Osećanje vremena

by Giuseppe Ungaretti

La storia del "Sentimento del tempo" abbraccia un arco di circa un quarto di secolo, dalla fine del 1919 o al massimo dai primi del '20 sino al gennaio 1943, data dell'edizione definitiva del libro. Il "Sentimento del tempo" si costituisce sostanzialmente nel 1933 con la prima edizione Vallecchi, consta di 63 poesie (le altre sette che lo portano alla misura attuale di settanta entreranno a farne parte con la seconda edizione, Novissima, del 1936, divise in sette sezioni: "Prime" con 7 poesie, "La fine di Crono" con 20, "Sogni e accordi" 15 poesie, "Leggende" con 5, "Inni" 6 poesie, "La morte meditata" 6 poesie, "L'amore" con 4 poesie. La presente edizione vede la luce nel centenario della nascita di Ungaretti, si avvale della collaborazione dei detentori degli autografi che ne hanno permesso l'utilizzazione e la trascrizione e che gentilmente si sono prestati per controlli e riscontri.

Genres: Poetry, Literature

254 pages, Paperback

First published January 1, 1933

About the author

Giuseppe Ungaretti was an Italian modernist poet, journalist, essayist, critic and academic. A leading representative of the experimental trend known as ermetismo, he was one of the most prominent contributors to 20th century Italian literature. Influenced by symbolism, he was briefly aligned with futurism. Like many futurists, he took an irredentist position during World War I. Ungaretti debuted as a poet while fighting in the trenches, publishing one of his best-known pieces, L'allegria ("The Joy").

During the interwar period, Ungaretti was a collaborator of Benito Mussolini (whom he met during his socialist accession), as well as a foreign-based correspondent for Il Popolo d'Italia and La Gazzetta del Popolo. While briefly associated with the Dadaists, he developed ermetismo as a personal take on poetry. After spending several years in Brazil, he returned home during World War II, and was assigned a teaching post at the University of Rome, where he spent the final decades of his life and career. Ungaretti's Fascist past was the subject of controversy.

Reviews

[tea · Rating 5 out of 5]

svi koji me znaju duže od pola sata, ili me ovde -nedajbože- prate već neko vreme, verovatno znaju i da se trudim da svaki dan čitam po jednu pesmu, pred spavanje ili kad se probudim sve zavisi od raspoloženja, vremenske prognoze ili obaveza, nekad se desi da čitam u prevozu ali uglavnom ne, volim da slušam tuđe razgovore u autobusu što je bezobrazna i ružna navika svaki put me je malo stid jer kao znam da je loše i ružno ali to je neiscrpna riznica najgenijalnijih rečenica i konstrukcija i situacija i konteksta, od toga se može napisati priča takoreći - ko ume da sluša, i ko dobro pamti. ja slušam ali ne pamtim, samo povremeno zapišem u tefter.
a to sa čitanjem jedne pesme dnevno je moj sada već dugogodišnji svakodnevni ritual, i on je dvostruko dobar - imam vremena da o pesmi razmislim do sutra, što uopšte nije malo vremena, i drugo - on je super metod kad se čita savremena poezija, na primer milena marković ili ognjenka lakićević ili marko tomaš na primer, pa sebi moraš stalno da ponavljaš "jaoj samo diši", a i ono, ne pokvariš vid od vrlo čestog prevrtanja očima ili što bi rekla moja mama pazi da ti se ne ušinu te beonjače. ali nije ovde priča o mileni marković, još manje o ognjenki, najmanje o tomašu, previše prostora oni imaju svakako - a i moraju još da se voze dok ne dođu do stanice na kojoj je ungareti. ne mislim ja da sam nešto merodavna da sudim o bilo čemu, o književnosti i poeziji najmanje od svega verovatno, ali moj kriterijum je tu vrlo jasan: poezija mora da me uznemiri, ona mora da me okupira, da mi ne da mira. to znači da poezija ne počiva na dobrom motivu, nego na dobrom zanatu, to mogu da se složim sa komnenićem, ili ukratko: sve je stil i sve je forma. ja ungaretija otkrivam početkom februara, tačnije 10. februara, sasvim slučajno i to, priznajem, vrlo površno na samom početku: osećanje vremena, u izdanju bigza iz 1975. godine ugledam na polici u biblioteci. privukla me krem korica, rekla bih da je od stajanja postala krem, i plava slova - ne znm koji je ovo font, ali rekla bih da je boja night-time blue (google predlaže pantone 294, ja se slažem?). do tad nikad nisam ni čula za ungaretija. onda se vratim iz biblioteke i odmah otvaram odeljak "o piscu" vidim da je rođen na dan kad sam knjigu uzela - 10. februar. to je ko zna koji put da mi se tako neka podudarnost dogodi,prestajem da verujem da drugačije nešto i postoji, očekujem još samo da neko bukvalno umre taj dan kad uzmem nešto da njegovo/njeno da čitam, tu bih već bila sigurna da nešto nije u redu. još uvek se nije desilo, a ja vrlo obazrivo biram autorke i autore, za svaki slučaj. iako je ovo bio nasumičan odabir, nije mogao biti bolji. kako su nas u filološkoj učili da se to kaže, ovde je lirsko ja negde izvan ličnog, i zato je osetljivo i uznemirujuće. ja ne mogu da se poistovetim sa svim o čemu on piše, ali mogu da osetim. i to je više nego dovoljno.

