What do you think?
Rate this book
De familie Wachtman
De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm, bekend van Het proces van de eeuw, is een ontzagwekkende en actuele roman over identiteit.
De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, de succesvolle stemactrice Freya de Koning. Als stem van het populaire kindpersonage Felicity bevindt zij zich op het hoogtepunt van haar roem. Maar er is een groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen; het gevolg van bovenmatig praktijkonderzoek bij de spermabank van zijn vriend, dokter Dumortier. Door een uitspraak van de rechter dreigt Wachtman zijn geheim prijs te moeten geven.
Achtervolgd door zijn verleden en door een studente die zegt dat ze zijn dochter is, moet hij op zoek naar zichzelf. Gaandeweg komt hij tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn.
'Wachtman krijgt gaan de roman steeds meer diepgang en wordt, in plaats van steeds begrijpelijker, steeds onnavolgbaarder en daarmee interessanter.' - Judith Eiselin in NRC
‘Als je net als ik met fascinatie de zaak rondom Karbaat hebt gevolgd – je weet wel de fertiliteitsarts die er huiveringwekkende praktijken op na hield – dan is dit boek echt iets voor jou. […] Ik vond het lekker spannend boek over een actueel thema.’ - Esther Goedgebuurde, hoofdredacteur JAN
'Het decor leeft, en de goed opgebouwde plot houdt je continu nieuwsgierig naar Wachtmans volgende stappen. Alberdingk Thijm roept op een subtiele manier spanning op.' - Dries Muus in Het Parool
**** 'Alberdingk Thijm regisseert de ondergang van een ooit beloftevol jurist fenomenaal. (...) De familie Wachtman is spannend, actueel en urgent.' – De Telegraaf
'Wat een goed, geestig en spannend boek. Filmische dialogen en een thematiek die zowel actueel als tijdloos is. De familie Wachtman verdient een groot publiek.' – Caroline Reeders, directeur Athenaeum Boekhandel
'De actualiteit van dit boek is opmerkelijk, en eenmaal eraan begonnen is het moeilijk om weg te leggen.' - Mr. online
De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, de succesvolle stemactrice Freya de Koning. Als stem van het populaire kindpersonage Felicity bevindt zij zich op het hoogtepunt van haar roem. Maar er is een groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen; het gevolg van bovenmatig praktijkonderzoek bij de spermabank van zijn vriend, dokter Dumortier. Door een uitspraak van de rechter dreigt Wachtman zijn geheim prijs te moeten geven.
Achtervolgd door zijn verleden en door een studente die zegt dat ze zijn dochter is, moet hij op zoek naar zichzelf. Gaandeweg komt hij tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn.
'Wachtman krijgt gaan de roman steeds meer diepgang en wordt, in plaats van steeds begrijpelijker, steeds onnavolgbaarder en daarmee interessanter.' - Judith Eiselin in NRC
‘Als je net als ik met fascinatie de zaak rondom Karbaat hebt gevolgd – je weet wel de fertiliteitsarts die er huiveringwekkende praktijken op na hield – dan is dit boek echt iets voor jou. […] Ik vond het lekker spannend boek over een actueel thema.’ - Esther Goedgebuurde, hoofdredacteur JAN
'Het decor leeft, en de goed opgebouwde plot houdt je continu nieuwsgierig naar Wachtmans volgende stappen. Alberdingk Thijm roept op een subtiele manier spanning op.' - Dries Muus in Het Parool
**** 'Alberdingk Thijm regisseert de ondergang van een ooit beloftevol jurist fenomenaal. (...) De familie Wachtman is spannend, actueel en urgent.' – De Telegraaf
'Wat een goed, geestig en spannend boek. Filmische dialogen en een thematiek die zowel actueel als tijdloos is. De familie Wachtman verdient een groot publiek.' – Caroline Reeders, directeur Athenaeum Boekhandel
'De actualiteit van dit boek is opmerkelijk, en eenmaal eraan begonnen is het moeilijk om weg te leggen.' - Mr. online
332 pages, Kindle Edition
Published January 14, 2021
8 people are currently reading
326 people want to read
About the author
Christiaan Alberdingk Thijm
5 books6 followersChristiaan Alberdingk Thijm is a partner at law firm bureau Brandeis. He is an expert in the field of internet law.
Alberdingk Thijm has been involved as a lawyer in all new technological developments since 1998. He has been creating groundbreaking case law with his clients for years. He has unrivaled experience in conducting complex proceedings at the European Court of Justice.
Alberdingk Thijm is a regular commentator at radio station BNR and regularly publishes opinion pieces. He is a well-known speaker and frequently appears on TV.
Alberdingk Thijm has been involved as a lawyer in all new technological developments since 1998. He has been creating groundbreaking case law with his clients for years. He has unrivaled experience in conducting complex proceedings at the European Court of Justice.
Alberdingk Thijm is a regular commentator at radio station BNR and regularly publishes opinion pieces. He is a well-known speaker and frequently appears on TV.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 53 reviews
January 16, 2021
De familie Wachtman - Christiaan Alberdingk Thijm (Ambo|Anthos)
In De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm raakt Philip Wachtman in de problemen wanneer hij door een uitspraak van de rechter zijn geheim prijs moet geven: hij heeft 411 nakomelingen.
De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm, bekend van Het proces van de eeuw, is een ontzagwekkende en actuele roman over identiteit.
De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, stemactrice Freya de Koning, die zich op het hoogtepunt van haar roem bevindt. Maar er is één groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar hij weet dat de oorzaak niet bij hem kan liggen. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen, het gevolg van uit de hand gelopen praktijkonderzoek bij de spermabank. Door een uitspraak van de rechter dreigt hij zijn levenswerk niet langer geheim te kunnen houden.
Achtervolgd door zijn verleden en een opdringerige studente, komt Wachtman gaandeweg tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn. Een indrukwekkende roman over maakbaarheid, identiteit en privacy.
Als dit boek je al niet overtuigd om te lezen door zijn prachtige cover dan zal de flaptekst dat zeker wel doen. Die cover is zo mooi en het straalt een bepaalde sfeer uit die achteraf na het lezen van het boek niet meer perfect had kunnen zijn. De flaptekst triggerde mijn nieuwsgierig dan weer enorm.
Zelden heb ik een auteur een personage zo compleet weten weergeven. Zelden had ik zo een perfect en intiem beeld van iemand zijn karakter en dat dankzij de, met momenten poëtische, schrijfstijl van de auteur. Vanaf de eerste pagina word je het verhaal ingezogen en denk je enkel nog aan Philip.
‘Hij bevingert de rimpels in zijn voorhoofd. De mensen zijn anders gaan denken. Conservatiever. Terug naar vroeger. De meerderheid dringt haar kleingeestige seksuele moraal op aan de minderheid.’
Je leest het verhaal van Philip, hoe hij zijn positie als hoofddocent in gevaar ziet komen, hoe zekerheden dat plots niet meer zijn, hoe zijn levenswerk door een nieuwe wet dreigt te vervagen of juist lijkt op te komen. Ook komt zijn vriendin Freya aan het woord die haar visie op de feiten weergeeft en zelf haar strijd voert.
‘Zijn computer wordt reutelend wakker. Een venster springt om- hoog. Of hij een kritieke update wil installeren? Nee, dat wil hij niet. Laat me met rust, venster. Hij scrolt door zijn mail van de afgelopen dagen. Niets.’
Een heel boek lang krijg je inzicht in de discussie over zaaddonatie, wensouders, kinderen van zaaddonoren en krijg je een brede kijk op heel dit onderwerp. Het einde is verrassend te noemen maar het had niet anders kunnen zijn dan zo.
Het is slim, snel, echt, verrassend en ergens weer niet, actueel, en nogmaals de personages zijn zo ontzettend knap, sterk en goed uitgewerkt, Ja ik ben laaiend enthousiast over deze auteur en dit boek. Ik mis Philip nu al.
In De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm raakt Philip Wachtman in de problemen wanneer hij door een uitspraak van de rechter zijn geheim prijs moet geven: hij heeft 411 nakomelingen.
De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm, bekend van Het proces van de eeuw, is een ontzagwekkende en actuele roman over identiteit.
De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, stemactrice Freya de Koning, die zich op het hoogtepunt van haar roem bevindt. Maar er is één groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar hij weet dat de oorzaak niet bij hem kan liggen. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen, het gevolg van uit de hand gelopen praktijkonderzoek bij de spermabank. Door een uitspraak van de rechter dreigt hij zijn levenswerk niet langer geheim te kunnen houden.
Achtervolgd door zijn verleden en een opdringerige studente, komt Wachtman gaandeweg tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn. Een indrukwekkende roman over maakbaarheid, identiteit en privacy.
