την Κολομβία και την οικογένεια του Γενικού Εισαγγελέα, Σαούλ Μπαγκαδέρ.
.
Δεν ξέρω αν έχει σημασία η υπόθεση. Θα πω μόνο ότι ο Φερέ είναι ένας Γάλλος συγγραφέας, που δε γράφει για τη Γαλλία. Πηγαίνει και μένει 2-3 χρόνια σε μια χώρα προκειμένου να κάνει έρευνα για τα βιβλία του. Έχει γράψει την τριλογία της λατινικής Αμερικής, απ' την οποία έχω διαβάσει και το Μαπούτσε, καθώς και τη σάγκα Μαορί, δύο βιβλία για τη Νέα Ζηλανδία. Χρησιμοποιεί το αστυνομικό μυθιστόρημα ως αφορμή να μιλήσει για την κοινωνία, την πολιτική και την ιστορία των χωρών για τις οποίες γράφει και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο. Η δε δράση είναι καταιγιστική. Το τελευταίο του βιβλίο "Ποτέ πια μόνος" διαδραματίζεται στην Ελλάδα και δεν πρόκειται να μου ξεφύγει, όπως και το μικρούλι "Νύχτες του Σαν Φρανσίσκο" το οποίο έχω ήδη αγοράσει.
.
Το μόνο αρνητικό ήταν η ανύπαρκτη επιμέλεια της έκδοσης, αλλά αυτά παθαίνεις, όταν ένας άνθρωπος επιβλέπει όλα τα βιβλία του οίκου.
.
Έχετε διαβάσει κάποιο βιβλίο του συγγραφέα ή δει κάποια σειρά για την Κολομβία;
.
Η ειρήνη του τίτλου είναι ένα άπιαστο όνειρο τόσο για τη χώρα όσο και για την οικογένεια των ηρώων. Παρά την συνθήκη ειρήνης μεταξύ ακροδεξιών παραστρατιωτικών κι αριστερών ανταρτών που υπογράφτηκε πριν από λίγα χρόνια κι απέσπασε το αντίστοιχο Νόμπελ, ο πόλεμος καλά κρατεί στην πλούσια, αλλά δοκιμαζόμενη αυτή χώρα της λατινικής Αμερικής.
.
Ο πιο διάσημος εκπρόσωπός της, ο Πάμπλο Εσκομπάρ, ένας έμπορος ναρκωτικών που εκλέχτηκε βουλευτής, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του ποιός κυβερνάει στο βασίλειο της βίας. Μιας βίας, που έρχεται στο μυθιστόρημα από το παρελθόν, για να στοιχειώσει την Κολομβία και την οικογένεια του Γενικού Εισαγγελέα, Σαούλ Μπαγκαδέρ.
.
Δεν ξέρω αν έχει σημασία η υπόθεση. Θα πω μόνο ότι ο Φερέ είναι ένας Γάλλος συγγραφέας, που δε γράφει για τη Γαλλία. Πηγαίνει και μένει 2-3 χρόνια σε μια χώρα προκειμένου να κάνει έρευνα για τα βιβλία του. Έχει γράψει την τριλογία της λατινικής Αμερικής, απ' την οποία έχω διαβάσει και το Μαπούτσε, καθώς και τη σάγκα Μαορί, δύο βιβλία για τη Νέα Ζηλανδία. Χρησιμοποιεί το αστυνομικό μυθιστόρημα ως αφορμή να μιλήσει για την κοινωνία, την πολιτική και την ιστορία των χωρών για τις οποίες γράφει και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο. Η δε δράση είναι καταιγιστική. Το τελευταίο του βιβλίο "Ποτέ πια μόνος" διαδραματίζεται στην Ελλάδα και δεν πρόκειται να μου ξεφύγει, όπως και το μικρούλι "Νύχτες του Σαν Φρανσίσκο" το οποίο έχω ήδη αγοράσει.
.
Το μόνο αρνητικό ήταν η ανύπαρκτη επιμέλεια της έκδοσης, αλλά αυτά παθαίνεις, όταν ένας άνθρωπος επιβλέπει όλα τα βιβλία του οίκου.
.
Έχετε διαβάσει κάποιο βιβλίο του συγγραφέα ή δει κάποια σειρά για την Κολομβία;
October 28, 2023
Δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλία του ίδιου συγγραφέα οπότε δεν γνώριζα τι να περιμένω. Στην Κολομβία του 21ου αιώνα εμφανίζονται σε όλη τη χώρα διαμελισμένα πτώματα με τρόπους που θυμίζουν την βίαιη ιστορία της περιοχής. Την εποχή του εμφυλίου πολέμου, την εποχή της Λα Βιολένσια, που όλοι θέλουν να ξεχάσουν, καθώς έχουν ήδη ξεκινήσει διαπραγματεύσεις ειρήνευσης ανάμεσα στις διάφορες φατρίες. Η εμφάνιση αυτών των πτωμάτων, ωστόσο, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις όποιες προσπάθειες για ειρήνη.