[António Jacinto · Rating 5 out of 5]

Já não me lembrava desta poesia entre o clássico e o moderno. A poesia de Ungaretti é de uma concisão impressionante. Verso curto mas torneado no verso seguinte, mantendo o ritmo e a fraseologia. Não me parece um poeta hermético, como a nota do livro aponta. Esses são incompreensíveis. Este é de um lirismo inteligente sem par.

"Manhã

Deslumbro-me
de imenso"

[Aurora · Rating 5 out of 5]

Il tema principale dell'opera è quello della percezione dello scorrere del tempo tra passato e presente e del rapporto tra la finitezza dell'uomo e il senso dell'assoluto, su cui si innesta la riflessione sulla condizione dell'essere umano e la nostalgia per la perdita di affetti e persone utilizzano toni esistenzialisti. Lo scorrere del suddetto è colto attraverso la contemplazione di Roma, contraddistinta dall'alternarsi di vita e morte - ancora una volta, i periodi sono ben resi attraverso la figura della prosopopea: il bacio fra il poeta e il tempo che si pone come emblema della fine dell'esistenza. A ciò si affianca l'evoluzione stilistica che tende al recupero delle misure metriche convenzionali, e spinge Ungaretti a ripristinare settenari ed endecasillabi e ad adottare un'architettura di frase più variegata. Lo stile si avvicina molto a quello ermetico: l'oscurità e l'ambiguità dei riferimenti al reale, il ricorso esteso all'analogia, la scelta per l'elaborazione formale con uno stile "elevato" e difficile, la preferenza per lo "sfumato" e il "non finito".
I componimenti che più mi hanno colpito sono "Silenzio in Liguria" - appartenente alla sezione Prime - "Lago luna alba notte" e "Nascita d'Aurora" - capitolo La fine di Crono - "Eco"; "Aura" e "Stelle" che figurano in Sogni e Accordi, e infine "Silenzio stellato" in Amore.


E per la luce giusta,
cadendo solo un'ombra viola
sopra il giogo meno alto,
la lontananza aperta alla misura,
ogni mio palpito, come usa il cuore,
ma ora l'ascolto,
t'affretta, tempo, a pormi sulle labbra
le tue labbra ultime.

Sentimento del tempo, 1931

[Flávia (Fuga de Letras) · Rating 4 out of 5]

Este autor foi uma descoberta interessante. Gostei de ler os poemas seleccionados neste livro, achei a sua poesia por vezes complexa e outras vezes simples e suave...Houve alturas em que ao ler um determinado poema parece que conseguia sentir mesmo o que o autor estava a expressar. Ao tê-lo esboçado e descrito tão nitidamente, quase podíamos sentir a mesma dor e desalento dos versos, como se estes pesassem em nós.

O livro é bastante pequeno sendo só uma "amostra" do trabalho do autor, lemos os últimos poemas a desejar que o livro não acabasse tão depressa...

Recomendo para quem gosta de poesia, é um autor a descobrir.

[Antonio Imperato · Rating 1 out of 5]

Un'accozzaglia casuale di parole, senza il minimo accenno di musicalità.
Tenta disperatamente di essere un'opera profonda, e fallisce alla grande.
"Sentimento del tempo" è uno spreco di tempo.

[Michele Magnifico · Rating 4 out of 5]

Cupo e misterioso il giusto!
La poesia 'Caino' è molto bella!

[Recensioni in tre parole · Rating 4 out of 5]

Profondo. Simbolico. Esistenziale.