What do you think?
Rate this book
Le Amazzoni
È una notte di luna piena quando, nella Libia dominata dagli italiani, Sara e Angela, nove e sette anni, vedono una donna a cavallo. Con un incedere libero e fiero, sembra prendere la rincorsa verso il cielo, senza voltarsi. Di lì a poco sono costrette a partire con la sorella minore Margherita, ma l'immagine dell'amazzone non la dimenticheranno più. È il 1940 e le attende il campo estivo del regime, tre mesi in Italia insieme a bambini come loro: tredicimila figli di coloni libici, lì per imparare la disciplina e i doveri di ogni buon fascista. Ma appena un giorno dopo il loro sbarco, Mussolini pronuncia la dichiarazione di guerra e la vacanza in Toscana di un'estate si trasforma in una prigionia infinita. Le tre sorelle crescono indossando una divisa, la testa rasata, piccole operaie della dittatura in balia di regole feroci, della propaganda e di un mondo senza più genitori. Quando la voglia di tornare a casa si fa insostenibile e i tentativi di fuga falliscono, quando l'incontro con donne magnifiche, ribelli, non basta a salvarle, nei loro cuori rimane il ricordo della guerriera a cavallo nel deserto.
393 pages, Hardcover
First published February 16, 2021
7 people are currently reading
162 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
August 21, 2022
Um outro olhar sobre a Segunda Guerra Mundial, passado num “palco” menos habitual que aquele que os livros de ficção sobre a época nos costumam trazer. Um olhar sobre as colónias de férias do regime fascista e a sua relevância para a construção da identidade do regime.
A minha opinião completa para ler aqui https://www.instagram.com/p/Chg6p4vs2wC/
A minha opinião completa para ler aqui https://www.instagram.com/p/Chg6p4vs2wC/
June 3, 2022
Como sabem gosto muito de ler livros passados durante a 2ª Guerra Mundial, pelo que tinha ficado muito curiosa com este livro, que acaba por nos trazer uma perspectiva diferente do que estamos habituados a ler.
Acompanhamos a história de três irmãs, Sara, Angela e Margherita, que vivem com a família na Líbia, que na altura pertencia a Itália. No início do Verão de 1940, por ordem de Mussolini, as crianças da Líbia são levadas para Itália, para passarem as férias de Verão. No entanto, estas colónias de férias, eram campos fascistas e onde as crianças eram obrigadas a seguir uma série de rígidas regras. No entanto, com o início da guerra, os três meses de férias foram-se prolongando durante várias anos.
A história é narrada pelo ponto de vista de cada uma das três irmãs e como, na "colónia de férias" as irmãs acabam por ser separadas em grupos diferentes, vamos "saltitando" entre as três narrações, o que confesso, para mim, foi um pouco cansativo. No entanto, sendo a história contada por elas, traz-nos também um pouco de ingenuidade e esperança à história.
Algumas vezes senti-me foi um pouco perdida pois a autora não nos dá muita informação sobre o contexto histórico, no entanto é uma leitura que vale a pena por nos dar a conhecer mais um aspecto desconhecido, pelo menos para mim, da 2ª Guerra Mundial.
Vejam a minha opinião em vídeo, AQUI.
Acompanhamos a história de três irmãs, Sara, Angela e Margherita, que vivem com a família na Líbia, que na altura pertencia a Itália. No início do Verão de 1940, por ordem de Mussolini, as crianças da Líbia são levadas para Itália, para passarem as férias de Verão. No entanto, estas colónias de férias, eram campos fascistas e onde as crianças eram obrigadas a seguir uma série de rígidas regras. No entanto, com o início da guerra, os três meses de férias foram-se prolongando durante várias anos.
A história é narrada pelo ponto de vista de cada uma das três irmãs e como, na "colónia de férias" as irmãs acabam por ser separadas em grupos diferentes, vamos "saltitando" entre as três narrações, o que confesso, para mim, foi um pouco cansativo. No entanto, sendo a história contada por elas, traz-nos também um pouco de ingenuidade e esperança à história.
Algumas vezes senti-me foi um pouco perdida pois a autora não nos dá muita informação sobre o contexto histórico, no entanto é uma leitura que vale a pena por nos dar a conhecer mais um aspecto desconhecido, pelo menos para mim, da 2ª Guerra Mundial.
Vejam a minha opinião em vídeo, AQUI.
October 30, 2021
Een boek waar ik meer van had verwacht en dat me niet echt kon boeien.
Jammer.
2,5 *
Jammer.
2,5 *
June 13, 2022
Um romance emocionante contado sobre a perspectiva de três irmãs líbias de 9,7 e 5 anos que foram enviadas para uma Colónia de Férias em Itália, e ficaram presas do regime no início da Guerra.
Conforme já tinha referido os romances que se baseiam na Segunda Guerra Mundial e são muitos os que por aí grassam e alguns deles eventualmente muito bons não me tentam, com uma ou outra honrosa exceção. Ou seja, quando acrescentam algo ou apresentam a História numa outra perspectiva. Desconhecia a existência destas Colónias que deixaram cativas treze mil crianças.
A narrativa mistura habilmente dados históricos com ficção e focando aspectos da Guerra apenas nos curtos excertos de notícias da época no início de cada capítulo, é um romance muito bem escrito que não nos deixa indiferentes sobre sete anos das suas vidas. A extraordinária resiliência e ligação destas irmãs, que tudo fazem para se proteger e regressar fazem deste um grande romance.
Conforme já tinha referido os romances que se baseiam na Segunda Guerra Mundial e são muitos os que por aí grassam e alguns deles eventualmente muito bons não me tentam, com uma ou outra honrosa exceção. Ou seja, quando acrescentam algo ou apresentam a História numa outra perspectiva. Desconhecia a existência destas Colónias que deixaram cativas treze mil crianças.
A narrativa mistura habilmente dados históricos com ficção e focando aspectos da Guerra apenas nos curtos excertos de notícias da época no início de cada capítulo, é um romance muito bem escrito que não nos deixa indiferentes sobre sete anos das suas vidas. A extraordinária resiliência e ligação destas irmãs, que tudo fazem para se proteger e regressar fazem deste um grande romance.
August 25, 2021
De Kinderkolonie van Manuela Piemonte baseert zich op historische feiten. Meer nog, de schrijfster heeft zelf een deel van haar vakantie doorgebracht in een zomerkolonie. Slik!
De debuutroman van Manuela Piemonte ‘De Kinderkolonie’ (of in het Italiaans Le Amazzoni) maakt meteen indruk. Deze Italiaanse werkt als vertaalster Spaans en Engels en schrijft voor tijdschriften.
Eerder bracht ze ‘Garden‘ uit onder haar echte naam Emma Romero, waarmee ze hoge ogen scoorde in haar moederland. Tiens, heeft ze dan een pseudoniem gebruikt voor dit beladen onderwerp? .
De omslag van het boek geeft meteen de sfeer weer van deze historische roman. Drie zusjes op blote voeten, die elkaar de hand geven. Eenzaam, samen en ontredderd.
De Kinderkolonie: het verhaal
Voor het einde van de tweede wereldoorlog bestond Italië uit een aantal kleine landjes. De drie hoofdpersonages – Sara, Angela en Margherita – groeien op in zo’n kolonie in Libië. Als dictator Benito Mussolini – oftewel El Duce – zijn rijk wil uitbreiden, maakt hij ‘vakantiekolonies’ in Italië.
Hij nodigt de ouders van 13.000 kinderen in de Libische kolonies uit om hun kroost voor 3 maanden naar een zomerkamp te sturen. Zo krijgen ze een band met hun vaderland. Uiteindelijk blijkt het een fascistisch opleidingsregime met rigide regels en disciplinaire maatregelen. De kinderen krijgen een nummer met kaalgeschoren hoofden met een strak tijdschema en taken.
