Z17

by Jef Geeraerts

'In de verfijning van zijn verhaal staat hij op het internationale niveau van auteurs als Forsyth, Deighton en Follett.' ALGEMEEN DAGBLAD
Bij de Belgische Rijkswacht is er, behalve de BOB en het Speciaal Interventie Escadron (SIE), n g een het POSA (Peloton Observatie, Surveillance & Arrestatie). Uit deze eenheden worden volgens uiterst strenge normen mensen geselecteerd (codenaam Z in de rijkswachtcomputer), bijgenaamd de Zoeloes. Ze leven onder een valse identiteit, beschikken over safe houses, rijden in auto's met ongeregistreerde kentekens en zijn gespecialiseerd in kortetermijninfiltraties. Elke Zoeloe heeft een rangnummer.
Z 17 is het verhaal van een Zoeloe die nauwelijks nog het onderscheid kan maken tussen wettelijkheid en regelrechte misdaad. Dit, in combinatie met egocentrisme, hebzucht en roekeloosheid, doet hem in een situatie verzeilen die via moord naar zijn ondergang leidt.
Jef Geeraerts (1930) weet harde actie, een explosieve stijl en een kritische maatschappijvisie te verenigen met een meeslepende verteltechniek. Zijn misdaadromans oogsten veel bijval en werden diverse malen bekroond. De zaak Alzheimer met de Gouden Strop 1986. De PG met de Hercule Poirotprijs 1999 en Dossier K met de Diamanten Kogel 2003.
'Z 17 impliceert verrassing tot in de allerlaatste alinea's'. HET NIEUWSBLAD

Genres: Thriller

160 pages, Paperback

First published January 1, 1991

About the author

Jozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was een Vlaams schrijver die ook publiceerde onder de naam Claus Trum.

Jef Geeraerts in de Nederlandstalige Wikipedia

Jef Geeraerts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Jef Geeraerts bij "Schrijversgewijs"

De "inofficiële Jef Geeraerts homepage"


Jozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was a Flemish writer who also published using the pseudonym Claus Trum.

Jef Geeraerts in the English Wikipedia

Reviews

[Johan Keppens · Rating 2 out of 5]

Aangenaam kortverhaal met een duidelijke opbouw. Met alle typische Jef Geeraerts elementen (details over wapens, goed geïnformeerd over werking rijkswacht etc.), maar dat gaat deze keer gelukkig niet ten koste van het verhaal.

[David Dionys · Rating 2 out of 5]

Boeken van Jef Geeraerts zijn bijna fascinerend in hun succes. De verhaallijn lijkt steevast dezelfde: zelfingenomen macho’s die zichzelf beschouwen als het hoogtepunt van Gods creatie steken al hun concurrenten de loef af, knipogen naar vrouwen die blijkbaar wachten op een signaal om hen op hun wenken te komen bedienen, schieten en vechten zich door een aantal conflicten om tenslotte op het einde van het verhaal tegen alle waarschijnlijkheid in triomferen.

Niet anders is het in Z17, waar een corrupte rijkswachter van de drugsbrigade over de schreef gaat bij de deals die hij begint te maken en een bloederig spoor achterlaat. Ook hier weer de pretentie de onwetende of onschuldige lezer deelachtig te maken aan hoe de dingen eigenlijk draaien in de wereld. Ik twijfel er niet aan dat er heel wat gore karakters bestaan, maar de sensatiezucht is eerder goedkoop.
Was Geeraerts zo populair omdat zijn publiek hongerde naar een wereld waarin de kleine man alleenheerser kon zijn in zijn eigen omgeving? Of is het omdat het filmscripts oplevert die schandaal, corruptie, moord, doodslag confronteert met macho mannen in sportwagens en vrouwen als collaterale prijzen? Dit roept misschien het beeld op van een James Bond, maar Ian Fleming deed tenminste de moeite om de halfgod die hij neerpootte een moreel streven te geven. James Bond mocht dan al een versierder zijn, zijn vrouwen waren op zijn minst mysterieuze wezens die een eigen willetje en leven hadden en niet onmiddellijk gehoorzaamden bij het eerste vingerknippen. En de agent zet steevast zijn eigen leven op het spel om het lot van de wereld te redden. Bij Geeraerts is de situatie omgekeerd: de held – of het nu Vincke is of Z17 – is immoreel, hedonistisch, narcistisch, wilt niemand redden behalve zichzelf; en als het op vrouwen aankomt worden zijn vrouwen gereduceerd tot objecten die de intense wens koesteren zo snel en zo veel mogelijk bevredigd te worden door de alfa man die hun deze gunst doet.

Er lijkt dus op psychologisch niveau iets heel mis te lopen met de romans van Geeraerts. Koestert men bewondering voor de protagonist, dan leidt dit tot een pervers vereenzelvigen met geweld, misogynie en een nastreven van de zeven hoofdzonden. In het andere geval gaat het lezen gepaard met een voortdurende ergernis. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de wereld woke niet nodig had om tot een dergelijke conclusie te komen.

[Marc Tiefenthal · Rating 3 out of 5]

Doorgaans schreef Jef Geeraerts zijn boeken in Standaardnederlands. Dit boek schreef hij in een soort bargoens, dat evenwel misplaatst is. Bijaldien gaat het boek ergens in een boekenruikast belanden. Hoewel de insteek van het boek origineel is en het einde onverwacht, het is tenslotte een misdaadthriller, is het geheel te flauw om te donderen. Zou Jef toegegeven hebben aan de strontbruine onderstroom uit het opgeblazen buikgevoel?

[Bernard · Rating 4 out of 5]

Heerlijk spannend met een verassend einde, maar ook weer niet want uitzonderlijke talenten worden niet verspild, maar ingezet.

[Tim Verstraete · Rating 4 out of 5]

I actually really liked this, read it in about a day and was pleasantly surprised. It was a short story but you are compelled to continue to read about it ...