کتاب "خورشید که غرق نمی شود" داستان زندگی یکی از آدم های عجیب است. کسی که بلد بوده قاعده معمول زمان را به هم بریزد و در هجده سالگی بیش تر از عرفای بزرگ خانقاه ها و مجتهدین کهنسال حوزه های علمیه از زندگی درک و شهود داشته باشد. آن قدر که وصیت نامه و یادداشت های روزانه اش هر مدعی فهم و کمالات و ایمانی را به فکر بیندازد که مگر این آدم چند سالش بوده؟
(بسم الله نور) یک هجده ساله باید چطور زندگی کرده باشه که داستان زندگیش رو بنویسند؟ این سوالیه که در ابتدای کتاب مطرح میشه و ما رو برای پیدا کردن پاسخ با خودش همراه میکنه. خورشید که غرق نمی شود داستان زندگی محمد شمسیه که از ۱۵سالگی راهی جبهه شد و در ۱۸سالگی وارد گردان غواصها شد و به شهادت رسید. قلم خانم غفار حدادی یک سختی خاصی داره برام که توی کتابهای زندگینامهای که نوشتند بیشتر جلوه میکنه اما طنز خاص درونی قلم و مهارت نوشتنشون انقدری گیرا هست که مخاطب رو همراه کنه. من خیلی از مطالعهی این کتاب لذت بردم. 🟡 محمد زانوهایش را بغل کرده و لای پتو مچاله شده بود. صمد یک جفت جوراب بافتنی از ساکش بیرون آورد و روی جورابهایش پوشید. -ننه قربونت برم که نمیذاشتم اینا رو بذاری تو ساکم. همهاش میگفتم جنوبه زمستوناشم گرمه. چه میدونستم اینجا جنوب، قطب جنوب! ما هم قراره در نقش پنگوئن به اسلام و مسلمین خدمت کنیم! شانههای محمد از خنده تکان خورد. زمستان ۱۴۰۱📚❄
میتوانید اخلاص و ایمان و عمل را با این بزرگ مرد ۱۸ ساله بچشید و چشمها را با آب اشک شستشو دهید خورشید اروند برازنده محمد است بزرگی روح او شاید شرمندهمان کند از تعلقات کوچکمان https://taaghche.com/book/93646