De oorlog begint en de drie maanden ‘vakantie’ worden vele jaren isolement. De 3 zusjes gaan elk op een andere manier om met hun ‘gijzeling’. Van weerstand, aanvaarding, wanhoop, berusting, en prestatiedrang tot totale apathie. Naarmate de tijd vordert, krijgt de kinderkolonie een andere betekenis en uiteindelijk zorgt de vreselijke honger voor een dramatisch keerpunt.
De zusjes houden zich vast aan één beeld, wat ze nét voor hun kolonie in een flits hebben gezien: een sterke, zelfverzekerde amazone.
Mijn eerste schok: een voor mij een stuk onbekende geschiedenis. Hoe komt het dat ik niet wist dat die kinderkolonies bestonden (en sommige nog bestaan als vakantiehuizen)? Wat maakt dat men hierover niet meer spreekt? Zo lang is het niet geleden en er zullen nog vele ‘kinderen’ met onthutsende verhalen én trauma’s rondlopen.
Manuela Piemonte heeft haar research erg uitgebreid uitgevoerd. Van haar eigen (minder hartverscheurende) ervaring heeft ze heel wat mensen gesproken en manuscripten en reglementen doorspit. Dat maakt het boek enorm waardevol.
Het verhaal grijpt je aan. Het sleept je mee in de wereld van Sara, Angela en Margherita. Kinderen van 5, 7 en 9 jaar oud! Zonder enig contact met de ouders. Die na een tijd hun achternaam niet meer weten. Die geloven dat hun moeder slechts een vage droom is. Die toch blijven nadenken hoe ze hun leven kunnen veranderen.
En naarmate het boek vordert, krijgt de spanning je te pakken. Meeslepend. Punt.
De debuutroman van Manuela Piemonte ‘De Kinderkolonie’ (of in het Italiaans Le Amazzoni) maakt meteen indruk. Deze Italiaanse werkt als vertaalster Spaans en Engels en schrijft voor tijdschriften.
Eerder bracht ze ‘Garden‘ uit onder haar echte naam Emma Romero, waarmee ze hoge ogen scoorde in haar moederland. Tiens, heeft ze dan een pseudoniem gebruikt voor dit beladen onderwerp? .
De omslag van het boek geeft meteen de sfeer weer van deze historische roman. Drie zusjes op blote voeten, die elkaar de hand geven. Eenzaam, samen en ontredderd.
De Kinderkolonie: het verhaal
Voor het einde van de tweede wereldoorlog bestond Italië uit een aantal kleine landjes. De drie hoofdpersonages – Sara, Angela en Margherita – groeien op in zo’n kolonie in Libië. Als dictator Benito Mussolini – oftewel El Duce – zijn rijk wil uitbreiden, maakt hij ‘vakantiekolonies’ in Italië.
Hij nodigt de ouders van 13.000 kinderen in de Libische kolonies uit om hun kroost voor 3 maanden naar een zomerkamp te sturen. Zo krijgen ze een band met hun vaderland. Uiteindelijk blijkt het een fascistisch opleidingsregime met rigide regels en disciplinaire maatregelen. De kinderen krijgen een nummer met kaalgeschoren hoofden met een strak tijdschema en taken.
De oorlog begint en de drie maanden ‘vakantie’ worden vele jaren isolement. De 3 zusjes gaan elk op een andere manier om met hun ‘gijzeling’. Van weerstand, aanvaarding, wanhoop, berusting, en prestatiedrang tot totale apathie. Naarmate de tijd vordert, krijgt de kinderkolonie een andere betekenis en uiteindelijk zorgt de vreselijke honger voor een dramatisch keerpunt.
De zusjes houden zich vast aan één beeld, wat ze nét voor hun kolonie in een flits hebben gezien: een sterke, zelfverzekerde amazone.
Mijn eerste schok: een voor mij een stuk onbekende geschiedenis. Hoe komt het dat ik niet wist dat die kinderkolonies bestonden (en sommige nog bestaan als vakantiehuizen)? Wat maakt dat men hierover niet meer spreekt? Zo lang is het niet geleden en er zullen nog vele ‘kinderen’ met onthutsende verhalen én trauma’s rondlopen.
Manuela Piemonte heeft haar research erg uitgebreid uitgevoerd. Van haar eigen (minder hartverscheurende) ervaring heeft ze heel wat mensen gesproken en manuscripten en reglementen doorspit. Dat maakt het boek enorm waardevol.
Het verhaal grijpt je aan. Het sleept je mee in de wereld van Sara, Angela en Margherita. Kinderen van 5, 7 en 9 jaar oud! Zonder enig contact met de ouders. Die na een tijd hun achternaam niet meer weten. Die geloven dat hun moeder slechts een vage droom is. Die toch blijven nadenken hoe ze hun leven kunnen veranderen.
En naarmate het boek vordert, krijgt de spanning je te pakken. Meeslepend. Punt.
June 7, 2022
Mais um livro baseado numa história verídica da História que envergonha o Homem. Certamente uma história conhecida por poucos.
Benito Mussolini, o Duce como era conhecido, tornou-se primeiro-ministro de Itália em 1922 e manteve-se aí até 1943. O Partido Nacional Fachista foi exímio em retirar quaisquer liberdades existentes e estabeleceu uma ditadura totalitária. É conhecido como tendo sido o fundador do fachismo. Em 1940, entra na II Guerra ao lado dos alemães a quem considerava os futuros vencedores de uma guerra que, segundo ele, terminaria em breve.
E é neste espaço temporal que esta história nasce. Por ordem de Mussulini, treze mil crianças da Líbia, que era então uma colónia de Itália, são levadas para colónias de férias em Itália. Essas férias prolongam-se por mais tempo que o estipulado e ficam cativas da guerra. O regime imposto, cheio de regras e trabalhos a realizar, e mais tarde a fome que esses tempos trouxeram, fazem com que essas férias se tornassem um pesadelo. O pós-guerra não trouxe o lar que muitas esperavam. Muitas, quando a guerra acabou foram levadas para campos de refugiados e nem sabiam sequer quais os seus apelidos, nomes da terra natal, nomes dos pais, o que tornava difícil o reencontro.
As irmãs desta história ficcionada a partir desse facto verídico possuem 5, 7 e 9 anos. Margherita, Ângela e Sara, respectivamente. Só Sara deseja ir de férias. Uma história muito fácil de prender a atenção e fragilizar o coração. As "organizadas", como eram chamadas, viviam num terror de regras e trabalhos. A guerra passar-lhes-ia muito ao lado, não fosse a fome e algumas notícias que apanhavam aqui e ali, muitas vezes perguntavam-se se a sua mãe ainda se lembraria delas e, mais tarde, a mais pequena poucas lembranças tinha dela.
Gostei muito de ler pela escrita despretensiosa mas emotiva e, sobretudo, pelo fundo verídico em que se baseia a história.
Benito Mussolini, o Duce como era conhecido, tornou-se primeiro-ministro de Itália em 1922 e manteve-se aí até 1943. O Partido Nacional Fachista foi exímio em retirar quaisquer liberdades existentes e estabeleceu uma ditadura totalitária. É conhecido como tendo sido o fundador do fachismo. Em 1940, entra na II Guerra ao lado dos alemães a quem considerava os futuros vencedores de uma guerra que, segundo ele, terminaria em breve.
