What do you think?
Rate this book
Revolutionary Life: The Everyday of the Arab Spring
From a leading scholar of the Middle East and North Africa comes a new way of thinking about the Arab Spring and the meaning of revolution.
From the standpoint of revolutionary politics, the Arab Spring can seem like a wasted effort. In Tunisia, where the wave of protest began, as well as in Egypt and the Gulf, regime change never fully took hold. Yet if the Arab Spring failed to disrupt the structures of governments, the movement was transformative in farms, families, and factories, souks and schools.
Seamlessly blending field research, on-the-ground interviews, and social theory, Asef Bayat shows how the practice of everyday life in Egypt and Tunisia was fundamentally altered by revolutionary activity. Women, young adults, the very poor, and members of the underground queer community can credit the Arab Spring with steps toward equality and freedom. There is also potential for further progress, as women’s rights in particular now occupy a firm place in public discourse, preventing retrenchment and ensuring that marginalized voices remain louder than in prerevolutionary days. In addition, the Arab Spring empowered in Egypt alone, more than 700,000 farmers unionized during the years of protest. Labor activism brought about material improvements for a wide range of ordinary people and fostered new cultural and political norms that the forces of reaction cannot simply wish away.
In Bayat’s telling, the Arab Spring emerges as a paradigmatic case of “refolution”―revolution that engenders reform rather than radical change. Both a detailed study and a moving appeal, Revolutionary Life identifies the social gains that were won through resistance.
From the standpoint of revolutionary politics, the Arab Spring can seem like a wasted effort. In Tunisia, where the wave of protest began, as well as in Egypt and the Gulf, regime change never fully took hold. Yet if the Arab Spring failed to disrupt the structures of governments, the movement was transformative in farms, families, and factories, souks and schools.
Seamlessly blending field research, on-the-ground interviews, and social theory, Asef Bayat shows how the practice of everyday life in Egypt and Tunisia was fundamentally altered by revolutionary activity. Women, young adults, the very poor, and members of the underground queer community can credit the Arab Spring with steps toward equality and freedom. There is also potential for further progress, as women’s rights in particular now occupy a firm place in public discourse, preventing retrenchment and ensuring that marginalized voices remain louder than in prerevolutionary days. In addition, the Arab Spring empowered in Egypt alone, more than 700,000 farmers unionized during the years of protest. Labor activism brought about material improvements for a wide range of ordinary people and fostered new cultural and political norms that the forces of reaction cannot simply wish away.
In Bayat’s telling, the Arab Spring emerges as a paradigmatic case of “refolution”―revolution that engenders reform rather than radical change. Both a detailed study and a moving appeal, Revolutionary Life identifies the social gains that were won through resistance.
336 pages, Hardcover
Published November 16, 2021
7 people are currently reading
158 people want to read
About the author
Asef Bayat
20 books121 followersAsef Bayat (Ph.D. University of Kent 1984) (Persian: آصف بیات) is Professor of Sociology and Middle Eastern studies at University of Illinois at Urbana-Champaign. He was Professor of Sociology and Middle Eastern studies and held the Chair of Society and Culture of the Modern Middle East at Leiden University, The Netherlands. He was the Academic Director of the International Institute for the Study of Islam in the Modern World (ISIM) and ISIM Chair of Islam and the Modern World at Leiden University from 2003 until 2009.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
November 24, 2022
[people rarely decide to make revolutions willingly and voluntarily; rather, they are conditioned and compelled by circumstance to do so. If there is a truism in this painful dialectic, then it is only plausible to embrace and extend revolutions when they actually transpire. People embrace revolutions not only because there is much more to these historical events than simply turmoil and terror but also because, as the great historian E. P. Thompson put it, “stability, no less than revolution, may have its own kind of terror.”]
July 24, 2024
موضوع ناب و جذابی بود ؛ انقلاب به عنوان یک رخداد وسیع همیشه از دیدگاه های سیاسی و جهانی دیده شده اما این کتاب نمود آن را در بطن جامعه و در تمام لایه ها به تصویر میکشد . اینکه در هر قشری و در هر تفکری چگونه آغاز میشود چگونه ادامه مییابد و چه اثراتی را بر جا میگذارد. اینکه انقلاب همیشه به صرف تغییر نیست و در جغرافیایی شاید شبیه جغرافیای خاورمیانه میتواند اصلاح باشد. در پس انقلاب چگونه همه اقشار پی بازخواست مطالبات خود هستند و چه شیوههایی را در پی میگیرند. و در نهایت اینکه چگونه انقلاب حتی در فرای مرزهای ما ، میتواند ما را تحت تاثیر قرار دهد.همه این موارد در این کتاب به وضوح قابل لمس است اما...
به عنوان یک مخاطب عام ، این کتاب دارای مثالهای بیش از حد زیادی برای هر موضوع بود به طوریکه نه تنها خستهکننده مینمود بلکه باعث دور افتادن از اصل موضوع میشد ، تعدد این مثالها تا جایی ادامه داشت که گاها از خواندن بعضی از آنها اجتناب میکردم.
مضاف بر آن ، ارائه اعداد و ارقام بسیار زیاد و غیرضروری و گاها تکراری که شاید فقط برای مراجع آماری و آکادمیک مناسب باشد.
در پایان ، کتاب خوب و کاملا گویایی که شاید به جای سیصد و اندی صفحه میتوانست در صد یا شاید دویست صفحه چاپ شود و باوقارتر به چشم بیاید.