Στο επίκεντρο όλων αυτών μια οικογένεια. Ο πατέρας, ως γενικός εισαγγελέας, σχετίζεται με τις δεξιό πολιτικό κατεστημένο της χώρας. Ο ένας γιος, ο Λαουτάρο, είναι αστυνομικός και αναλαμβάνει να διαλευκάνει τις δολοφονίες των διαμελισμένων θυμάτων υπό την επίβλεψη του πατέρα του και σε στενή συνεργασία μαζί του. Ο δεύτερος γιος, ο Άνχελ, πρώην αντάρτης των FARC, βγαίνει από την φυλακή και προσπαθεί να επανενταχθεί στην κοινωνία μακριά από την οικογένεια που τον απέρριψε λόγω των πεποιθήσεων του. Μέσα από αναδρομές στο παρελθόν, γνωρίζουμε σε βάθος αυτή την δυσλειτουργική οικογένεια, η ιστορία της οποίας διαπλέκεται με την ιστορία του τόπου. Οι χαρακτήρες έχουν πάθη, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και αυτοκαταστροφικοί. Από την αρχή γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό το βιβλίο δεν μπορεί να έχει happy end.
Θεωρείται αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν επικεντρώνεται στο μυστήριο και στην διαλεύκανσή του όπως οι περισσότερες ιστορίες του είδους του. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι το υποτιμά ή ότι δεν του αποδίδει την δέουσα σημασία. Παράλληλα, ο συγγραφέας δίνει πραγματικά ιστορικά στοιχεία και, αν και διακριτικά, παίρνει θέση και έχει άποψη. Χρησιμοποιώντας λοιπόν ο συγγραφέας σαν βάση μια ιστορία μυστηρίου που είναι πολύ δυνατή, περιγράφει το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της Κολομβίας, μιας χώρας που έχει ταλαιπωρηθεί επί σειρά ετών από εμφύλιο πόλεμο και επιθυμεί πλέον διακαώς την ειρήνη. Μόνο που κανείς από τους διαπλεκόμενους δεν θέλει επί της ουσίας την ειρήνη εφόσον δεν εξυπηρετούνται τα δικά του συμφέροντα. Η χώρα είναι έρμαιο των αριστερών και των δεξιών παρατάξεων, των ναρκεμπόρων, των παραστρατιωτικών, των διεφθαρμένων πολιτικών και πολλών άλλων, με αποτέλεσμα η έννοια της ειρήνης να χρησιμοποιείται μόνο σαν επίφαση για την περαιτέρω επιδίωξη της εξουσίας.
Περαιτέρω, μία σημαντική θεματική του βιβλίου είναι η βία. Η υπερβολική χρήση της αφενός σοκάρει, αφετέρου δίνει μια σαφή εικόνα της ψυχικής κατάστασης των ανθρώπων αυτής της πολύπαθης χώρας, είτε πρόκειται για αυτούς που την χρησιμοποιούν για να επιβληθούν είτε πρόκειται για αυτούς που την υφίστανται. Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι οι σκηνές βίας που περιγράφονται δένουν πλήρως με την ιστορία της Κολομβίας. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι όταν ο συγγραφέας ρωτήθηκε σχετικά, ισχυρίστηκε ότι η πραγματικότητα στην Κολομβία ήταν πολύ πιο βίαιη και ότι μάλιστα ο ίδιος χρειάστηκε για τις ανάγκες του βιβλίου του να την υποβιβάσει για να μην προκαλέσει περισσότερες αντιδράσεις.
Υπέροχο βιβλίο... Προκαλεί ποικίλα συναισθήματα, με έβαλε σε σκέψη και με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Σίγουρα θα διαβάσω κάποια στιγμή και άλλα βιβλία του συγγραφέα.
Στο επίκεντρο όλων αυτών μια οικογένεια. Ο πατέρας, ως γενικός εισαγγελέας, σχετίζεται με τις δεξιό πολιτικό κατεστημένο της χώρας. Ο ένας γιος, ο Λαουτάρο, είναι αστυνομικός και αναλαμβάνει να διαλευκάνει τις δολοφονίες των διαμελισμένων θυμάτων υπό την επίβλεψη του πατέρα του και σε στενή συνεργασία μαζί του. Ο δεύτερος γιος, ο Άνχελ, πρώην αντάρτης των FARC, βγαίνει από την φυλακή και προσπαθεί να επανενταχθεί στην κοινωνία μακριά από την οικογένεια που τον απέρριψε λόγω των πεποιθήσεων του. Μέσα από αναδρομές στο παρελθόν, γνωρίζουμε σε βάθος αυτή την δυσλειτουργική οικογένεια, η ιστορία της οποίας διαπλέκεται με την ιστορία του τόπου. Οι χαρακτήρες έχουν πάθη, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και αυτοκαταστροφικοί. Από την αρχή γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό το βιβλίο δεν μπορεί να έχει happy end.