E é neste espaço temporal que esta história nasce. Por ordem de Mussulini, treze mil crianças da Líbia, que era então uma colónia de Itália, são levadas para colónias de férias em Itália. Essas férias prolongam-se por mais tempo que o estipulado e ficam cativas da guerra. O regime imposto, cheio de regras e trabalhos a realizar, e mais tarde a fome que esses tempos trouxeram, fazem com que essas férias se tornassem um pesadelo. O pós-guerra não trouxe o lar que muitas esperavam. Muitas, quando a guerra acabou foram levadas para campos de refugiados e nem sabiam sequer quais os seus apelidos, nomes da terra natal, nomes dos pais, o que tornava difícil o reencontro.
As irmãs desta história ficcionada a partir desse facto verídico possuem 5, 7 e 9 anos. Margherita, Ângela e Sara, respectivamente. Só Sara deseja ir de férias. Uma história muito fácil de prender a atenção e fragilizar o coração. As "organizadas", como eram chamadas, viviam num terror de regras e trabalhos. A guerra passar-lhes-ia muito ao lado, não fosse a fome e algumas notícias que apanhavam aqui e ali, muitas vezes perguntavam-se se a sua mãe ainda se lembraria delas e, mais tarde, a mais pequena poucas lembranças tinha dela.
Gostei muito de ler pela escrita despretensiosa mas emotiva e, sobretudo, pelo fundo verídico em que se baseia a história.
August 29, 2023
Dit boek lag al een tijdje op mijn TBR, want de flaptekst sprak mij direct aan. Nu was ik wel weer toe aan een stevige historische roman, dus ik besloot eindelijk dit boek op te pakken. Helaas bleef ik wat ontgoocheld achter, want het was net niet wat ik ervan verwacht had. Dit verhaal vertelt over het koloniale verleden van Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog, een onderwerp waar ik niets van wist. Ik heb me nooit beseft dat Libië een Italiaanse kolonie is geweest. Om nu eens een ander soort boek over de Tweede wereldoorlog te lezen dan over Duitsland en de Jodenvervolging vond ik zeker interessant. Het verhaal heeft dan ook veel potentie. De hoofdpersonen zijn drie zusjes die door hun ouders vanuit Libië voor een zomer naar het moederland Italië worden gestuurd. Hier zijn zogeheten "kinderkolonies" opgericht om de kinderen een zorgeloze zomer te bieden en tegelijkertijd kennis te laten maken met Italië. Eigenlijk zijn dit fascistische jeugdkampen en duurt het verblijf enkele jaren in plaats van één zomer. Noch ouders, noch kinderen wisten dit van tevoren. Alle drie de zusjes krijgen in dit verhaal een stem en dat is door de auteur goed gedaan. Je leest echt vanuit de kinderen zelf en wordt daarmee ondergedompeld in hun beleving van de kinderkolonie. Het constant wisselen van perspectief, afgewisseld met krantenkoppen, maakt dat dit boek een beetje warrig aanvoelt. Er wordt vaak middenin een hoofdstuk en soms zelfs middenin alinea's van perspectief gewisseld. Dit was behoorlijk verwarrend. Daarnaast ging het verhaal minder diep dan ik had gehoopt. De ontberingen in de kinderkolonies kwamen duidelijk naar voren, net als het corrupte regime en de machtsspelletjes die daarbij horen. Toch miste het verhaal voor mij net dat beetje extra. Wel wilde ik weten hoe het de zusjes zou vergaan in Italië, dus bleef ik doorlezen. Al met al een verhaal met potentie, maar met een minder prettige uitwerking.
December 14, 2021
https://www.labibliotecadieliza.com/2...
Siete mai stati in una colonia? I più giovani forse neanche sanno più cosa siano. Ora si chiamano soggiorni estivi, ci si andava in estate, gruppi di ragazzi che per qualche giorno vivevano insieme, al mare o in montagna, giocando, ridendo, facendo escursioni, una sorta di campo scuola ma in cui si dormiva e si mangiava. Esistono ancora oggi e io ci lavoro da qualche anno. Ora sono praticamente dei villaggi vacanze per i più giovani, ma hanno le loro radici, la loro stessa idea nel periodo fascista, quando il partito prima e il governo poi, voleva luoghi per far prendere "l'aria buona" ai bambini ma soprattutto per indottrinarli, per inquadrare quelli che saranno gli uomini e le donne del futuro.
Ma voi ci siete mai stati? Sono luoghi strani, in cui il tempo si ferma e contemporaneamente accelera di botto, in cui non si è mai abbastanza grandi perchè c'è sempre chi è più grande di te, ma che ti fa crescere da un momento all'altro. È un micro mondo fatto di regole a sé stanti, più della scuola, diverso da casa.
Oggi le vediamo è fanno quasi tenerezza, ma a guardare bene queste strutture fanno anche pensare, forse spaventano un po'. Sono grandi, squadrate, file di finestre che si susseguono, muri spigolosi, o architetture svettanti, torri, colonne, pilastri, simmetrie, linee rette. E poi pensi a quando è stata costruita. Quella in cui lavoro io è del 1938, primo anno in cui bambini ingenui si radunarono sotto al pennone per l'alza bandiera, in file compatte, in manipoli, teste rasate, cappellini bianchi, braccio alzato e un urlo, "A noi!".
Sara, Angela e Margherita potevano finire sulla costa romagnola, ma il caso, un ufficio della GIL, la Gioventù Italiana del Littorio o chi per lui, le destinò in Toscana, alla Torre Fiat, un enorme bigodino bianco che svetta sul litorale toscano, a Marina di Massa. Sono partite dall'oggi al domani perchè il governo ha deciso così per i figli dei coloni di Libia. Una vacanza di tre mesi sul salubre suolo italico per tutti, grandi, piccoli, femmine, maschi. È un attimo, un battito di ciglia e le tre sorelline devono lasciare i genitori, abbandonare l'odore di bucato e sudore della mamma, per imbarcarsi sul piroscafo che le porterà lontano dalla Quarta sponda, nel paese da cui provengono, anche se non ci sono mai state. E qui, insieme a decine e decine di altre bambine provenienti da tutto l'Impero, passeranno tre mesi, poi sei, poi un anno, e poi... Si perchè nel frattempo è scoppiata la guerra, che i giornali prima dicono lampo, durerà poco pochissimo, finirà ancor prima della loro vacanza. Ma non finisce la guerra, l'Italia fascista è vincente su tutti i fronti, i nemici sono allo stremo strombazzano i titoloni, ma la guerra non finisce. Da casa le lettere non arrivano, la guerra le fa tardare, è colpa del nemico che affonda le navi, ma non importa, la gloria è dietro l'angolo. E poi arriva la fame, la farina chiesta pugno a pugno alle famiglie del paese, l'orto di guerra, il freddo dell'inverno. Poi arriva l'8 settembre e anche quel luogo che era una oasi di sicurezza diventa una spirale che buca il cielo e che fa paura, una luce che non porta vita ma morte. E Sara, Angela e Margherita? Partite bambine, cresciute tra i lavori che occupano sempre più spesso il loro tempo, le liti, le piccole e grandi invidie, i giochi inventati, le storie ricordate e le lettere mancate, cercano di costruirsi una loro dimensione, un loro angolo di mondo, nella speranza che Margherita, la più piccola, non dimentichi casa, che Angela smetta di sentirsi addosso il senso di colpa e che Sara voglia tornare finalmente a casa.
Sapevo di doverlo leggere ancora prima di sapere quando esattamente sarebbe uscito. Avevo letto un trafiletto su internet, qualcosa della trama, ma sapevo che questo libro sarebbe stato qualcosa di diverso, e così è stato. La storia raccontata da Manuela Piemonte è una storia vera, quella di decine e decine di bambini che da un giorno all'altro divennero vere e proprie vittime di guerra senza aver praticamente mai visto un soldato; decine, centinaia di nomi che si potè ricostruire, conoscere, qualcuno individuare soltanto mesi e mesi dopo la fine della guerra. Erano piccoli quando sono partiti per tre mesi di vacanza, molti non ricordavano il loro cognome o il nome del paese da cui venivano, non c'era bisogno che loro sapessero quello, avevano mandato a memoria la matricola, da quella la direttrice e le vigilatrici potevano risalire a tutto; erano piccoli quando ancora smarriti e spaventati dal luogo nuovo vennero loro rasati i capelli, vennero date loro le divise, una marea uniforme e conforme, che avrebbe dovuto solo obbedire.