Als dit boek je al niet overtuigd om te lezen door zijn prachtige cover dan zal de flaptekst dat zeker wel doen. Die cover is zo mooi en het straalt een bepaalde sfeer uit die achteraf na het lezen van het boek niet meer perfect had kunnen zijn. De flaptekst triggerde mijn nieuwsgierig dan weer enorm.
Zelden heb ik een auteur een personage zo compleet weten weergeven. Zelden had ik zo een perfect en intiem beeld van iemand zijn karakter en dat dankzij de, met momenten poëtische, schrijfstijl van de auteur. Vanaf de eerste pagina word je het verhaal ingezogen en denk je enkel nog aan Philip.
‘Hij bevingert de rimpels in zijn voorhoofd. De mensen zijn anders gaan denken. Conservatiever. Terug naar vroeger. De meerderheid dringt haar kleingeestige seksuele moraal op aan de minderheid.’
Je leest het verhaal van Philip, hoe hij zijn positie als hoofddocent in gevaar ziet komen, hoe zekerheden dat plots niet meer zijn, hoe zijn levenswerk door een nieuwe wet dreigt te vervagen of juist lijkt op te komen. Ook komt zijn vriendin Freya aan het woord die haar visie op de feiten weergeeft en zelf haar strijd voert.
‘Zijn computer wordt reutelend wakker. Een venster springt om- hoog. Of hij een kritieke update wil installeren? Nee, dat wil hij niet. Laat me met rust, venster. Hij scrolt door zijn mail van de afgelopen dagen. Niets.’
Een heel boek lang krijg je inzicht in de discussie over zaaddonatie, wensouders, kinderen van zaaddonoren en krijg je een brede kijk op heel dit onderwerp. Het einde is verrassend te noemen maar het had niet anders kunnen zijn dan zo.
Het is slim, snel, echt, verrassend en ergens weer niet, actueel, en nogmaals de personages zijn zo ontzettend knap, sterk en goed uitgewerkt, Ja ik ben laaiend enthousiast over deze auteur en dit boek. Ik mis Philip nu al.
July 5, 2025
Wat een verrassend boek waarin kunstig moreel ethische thema’s zoals anonieme sperma donatie, het recht van het kind om te weten van waaruit je komt, tot het recht van de donor op anonimiteit met elkaar worden verweven. Dit, door het mooi uitgewerkte karakter van de hoofdpersoon, die worstelt met zijn eigen afkomst en gemis aan geborgenheid, hechting en gezien worden door zijn eigen ouders. En die enerzijds zijn eigen minderwaardigheid wil compenseren met regelmatige donaties en anderzijds barmhartige motieven heeft bij het zijn van een sperma donor. Zijn bedrogen vrouw heeft mij verpletterd achtergelaten bij het sluiten van het boek.
June 22, 2021
Op zich een interessant thema, maar door de afstandelijke stijl werd ik geen moment echt meegenomen. Het Parool schreef dat de hoofdpersoon iemand is die niks verdient maar wie je toch alles gunt. Smaken verschillen… ik vond hoofdpersoon vooral een nogal kinderachtige en egoïstische kwast.
August 8, 2021
'Mijn duistere Vanessa' vibes vanaf hoofdstuk 1, je voelt gewoon erg goed aan dat het hoofdpersonage, Philippe Wachtman niet echt spoort. Wat een donkere man. Benieuwd of hij echt zo duister is, niets is niet altijd wat het lijkt toch?
De hoofdstukken wisselen elkaar snel af, enerzijds vanuit het perspectief van Philippe, anderzijds vanuit Freya, zijn vrouw. Dit maakt het heel interessant lezen, een bijzondere insteek.
Ik moet toegeven dat het einde van dit verhaal mij positief verrast heeft. De auteur weet de lezers op het verkeerde been te zetten, heel mooi. Ook een dikke vier sterren voor de manier waarop Philippe en Freya werden neergezet, subliem.
De eerste paar hoofdstukken keek ik dus een beetje op tegen het verder lezen omwille van het hoge 'wat-degoutant-dit-gehalte' maar uiteindelijk krijg je dus een hele échte, rauwe roman die meer dan de moeite waard blijkt om te lezen. De thema's die de auteur aankaart zijn van erg groot belang.
De hoofdstukken wisselen elkaar snel af, enerzijds vanuit het perspectief van Philippe, anderzijds vanuit Freya, zijn vrouw. Dit maakt het heel interessant lezen, een bijzondere insteek.
Ik moet toegeven dat het einde van dit verhaal mij positief verrast heeft. De auteur weet de lezers op het verkeerde been te zetten, heel mooi. Ook een dikke vier sterren voor de manier waarop Philippe en Freya werden neergezet, subliem.
De eerste paar hoofdstukken keek ik dus een beetje op tegen het verder lezen omwille van het hoge 'wat-degoutant-dit-gehalte' maar uiteindelijk krijg je dus een hele échte, rauwe roman die meer dan de moeite waard blijkt om te lezen. De thema's die de auteur aankaart zijn van erg groot belang.
May 12, 2021
Weet niet wat ik ervan vindt
Wel mooi geschreven, had hem zo uit
Beetje vreemd onderwerp en gek einde
Wel mooi geschreven, had hem zo uit
Beetje vreemd onderwerp en gek einde
February 9, 2024
A book you want to read and read. So good and so catching. With an ethical question in it that's good for thought.
May 14, 2021
Ik heb bewondering voor schrijvers die een hoofdpersoon geloofwaardig kunnen schetsen, waarbij de situatie schuurt zonder dat je je als lezer te veel gaat iriteren. Een wijze van schrijven die maakt dat je je als lezer soms wat ongemakkelijk voelt en je toch nieuwsgierig houdt naar het vervolg. Hierdoor las ik het boek in 1 dag uit en vraag me nu af: wat vind ik eigenlijk zelf over het thema van het boek? Zo nu en dan is er een boek dat dit bereikt. Wat mij betreft een aanrader!
August 4, 2021
Bijzonder boek wel. In het begin denk je: maar nu weet ik alles al? HAH! Hallo plotwending (of moet ik zeggen: genre wending?) Onderwerp heeft niet mijn speciale aandacht maar zet je wel aan het denken over grote vraagstukken als identiteit, grondrechten. Hoofdpersoon wachtman vrij pathetisch figuur waarvoor gelukkig geen medelijden wordt uitgelokt. Hoe dan ook ik ben hier als een trein doorheen gegaan, soepele stijl, aanrader dus!
July 19, 2022
Actuele roman waarin de verschillende facetten van de KID praktijk op een intrigerende manier beschreven worden vanuit de verschillende perspectieven van de personages. Soms beetje gekunsteld en onwezenlijke ontknoping.
February 9, 2025
Wat voor boek heb ik net uit? Satire, komedie, drama , docudrama. Ik heb het boek met veel
Plezier gelezen. Ik verbaas me over de soms absurde plotwendingen maar het is soms kostelijke materie om over de vakgroep familierecht te lezen, over spermadonoren en over wat een gek met zijn omgeving kan doen.
Plezier gelezen. Ik verbaas me over de soms absurde plotwendingen maar het is soms kostelijke materie om over de vakgroep familierecht te lezen, over spermadonoren en over wat een gek met zijn omgeving kan doen.
March 24, 2021
Het volgende schrijf ik even op zodat ik dat later teruglees en denk: ohja!
KAPOT goed einde. Het ging ongeveer zo: oh, niet verwacht - huh, wow! - HUH WOW!!!!!
KAPOT goed einde. Het ging ongeveer zo: oh, niet verwacht - huh, wow! - HUH WOW!!!!!
January 17, 2021
Ik had de eer De familie Wachtman te mogen lezen voordat het in de (online) boekwinkels kwam. Eerder was ik positief verrast door Het proces van de eeuw, vandaar keek ik erg uit naar Alberdingk Thijms nieuwe boek.
Philip Wachtman, wetenschapper en docent aan de rechtenfaculteit van de Universiteit van Amsterdam, hoopt op een spoedige benoeming tot hoogleraar. Voor zijn promotie heeft hij onderzoek gedaan naar de rechten van spermadonoren. En is, en passant, zelf ook spermadonor geworden. Zijn vriendin Freya de Koning, stemactrice en dé stem achter de populaire kinderprinses Felicity, is echter op haar 39ste ongewild kinderloos.
De tijden veranderen, en nieuwe uitspraken in het Familierecht over de rechten en plichten van spermadonoren en donorkinderen veranderen. Hoe lang kan Wachtman zijn positie houden? Kan hij zijn beoogde benoeming als hoogleraar waarmaken? Hoe gaat Wachtman om met zijn, naar schatting, 411 nakomelingen? Hoe houdt hij dit geheim na een nieuwe uitspraak van de rechter?