Θεωρείται αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν επικεντρώνεται στο μυστήριο και στην διαλεύκανσή του όπως οι περισσότερες ιστορίες του είδους του. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι το υποτιμά ή ότι δεν του αποδίδει την δέουσα σημασία. Παράλληλα, ο συγγραφέας δίνει πραγματικά ιστορικά στοιχεία και, αν και διακριτικά, παίρνει θέση και έχει άποψη. Χρησιμοποιώντας λοιπόν ο συγγραφέας σαν βάση μια ιστορία μυστηρίου που είναι πολύ δυνατή, περιγράφει το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της Κολομβίας, μιας χώρας που έχει ταλαιπωρηθεί επί σειρά ετών από εμφύλιο πόλεμο και επιθυμεί πλέον διακαώς την ειρήνη. Μόνο που κανείς από τους διαπλεκόμενους δεν θέλει επί της ουσίας την ειρήνη εφόσον δεν εξυπηρετούνται τα δικά του συμφέροντα. Η χώρα είναι έρμαιο των αριστερών και των δεξιών παρατάξεων, των ναρκεμπόρων, των παραστρατιωτικών, των διεφθαρμένων πολιτικών και πολλών άλλων, με αποτέλεσμα η έννοια της ειρήνης να χρησιμοποιείται μόνο σαν επίφαση για την περαιτέρω επιδίωξη της εξουσίας.
Περαιτέρω, μία σημαντική θεματική του βιβλίου είναι η βία. Η υπερβολική χρήση της αφενός σοκάρει, αφετέρου δίνει μια σαφή εικόνα της ψυχικής κατάστασης των ανθρώπων αυτής της πολύπαθης χώρας, είτε πρόκειται για αυτούς που την χρησιμοποιούν για να επιβληθούν είτε πρόκειται για αυτούς που την υφίστανται. Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι οι σκηνές βίας που περιγράφονται δένουν πλήρως με την ιστορία της Κολομβίας. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι όταν ο συγγραφέας ρωτήθηκε σχετικά, ισχυρίστηκε ότι η πραγματικότητα στην Κολομβία ήταν πολύ πιο βίαιη και ότι μάλιστα ο ίδιος χρειάστηκε για τις ανάγκες του βιβλίου του να την υποβιβάσει για να μην προκαλέσει περισσότερες αντιδράσεις.
Υπέροχο βιβλίο... Προκαλεί ποικίλα συναισθήματα, με έβαλε σε σκέψη και με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Σίγουρα θα διαβάσω κάποια στιγμή και άλλα βιβλία του συγγραφέα.
May 21, 2023
20 avril 2021. Carl Férey. un vraiment très bon auteur de polars qui ne fait pas dans la dentelle, avec plein de morts, du lourd et du glauque. Violent.
Le mode opératoire est toujours le même, Férey se met dans la peau du journaliste qui enquête longuement et recueille un maximum d'informations pour combler les failles de l'investigation, livrant un portrait hyperréaliste du sujet exploité. Cette fois-ci c’est la Colombie toujours gangrénée par l'héritage de Pablo Escobar. Les drames vécus par le peuple colombien écartelé entre les cartels, la mafia, les guérilléros, les organisations criminelles, les milices d'extrême-droite et la guerre civile sont toujours d'actualité et la réalité dépasse souvent la fiction. Corruption, trafic de cocaïne, prostitution des mineurs, les habitants de Bogota et Medellin notamment, sont pris dans les mailles de la barbarie et de la violence extrême.
Comme dans chaque roman de cet auteur, l'intrigue n'est qu'un prétexte. L'objectif principal est de dépeindre un territoire, loin des parcours touristiques. Il nous entraîne donc sur les sentiers et dans la jungle à la découverte de lieux méconnus. On fait la rencontre des acteurs du côté obscur de ces régions. Il nous expose à des évènements que l'on n'imaginait pas et nous confronte à la dure réalité. Passionant.
« Paz » de Caryl Férey. Gallimard. 2019 / Folio Policier. 2020.
Un vieux requin de la politique.
Un ancien officier des forces spéciales désormais chef de la police de Bogotá.