Le Amazzoni, con il racconto semplice e cristallino di queste tre ragazzine, colpisce il cuore e ti urla in testa, ti fa piangere al solo pensiero delle tante infanzie e adolescenze rubate, per gli anni a trascinarsi da sole, ad imparare da sole cosa volesse dire sopravvivere quando non avrebbero dovuto fare nient'altro che giocare e crescere. Sara, Angela, Margherita,... Luisa, Francesca, Rachele, solo nomi, solo bambine prima una piccola grande forza da controllare, da plasmare, e poi un peso di cui nessuno si è voluto occupare, abbandonate a loro stesse, dimenticate, lontano da casa, e nonostante tutto sono loro a non arrendersi, ad andare avanti, a cercare di sopravvivere e di ritrovare la via di casa, sono loro le Amazzoni.
Siete mai stati in una colonia? I più giovani forse neanche sanno più cosa siano. Ora si chiamano soggiorni estivi, ci si andava in estate, gruppi di ragazzi che per qualche giorno vivevano insieme, al mare o in montagna, giocando, ridendo, facendo escursioni, una sorta di campo scuola ma in cui si dormiva e si mangiava. Esistono ancora oggi e io ci lavoro da qualche anno. Ora sono praticamente dei villaggi vacanze per i più giovani, ma hanno le loro radici, la loro stessa idea nel periodo fascista, quando il partito prima e il governo poi, voleva luoghi per far prendere "l'aria buona" ai bambini ma soprattutto per indottrinarli, per inquadrare quelli che saranno gli uomini e le donne del futuro.
Ma voi ci siete mai stati? Sono luoghi strani, in cui il tempo si ferma e contemporaneamente accelera di botto, in cui non si è mai abbastanza grandi perchè c'è sempre chi è più grande di te, ma che ti fa crescere da un momento all'altro. È un micro mondo fatto di regole a sé stanti, più della scuola, diverso da casa.
Oggi le vediamo è fanno quasi tenerezza, ma a guardare bene queste strutture fanno anche pensare, forse spaventano un po'. Sono grandi, squadrate, file di finestre che si susseguono, muri spigolosi, o architetture svettanti, torri, colonne, pilastri, simmetrie, linee rette. E poi pensi a quando è stata costruita. Quella in cui lavoro io è del 1938, primo anno in cui bambini ingenui si radunarono sotto al pennone per l'alza bandiera, in file compatte, in manipoli, teste rasate, cappellini bianchi, braccio alzato e un urlo, "A noi!".
Sara, Angela e Margherita potevano finire sulla costa romagnola, ma il caso, un ufficio della GIL, la Gioventù Italiana del Littorio o chi per lui, le destinò in Toscana, alla Torre Fiat, un enorme bigodino bianco che svetta sul litorale toscano, a Marina di Massa. Sono partite dall'oggi al domani perchè il governo ha deciso così per i figli dei coloni di Libia. Una vacanza di tre mesi sul salubre suolo italico per tutti, grandi, piccoli, femmine, maschi. È un attimo, un battito di ciglia e le tre sorelline devono lasciare i genitori, abbandonare l'odore di bucato e sudore della mamma, per imbarcarsi sul piroscafo che le porterà lontano dalla Quarta sponda, nel paese da cui provengono, anche se non ci sono mai state. E qui, insieme a decine e decine di altre bambine provenienti da tutto l'Impero, passeranno tre mesi, poi sei, poi un anno, e poi... Si perchè nel frattempo è scoppiata la guerra, che i giornali prima dicono lampo, durerà poco pochissimo, finirà ancor prima della loro vacanza. Ma non finisce la guerra, l'Italia fascista è vincente su tutti i fronti, i nemici sono allo stremo strombazzano i titoloni, ma la guerra non finisce. Da casa le lettere non arrivano, la guerra le fa tardare, è colpa del nemico che affonda le navi, ma non importa, la gloria è dietro l'angolo. E poi arriva la fame, la farina chiesta pugno a pugno alle famiglie del paese, l'orto di guerra, il freddo dell'inverno. Poi arriva l'8 settembre e anche quel luogo che era una oasi di sicurezza diventa una spirale che buca il cielo e che fa paura, una luce che non porta vita ma morte. E Sara, Angela e Margherita? Partite bambine, cresciute tra i lavori che occupano sempre più spesso il loro tempo, le liti, le piccole e grandi invidie, i giochi inventati, le storie ricordate e le lettere mancate, cercano di costruirsi una loro dimensione, un loro angolo di mondo, nella speranza che Margherita, la più piccola, non dimentichi casa, che Angela smetta di sentirsi addosso il senso di colpa e che Sara voglia tornare finalmente a casa.
Sapevo di doverlo leggere ancora prima di sapere quando esattamente sarebbe uscito. Avevo letto un trafiletto su internet, qualcosa della trama, ma sapevo che questo libro sarebbe stato qualcosa di diverso, e così è stato. La storia raccontata da Manuela Piemonte è una storia vera, quella di decine e decine di bambini che da un giorno all'altro divennero vere e proprie vittime di guerra senza aver praticamente mai visto un soldato; decine, centinaia di nomi che si potè ricostruire, conoscere, qualcuno individuare soltanto mesi e mesi dopo la fine della guerra. Erano piccoli quando sono partiti per tre mesi di vacanza, molti non ricordavano il loro cognome o il nome del paese da cui venivano, non c'era bisogno che loro sapessero quello, avevano mandato a memoria la matricola, da quella la direttrice e le vigilatrici potevano risalire a tutto; erano piccoli quando ancora smarriti e spaventati dal luogo nuovo vennero loro rasati i capelli, vennero date loro le divise, una marea uniforme e conforme, che avrebbe dovuto solo obbedire.
Le Amazzoni, con il racconto semplice e cristallino di queste tre ragazzine, colpisce il cuore e ti urla in testa, ti fa piangere al solo pensiero delle tante infanzie e adolescenze rubate, per gli anni a trascinarsi da sole, ad imparare da sole cosa volesse dire sopravvivere quando non avrebbero dovuto fare nient'altro che giocare e crescere. Sara, Angela, Margherita,... Luisa, Francesca, Rachele, solo nomi, solo bambine prima una piccola grande forza da controllare, da plasmare, e poi un peso di cui nessuno si è voluto occupare, abbandonate a loro stesse, dimenticate, lontano da casa, e nonostante tutto sono loro a non arrendersi, ad andare avanti, a cercare di sopravvivere e di ritrovare la via di casa, sono loro le Amazzoni.
September 11, 2021
Boeiende lectuur, vooral omdat dit een zo goed als onbekende pagina is uit de Italiaanse geschiedenis. Maar evengoed is het een coming-of-age roman. Je ziet de kinderen evolueren en heel verschillend reageren op hun nieuwe situatie.
Leest vlot, maar soms ook wat moeilijk omdat we zelf zo weinig weten over de historische achtergrond en de auteur niet echt veel duiding geeft.
★★★1/2
Leest vlot, maar soms ook wat moeilijk omdat we zelf zo weinig weten over de historische achtergrond en de auteur niet echt veel duiding geeft.