De familie Wachtman maakte mijn verwachtingen meer dan waar. Alberdingk Thijm combineert wetenschap, actualiteit en (voor mij persoonlijk) bekende locaties in Amsterdam zoals de Oudemanhuispoort, in een goed en fictief verhaal. En dat alles op een hele prettig leesbare manier opgeschreven. Een aanrader!
Philip Wachtman, wetenschapper en docent aan de rechtenfaculteit van de Universiteit van Amsterdam, hoopt op een spoedige benoeming tot hoogleraar. Voor zijn promotie heeft hij onderzoek gedaan naar de rechten van spermadonoren. En is, en passant, zelf ook spermadonor geworden. Zijn vriendin Freya de Koning, stemactrice en dé stem achter de populaire kinderprinses Felicity, is echter op haar 39ste ongewild kinderloos.
De tijden veranderen, en nieuwe uitspraken in het Familierecht over de rechten en plichten van spermadonoren en donorkinderen veranderen. Hoe lang kan Wachtman zijn positie houden? Kan hij zijn beoogde benoeming als hoogleraar waarmaken? Hoe gaat Wachtman om met zijn, naar schatting, 411 nakomelingen? Hoe houdt hij dit geheim na een nieuwe uitspraak van de rechter?
De familie Wachtman maakte mijn verwachtingen meer dan waar. Alberdingk Thijm combineert wetenschap, actualiteit en (voor mij persoonlijk) bekende locaties in Amsterdam zoals de Oudemanhuispoort, in een goed en fictief verhaal. En dat alles op een hele prettig leesbare manier opgeschreven. Een aanrader!
November 14, 2023
Recensie van:
De familie Wachtman
In De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm raakt Philip Wachtman in de problemen wanneer hij door een uitspraak van de rechter zijn geheim prijs moet geven: hij heeft 411 nakomelingen.
De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm, bekend van Het proces van de eeuw, is een ontzagwekkende en actuele roman over maakbaarheid, identiteit en privacy.
Auteur:
Christiaan Alberdingk Thijm (1971)
Is naast schrijver ook advocaat en universitair docent. Zijn debuutroman, de bestseller Het proces van de eeuw, werd lovend ontvangen.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar ontvangen van uitgeverij Ambo Anthos in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij: Ambo Anthos
Genre: roman
Cover en flaptekst:
Op de cover zie ik een jongeman met rood golvend haar en een mijmerende terneergeslagen blik. Ik blijf kijken. Het intrigeert me. Ik wil weten wie hij is. Hij had een verloren gewaande oom of neef van mij kunnen zijn. Tot mijn vierde was mijn haar net zo rood. Ooms en tantes, nichtjes, neefjes, achterkleinkinderen ook zij hebben nog steeds rood haar. Ik vind dat mooi en uniek. Daarom voelt deze jongeman op de cover ook familiair vertrouwd.
Een indrukwekkende en krachtige flaptekst. Een mooie auteursfoto op de achterkant. De flaptekst en de auteursfoto mooi op de binnenflappen van het boek. Het maakt de achterkant rustiger en mooier.
Quote:
Hoofdstuk: Innesteling
Als hij later terugkijkt, kan hij zeggen dat het ertoe deed dat hij er was. Zijn bestaan deed ertoe omdat er nu anderen zijn. Anderen die net zo zijn als hij. Mensen die ook afwijken van de norm. Die soms uit de pas lopen. Het is misschien ook wel een soort spaarrekening. Een appeltje voor de dorst. Je hoeft hem niet aan te breken, maar als Wachtman zou willen kan hij er gebruik van maken. Dan hoeft hij niet meer alleen te zijn. Hij weet zich verzekerd van een contingent kinderen die denken zoals hij. Alleen opneembaar op zijn initiatief, dat is belangrijk. Geen onverwachte kinderen op zijn stoep.
Het is vandaag voor alle roodharigen een bijzondere dag. Vandaag wordt de eenzaamheid doorbroken, de uitsluiting, het gevoel anders te zijn.
Het verhaal:
De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, de succesvolle stemactrice Freya de Koning. Als stem van het populaire kindpersonage Felicity bevindt zij zich op het hoogtepunt van haar roem. Maar er is een groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen; het gevolg van bovenmatig praktijkonderzoek bij de spermabank van zijn vriend, dokter Dumortier. Door een uitspraak van de rechter dreigt Wachtman zijn geheim prijs te moeten geven. Achtervolgd door zijn verleden en door een studente die zegt dat ze zijn dochter is, moet hij op zoek naar zichzelf. Gaandeweg komt hij tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn.
Mijn leesbeleving:
De kracht van dit verhaal zit in de gedetailleerdheid van de uitgewerkte personages. Samen met de auteur kroop ik in het hoofd van Philip. Ik leerde zijn gevoelswereld goed kennen.
Maar ook zijn denken en doen. Hoe zijn jeugd doorsijpelde in zijn leven als man. Ook Freya, de vriendin van Philip, voelde op deze manier vertrouwd voor mij. De verhalende vorm waarin over Philip verteld wordt is ijzersterk net als de ik-vorm van Freya. Het maakt het nog intenser.
Dit verhaal is zeer beeldend geschreven. Elk hoofdstuk heeft de titel van een gedeelte van het ontstaan van de mens. Ik heb een goed beeld gekregen van de jurist Philip Wachtman. Alsof hij in zijn eigen film des levens de hoofdrol speelde. De grote held wilde spelen die hij eigenlijk allerminst was. Allerlei gebeurtenissen die hem van beloftevolle jurist met uitkijk op het ultieme: hoogleraarschap, verzwelgen en hem psychisch en fysiek rake klappen geven. Zowel in zijn werk als privé.
Freya die zo graag moeder wil worden maar ongelooflijk lijdt omdat het maar niet mag lukken. Je voelt haar innerlijke pijn en verdriet hierover. De dialogen tussen de personages zijn sterk. Freya die dolgraag de grootste rol van haar leven wil spelen, moeder worden en zijn, maar die verteerd wordt door verdriet dat het niet lukt. Mensen in haar omgeving die wel het geluk van ouders zijn mogen ervaren.
Freya haar twijfel of ze haar carrière anoniem wil blijven as stemactrice of durft ze het aan om weer in de spotlights te gaan staan. Ze heeft zo’n gunfactor. Je leeft intens met haar mee. Met Philip had ik enerzijds medelijden en anderzijds dacht ik kom op voor jezelf je hebt zoveel talenten.
Sommige woorden vond ik moeilijk. Die zocht ik op en daar leerde ik dan weer van. De toewerking naar de plot is psychologisch sterk. De plot vond ik onverwacht maar gaf me ook een glimlach op mijn gezicht.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
Dit is een beeldende, meeslepende, hartverscheurende en psychologisch sterke roman. De thematiek is actueel en wordt vanuit diverse oogpunten goed belicht.
De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en daardoor leer je ze goed kennen. Ze maken een duidelijke ontwikkeling door. Een roman over liefde tussen vrouw en man, valse en groffe lust en daarmee moedwillig iemands vertrouwen wegnemen, passie voor je werk, geheimen die het daglicht niet kunnen verdragen maar toch voor het voetlicht dreigen te treden.
Identiteitsvragen: waar kom ik vandaan, in welk milieu ben ik geworden tot wie ik nu ben? Is hoe ik nu ben goed genoeg voor mijzelf en anderen? Juridische vragen over wat wel ethisch verantwoord is en wat niet. Verdient anonimiteit altijd de hoofdrol of niet. Van alle kanten belicht en uitgediept. Interessant en subliem.
Psychologisch diep wroeten en je geen moment los latend. Je blijft geboeid door lezen omdat je wilt weten hoe het allemaal zit.
Ik las nog nooit iets van Christiaan Alberdingk Thijm. Ik ben ontzettend blij verrast. Ik lees graag meer boeken van hem.
De familie Wachtman
In De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm raakt Philip Wachtman in de problemen wanneer hij door een uitspraak van de rechter zijn geheim prijs moet geven: hij heeft 411 nakomelingen.
De familie Wachtman van Christiaan Alberdingk Thijm, bekend van Het proces van de eeuw, is een ontzagwekkende en actuele roman over maakbaarheid, identiteit en privacy.