Un combattant des FARC qui a déposé les armes.
Un père, deux fils, une tragédie familiale sur fond de guérilla colombienne.
Le mode opératoire est toujours le même, Férey se met dans la peau du journaliste qui enquête longuement et recueille un maximum d'informations pour combler les failles de l'investigation, livrant un portrait hyperréaliste du sujet exploité. Cette fois-ci c’est la Colombie toujours gangrénée par l'héritage de Pablo Escobar. Les drames vécus par le peuple colombien écartelé entre les cartels, la mafia, les guérilléros, les organisations criminelles, les milices d'extrême-droite et la guerre civile sont toujours d'actualité et la réalité dépasse souvent la fiction. Corruption, trafic de cocaïne, prostitution des mineurs, les habitants de Bogota et Medellin notamment, sont pris dans les mailles de la barbarie et de la violence extrême.
Comme dans chaque roman de cet auteur, l'intrigue n'est qu'un prétexte. L'objectif principal est de dépeindre un territoire, loin des parcours touristiques. Il nous entraîne donc sur les sentiers et dans la jungle à la découverte de lieux méconnus. On fait la rencontre des acteurs du côté obscur de ces régions. Il nous expose à des évènements que l'on n'imaginait pas et nous confronte à la dure réalité. Passionant.
« Paz » de Caryl Férey. Gallimard. 2019 / Folio Policier. 2020.
Un vieux requin de la politique.
Un ancien officier des forces spéciales désormais chef de la police de Bogotá.
Un combattant des FARC qui a déposé les armes.
Un père, deux fils, une tragédie familiale sur fond de guérilla colombienne.
October 20, 2019
Excellente plongée dans les méandres de la Colombie
Dark, glauque mais très efficace
A lire
Dark, glauque mais très efficace
A lire
May 21, 2025
Καρίλ Φερέ και Πας, το βιβλίο που κλείνει την τριλογία της λατινικής Αμερικής είναι ίσως και το πλέον άγριο, αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους κι αθώες ψυχές.
Αυτή τη φορά ο συγγραφέας επιλέγει ως χώρα δράσης του βιβλίου του την πολύπαθη Κολομβία και ο αναγνώστης από την αρχή βλέπει τις διαφορές συγκριτικά με τις προηγούμενες χώρες. Εδώ στην Κολομβία δεν υπάρχει ένα κακό κι ένα καλό, δεν υπάρχουν μόνο δύο κόσμοι, δύο ιδεολογίες, δύο συμφέροντα που συγκρούονται. Εδώ απλά υπάρχει η κόλαση επί γης... Αντάρτες, κυβέρνηση στρατός, Αστυνομία, παραστρατοωτικοί, καρτέλ ναρκωτικών, κάθε λογής τρελός που θέλει να γίνει κάποιος... Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, ο Λαουτάρο, ο Άνχελ, η Ντιάνα κι όλοι όσοι παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, είναι ταυτόχρονα και άγγελοι και δαίμονες κι η διήγηση ακροβατεί ανάμεσα στην παράνοια και στο εφικτό. Τελικά η ειρήνη είναι εφικτή και επιθυμητή από όλους; Ας μην παίρνουμε όρκο...
Τα πολλά ιστορικά στοιχεία που πρέπει να αναφερθο��ν είναι μάλλον ο βασικός λόγος που στην αρχή η ροή της ιστορίας δεν είναι γρήγορη. Αυτό όμως δεν είναι ποτέ πρόβλημα στα βιβλία του Φερέ! Αντίθετα η υποχρέωση να σκάψει ο αναγνώστης στην ιστορική διαδρομή της χώρας, είναι που ανεβάζει κατακόρυφα την απόλαυση της ανάγνωσης.
Ακόμα ένα σημείο όπου τα βιβλία του Φερέ υπερέχουν, είναι το κλείσιμο των κεφαλαίων. Ο συγγραφέας αφήνει πάντα μια υπόσχεση, καλή η κακή, ένα ημιτελές γεγονός του οποίου η συνέχεια προκαλεί μια έκρηξη αγωνίας. Πραγματικός μαέστρος του σασπένς, οδηγεί την ιστορία του μέσα από μια ζούγκλα σαν πολυπειρος ιθαγενής οδηγός που γνωρίζει από μνήμηςτα περάσματα. Όπως και τα προηγούμενα βιβλία της σειράς, το Πας δεν είναι απλά ένα αστυνομικό ή μία εξωτική περιπέτεια ή ένα κοινωνικό ή ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι όλα αυτά μαζί κι ακόμα περισσότερα!