★★★1/2
August 23, 2022
3.5/5
Os livros passados durante a II Guerra Mundial têm sempre uma carga emocional gigante, associado às vozes de três crianças, este é um relato a que é impossível ficar indiferente.
Oriundas da Líbia, as três irmãs são levadas para um campo fascista italiano, chamados de “Colónias de Férias”, onde eram sujeitas a regras severas e repressões.
Apesar de ser um testemunho poderoso, houve partes que, na minha opinião, não foram tão bem conseguidas e um pouco confusas a nível do contexto histórico.
No entanto, é uma leitura que recomendo e que dá uma perspectiva diferente do que estamos habituados desde período negro da História.
Os livros passados durante a II Guerra Mundial têm sempre uma carga emocional gigante, associado às vozes de três crianças, este é um relato a que é impossível ficar indiferente.
Oriundas da Líbia, as três irmãs são levadas para um campo fascista italiano, chamados de “Colónias de Férias”, onde eram sujeitas a regras severas e repressões.
Apesar de ser um testemunho poderoso, houve partes que, na minha opinião, não foram tão bem conseguidas e um pouco confusas a nível do contexto histórico.
No entanto, é uma leitura que recomendo e que dá uma perspectiva diferente do que estamos habituados desde período negro da História.
July 24, 2021
Er zijn reeds heel wat boeken geschreven over de Tweede Wereldoorlog en wanneer eentje afwijkt van de thema’s Joden en Duitsland vind ik het altijd interessant. Gezien deze boeken meestal over een stukje geschiedenis gaan waar ik nog niet zo bekend mee ben. Toen ik hoorde over De kinderkolonie was ik onmiddellijk getriggerd door de korte inhoud op de backcover. Het boek gaat namelijk over kinderen die van de Italiaanse kolonie Libië naar hun moederland Italië gestuurd werden op de vakantie in de zomer van 1940, dit op bevel van Il Duce , Mussolini. Hier had ik nog niet over gehoord en was dan wel benieuwd naar het verhaal. Hopelijk zou de auteur zich aan de feiten houden.
De drie zusjes Sarah, Angela en Margherita hebben een zorgeloze jeugd. Hun ouders proberen om een nieuw leven op te bouwen op de Italiaanse kolonie. Maar dan worden de kinderen opgeroepen door Il Duce om in de zomer van 1940 op vakantie te gaan naar Italië om zo hun moederland beter te leren kennen. Ze komen terecht in een fascistisch kamp in Toscane, maar wanneer tijdens hun verblijf de oorlog begint kunnen ze na de vakantie niet terug naar Libië. Maanden worden al snel jaren. Hierdoor groeien de drie zussen op in het kamp, wat een grote stempel op hun drukt. Zullen ze nog ooit hun ouders terugzien? En vooral welke invloed heeft het kamp op hun jonge leven?
Samen met Manuela Piemonte maken we als lezer een bijzondere tijdsreis naar een stukje vergeten geschiedenis. Het boek is dan ook een aanrader voor liefhebbers van historische romans. Na het lezen van dit boek ben ik direct meer informatie gaan opzoeken over dit thema. Met haar boek De Kinderkolonie probeert de auteur vooral een weergave te brengen van hoe het was om als kind in 1940 op vakantie gestuurd te worden naar het fascistische thuisland, waar ze terecht kwamen in een kamp waar ze alleen maar regeltjes moeten opvolgen. Alles wordt vanuit het standpunt van de drie zussen verteld en in hun eigen woorden. Hierdoor komt het verhaal soms wat kinderlijk over. Anderzijds is het natuurlijk wel een interessante invalshoek. Het voelt echter aan, het is precies alsof we terug gekatapulteerd worden in de tijd: we zijn terug een tiener en bevinden ons in 1940. Aanvankelijk zie je dan ook als door de roze bril van kinderlijke naïviteit. Maar de kinderen worden sterker en beginnen doorheen de jaren de waarheid te zien: het kamp met de vele strenge regeltjes en het lopen binnen het harnas van het fascistisch Italië. Maar toch... ergens mis je als lezer op deze manier de achtergrond om het verhaal beter te kunnen plaatsen. Er is maar weinig geweten over dit thema en voor heel wat lezers zal het ook volledig nieuw zijn, daarom had wat extra informatie een meerwaarde geweest.
De auteur had dit makkelijk kunnen verwerken in haar verhaal aan de hand van een alwetende verteller. Het gevoel dat ik iets mistte, zette mij aan om verder te lezen, steeds dacht ik dat het nog zou komen, tevergeefs. Het verhaal speelde zich grotendeels af in het kamp waar de kinderen op zomervakantie waren, gevuld met alle regeltjes en hun dagelijkse taken. Op de duur werd dit dan ook wat langdradig. Als lezer zou je makkelijk 100 pagina’s kunnen overslaan om daarna het verhaal makkelijk verder te kunnen vervolgen. Best wel zonde, gezien het zeer interessante onderwerp.
Het boek is dan ook eerder een coming of age verhaal in plaats van een historisch roman, gezien vooral het volwassen worden van de drie zussen in de schijnwerpers wordt gezet. Het boek gaat vooral over Margherita, Angela en Sara en hun jaren in het kamp waar ze behandeld worden als een ‘’nummer’’.
De kinderkolonie is een mooie roman, maar het voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen van een historische roman. 3 sterren ***
De drie zusjes Sarah, Angela en Margherita hebben een zorgeloze jeugd. Hun ouders proberen om een nieuw leven op te bouwen op de Italiaanse kolonie. Maar dan worden de kinderen opgeroepen door Il Duce om in de zomer van 1940 op vakantie te gaan naar Italië om zo hun moederland beter te leren kennen. Ze komen terecht in een fascistisch kamp in Toscane, maar wanneer tijdens hun verblijf de oorlog begint kunnen ze na de vakantie niet terug naar Libië. Maanden worden al snel jaren. Hierdoor groeien de drie zussen op in het kamp, wat een grote stempel op hun drukt. Zullen ze nog ooit hun ouders terugzien? En vooral welke invloed heeft het kamp op hun jonge leven?
Samen met Manuela Piemonte maken we als lezer een bijzondere tijdsreis naar een stukje vergeten geschiedenis. Het boek is dan ook een aanrader voor liefhebbers van historische romans. Na het lezen van dit boek ben ik direct meer informatie gaan opzoeken over dit thema. Met haar boek De Kinderkolonie probeert de auteur vooral een weergave te brengen van hoe het was om als kind in 1940 op vakantie gestuurd te worden naar het fascistische thuisland, waar ze terecht kwamen in een kamp waar ze alleen maar regeltjes moeten opvolgen. Alles wordt vanuit het standpunt van de drie zussen verteld en in hun eigen woorden. Hierdoor komt het verhaal soms wat kinderlijk over. Anderzijds is het natuurlijk wel een interessante invalshoek. Het voelt echter aan, het is precies alsof we terug gekatapulteerd worden in de tijd: we zijn terug een tiener en bevinden ons in 1940. Aanvankelijk zie je dan ook als door de roze bril van kinderlijke naïviteit. Maar de kinderen worden sterker en beginnen doorheen de jaren de waarheid te zien: het kamp met de vele strenge regeltjes en het lopen binnen het harnas van het fascistisch Italië. Maar toch... ergens mis je als lezer op deze manier de achtergrond om het verhaal beter te kunnen plaatsen. Er is maar weinig geweten over dit thema en voor heel wat lezers zal het ook volledig nieuw zijn, daarom had wat extra informatie een meerwaarde geweest.
