Wanneer de moeder van Marcel van Roosmalen na een val niet terug kan keren naar het ouderlijk huis, en onderdak vindt in een verpleegtehuis in Velp, lijkt een rustige periode voor haar en haar kinderen aan te breken. Totdat in maart 2020 de coronapandemie om zich heen grijpt. Het verpleegtehuis wordt ontruimd vanwege de vele positief geteste bewoners en moeder Van Roosmalen wordt getransporteerd naar de bossen bij Groesbeek. Het gevolg is dat ze niet meer weet waar ze is en wie ze is. Ze mag ook geen bezoek ontvangen, er is alleen nog ruimte voor een ‘zwaaimoment’ met familieleden. Al heeft ze geen idee meer wie er staan te zwaaien. En dat is nog maar het begin.
In Mijn legendarische moeder overleeft alles beschrijft Marcel van Roosmalen hoe zijn moeder tegen elke verwachting in de coronatijd doorstaat. Rauw, onthutsend, eerlijk en geestig.
Als fan van MvR had ik dit tweede boek graag langer gezien. De afwisseling tussen de humor en treurige besefmomenten van zijn moeders aftakeling zijn goed in balans. Al met al een prima boek.
Wat een ontroerend, humoristisch en eerlijk portret vond ik dit. Erg actueel ook, met de schrijnende vertelling van wat het Coronavirus heeft betekent voor bewoners van verpleeghuizen en hun naasten. Ik vind de humor van Marcel echt geweldig, ik luister ook altijd met veel plezier zijn podcast. Ook in dit boek heeft een goede verhouding van realiteit, emotie en humor. Jammer dat hij niet wat dikker was, ik had het boek zo uit.. aanrader!
Het boek is zowel grappig en verdrietig. De omschrijving van momenten uit corona tijd zijn pijnlijk. De scènes over hoe het is om het huis van zijn moeder leeg te halen en haar naar het verzorgingshuis te brengen voelen onbehagelijk. Het boek laat zien wat het krijgen/hebben van dementie in onze samenleving kan betekenen. Maar ook welke gevoelens dat met zich meebrengt voor naasten.
"Ze had niets, maar tegelijkertijd alles in de gaten."
In Mijn legendarische moeder overleeft alles vertelt Marcel van Roosmalen over zijn moeder Paula, die aan dementie lijdt en uiteindelijk wordt opgenomen in een verzorgingshuis. Wanneer de coronapandemie toeslaat, raakt zij volledig geïsoleerd van de buitenwereld. Van Roosmalen beschrijft dit schrijnende verhaal met zijn kenmerkende cynisme, maar legt ook bloot hoe een systeem kwetsbare mensen kan vermalen. Een wrang, maar waardevol tijdsdocument.
Normaal blijft ik VER VER weg van boeken met Corona (hallo we zitten er nog steeds in en ik heb er geen zin in), maar ik kon dit boek niet laten liggen. Dus ja, de Corona stukken waren erg moeilijk om te lezen, maar de rest van het boek was best goed geschreven. Zo verdrietig hoe snel het slechter ging met de moeder en hoe ze uiteindelijk op punten niets meer wist. :( Korte stukjes in chronologische volgorde. Ik moet maar eens zijn eerste boek zoeken.
Over de moeder van Van Roosmalen, die in coronatijd van haar woning in Velp naar een verzorgingshuis, dichter bij haar dochter in Mook verhuist. Marcel woont 220 km verderop en heeft niet veel met zijn dementerende moeder. Zij is vooral een onderwerp voor zijn columns, waarvoor hij een vaste toon heeft gevonden. Mij bevalt die, zeker omdat hij geen mooi weer speelt, ook niet over zijn eigen rol. Maar nu heb ik wel genoeg over dementerende moeders gelezen.
Het boek heeft iets van cabaret. Grappige scenes worden zonder overgang afgewisseld met ontroerende, en dan weer pijnlijke. Meestal obverwachte wendingen. De schrijver die bijna onzichtbaar veel van zijn moeder houdt en alles vervloekt wat hem tevens bevrijdt om te moeten aanzien hoe de situatie nu is.
Ik zag dit boek in de bieb liggen, terwijl op dat moment mijn 97-jarige moeder met corona op haar kamer in een verzorgingshuis ligt en weer aan de beterende hand is. Deze titel sprak mij dus wel aan. Marcel z'n moeder is bijna 10 jaar jonger en al behorend dementerend, wat mijn moeder nog helemaal niet is, maar desondanks waren er toch wel herkenbare dingen.
Grappig geschreven boek over een verdrietig onderwerp dat dementie is. Anders dan Hugo Borst in zijn boeken, maakt Marcel van Rosmalen soms een karikatuur van zijn moeder, maar wel met respect, dus dat was niet storend, integendeel. Ik moest er echt om lachen. Dat mag ook wel eens, een beetje relativeren.
Verdriet met een glimlach. Marcel beschrijft de laatste levensfase van zijn moeder die door Alzheimer steeds me van de wereld en zichzelf vervreemd. Als corona dan ook nog voor nog meer afstand zorgt, wordt het allemaal wel heel moeilijk.
Een beroepsmopperaar met een makkelijke en snelle pen. Zo zou je Marcel van Rosmalen het best kunnen omschrijven. Ik heb dit boek met een glimlach, maar ook met de nodige ergernis ‘geluisterd’. De schrijver beschrijft zijn moeder tamelijk respectloos, maar tegelijkertijd ook met liefde. Het boek riep een dubbel gevoel bij me op.