Ο Φερέ με το Πας προσπαθεί να αφυπνίσει τον αναγνώστη, δίχως όμως να δίνει καμία γροθιά στο στομάχι. Αντίθετα κάθε σελίδα, κάθε κεφάλαιο είναι μια γροθιά πρωτοπυγμάχου κατευθείαν στη μύτη. Κι έπειτα ακόμα μία κι ακόμα μία, μέχρι που ο αναγνώστης να ξυπνήσει μέσα από τη βία και το αίμα. Γιατί αυτό συμβαίνει εκεί κάτω, δεκαετίες τώρα. Βία σε μεγέθη που δεν μπορεί να χωρέσει ανθρώπου νους. Παράγραφος και φρίκη, σελίδα και απελπισία. Προσευχές για μια χώρα στην οποία, όπως λέει ο συγγραφέας, δεν υπάρχουν άγγελοι...
Υ.γ. λίγα θεματάκια υπήρχαν με την επιμέλεια, καθώς μερικά άρθρα έμειναν ξεχασμένα, αχρείαστα μετά από κάποια μεταβολή της τελευταίας στιγμής. Τόσος κόπος και χρόνος για να προστεθούν δασείες και περισπωμένες, αντί να φροντίσουν το τελικό κείμενο, δεν το καταλαβαίνω.
Αυτή τη φορά ο συγγραφέας επιλέγει ως χώρα δράσης του βιβλίου του την πολύπαθη Κολομβία και ο αναγνώστης από την αρχή βλέπει τις διαφορές συγκριτικά με τις προηγούμενες χώρες. Εδώ στην Κολομβία δεν υπάρχει ένα κακό κι ένα καλό, δεν υπάρχουν μόνο δύο κόσμοι, δύο ιδεολογίες, δύο συμφέροντα που συγκρούονται. Εδώ απλά υπάρχει η κόλαση επί γης... Αντάρτες, κυβέρνηση στρατός, Αστυνομία, παραστρατοωτικοί, καρτέλ ναρκωτικών, κάθε λογής τρελός που θέλει να γίνει κάποιος... Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, ο Λαουτάρο, ο Άνχελ, η Ντιάνα κι όλοι όσοι παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, είναι ταυτόχρονα και άγγελοι και δαίμονες κι η διήγηση ακροβατεί ανάμεσα στην παράνοια και στο εφικτό. Τελικά η ειρήνη είναι εφικτή και επιθυμητή από όλους; Ας μην παίρνουμε όρκο...
Τα πολλά ιστορικά στοιχεία που πρέπει να αναφερθο��ν είναι μάλλον ο βασικός λόγος που στην αρχή η ροή της ιστορίας δεν είναι γρήγορη. Αυτό όμως δεν είναι ποτέ πρόβλημα στα βιβλία του Φερέ! Αντίθετα η υποχρέωση να σκάψει ο αναγνώστης στην ιστορική διαδρομή της χώρας, είναι που ανεβάζει κατακόρυφα την απόλαυση της ανάγνωσης.
Ακόμα ένα σημείο όπου τα βιβλία του Φερέ υπερέχουν, είναι το κλείσιμο των κεφαλαίων. Ο συγγραφέας αφήνει πάντα μια υπόσχεση, καλή η κακή, ένα ημιτελές γεγονός του οποίου η συνέχεια προκαλεί μια έκρηξη αγωνίας. Πραγματικός μαέστρος του σασπένς, οδηγεί την ιστορία του μέσα από μια ζούγκλα σαν πολυπειρος ιθαγενής οδηγός που γνωρίζει από μνήμηςτα περάσματα. Όπως και τα προηγούμενα βιβλία της σειράς, το Πας δεν είναι απλά ένα αστυνομικό ή μία εξωτική περιπέτεια ή ένα κοινωνικό ή ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι όλα αυτά μαζί κι ακόμα περισσότερα!
Ο Φερέ με το Πας προσπαθεί να αφυπνίσει τον αναγνώστη, δίχως όμως να δίνει καμία γροθιά στο στομάχι. Αντίθετα κάθε σελίδα, κάθε κεφάλαιο είναι μια γροθιά πρωτοπυγμάχου κατευθείαν στη μύτη. Κι έπειτα ακόμα μία κι ακόμα μία, μέχρι που ο αναγνώστης να ξυπνήσει μέσα από τη βία και το αίμα. Γιατί αυτό συμβαίνει εκεί κάτω, δεκαετίες τώρα. Βία σε μεγέθη που δεν μπορεί να χωρέσει ανθρώπου νους. Παράγραφος και φρίκη, σελίδα και απελπισία. Προσευχές για μια χώρα στην οποία, όπως λέει ο συγγραφέας, δεν υπάρχουν άγγελοι...