Auteur:
Christiaan Alberdingk Thijm (1971)
Is naast schrijver ook advocaat en universitair docent. Zijn debuutroman, de bestseller Het proces van de eeuw, werd lovend ontvangen.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar ontvangen van uitgeverij Ambo Anthos in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij: Ambo Anthos
Genre: roman
Cover en flaptekst:
Op de cover zie ik een jongeman met rood golvend haar en een mijmerende terneergeslagen blik. Ik blijf kijken. Het intrigeert me. Ik wil weten wie hij is. Hij had een verloren gewaande oom of neef van mij kunnen zijn. Tot mijn vierde was mijn haar net zo rood. Ooms en tantes, nichtjes, neefjes, achterkleinkinderen ook zij hebben nog steeds rood haar. Ik vind dat mooi en uniek. Daarom voelt deze jongeman op de cover ook familiair vertrouwd.
Een indrukwekkende en krachtige flaptekst. Een mooie auteursfoto op de achterkant. De flaptekst en de auteursfoto mooi op de binnenflappen van het boek. Het maakt de achterkant rustiger en mooier.
Quote:
Hoofdstuk: Innesteling
Als hij later terugkijkt, kan hij zeggen dat het ertoe deed dat hij er was. Zijn bestaan deed ertoe omdat er nu anderen zijn. Anderen die net zo zijn als hij. Mensen die ook afwijken van de norm. Die soms uit de pas lopen. Het is misschien ook wel een soort spaarrekening. Een appeltje voor de dorst. Je hoeft hem niet aan te breken, maar als Wachtman zou willen kan hij er gebruik van maken. Dan hoeft hij niet meer alleen te zijn. Hij weet zich verzekerd van een contingent kinderen die denken zoals hij. Alleen opneembaar op zijn initiatief, dat is belangrijk. Geen onverwachte kinderen op zijn stoep.
Het is vandaag voor alle roodharigen een bijzondere dag. Vandaag wordt de eenzaamheid doorbroken, de uitsluiting, het gevoel anders te zijn.
Het verhaal:
De wetenschappelijke carrière van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor is overbodig geworden en hij dreigt gepasseerd te worden voor een benoeming tot hoogleraar. Hoe anders vergaat het zijn vriendin, de succesvolle stemactrice Freya de Koning. Als stem van het populaire kindpersonage Felicity bevindt zij zich op het hoogtepunt van haar roem. Maar er is een groot gemis. Freya is op haar negenendertigste nog kinderloos. Het ligt aan Philip, denkt Freya. Maar Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn. Wachtman heeft naar schatting 411 nakomelingen; het gevolg van bovenmatig praktijkonderzoek bij de spermabank van zijn vriend, dokter Dumortier. Door een uitspraak van de rechter dreigt Wachtman zijn geheim prijs te moeten geven. Achtervolgd door zijn verleden en door een studente die zegt dat ze zijn dochter is, moet hij op zoek naar zichzelf. Gaandeweg komt hij tot de conclusie dat hij niet is wie hij dacht te zijn.
Mijn leesbeleving:
De kracht van dit verhaal zit in de gedetailleerdheid van de uitgewerkte personages. Samen met de auteur kroop ik in het hoofd van Philip. Ik leerde zijn gevoelswereld goed kennen.
Maar ook zijn denken en doen. Hoe zijn jeugd doorsijpelde in zijn leven als man. Ook Freya, de vriendin van Philip, voelde op deze manier vertrouwd voor mij. De verhalende vorm waarin over Philip verteld wordt is ijzersterk net als de ik-vorm van Freya. Het maakt het nog intenser.
Dit verhaal is zeer beeldend geschreven. Elk hoofdstuk heeft de titel van een gedeelte van het ontstaan van de mens. Ik heb een goed beeld gekregen van de jurist Philip Wachtman. Alsof hij in zijn eigen film des levens de hoofdrol speelde. De grote held wilde spelen die hij eigenlijk allerminst was. Allerlei gebeurtenissen die hem van beloftevolle jurist met uitkijk op het ultieme: hoogleraarschap, verzwelgen en hem psychisch en fysiek rake klappen geven. Zowel in zijn werk als privé.
Freya die zo graag moeder wil worden maar ongelooflijk lijdt omdat het maar niet mag lukken. Je voelt haar innerlijke pijn en verdriet hierover. De dialogen tussen de personages zijn sterk. Freya die dolgraag de grootste rol van haar leven wil spelen, moeder worden en zijn, maar die verteerd wordt door verdriet dat het niet lukt. Mensen in haar omgeving die wel het geluk van ouders zijn mogen ervaren.
Freya haar twijfel of ze haar carrière anoniem wil blijven as stemactrice of durft ze het aan om weer in de spotlights te gaan staan. Ze heeft zo’n gunfactor. Je leeft intens met haar mee. Met Philip had ik enerzijds medelijden en anderzijds dacht ik kom op voor jezelf je hebt zoveel talenten.
Sommige woorden vond ik moeilijk. Die zocht ik op en daar leerde ik dan weer van. De toewerking naar de plot is psychologisch sterk. De plot vond ik onverwacht maar gaf me ook een glimlach op mijn gezicht.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
Dit is een beeldende, meeslepende, hartverscheurende en psychologisch sterke roman. De thematiek is actueel en wordt vanuit diverse oogpunten goed belicht.
De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en daardoor leer je ze goed kennen. Ze maken een duidelijke ontwikkeling door. Een roman over liefde tussen vrouw en man, valse en groffe lust en daarmee moedwillig iemands vertrouwen wegnemen, passie voor je werk, geheimen die het daglicht niet kunnen verdragen maar toch voor het voetlicht dreigen te treden.
Identiteitsvragen: waar kom ik vandaan, in welk milieu ben ik geworden tot wie ik nu ben? Is hoe ik nu ben goed genoeg voor mijzelf en anderen? Juridische vragen over wat wel ethisch verantwoord is en wat niet. Verdient anonimiteit altijd de hoofdrol of niet. Van alle kanten belicht en uitgediept. Interessant en subliem.
Psychologisch diep wroeten en je geen moment los latend. Je blijft geboeid door lezen omdat je wilt weten hoe het allemaal zit.
Ik las nog nooit iets van Christiaan Alberdingk Thijm. Ik ben ontzettend blij verrast. Ik lees graag meer boeken van hem.
February 25, 2021
Philip Wachtman is docent familierecht aan de universiteit. Hij heeft al enkele jaren niets gepubliceerd en zijn carrière zit in het slop. Daardoor dreigt hij de positie van hoogleraar te mislopen. Zijn vriendin, Freya, gaat het intussen voor de wind. Haar carrière als stemactrice kent een ongezien hoogtepunt, maar haar droom om moeder te worden lijkt maar niet in vervulling te kunnen gaan. Wachtman weet dat het niet aan hem kan liggen: hij is donor en heeft naar schatting zo’n 411 nakomelingen. Door de uitspraak van een rechter en een studente die niet loslaat, zou zijn leven wel eens een heel andere wending kunnen nemen…
De achterflap van dit boek vond ik intrigerend en veelbelovend klinken. Het contrast tussen Philip Wachtman en Freya de Koning zou een interessante verhaallijn kunnen zijn, net als het al dan niet uitkomen van Philips geheim. Ik had dus wel wat spanning verwacht, maar helaas was die minder aanwezig dan ik gehoopt had.
Studente Vera Hartog bracht wel wat leven in de brouwerij en haar vond ik een fijn personage. Niet omdat ik haar karakter zo fijn vond, al kon ik haar volhardendheid zeker appreciëren, maar vooral omdat ze de boel wat opschudde.
Freya is een aangename vrouw van wie je je soms afvraagt wat ze bij iemand als Philip Wachtman doet. Het is wel duidelijk dat de twee zich grotendeels vastklampen aan hun verleden samen en minder aan het heden of de toekomst. Wachtman heeft soms ideeën uit de jaren stillekes en doet zich graag voor als redder, wat af en toe wel aantoont dat de relatie niet helemaal in het slop zit.
Het boek is zeker goed geschreven en leest heel aangenaam. Sommige scènes vond ik wel overbodig en er zaten ook wat herhalingen in, waardoor het soms enigszins langdradig leek. Dumortier, het Vlaamse personage, spreekt redelijk goed Vlaams, maar soms zitten er toch foutjes in zijn spreektaal. Dat is jammer, zeker omdat zoiets heel gemakkelijk voorkomen kan worden door een aantal Vlamingen zijn zinnen te laten nalezen. Ik weet dat er niet echt een eenduidige spreektaal is voor Vlaanderen, maar enkele constructies heb ik toch nog nooit iemand horen zeggen en sommige wisselingen van register (gij – u) kloppen niet helemaal. Wel vind ik het fijn dat er een Vlaams personage is én ik vond hem ook een aangename man.