De auteur had dit makkelijk kunnen verwerken in haar verhaal aan de hand van een alwetende verteller. Het gevoel dat ik iets mistte, zette mij aan om verder te lezen, steeds dacht ik dat het nog zou komen, tevergeefs. Het verhaal speelde zich grotendeels af in het kamp waar de kinderen op zomervakantie waren, gevuld met alle regeltjes en hun dagelijkse taken. Op de duur werd dit dan ook wat langdradig. Als lezer zou je makkelijk 100 pagina’s kunnen overslaan om daarna het verhaal makkelijk verder te kunnen vervolgen. Best wel zonde, gezien het zeer interessante onderwerp.
Het boek is dan ook eerder een coming of age verhaal in plaats van een historisch roman, gezien vooral het volwassen worden van de drie zussen in de schijnwerpers wordt gezet. Het boek gaat vooral over Margherita, Angela en Sara en hun jaren in het kamp waar ze behandeld worden als een ‘’nummer’’.
De kinderkolonie is een mooie roman, maar het voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen van een historische roman. 3 sterren ***
Read
October 25, 2021Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Ik had nog nooit van de kinderkolonies gehoord en dat maakte mij meteen nieuwsgierig. Er zijn al zoveel boeken over de tweede wereldoorlog geschreven, maar toch zijn deze kinderkolonies onderbelicht gebleven, dus dat zorgde ervoor dat ik hier gewoon over moest lezen. Het verhaal wordt volledig verteld vanuit de drie zusjes. Hierdoor komt het verhaal soms wat kinderlijk over, maar ik vond het in deze niet storend, omdat je wist dat het vanuit een kind verteld wordt. Je hebt hierdoor ook onder het lezen het gevoel alsof je zelf een van de zusjes bent, die in deze kolonie zit en waarbij langzaam doordringt dat deze zomervakantie geen vakantie is, maar dat ze echt in een fascistisch kamp terecht gekomen zijn, waar strenge regels gelden. Je merkt onder het lezen ook dat de drie meisjes hier ook alle drie anders op reageren. Dit vond ik soms verwarrend. Ik was regelmatig even de draad kwijt, zodat ik even moest teruglezen, wie van de zusjes het verhaal aan het vertellen was. Ook merkte ik, doordat ik geen kennis had van deze kinderkolonies, dat ik achtergrondinformatie miste en het zou fijn zijn geweest als deze informatie aan het boek toegevoegd was, door bijvoorbeeld hoofdstukken toe te voegen van een alwetende verteller. Ik had onder het lezen steeds het gevoel dat die informatie, die ik naar mijn gevoel mistte, toch nog ergens verteld zou worden, omdat de meisjes ook ouder werden en het voor de meisjes ook duidelijker werd dat deze kinderkolonie geen ‘fijne vakantie’ was, zoals hun verteld was. Echter deze informatie kwam niet en dat vind ik jammer. Hierdoor had ik meer het gevoel dat het verhaal gaat over het opgroeien van drie zusjes die zonder veel liefde opgroeien en als nummer gezien worden in plaats van als persoon. En wat dit met hun als persoon doet. Dat dit tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog is, is daarbij een toevalligheid en naar mijn gevoel voegt het niet veel toe aan het verhaal.
Ook merkte ik dat de schrijfstijl mij niet geheel beviel. Er werden vaker woorden gebruikt, die ik op moest zoeken, maar waar ik ook na het opzoeken nog niet veel wijzer werd van het woord in de context van het verhaal. Het is een mooie roman over drie zusjes die zonder liefde opgroeien, maar ik had helaas andere verwachtingen van dit boek, waardoor ik enigszins teleurgesteld achterbleef.
Ik had nog nooit van de kinderkolonies gehoord en dat maakte mij meteen nieuwsgierig. Er zijn al zoveel boeken over de tweede wereldoorlog geschreven, maar toch zijn deze kinderkolonies onderbelicht gebleven, dus dat zorgde ervoor dat ik hier gewoon over moest lezen. Het verhaal wordt volledig verteld vanuit de drie zusjes. Hierdoor komt het verhaal soms wat kinderlijk over, maar ik vond het in deze niet storend, omdat je wist dat het vanuit een kind verteld wordt. Je hebt hierdoor ook onder het lezen het gevoel alsof je zelf een van de zusjes bent, die in deze kolonie zit en waarbij langzaam doordringt dat deze zomervakantie geen vakantie is, maar dat ze echt in een fascistisch kamp terecht gekomen zijn, waar strenge regels gelden. Je merkt onder het lezen ook dat de drie meisjes hier ook alle drie anders op reageren. Dit vond ik soms verwarrend. Ik was regelmatig even de draad kwijt, zodat ik even moest teruglezen, wie van de zusjes het verhaal aan het vertellen was. Ook merkte ik, doordat ik geen kennis had van deze kinderkolonies, dat ik achtergrondinformatie miste en het zou fijn zijn geweest als deze informatie aan het boek toegevoegd was, door bijvoorbeeld hoofdstukken toe te voegen van een alwetende verteller. Ik had onder het lezen steeds het gevoel dat die informatie, die ik naar mijn gevoel mistte, toch nog ergens verteld zou worden, omdat de meisjes ook ouder werden en het voor de meisjes ook duidelijker werd dat deze kinderkolonie geen ‘fijne vakantie’ was, zoals hun verteld was. Echter deze informatie kwam niet en dat vind ik jammer. Hierdoor had ik meer het gevoel dat het verhaal gaat over het opgroeien van drie zusjes die zonder veel liefde opgroeien en als nummer gezien worden in plaats van als persoon. En wat dit met hun als persoon doet. Dat dit tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog is, is daarbij een toevalligheid en naar mijn gevoel voegt het niet veel toe aan het verhaal.
Ook merkte ik dat de schrijfstijl mij niet geheel beviel. Er werden vaker woorden gebruikt, die ik op moest zoeken, maar waar ik ook na het opzoeken nog niet veel wijzer werd van het woord in de context van het verhaal. Het is een mooie roman over drie zusjes die zonder liefde opgroeien, maar ik had helaas andere verwachtingen van dit boek, waardoor ik enigszins teleurgesteld achterbleef.
August 4, 2021
Manuele Piemonte heeft Latijns-Amerikaanse literatuur gestudeerd in Rome en screenwriting in Milaan. De kinderkolonie is Piemonte haar debuutroman.
Sara, Angela en Margherita leven samen met hun moeder en vader in de Italiaanse kolonie Libië. Mussolini ‘nodigt’ deze kinderen uit om hun moederland te leren kennen. De zusjes worden samen op de boot gezet richting Toscane. De verwachting is dat ze na 3 maanden kunnen terugkeren naar hun familie. Maar de oorlog breekt uit en van terugkomst wordt niet meer gesproken. De kinderen krijgen steeds minder eten en moeten zich aan de vele fascistische regels houden. Ijzeren discipline wordt van hen verwacht. De 3 zussen gaan allen op hun eigen manier hiermee om en raken met momenten van elkaar vervreemd. Wat doen vele jaren kinderkolonie met deze kinderen?
Hmm, waar moet ik beginnen? De opzet van dit verhaal is sterk. Ik had nog nooit van een kinderkolonie gehoord en was dus erg geïntrigeerd door het onderwerp. Toch kon dit boek mij niet bekoren en ik denk dat dit grotendeels komt door de schrijfstijl. Wispelturige tempo-verschillen, woorden die te weinig duiding krijgen (fillipagani?), vertelperspectieven die plotseling wisselen en personages met te weinig omschrijving zorgen ervoor dat het verhaal moeilijk te volgen is. De eerste helft van het verhaal lijkt er erg weinig te gebeuren. Nadien komt er wat meer spanning maar is het door eerder benoemde punten moeilijk om te begrijpen wat er nu precies gebeurd.