Υ.γ. λίγα θεματάκια υπήρχαν με την επιμέλεια, καθώς μερικά άρθρα έμειναν ξεχασμένα, αχρείαστα μετά από κάποια μεταβολή της τελευταίας στιγμής. Τόσος κόπος και χρόνος για να προστεθούν δασείες και περισπωμένες, αντί να φροντίσουν το τελικό κείμενο, δεν το καταλαβαίνω.
July 15, 2020
Caryl Férey est un auteur à part. C'est un auteur de roman noir qui veut que son lecteur ressente l'atmosphère du pays lointain dans lequel l'histoire se passe; avec cette particularité supplémentaire de changer de pays à chaque nouvelle œuvre. Et il ne choisit pas les pays les plus évidents ou dont l'ambiance est la plus facile à retranscrire sans tomber dans le guide touristique.
Dans Paz, c'est la Colombie en pleine période de lutte de pouvoir entre familles de narco-trafiquants. Caryl Férey nous entraîne dans les bas fonds, les égouts de la société où la vie ne vaut pas plus de quelques grammes de drogue, où les mineures se vendent pour se refaire la poitrine, au pire sont enlevées pour les prostituer de force, où la seule forme d'art réside dans la barbarie.
Paz est donc un roman fort, poignant, viril, saignant, complexe, à l'image des deux principaux personnages portant l'histoire. Des frères au parcours à la fois proche et éloigné : l'un chef de la police, l'autre ex-membre des Farc emprisonné. Deux personnages à l'image de la population bolivienne emprise entre le choix de la justice, parfois corrompue, ou des révolutionnaires plus honnêtes dans leur conviction; mais le plus souvent contrainte de survivre que de vivre.
Un roman épais, dense, violent, instructif, qui nécessite un temps pour entraîner dans l'histoire, mais qui comme le sujet de convoitise qu'il relate rend accro.
https://quoilire.wordpress.com/2020/0...
Dans Paz, c'est la Colombie en pleine période de lutte de pouvoir entre familles de narco-trafiquants. Caryl Férey nous entraîne dans les bas fonds, les égouts de la société où la vie ne vaut pas plus de quelques grammes de drogue, où les mineures se vendent pour se refaire la poitrine, au pire sont enlevées pour les prostituer de force, où la seule forme d'art réside dans la barbarie.
Paz est donc un roman fort, poignant, viril, saignant, complexe, à l'image des deux principaux personnages portant l'histoire. Des frères au parcours à la fois proche et éloigné : l'un chef de la police, l'autre ex-membre des Farc emprisonné. Deux personnages à l'image de la population bolivienne emprise entre le choix de la justice, parfois corrompue, ou des révolutionnaires plus honnêtes dans leur conviction; mais le plus souvent contrainte de survivre que de vivre.
Un roman épais, dense, violent, instructif, qui nécessite un temps pour entraîner dans l'histoire, mais qui comme le sujet de convoitise qu'il relate rend accro.
https://quoilire.wordpress.com/2020/0...
September 14, 2024
DNF στο 26%.
Πολλή ματσίλα και λίγη λογοτεχνία. Όσο το διάβαζα είχα αυτή την αίσθηση του κάλπικου, του μη αυθεντικού. Ο Φερέ και εδώ δεν μπορεί να γράψει σαν ντόπιος (σύμπτωση ότι δεν έχει μεταφραστεί το βιβλίο στα ισπανικά; χωρίς να σημαίνει και κάτι αυτό βέβαια ). Για άλλη μια φορά απογοητεύομαι διαβάζοντας συγγραφέα που προσπαθεί να γράψει σαν ντόπιος επειδή έχει μείνει κάποιους μήνες σε μια χώρα. Η γραφή του , οι χαρακτήρες του, οι διάλογοι, τα πάντα αφηνόμουν μια «μπαγιάτικη», νόθα γεύση. Και όταν το μόνο που μένει είναι η πλοκή ε τότε αποφάσισα να το παρατήσω χωρίς τύψεις γιατί υπάρχουν πολλά βιβλία εκεί έξω και αν θέλω πλοκή βλέπω και μια σειρά μέσω streaming.
Ταπεινή πρόταση στο συγγραφέα : ας αφήσει τις άλλες χώρες (τις οποίες περιγράφει πολύ κλισεδιάρικα πάντα ) και ας γράψει επιτέλους για τη σύγχρονη Γαλλία και τις νουαρ σελίδες της χώρας του (που έχει και πολλές). Ίσως εκεί φανεί πιο πιστευτός.