De verhaallijn is niet echt spannend of meeslepend. Dit is zo’n boek waarin vooral de personages belangrijk zijn en ik kon niet echt een band met hen krijgen; ik stond er eerder neutraal tegenover en het maakte me niet zo veel uit wat er met hen zou gebeuren. Er hadden wel wat meer hoofdstukken uit Freya’s perspectief mogen zijn. Die vond ik het fijnst om te lezen, maar jammer genoeg waren het er niet zo veel. Zodra Vera kwam opdagen werd ik wel wat nieuwsgieriger naar de verhaallijn, al ergerde ik me door haar ook meer aan Wachtman. Aan het einde van het boek zijn er nog wel een paar twisten die ik niet zag aankomen.
De familie Wachtman heeft me niet van mijn sokken geblazen, maar ik heb het best graag gelezen, ook al ging het vaak behoorlijk traag. Het is goed leesbaar, Thijm maakt gebruik van de wetenschap en actualiteit om een best interessant fictieverhaal te vertellen en de personages zijn niet altijd even aangenaam, maar wel realistisch. Niet het beste boek dat ik ooit gelezen heb en toch zeker een aanrader voor wie geïnteresseerd is in de thema’s uit het boek.
Ik kreeg dit boek als recensie-exemplaar. Dat heeft mijn mening op geen enkele manier beïnvloed.
De achterflap van dit boek vond ik intrigerend en veelbelovend klinken. Het contrast tussen Philip Wachtman en Freya de Koning zou een interessante verhaallijn kunnen zijn, net als het al dan niet uitkomen van Philips geheim. Ik had dus wel wat spanning verwacht, maar helaas was die minder aanwezig dan ik gehoopt had.
Studente Vera Hartog bracht wel wat leven in de brouwerij en haar vond ik een fijn personage. Niet omdat ik haar karakter zo fijn vond, al kon ik haar volhardendheid zeker appreciëren, maar vooral omdat ze de boel wat opschudde.
Freya is een aangename vrouw van wie je je soms afvraagt wat ze bij iemand als Philip Wachtman doet. Het is wel duidelijk dat de twee zich grotendeels vastklampen aan hun verleden samen en minder aan het heden of de toekomst. Wachtman heeft soms ideeën uit de jaren stillekes en doet zich graag voor als redder, wat af en toe wel aantoont dat de relatie niet helemaal in het slop zit.
Het boek is zeker goed geschreven en leest heel aangenaam. Sommige scènes vond ik wel overbodig en er zaten ook wat herhalingen in, waardoor het soms enigszins langdradig leek. Dumortier, het Vlaamse personage, spreekt redelijk goed Vlaams, maar soms zitten er toch foutjes in zijn spreektaal. Dat is jammer, zeker omdat zoiets heel gemakkelijk voorkomen kan worden door een aantal Vlamingen zijn zinnen te laten nalezen. Ik weet dat er niet echt een eenduidige spreektaal is voor Vlaanderen, maar enkele constructies heb ik toch nog nooit iemand horen zeggen en sommige wisselingen van register (gij – u) kloppen niet helemaal. Wel vind ik het fijn dat er een Vlaams personage is én ik vond hem ook een aangename man.
De verhaallijn is niet echt spannend of meeslepend. Dit is zo’n boek waarin vooral de personages belangrijk zijn en ik kon niet echt een band met hen krijgen; ik stond er eerder neutraal tegenover en het maakte me niet zo veel uit wat er met hen zou gebeuren. Er hadden wel wat meer hoofdstukken uit Freya’s perspectief mogen zijn. Die vond ik het fijnst om te lezen, maar jammer genoeg waren het er niet zo veel. Zodra Vera kwam opdagen werd ik wel wat nieuwsgieriger naar de verhaallijn, al ergerde ik me door haar ook meer aan Wachtman. Aan het einde van het boek zijn er nog wel een paar twisten die ik niet zag aankomen.
De familie Wachtman heeft me niet van mijn sokken geblazen, maar ik heb het best graag gelezen, ook al ging het vaak behoorlijk traag. Het is goed leesbaar, Thijm maakt gebruik van de wetenschap en actualiteit om een best interessant fictieverhaal te vertellen en de personages zijn niet altijd even aangenaam, maar wel realistisch. Niet het beste boek dat ik ooit gelezen heb en toch zeker een aanrader voor wie geïnteresseerd is in de thema’s uit het boek.
Ik kreeg dit boek als recensie-exemplaar. Dat heeft mijn mening op geen enkele manier beïnvloed.
May 8, 2021
Een verhaal dat aan elkaar hangt van een heleboel erg vreemde aannames. Door middel van de onderstaande voorbeelden geef ik, hopelijk, een helder beeld van hoe ontzettend raar dit verhaal in elkaar steekt.
Aanname 1: persoonlijke eigenschappen zijn genetisch bepaald.
Deze insteek kwam voor mij volkomen uit de lucht vallen. Ik heb echt geen idee hoe de auteur hierbij komt, of, in het niet heel waarschijnlijke geval dat dit ironisch bedoeld was, hoe Dhr. Wachtman hierbij komt. Het halve verhaal leunt hierop, wat het nog erger maakt: Wachtman is ervan overtuigd dat hij, vanwege zijn activiteiten als zaaddonor, een groot aantal kinderen heeft. Een groot deel van zijn eigenwaarde komt voort uit zijn idee dat hij een positieve invloed heeft gehad op de wereld, hoe indirect ook: hij heeft families gecreëerd, vrouwen gelukkiger gemaakt door hun wens in vervulling te laten gaan, en hij heeft zijn 'eigenschappen' door kunnen geven. Wat niet zo is, en wat nergens op slaat, want kinderen zijn geen kopietjes van hun twee ouders, dat is niet hoe het werkt, en persoonlijke waarden zoals 'rechtvaardigheidsgevoel' en 'nuchterheid' zitten niet in nature, maar in nurture (en dan misschien ook niet).
Het idee dat mensen hun eigen karakter zijn lijkt er maar niet in te komen bij de personages.
Aanname 2: iedereen waardeert zijn/haar biologische ouders meer dan zijn/haar daadwerkelijke verzorgers; hier is een onmiddellijke band.
Deze bizarre gedachte is heel prominent aanwezig bij Vera, een studente van Wachtman, die rood haar heeft en DUS (???) denkt dat hij haar biologische vader is. (Dat rode haar is een heel belangrijk plotpuntje, terwijl een kind TWEE ouders met blonde of rode genen nodig heeft om rood haar te krijgen en dit dus volkomen onzin is, en ik heb dit geleerd op de middelbare school maar deze hoogleraar weet dit niet, OKEE DAN.)
Dit betekent voor Vera heel erg veel, want: ze heeft leukemie en heeft een beenmergtransplantatie nodig, maar omdat zij geadopteerd is, heeft ze natuurlijk niets aan haar familie. Om toch aan dit beenmerg te kunnen komen gaat ze zo ver zich in te schrijven voor colleges van Wachtman en te eisen dat hij haar scriptie begeleidt, en zo dichterbij hem te komen. De rest van het boek probeert Wachtman afstand te scheppen. Want het is niet alleen het beenmerg dat Vera ziet als een soort wondermiddel. Ze wil ook per se Wachtman als haar 'ECHTE VADER' en is ook gelijk heel aanhankelijk. Wat ik echt ontzettend raar vind en ik snap heel goed dat Wachtmans eerste reactie 'YIKES' is.
Aanname 3: hoogleraren hebben geen idee wat leukemie voor soort kanker is en moeten dit eerst opzoeken.
Volgens mij weet ook de gemiddelde lezer wel hoe dit werkt. Het feit dat Wachtman hier niks van weet komt heel onlogisch over.
Aanname 4: vrouwen die aandacht willen van een man / vaderfiguur in hun leven beschuldigen hem van grensoverschrijdend gedrag.
Vera doet dit op een gegeven moment. Ze verzint een heel verhaal over Wachtman die haar heeft uitgenodigd voor een drankje en daarbij avances heeft gemaakt naar haar. Terwijl het uiteraard haar idee was om af te spreken, want ze is een stereotype losgeslagen deerne. Desondanks verliest Wachtman door dit incident zijn carrièreperspectieven, want hij wordt natuurlijk meteen door een oneerlijk tribunaal aangeklaagd bla bla waanbeelden van onzekere mannen bla bla. Leuk, weer, zo'n sneer richting vrouwen die het zogenaamd allemaal maar verzinnen en alleen maar aandacht willen of de man willen 'straffen'.
(Ik zeg dit niet in een vacuüm; de vrouwen in dit boek zijn allemaal zo overduidelijk geschreven door een man die ze ziet als vrouwen ipv mensen. De vriendin van Wachtman, Freya, die al heel lang een kind met hem wil maar het niet voor elkaar krijgt, heeft haar loopbaan als actrice kapot zien gaan vanwege een aanranding. Tuurlijk, als je vrouwelijke personage meer diepgang nodig heeft, wat moet je haar dan laten ondergaan? Een aanranding!)