Zo is het einde voor mij ook nogal vaag (Is het nu wel gebeurd? Of toch niet? Of toch wel?). Er zijn momenten waarbij er sprake is van een Amazone. Een vleugje magisch realisme? Ik snap de toevoeging hiervan maar opnieuw is dit niet duidelijk vormgegeven in het boek waardoor je denkt; “Waarover ben ik nu aan het lezen?”
De personages zelf hadden voor mij meer diepgang mogen krijgen. De zusjes zijn soms moeilijk uit elkaar te houden en zijpersonages zijn oppervlakkig. Jammer, want deze hadden emotionele lading kunnen geven aan het verhaal.
Er zijn flitsen in de verhaallijn die ik wel interessant vind; Sara die ’s nachts op pad gaat en het stukje van na de oorlog bijvoorbeeld. Een boek met veel potentieel maar waarbij het verhaal wat te chaotisch voor mij werd.
Laat je echter niet beïnvloeden door mijn mening en kijk vooral zelf of dit boek jou wel kan bekoren!
Sara, Angela en Margherita leven samen met hun moeder en vader in de Italiaanse kolonie Libië. Mussolini ‘nodigt’ deze kinderen uit om hun moederland te leren kennen. De zusjes worden samen op de boot gezet richting Toscane. De verwachting is dat ze na 3 maanden kunnen terugkeren naar hun familie. Maar de oorlog breekt uit en van terugkomst wordt niet meer gesproken. De kinderen krijgen steeds minder eten en moeten zich aan de vele fascistische regels houden. Ijzeren discipline wordt van hen verwacht. De 3 zussen gaan allen op hun eigen manier hiermee om en raken met momenten van elkaar vervreemd. Wat doen vele jaren kinderkolonie met deze kinderen?
Hmm, waar moet ik beginnen? De opzet van dit verhaal is sterk. Ik had nog nooit van een kinderkolonie gehoord en was dus erg geïntrigeerd door het onderwerp. Toch kon dit boek mij niet bekoren en ik denk dat dit grotendeels komt door de schrijfstijl. Wispelturige tempo-verschillen, woorden die te weinig duiding krijgen (fillipagani?), vertelperspectieven die plotseling wisselen en personages met te weinig omschrijving zorgen ervoor dat het verhaal moeilijk te volgen is. De eerste helft van het verhaal lijkt er erg weinig te gebeuren. Nadien komt er wat meer spanning maar is het door eerder benoemde punten moeilijk om te begrijpen wat er nu precies gebeurd.
Zo is het einde voor mij ook nogal vaag (Is het nu wel gebeurd? Of toch niet? Of toch wel?). Er zijn momenten waarbij er sprake is van een Amazone. Een vleugje magisch realisme? Ik snap de toevoeging hiervan maar opnieuw is dit niet duidelijk vormgegeven in het boek waardoor je denkt; “Waarover ben ik nu aan het lezen?”
De personages zelf hadden voor mij meer diepgang mogen krijgen. De zusjes zijn soms moeilijk uit elkaar te houden en zijpersonages zijn oppervlakkig. Jammer, want deze hadden emotionele lading kunnen geven aan het verhaal.
Er zijn flitsen in de verhaallijn die ik wel interessant vind; Sara die ’s nachts op pad gaat en het stukje van na de oorlog bijvoorbeeld. Een boek met veel potentieel maar waarbij het verhaal wat te chaotisch voor mij werd.
Laat je echter niet beïnvloeden door mijn mening en kijk vooral zelf of dit boek jou wel kan bekoren!
November 6, 2021
De kinderkolonie had al even mijn interesse gewekt. Het is een stukje vergeten geschiedenis uit Italië. Het concept kinderkolonies is werkelijk onderbelicht. Manuela Piemonte brengt hier verandering met haar debuutroman.
Het verhaal wordt verdeeld in verschillende delen, telkens afhankelijk van verandering van situatie: voor de kolonie, aankomst, oorlog 1940,...Zo krijg je een duidelijk beeld in de tijdlijn.
Het verhaal wordt verteld uit het perspectief van de drie zusjes: Sara, Angela en Margherita.
Doordat de zussen vanaf het begin van hun reis naar de kolonie uit elkaar worden getrokken, blijft het moeilijk om de hechte zussenband te onderhouden. Elke zus gaat inmiddels ook anders om met de strenge regels.
Sara, de oudste van de zussen met haar negen jaar gaat onbevreesd de uitdaging van de kinderkolonie aan. Ze wordt al snel opstandig en moet dit enkele keren bekopen met zonder eten naar bed.
Angela, de middelste zus van zeven jaar probeert zich steeds nauwgezet aan de regels te houden van de kolonie, maar dit brengt haar regelmatig in moeilijke situaties met de andere meisjes.
Margherita, de kleinste van de drie met haar vijf jaar, trekt zich erg terug en probeert te verdwijnen in de massa van de kolonie.
Ik heb heel erg genoten van dit verhaal. Ik vloog door de pagina's heen. Ik leerde zoveel over kinderkolonies, Italië in de Tweede Wereldoorlog, Mussolini...Manuela Piemonte zorgde voor een levendige voorstelling van het verhaal. De verschrikkingen die de zusjes samen maar toch alleen moesten doorstaan kon mij tot huilen toe beroeren. Het einde dat dan ook nog is helemaal anders loopt dan verwacht zorgde voor een complete wending in mijn hoofd.
Een prachtige historische roman die aandacht schenkt aan de hel van de Italiaanse kinderkolonies van Il Duce.
Vindt mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.
Het verhaal wordt verdeeld in verschillende delen, telkens afhankelijk van verandering van situatie: voor de kolonie, aankomst, oorlog 1940,...Zo krijg je een duidelijk beeld in de tijdlijn.
Het verhaal wordt verteld uit het perspectief van de drie zusjes: Sara, Angela en Margherita.
Doordat de zussen vanaf het begin van hun reis naar de kolonie uit elkaar worden getrokken, blijft het moeilijk om de hechte zussenband te onderhouden. Elke zus gaat inmiddels ook anders om met de strenge regels.
Sara, de oudste van de zussen met haar negen jaar gaat onbevreesd de uitdaging van de kinderkolonie aan. Ze wordt al snel opstandig en moet dit enkele keren bekopen met zonder eten naar bed.
Angela, de middelste zus van zeven jaar probeert zich steeds nauwgezet aan de regels te houden van de kolonie, maar dit brengt haar regelmatig in moeilijke situaties met de andere meisjes.
Margherita, de kleinste van de drie met haar vijf jaar, trekt zich erg terug en probeert te verdwijnen in de massa van de kolonie.
Ik heb heel erg genoten van dit verhaal. Ik vloog door de pagina's heen. Ik leerde zoveel over kinderkolonies, Italië in de Tweede Wereldoorlog, Mussolini...Manuela Piemonte zorgde voor een levendige voorstelling van het verhaal. De verschrikkingen die de zusjes samen maar toch alleen moesten doorstaan kon mij tot huilen toe beroeren. Het einde dat dan ook nog is helemaal anders loopt dan verwacht zorgde voor een complete wending in mijn hoofd.
Een prachtige historische roman die aandacht schenkt aan de hel van de Italiaanse kinderkolonies van Il Duce.
Vindt mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.
July 7, 2022
De kinderkolonie vertelt het verhaal van de drie zusjes Sara, Margherita en Angela die gedurende de tweede wereld oorlog in de kinderkolonie "de Toren" verblijven.
Hun prille jeugd brachten zij met hun ouders door in de Italiaanse kolonie in Libië, en vanuit daar vertrekken de zusjes naar het Italiaanse moederland om daar een zomervakantie door te brengen.
Die vakantie worden uiteindelijk jaren, en binnen de kolonie worden de meisjes onderricht in goede, fascistische staatsburgers te worden.