Πολλή ματσίλα και λίγη λογοτεχνία. Όσο το διάβαζα είχα αυτή την αίσθηση του κάλπικου, του μη αυθεντικού. Ο Φερέ και εδώ δεν μπορεί να γράψει σαν ντόπιος (σύμπτωση ότι δεν έχει μεταφραστεί το βιβλίο στα ισπανικά; χωρίς να σημαίνει και κάτι αυτό βέβαια ). Για άλλη μια φορά απογοητεύομαι διαβάζοντας συγγραφέα που προσπαθεί να γράψει σαν ντόπιος επειδή έχει μείνει κάποιους μήνες σε μια χώρα. Η γραφή του , οι χαρακτήρες του, οι διάλογοι, τα πάντα αφηνόμουν μια «μπαγιάτικη», νόθα γεύση. Και όταν το μόνο που μένει είναι η πλοκή ε τότε αποφάσισα να το παρατήσω χωρίς τύψεις γιατί υπάρχουν πολλά βιβλία εκεί έξω και αν θέλω πλοκή βλέπω και μια σειρά μέσω streaming.
Ταπεινή πρόταση στο συγγραφέα : ας αφήσει τις άλλες χώρες (τις οποίες περιγράφει πολύ κλισεδιάρικα πάντα ) και ας γράψει επιτέλους για τη σύγχρονη Γαλλία και τις νουαρ σελίδες της χώρας του (που έχει και πολλές). Ίσως εκεί φανεί πιο πιστευτός.
March 18, 2020
"our la première fois depuis des décennies, paramilitaires, FARC et narcotrafiquants ont déposé les armes et sont sur le point d'aboutir à un accord de paix. La guerre civile aura laissé derrière elle des milliers de morts et de disparus.
En politicien avisé, Saul Bagader a réussi à s'arroger une place de choix auprès des artisans de la paix. Mais des corps mutilés rappelant les pires heures de la Violencia sont retrouvés aux quatre coins du pays.
Lautaro Bagader, fils de Saul et ancien militaire désormais chef de la police de Bogota, ne sait sur qui porter ses soupçons : narcos, anciens Farc ou paramilitaires opposés au processus de paix ? Il doit impérativement faire cesser l'hécatombe au plus vite, avant que la presse ne s'en mêle, même si, pour cela, il doit ouvrir cette boîte de Pandore qu'est son histoire familiale."
En politicien avisé, Saul Bagader a réussi à s'arroger une place de choix auprès des artisans de la paix. Mais des corps mutilés rappelant les pires heures de la Violencia sont retrouvés aux quatre coins du pays.
Lautaro Bagader, fils de Saul et ancien militaire désormais chef de la police de Bogota, ne sait sur qui porter ses soupçons : narcos, anciens Farc ou paramilitaires opposés au processus de paix ? Il doit impérativement faire cesser l'hécatombe au plus vite, avant que la presse ne s'en mêle, même si, pour cela, il doit ouvrir cette boîte de Pandore qu'est son histoire familiale."
January 3, 2021
Intrigue sombre et noire, mais passionnante.
On sent que l'auteur connaît bien la Colombie et dresse un portrait (assez déprimant, mais) juste de la situation actuelle dans le pays, de la complexité du processus de paix et des traumatismes encore présents dans la population suite à la Violencia. J'ai été incapable de déposer le livre, malgré qu'il soit parsemée de beaucoup (trop) de morts violentes et que le personnage principal soit insupportable et misogyne.
La seule chose qui m'a fait décrocher vraiment souvent c'est l'accent français. C'est impossible pour moi d'accepter qu'un sicairios dise «Bah, je suis pas fortiche en 4 x 4».
On sent que l'auteur connaît bien la Colombie et dresse un portrait (assez déprimant, mais) juste de la situation actuelle dans le pays, de la complexité du processus de paix et des traumatismes encore présents dans la population suite à la Violencia. J'ai été incapable de déposer le livre, malgré qu'il soit parsemée de beaucoup (trop) de morts violentes et que le personnage principal soit insupportable et misogyne.
La seule chose qui m'a fait décrocher vraiment souvent c'est l'accent français. C'est impossible pour moi d'accepter qu'un sicairios dise «Bah, je suis pas fortiche en 4 x 4».
November 3, 2022
Un thrilled digne de ce nom. Caryl Férey nous entraîne comme à son habitude dans une enquête à couper le souffle au cœur d’une ère colombienne post-FARC.
Tout lecteur de Férey sait qu’il doit avoir le cœur bien accroché quant aux descriptions de scènes violentes, Paz n’est pas une exception. Tout lecteur sait qu’il va également élargir ses connaissances géopolitiques en lisant ce roman. Impossible de ne pas faire de recherches pour mieux comprendre ce qui s’y est tramé ou ce qui s’y trame. Férey sait divertir mais aussi éduquer ses lecteurs. On attend le prochain roman avec impatience.