Aanname 5: de efteling heeft attracties voor branded characters.
Dit is, de rest van mijn klachten bezien, een klein punt, maar niet minder raar. De vriendin van Wachtman is ondanks haar mislukte toneelcarrière heel beroemd geworden als stemactrice, en wel van een personage voor... kleine kinderen. OH HOE IRONISCH!!! Want ze wil zelf kinderen maar heeft er geen... oh nee...
Allerlei kinderen herkennen haar meteen en ze is zelfs heel bekend in Japan. Een Nederlandse animatieserie die groot is in Japan. Ja hoor... En de Efteling opent een hele attractie voor haar personage. Want dat doet een park vol originele projecten als de Efteling. Hm-hm.
Kortom: dit was een boek met een wereld die zo onlogisch en ongefundeerd in elkaar zit dat ik het ongeloofwaardig vond. En daardoor deed de drama me ook NIETS. Ik dacht de hele tijd over het wereldbeeld dat in dit verhaal naar voren komt, een wereldbeeld dat aan alle kanten rammelt, en leefde totaal niet mee met welk personage dan ook. Alleen Freya is nog een klein beetje sympathiek. En haar verhaallijn met de animatieserie had toch wel iets creatiefs en grappigs. Maar zij kon dan weer niet ophouden met haar monologen over hoe graag ze kinderen wilde, ja ja ja je hebt dit al twintig keer gezegd.
Dit was het. Ik ga een boek met beter uitgediepte vrouwelijke personages lezen.
Aanname 1: persoonlijke eigenschappen zijn genetisch bepaald.
Deze insteek kwam voor mij volkomen uit de lucht vallen. Ik heb echt geen idee hoe de auteur hierbij komt, of, in het niet heel waarschijnlijke geval dat dit ironisch bedoeld was, hoe Dhr. Wachtman hierbij komt. Het halve verhaal leunt hierop, wat het nog erger maakt: Wachtman is ervan overtuigd dat hij, vanwege zijn activiteiten als zaaddonor, een groot aantal kinderen heeft. Een groot deel van zijn eigenwaarde komt voort uit zijn idee dat hij een positieve invloed heeft gehad op de wereld, hoe indirect ook: hij heeft families gecreëerd, vrouwen gelukkiger gemaakt door hun wens in vervulling te laten gaan, en hij heeft zijn 'eigenschappen' door kunnen geven. Wat niet zo is, en wat nergens op slaat, want kinderen zijn geen kopietjes van hun twee ouders, dat is niet hoe het werkt, en persoonlijke waarden zoals 'rechtvaardigheidsgevoel' en 'nuchterheid' zitten niet in nature, maar in nurture (en dan misschien ook niet).
Het idee dat mensen hun eigen karakter zijn lijkt er maar niet in te komen bij de personages.
Aanname 2: iedereen waardeert zijn/haar biologische ouders meer dan zijn/haar daadwerkelijke verzorgers; hier is een onmiddellijke band.
Deze bizarre gedachte is heel prominent aanwezig bij Vera, een studente van Wachtman, die rood haar heeft en DUS (???) denkt dat hij haar biologische vader is. (Dat rode haar is een heel belangrijk plotpuntje, terwijl een kind TWEE ouders met blonde of rode genen nodig heeft om rood haar te krijgen en dit dus volkomen onzin is, en ik heb dit geleerd op de middelbare school maar deze hoogleraar weet dit niet, OKEE DAN.)
Dit betekent voor Vera heel erg veel, want: ze heeft leukemie en heeft een beenmergtransplantatie nodig, maar omdat zij geadopteerd is, heeft ze natuurlijk niets aan haar familie. Om toch aan dit beenmerg te kunnen komen gaat ze zo ver zich in te schrijven voor colleges van Wachtman en te eisen dat hij haar scriptie begeleidt, en zo dichterbij hem te komen. De rest van het boek probeert Wachtman afstand te scheppen. Want het is niet alleen het beenmerg dat Vera ziet als een soort wondermiddel. Ze wil ook per se Wachtman als haar 'ECHTE VADER' en is ook gelijk heel aanhankelijk. Wat ik echt ontzettend raar vind en ik snap heel goed dat Wachtmans eerste reactie 'YIKES' is.
Aanname 3: hoogleraren hebben geen idee wat leukemie voor soort kanker is en moeten dit eerst opzoeken.
Volgens mij weet ook de gemiddelde lezer wel hoe dit werkt. Het feit dat Wachtman hier niks van weet komt heel onlogisch over.
Aanname 4: vrouwen die aandacht willen van een man / vaderfiguur in hun leven beschuldigen hem van grensoverschrijdend gedrag.
Vera doet dit op een gegeven moment. Ze verzint een heel verhaal over Wachtman die haar heeft uitgenodigd voor een drankje en daarbij avances heeft gemaakt naar haar. Terwijl het uiteraard haar idee was om af te spreken, want ze is een stereotype losgeslagen deerne. Desondanks verliest Wachtman door dit incident zijn carrièreperspectieven, want hij wordt natuurlijk meteen door een oneerlijk tribunaal aangeklaagd bla bla waanbeelden van onzekere mannen bla bla. Leuk, weer, zo'n sneer richting vrouwen die het zogenaamd allemaal maar verzinnen en alleen maar aandacht willen of de man willen 'straffen'.
(Ik zeg dit niet in een vacuüm; de vrouwen in dit boek zijn allemaal zo overduidelijk geschreven door een man die ze ziet als vrouwen ipv mensen. De vriendin van Wachtman, Freya, die al heel lang een kind met hem wil maar het niet voor elkaar krijgt, heeft haar loopbaan als actrice kapot zien gaan vanwege een aanranding. Tuurlijk, als je vrouwelijke personage meer diepgang nodig heeft, wat moet je haar dan laten ondergaan? Een aanranding!)
Aanname 5: de efteling heeft attracties voor branded characters.
Dit is, de rest van mijn klachten bezien, een klein punt, maar niet minder raar. De vriendin van Wachtman is ondanks haar mislukte toneelcarrière heel beroemd geworden als stemactrice, en wel van een personage voor... kleine kinderen. OH HOE IRONISCH!!! Want ze wil zelf kinderen maar heeft er geen... oh nee...
Allerlei kinderen herkennen haar meteen en ze is zelfs heel bekend in Japan. Een Nederlandse animatieserie die groot is in Japan. Ja hoor... En de Efteling opent een hele attractie voor haar personage. Want dat doet een park vol originele projecten als de Efteling. Hm-hm.
Kortom: dit was een boek met een wereld die zo onlogisch en ongefundeerd in elkaar zit dat ik het ongeloofwaardig vond. En daardoor deed de drama me ook NIETS. Ik dacht de hele tijd over het wereldbeeld dat in dit verhaal naar voren komt, een wereldbeeld dat aan alle kanten rammelt, en leefde totaal niet mee met welk personage dan ook. Alleen Freya is nog een klein beetje sympathiek. En haar verhaallijn met de animatieserie had toch wel iets creatiefs en grappigs. Maar zij kon dan weer niet ophouden met haar monologen over hoe graag ze kinderen wilde, ja ja ja je hebt dit al twintig keer gezegd.
Dit was het. Ik ga een boek met beter uitgediepte vrouwelijke personages lezen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 1, 2021
Wat een pareltje!
Een academische roman (bestaat die term? ;-)) over Philip Wachtman, een prof van 45 jaar die de laatste jaren nauwelijks nog iets heeft gepresteerd, laat staan gepubliceerd.
Hij kreeg bovendien al eens een waarschuwing na een klacht van een studente waaraan hij had gevraagd om samen iets te gaan drinken. Nu hangt hem een nieuwe klacht boven het hoofd omdat hij weigert de scriptie te begeleiden van Vera, een nieuwe studente.
Maar dat is nog niet alles. Als anonieme zaaddonor wordt het heet onder zijn voeten wanneer de wet Rasmussen gestemd wordt, waardoor ivf-kinderen van zaaddonoren de gegevens van hun vader met terugwerkende kracht kunnen opvragen.
Daar komt nog bij dat zijn vriendin, Freya, 39 is en een kind wil. Jarenlang proberen heeft nog niet tot een zwangerschap geleid. Ze denkt dat het probleem bij Philip ligt en weet niet dat hij al 23 jaar lang zaad doneert...
Het grootste deel van de roman beschrijft het oogpunt van Philip in de hij-vorm. Soms zit er een hoofdstuk tussen in de ik-vorm; dan is Freya aan het woord. Zij is stemactrice voor een bekend kinderfiguur Felicity nadat ze net niet afstudeerde aan de toneelschool, in tegenstelling tot haar vriendin Andromeda, die schittert in belangrijke toneelstukken en wel kinderen heeft.