Het verhaal wordt verteld van uit het oogpunt van de zusjes, het beschrijft hun leven en de moeilijkheden waar zij tegen aan lopen.
Het verhaal wordt mijn inziens heel traag verteld en ondanks dat het een historisch verhaal vertelt dat een stukje geschiedenis in zich heeft dat ik zelf ook niet goed kende, vond ik het weinig geschiedenis in zich hebben.
Jammer want dat had veel aan het verhaal toegevoegd.
Hun prille jeugd brachten zij met hun ouders door in de Italiaanse kolonie in Libië, en vanuit daar vertrekken de zusjes naar het Italiaanse moederland om daar een zomervakantie door te brengen.
Die vakantie worden uiteindelijk jaren, en binnen de kolonie worden de meisjes onderricht in goede, fascistische staatsburgers te worden.
Het verhaal wordt verteld van uit het oogpunt van de zusjes, het beschrijft hun leven en de moeilijkheden waar zij tegen aan lopen.
Het verhaal wordt mijn inziens heel traag verteld en ondanks dat het een historisch verhaal vertelt dat een stukje geschiedenis in zich heeft dat ik zelf ook niet goed kende, vond ik het weinig geschiedenis in zich hebben.
Jammer want dat had veel aan het verhaal toegevoegd.
March 8, 2021
Recensione completa su Scheggia tra le pagine
Sara, Angela e Margherita sono nate in Libia, già colonia italiana e nell’estate del 1940 vengono obbligate a partire, per andare in colonia in Italia, dove verranno educate, per tre mesi, ad essere brave fasciste.
Sara è entusiasta, vuole dimostrare qualcosa, anche a causa del rapporto complicato con la madre, mentre Angela e Margherita vorrebbero solo rimanere a casa.
La colonia si rivela da subito diversa da quanto sperato: i capelli vengono tagliati tutti a zero, per la paura dei pidocchi, e le ragazzine sono obbligate a rispettare una ferrea disciplina, svegliandosi presto, pregando, pulendo, rispettando il coprifuoco, a fronte di pochi momenti di svago al mare.
Le vigilatrici sono fasciste selezionate, che fanno rispettare le regole e sembra che nulla riesca a scalfirle.
In questa situazione è spesso difficile fare amicizia, ma ci si aggrappa a ogni singolo atto di gentilezza, soprattutto quando la paura prende il sopravvento, mentre piangere per la mancanza dei genitori sembra essere vietato.
In questo clima, le tre sorelle devono affrontare questa “vacanza” senza immaginare quanto cambieranno le loro vite.
Sara vuole eccellere, vuole dimostrare qualcosa alla madre, mentre Angela e Margherita vorrebbero solo tornare a casa, da quel volto che rischiano di dimenticare.
Tutte le loro giornate ruotano intorno al regolamento, che spiega cosa è consentito e cosa no.
Manuela Piemonte racconta la storia e la vita di queste bambine e anche di tutte le appartenenti alla colonia, obbligate dal regime a imparare una disciplina volta a rendere buone mogli, un domani.
Sara, Angela e Margherita sono nate in Libia, già colonia italiana e nell’estate del 1940 vengono obbligate a partire, per andare in colonia in Italia, dove verranno educate, per tre mesi, ad essere brave fasciste.
Sara è entusiasta, vuole dimostrare qualcosa, anche a causa del rapporto complicato con la madre, mentre Angela e Margherita vorrebbero solo rimanere a casa.
La colonia si rivela da subito diversa da quanto sperato: i capelli vengono tagliati tutti a zero, per la paura dei pidocchi, e le ragazzine sono obbligate a rispettare una ferrea disciplina, svegliandosi presto, pregando, pulendo, rispettando il coprifuoco, a fronte di pochi momenti di svago al mare.
Le vigilatrici sono fasciste selezionate, che fanno rispettare le regole e sembra che nulla riesca a scalfirle.
In questa situazione è spesso difficile fare amicizia, ma ci si aggrappa a ogni singolo atto di gentilezza, soprattutto quando la paura prende il sopravvento, mentre piangere per la mancanza dei genitori sembra essere vietato.
In questo clima, le tre sorelle devono affrontare questa “vacanza” senza immaginare quanto cambieranno le loro vite.
Sara vuole eccellere, vuole dimostrare qualcosa alla madre, mentre Angela e Margherita vorrebbero solo tornare a casa, da quel volto che rischiano di dimenticare.
Tutte le loro giornate ruotano intorno al regolamento, che spiega cosa è consentito e cosa no.
Manuela Piemonte racconta la storia e la vita di queste bambine e anche di tutte le appartenenti alla colonia, obbligate dal regime a imparare una disciplina volta a rendere buone mogli, un domani.
February 11, 2022
Il romanzo è adatto ad amanti della storia a cui piace scoprirla da punti di vista diversi. Le protagoniste sono tre sorelle, Sara, Angela e Margherita, che dalla Libia dove vivono vengono mandate nell'estate del 1939 nella colonia fascista di Marina di Massa a passare l'estate. Lì vengono soprese dalla guerra e la raccontano dal loro punto di vista, quindi il lettore dovrà cogliere cosa stia davvero succedendo ad alcuni personaggi. La narrazione è abbastanza scorrevole, ma il continuo cambio di punto di vista tra le sorelle rende il libro un po' faticoso da leggere. Comunque lo consiglio💕
April 27, 2023
#hol78 #março #livro38de2023
Eu estava curiosa com este livro desde que vi o video da Maria João Covas, e gosto sempre de livros da Segunda Guerra Mundial, e de histórias de irmãs, mas esta história não me cativou como eu esperava e foi uma seca chegar ao fim do livro.
Acho que há quem vá gostar mais do que eu, mas para mim este foi um livro que não resultou. Não desgostei o suficiente para as 2 estrelas, mas tb não amei para dar mais do que umas 3 estrela fraquinhas.
Eu estava curiosa com este livro desde que vi o video da Maria João Covas, e gosto sempre de livros da Segunda Guerra Mundial, e de histórias de irmãs, mas esta história não me cativou como eu esperava e foi uma seca chegar ao fim do livro.
Acho que há quem vá gostar mais do que eu, mas para mim este foi um livro que não resultou. Não desgostei o suficiente para as 2 estrelas, mas tb não amei para dar mais do que umas 3 estrela fraquinhas.
January 15, 2025
Makkelijk leesbaar, maar snap eigenlijk niet helemaal hoezo ik dit gelezen heb. Gaat over de impact van oorlog op kinderen. Wel leuk om een andere blik op de tweede wereldoorlog te krijgen, het zijn zusjes geboren in Libië, maar vluchten naar Italië.
January 2, 2026
Een interessant stukje geschiedenis. Leuk om eens een andere kant van WO2 te zien, die in onze contreien minder bekend is.
Het boek is met momenten wat langdradig. Ik kreeg sterk het gevoel dat de vertaling naar het Nederlands niet al te best was.
Het boek is met momenten wat langdradig. Ik kreeg sterk het gevoel dat de vertaling naar het Nederlands niet al te best was.
May 4, 2021
Un romanzo che mi ha emozionata tanto, le tre protagoniste ti restano nel cuore ed è scritto molto bene.
July 23, 2022
Duurde voor mij erg lang om lekker in te komen. Pas over de helft begon het verhaal interessant te worden.
August 2, 2024
Nergens werd het echt interessant. Ik bleef doorlezen in de hoop dat het nog zou komen want het onderwerp is zeer boeiend. Jammer.
June 24, 2025
Het was niet mijn soort boek kwam ik achter, dus ik heb hem DNF.
August 10, 2025
Interessant en mooi verhaal maar op een of andere manier werd ik er niet helemaal ingezogen..
Displaying 1 - 28 of 28 reviews