Tout lecteur de Férey sait qu’il doit avoir le cœur bien accroché quant aux descriptions de scènes violentes, Paz n’est pas une exception. Tout lecteur sait qu’il va également élargir ses connaissances géopolitiques en lisant ce roman. Impossible de ne pas faire de recherches pour mieux comprendre ce qui s’y est tramé ou ce qui s’y trame. Férey sait divertir mais aussi éduquer ses lecteurs. On attend le prochain roman avec impatience.
July 18, 2020
On apprend beaucoup sur la pays Colombie de nos jours et de son passé violente. Les meurtres à résolus sont durs et il y a beaucoup de tuerie des deux côtes, bonnes et méchants.
J'ai eu du mal à suivre les fils de l’histoire et j'ai du retourner aux pages d'avants.
Mais j'ai trouvé qui était à la tête avant le fin.
J'ai eu du mal à suivre les fils de l’histoire et j'ai du retourner aux pages d'avants.
Mais j'ai trouvé qui était à la tête avant le fin.
March 4, 2021
Une série de corps atrocement mutilés sont retrouvés aux quatre coins du pays. Lautoro Bagader, chef de la police de Bogota est chargé de l’enquête avec sur ses pas Diana Duzan, journaliste d'investigation qui a eu vent de l’affaire. Caryl Férey fait revivre dans ce polar intense, violent et passionnant les heures les plus sombres où la Colombie était à la merci des cartels et des guérilleros.
November 4, 2024
Comme d'habitude avec Caryl Ferey, le monde est sanguinaire, impitoyable et cruel, les héros tourmentés, et rien ne finit bien.
Ouvrage très documenté sur la Colombie, politiquement, historiquement, géographiquement.
L'intrigue est très construite, les personnages complexes.
Thriller captivant, mon préféré de cet auteur
Ouvrage très documenté sur la Colombie, politiquement, historiquement, géographiquement.
L'intrigue est très construite, les personnages complexes.
Thriller captivant, mon préféré de cet auteur
April 24, 2023
Σοκ και δέος.
Είναι απίστευτο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος.
Είναι απίστευτο πως μπορεί μια ολόκληρες χώρα να βυθιστεί στην κόκα, την αμορφωσιά, την βιαιοτητα.
Είναι απίστευτο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για την αποκτηση εξουσίας και χρήματος.
Ζούμε στη Γη της Επαγγελίας (τα ελληνόπουλα)
Είναι απίστευτο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος.
Είναι απίστευτο πως μπορεί μια ολόκληρες χώρα να βυθιστεί στην κόκα, την αμορφωσιά, την βιαιοτητα.
Είναι απίστευτο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για την αποκτηση εξουσίας και χρήματος.
Ζούμε στη Γη της Επαγγελίας (τα ελληνόπουλα)
May 2, 2023
Roman d’une violence rare mais dont l’histoire est bien ficelée. Mais quand on a de la famille en Colombie, ca crève le coeur. Je recommande néanmoins. Ca se sent que l’auteur a vécu là bas en tout cas.
September 18, 2020
Un polar rempli de testostérone...un peu trop à mon goût !
August 15, 2021
Oui, l'intrigue est prenante, mais que de lourdeurs ! C'est beaucoup trop documenté, le style tombe souvent dans le lyrisme, et que dire du dénouement qui frise le jeu de massacre à la Tarantino.
November 15, 2021
Un thriller sombre, dur, captivant.
L'écoute de l'album Paz de Bertrand Cantat, écrit avec l'auteur du livre est un vrai plus niveau ambiance.
Une lecture dont on ne sort pas indemne.
L'écoute de l'album Paz de Bertrand Cantat, écrit avec l'auteur du livre est un vrai plus niveau ambiance.
Une lecture dont on ne sort pas indemne.
January 5, 2022
The best book I have read so far
April 14, 2023
Η αστυνομική λογοτεχνία στα καλύτερα της. Ο FERREY κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος στο είδος του.
October 28, 2023
Personnages intéressants et découverte d'un milieu difficile.
November 23, 2024
Σκληρό, βίαιο, συγκλονιστικό χρονικό της βίας στην Κολομβία!
June 22, 2025
Δύσκολο βιβλίο. Πυκνή, σκληρή πλοκή. Από αυτά που μένουν στη μνήμη. Και παράλληλα ένα παράθυρο στην ταλαιπωρημένη Κολομβία. Πολύ καλό!
August 3, 2025
3.7 στρογγυλοποιημενο στο 4 ,θα μπορούσε να είναι 150 σελίδες συντομότερο. ενδιαφέρουσα πλοκή με κάποιες γλυκερες, αχρείαστες λεπτομέρειες
Displaying 1 - 30 of 40 reviews