Dat perspectief doet je met een afstand naar Philip kijken, maar toch begrijp je wel zijn beweegredenen en zijn gedachten.
Het is heel realistisch geschreven, met oog voor details zoals lichtinval, geuren, ... Zo leef je helemaal mee in het verhaal en lijkt het levensecht.
Goede verhaallijn, mooie opbouw van de spanning. Je wil verder lezen om de afloop te kennen maar tegelijk weer niet omdat het boek dan uit is terwijl het zo mooi leest.
Aanrader, zeker voor mensen met een academische opleiding vanwege de herkenbaarheid.
Een academische roman (bestaat die term? ;-)) over Philip Wachtman, een prof van 45 jaar die de laatste jaren nauwelijks nog iets heeft gepresteerd, laat staan gepubliceerd.
Hij kreeg bovendien al eens een waarschuwing na een klacht van een studente waaraan hij had gevraagd om samen iets te gaan drinken. Nu hangt hem een nieuwe klacht boven het hoofd omdat hij weigert de scriptie te begeleiden van Vera, een nieuwe studente.
Maar dat is nog niet alles. Als anonieme zaaddonor wordt het heet onder zijn voeten wanneer de wet Rasmussen gestemd wordt, waardoor ivf-kinderen van zaaddonoren de gegevens van hun vader met terugwerkende kracht kunnen opvragen.
Daar komt nog bij dat zijn vriendin, Freya, 39 is en een kind wil. Jarenlang proberen heeft nog niet tot een zwangerschap geleid. Ze denkt dat het probleem bij Philip ligt en weet niet dat hij al 23 jaar lang zaad doneert...
Het grootste deel van de roman beschrijft het oogpunt van Philip in de hij-vorm. Soms zit er een hoofdstuk tussen in de ik-vorm; dan is Freya aan het woord. Zij is stemactrice voor een bekend kinderfiguur Felicity nadat ze net niet afstudeerde aan de toneelschool, in tegenstelling tot haar vriendin Andromeda, die schittert in belangrijke toneelstukken en wel kinderen heeft.
Dat perspectief doet je met een afstand naar Philip kijken, maar toch begrijp je wel zijn beweegredenen en zijn gedachten.
Het is heel realistisch geschreven, met oog voor details zoals lichtinval, geuren, ... Zo leef je helemaal mee in het verhaal en lijkt het levensecht.
Goede verhaallijn, mooie opbouw van de spanning. Je wil verder lezen om de afloop te kennen maar tegelijk weer niet omdat het boek dan uit is terwijl het zo mooi leest.
Aanrader, zeker voor mensen met een academische opleiding vanwege de herkenbaarheid.
October 10, 2025
2021 leeskring
On the basis of the blurb I had already decided I wasn't going to find this book interesting.
I read a couple chapters and after that just a few paragraphs in each chapter.
I don't like books to build up to a surprise twist at the end, so artificial. And why would you ever want to reread a book like that when you already know the surprise.
Of course it touches on an issue that is current, relevant for some people. Should sperm donors always remain anonymous? Should a child not be allowed to find out whose sperm they came from? Turns out that after a European court case, anonymous sperm donation was made illegal in NL in 2004. Anyone v.a. age 16 can ask and learn the name of his/her sperm donor. This led to a precipitous drop in sperm donation in NL, so that these days a lot of sperm is imported from Danish donors [author said this in a 2021 interview].
One does eventually learn a few things about how the whole sperm donation works, but we don't need a whole novel for that. What for me would be a big reason to want to find out about my biological father would be MEDICAL: in case of any conditions that could be passed down genetically -- Strangely, this point is not at all mentioned in the book.
Marthe writes:
"Het boek is zeker goed geschreven en leest heel aangenaam. Sommige scènes vond ik wel overbodig en er zaten ook wat herhalingen in, waardoor het soms enigszins langdradig leek. Dumortier, het Vlaamse personage, spreekt redelijk goed Vlaams, maar soms zitten er toch foutjes in zijn spreektaal. Dat is jammer, zeker omdat zoiets heel gemakkelijk voorkomen kan worden door een aantal Vlamingen zijn zinnen te laten nalezen. Ik weet dat er niet echt een eenduidige spreektaal is voor Vlaanderen, maar enkele constructies heb ik toch nog nooit iemand horen zeggen en sommige wisselingen van register (gij – u) kloppen niet helemaal. Wel vind ik het fijn dat er een Vlaams personage is én ik vond hem ook een aangename man.
De verhaallijn is niet echt spannend of meeslepend. Dit is zo’n boek waarin vooral de personages belangrijk zijn en ik kon niet echt een band met hen krijgen; ik stond er eerder neutraal tegenover en het maakte me niet zo veel uit wat er met hen zou gebeuren."
On the basis of the blurb I had already decided I wasn't going to find this book interesting.
I read a couple chapters and after that just a few paragraphs in each chapter.
I don't like books to build up to a surprise twist at the end, so artificial. And why would you ever want to reread a book like that when you already know the surprise.
Of course it touches on an issue that is current, relevant for some people. Should sperm donors always remain anonymous? Should a child not be allowed to find out whose sperm they came from? Turns out that after a European court case, anonymous sperm donation was made illegal in NL in 2004. Anyone v.a. age 16 can ask and learn the name of his/her sperm donor. This led to a precipitous drop in sperm donation in NL, so that these days a lot of sperm is imported from Danish donors [author said this in a 2021 interview].
One does eventually learn a few things about how the whole sperm donation works, but we don't need a whole novel for that. What for me would be a big reason to want to find out about my biological father would be MEDICAL: in case of any conditions that could be passed down genetically -- Strangely, this point is not at all mentioned in the book.
Marthe writes:
"Het boek is zeker goed geschreven en leest heel aangenaam. Sommige scènes vond ik wel overbodig en er zaten ook wat herhalingen in, waardoor het soms enigszins langdradig leek. Dumortier, het Vlaamse personage, spreekt redelijk goed Vlaams, maar soms zitten er toch foutjes in zijn spreektaal. Dat is jammer, zeker omdat zoiets heel gemakkelijk voorkomen kan worden door een aantal Vlamingen zijn zinnen te laten nalezen. Ik weet dat er niet echt een eenduidige spreektaal is voor Vlaanderen, maar enkele constructies heb ik toch nog nooit iemand horen zeggen en sommige wisselingen van register (gij – u) kloppen niet helemaal. Wel vind ik het fijn dat er een Vlaams personage is én ik vond hem ook een aangename man.
De verhaallijn is niet echt spannend of meeslepend. Dit is zo’n boek waarin vooral de personages belangrijk zijn en ik kon niet echt een band met hen krijgen; ik stond er eerder neutraal tegenover en het maakte me niet zo veel uit wat er met hen zou gebeuren."
August 25, 2022
Normally I'm not so enthusiastic about books with unlikeable or anti-hero characters. This book certainly falls into that category. Philip Wachtman is sexist, racist, conservative, selfish and arrogant. Nevertheless, the book was very enjoyable, not least for its humour. It was rather reminiscent of W.F. Hermans in part, especially where it was making fun of stuffy university academics, and that was also great fun. The characters were well-developed, and they also showed growth and change throughout the book. The plot was interesting, some elements were a little predictable, but other events you simply didn't see coming. It is written in a straightforward style, very readably. Its depth comes from the content.
The book went to a deeper level by raising questions about the conflicting rights of individuals wanting privacy and individuals needing information as well. It also addressed the issues of #MeToo in a very balanced way, showing both how sexual exploitation can destroy someone's psychological balance and also how damaging an unfounded allegation can be.
In the acknowledgments, Christiaan Thijm mentions that it took nine years to write. That explains its depth and complexity, and also why so many aspects work so well.
The book went to a deeper level by raising questions about the conflicting rights of individuals wanting privacy and individuals needing information as well. It also addressed the issues of #MeToo in a very balanced way, showing both how sexual exploitation can destroy someone's psychological balance and also how damaging an unfounded allegation can be.
In the acknowledgments, Christiaan Thijm mentions that it took nine years to write. That explains its depth and complexity, and also why so many aspects work so well.
January 12, 2025
Het boek gaat over 2 personages. Een jurist die ook succesvol op de universiteit was, maar nu al enkele jaren niks voor elkaar krijgt. Hij doet onderzoek naar spermadonoren en het recht op privacy van hen (waar hij groot voorstander van is). Hij doneert zelf ook heel veel, maar wil met z’n vrouw geen kinderen en is eigenlijk een loser.
Zijn vriendin is stemacteur, maar ooit geflopt als actrice omdat ze een black out had nadat ze backstage aangerand was, zij wil juist wel kinderen.
Na +/- 200 pagina’s was ik klaar met het boek en heb de laatste 100 gescand, waar het boek een soort klucht werd. Enige echt mooi clou vond ik nog wel dat die docent uiteindelijk ruim 500 keer had gedoneerd, maar geen enkele vrouw zijn zaad wilde en hij dus ook kinderloos is.
Het boek tikt de discussie aan over het belang & recht op kennis over afstammeling (dus heb je als kind het recht om te weten wie je biologische ouders zijn) en het recht op privacy van de ouders. Maar door de platte karakters die eigenlijk karikaturen zijn van zichzelf, gaat het boek niet diep genoeg om echt je standpunt te doen veranderen, wat goede literatuur juist wel in zich heeft.
Zijn vriendin is stemacteur, maar ooit geflopt als actrice omdat ze een black out had nadat ze backstage aangerand was, zij wil juist wel kinderen.
Na +/- 200 pagina’s was ik klaar met het boek en heb de laatste 100 gescand, waar het boek een soort klucht werd. Enige echt mooi clou vond ik nog wel dat die docent uiteindelijk ruim 500 keer had gedoneerd, maar geen enkele vrouw zijn zaad wilde en hij dus ook kinderloos is.
Het boek tikt de discussie aan over het belang & recht op kennis over afstammeling (dus heb je als kind het recht om te weten wie je biologische ouders zijn) en het recht op privacy van de ouders. Maar door de platte karakters die eigenlijk karikaturen zijn van zichzelf, gaat het boek niet diep genoeg om echt je standpunt te doen veranderen, wat goede literatuur juist wel in zich heeft.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 10, 2021
Hoewel er stevige thema's aan de orde komen (KID, #metoo, snel veranderende waardepatronen) wordt het verhaal onderhoudend verteld in een vaak lichtvoetig stijl. Ik heb genoten van de manier waarop de schrijver de hoofdpersoon, Philip Wachtman, neerzet: uitgeblust, jaloers, ontbrekende zelfkritiek, gebrek aan realiteitszin. Grappig bijvoorbeeld hoe hij zelf spreekt over de periode van vijf jaar waarin hij nauwelijks een woord op papier heeft gezet ('pauze' en dergelijke).
Boeiend ook om te lezen hoe Wachtman's partner Freya zich verzoent met haar kwaliteit als stemartiest en (in haar rol als Felicity) als kinderidool.
Er zitten een paar fraaie plotwendingen in die ik niet zag aankomen. Aan het eind gaat het allemaal wel erg snel maar ook verrassend.
Boeiend ook om te lezen hoe Wachtman's partner Freya zich verzoent met haar kwaliteit als stemartiest en (in haar rol als Felicity) als kinderidool.
Er zitten een paar fraaie plotwendingen in die ik niet zag aankomen. Aan het eind gaat het allemaal wel erg snel maar ook verrassend.
December 27, 2021
Het boek zou van Koch kunnen zijn. Goed geschreven, een nogal bijzondere, tamelijk onsympathieke mannelijke hoofdfiguur, het kabbelt wat voort maar er is toch steeds die spanning: iets klopt hier niet, wat heeft de hoofdpersoon (en hebben wij als lezer) niet door? Het slot is goed geconstrueerd en verrassend. Ook interessant thema dat door Karbaat actueel is en waarover men in de loop der jaren anders is gaan denken: spermadonoren en het recht op hun anonimiteit versus het recht van het kind te weten van wie het afstamt. Grappig dat roodharigedag in Breda in het boek terugkomt en de Oudemanhuispoort en rechtenfaculteiten van de UvA een grote rol speelt, bekende plekken voor mij. Al en al een lezenswaardig boek!
April 4, 2022
Je zou toch denken dat wanneer je midden veertig bent, je een, op zich, interessante baan als universitair hoofddocent Familierecht hebt met uitzicht op promotie tot hoogleraar, je niet veel te klagen hebt. Het enige dat Philip Wachtman moet doen is eindelijk zijn al twintig jaar durende promotieonderzoek over de anonimiteit van de spermadonor afronden en af en toe iets publiceren. Die twee zaken zouden de weg naar promotie een stuk gemakkelijker kunnen maken. Wanneer echter een uitspraak van de rechtbank ervoor zorgt dat Philips’ promotieonderzoek overbodig is geworden, verliest de twijfelachtige carrière van Wachtman helemaal alle glans.
Lees mijn volledige recensie op:
https://www.boekenbijlage.nl/tot-hoev...
Lees mijn volledige recensie op:
https://www.boekenbijlage.nl/tot-hoev...
July 11, 2021
De carriere van Philip Wachtman zit in een dip. Zijn promotie onderzoek over de anonimiteit van spermadonors is overbodig geworden, hij komt misschien niet in aanmerking voor de functie van hoogleraar.
Zijn vrouw, daarentegen, is wel succesvol. Maar nu op 39jarige leeftijd is zij nog steeds kinderloos.
Volgens haar ligt dan aan Philip, maar die wil zich niet laten testen.
Hij, en alleen hij, weet dat het niet aan hem ligt, hij heeft 411 nazaten, hij is zelf spermadonor.
Hij wordt achtervolgt door een studente, die denkt dat hij haar vader is.
Er blijkt echter dat alles toch net even anders ligt, maar dat zou teveel verklappen.
Dit doet wel denken aan dokter Karbaat.
Zijn vrouw, daarentegen, is wel succesvol. Maar nu op 39jarige leeftijd is zij nog steeds kinderloos.
Volgens haar ligt dan aan Philip, maar die wil zich niet laten testen.
Hij, en alleen hij, weet dat het niet aan hem ligt, hij heeft 411 nazaten, hij is zelf spermadonor.
Hij wordt achtervolgt door een studente, die denkt dat hij haar vader is.
Er blijkt echter dat alles toch net even anders ligt, maar dat zou teveel verklappen.
Dit doet wel denken aan dokter Karbaat.
March 15, 2022
Wat een verspilling van talent: Thijm kan intelligent en best vaardig schrijven, maar vindt het een goed idee om, à la Herman Koch, een verhaal te vertellen over een volstrekt oninteressante protagonist, een cynische, egocentrische en egoïstische flapdrol die al na 2 minuten tegensteekt, om de lezer dan uitvoerig deelachtig te maken van zijn abject gedachtengoed, tot en met, in geuren en kleuren helaas, het beschrijven van zijn seksueel leven én zijn winden. Het stoppen met lezen was een mooi moment.
March 2, 2021
Interessant gegeven gebaseerd op de affaire Carbaat, waarin verschuivende maatschappelijke en juridische panelen ten aanzien van de anonimiteit van sperma donoren in botsing komen met persoonlijke belangen en gevoelens van de donor. Gecombineerd met de medische aspecten van het doneren levert dit boek een geschakeerd beeld van alle personages op, waarbij niet alles is wat het aanvankelijk lijkt. Lezenswaardig.
Read
June 8, 2025thsja, hoe is dit te reviewen? Ik vond de meeste personages walgelijk en plat, maar toch was het een intensieve onderdompeling die wel wat de moeite van het doorbijten waard was. Ik vond de twist zeker goed bedacht. Ik had wel wat vermoeden in het cafe, maar de opbouw en sussing is erg goed gelukt, waardoor je toch aan je eerste aanname gaat twijfelen. Goed geschreven, maar weet nog niet of ik het aanraad ivm de personages.
February 23, 2021
Een roman vol onheil en ongemak met een toch wel wat getroebleerde hoofdpersoon, waarin alle kanten van het KID-vraagstuk wel zo’n beetje belicht worden. Raar genoeg gelezen in de periode dat de documentaire over Karbaat ook op de televisie komt. De roman heeft Onder Professorenachtige trekjes.
Lekkere plotwending ook.
Lekkere plotwending ook.
May 7, 2021
Met uiterste precisie wordt een UHD geportretteerd waar de meeste vrouwen geen zin in hebben. Gefrustreerd, lui, zelfingenomen, enz. Alberdink Thijm zet hem goed neer. Een roman die niet verveelt, een actueel onderwerp en misschien een iets te explosief einde kent. De laatste 15 blz zijn me iets teveel vh goede. Alles wordt en loopt anders dan je denkt en waar het boek op voorsorteerde.
June 3, 2021
Warrig verhaal met veel overbodigheden en een enigszins voorspelbaar plot. Wel erg prettige schrijfstijl. Ik had het verhaal veel sterker gevonden als de hoofdpersoon in zijn beroep niet óók al met het donateurschap bezig was, maar docent Duits was geweest of groenteman. Het was nu erg veel van hetzelfde.
Displaying 1 - 30 of 53 reviews