پ.ن: به امید آنکه روزی در خاورمیانه هم بشود آرام زیست...
به عنوان یک مخاطب عام ، این کتاب دارای مثالهای بیش از حد زیادی برای هر موضوع بود به طوریکه نه تنها خستهکننده مینمود بلکه باعث دور افتادن از اصل موضوع میشد ، تعدد این مثالها تا جایی ادامه داشت که گاها از خواندن بعضی از آنها اجتناب میکردم.
مضاف بر آن ، ارائه اعداد و ارقام بسیار زیاد و غیرضروری و گاها تکراری که شاید فقط برای مراجع آماری و آکادمیک مناسب باشد.
در پایان ، کتاب خوب و کاملا گویایی که شاید به جای سیصد و اندی صفحه میتوانست در صد یا شاید دویست صفحه چاپ شود و باوقارتر به چشم بیاید.
پ.ن: به امید آنکه روزی در خاورمیانه هم بشود آرام زیست...
July 30, 2023
A promising take on a worthwhile subject. Unfortunately it’s marred by overgeneralizations, a lack of in-depth engagement with ordinary people involved with the Tunisian and Egyptian revolutions, and negligent editing.
December 14, 2022
This is a book for the academics, although it's approachable enough for anyone interested and willing to tolerate some theory. Well, quite a lot of it, actually. It's still a good look at the everyday lives of ordinary people in exceptional times.
I like Bayat's theoretical framework of the subaltern and its revolutionary potential. Study of revolutions, the discipline that I utilize most in my research, is very focused on state-level transformations and thoroughly ignores the macro- and microlevels - meaning people, basically. It is common to see academics from study of revolutions and related fields say that the so-called Arab Spring uprisings do not count as revolutions because of various reasons, mostly because of the lack of real transformation in state and society. I whole-heartedly disagree, but I won't open that bag of cats now.
Back to the point. Bayat argues that the uprisings did transform the lives of ordinary people in profound ways, and that these ordinary people were vital in the making of the revolutions, if we want to call them such (which I do and will, fight me). He also focuses separately on groups of people that are often completely ignored in academic scholarship: poor people, women, and lgbt people. This is fantastic.
Now, the criticism. Bayat is one of the most prominent scholars in my field and he has decades of experience in this topic. This does not mean he is infallible. He has a tendency to assert his interpretations with no sources or anything to back them up, in a "just trust me bro" way that is available only to scholars of his senior status. I do think there is value in his interpretations - they do come from years of work and specialization, but as said, his interpretations may still be questionable or wrong.
His biggest mistake is so glaring that it almost ruined the book for me, although it also gives me a great opportunity to criticize it and improve on it in my own research, if I ever have the energy to really dive into it again. Bayat states that women make revolutionary movements more peaceful, and this is due to their innate peaceful nature. I cannot for the life of me understand how a mistake that is so elementary found its way into his writing, several times. The topic of women's supposed peacefulness has been researched for decades, and yes, it truly seems to be true that women's presence in revolutionary movements make them more peaceful, but definitely not because some kind of a biological pre-disposition to peace and love. And no I will not provide sources, this is not an academic article, ok fine, see for example Women’s Participation and The Fate Of Nonviolent Campaigns by Erica Chenoweth.
Thus, 3 stars.
I like Bayat's theoretical framework of the subaltern and its revolutionary potential. Study of revolutions, the discipline that I utilize most in my research, is very focused on state-level transformations and thoroughly ignores the macro- and microlevels - meaning people, basically. It is common to see academics from study of revolutions and related fields say that the so-called Arab Spring uprisings do not count as revolutions because of various reasons, mostly because of the lack of real transformation in state and society. I whole-heartedly disagree, but I won't open that bag of cats now.
Back to the point. Bayat argues that the uprisings did transform the lives of ordinary people in profound ways, and that these ordinary people were vital in the making of the revolutions, if we want to call them such (which I do and will, fight me). He also focuses separately on groups of people that are often completely ignored in academic scholarship: poor people, women, and lgbt people. This is fantastic.
Now, the criticism. Bayat is one of the most prominent scholars in my field and he has decades of experience in this topic. This does not mean he is infallible. He has a tendency to assert his interpretations with no sources or anything to back them up, in a "just trust me bro" way that is available only to scholars of his senior status. I do think there is value in his interpretations - they do come from years of work and specialization, but as said, his interpretations may still be questionable or wrong.
His biggest mistake is so glaring that it almost ruined the book for me, although it also gives me a great opportunity to criticize it and improve on it in my own research, if I ever have the energy to really dive into it again. Bayat states that women make revolutionary movements more peaceful, and this is due to their innate peaceful nature. I cannot for the life of me understand how a mistake that is so elementary found its way into his writing, several times. The topic of women's supposed peacefulness has been researched for decades, and yes, it truly seems to be true that women's presence in revolutionary movements make them more peaceful, but definitely not because some kind of a biological pre-disposition to peace and love. And no I will not provide sources, this is not an academic article, ok fine, see for example Women’s Participation and The Fate Of Nonviolent Campaigns by Erica Chenoweth.
Thus, 3 stars.
May 24, 2024
«من دسامبر هستم، ماه انقلاب.... دخترانم را در دنیای دیگری میدیدم، وقتی آنها را در انقلاب دیدم، فهمیدم در حال تجربه یک رویداد عظیم هستم... این تجربه جدید دیدن و زندگی کردن، برای من به معنای انقلاب بود».
سهگانه آصف بیات، زندگی به مثابه سیاست که مردم عادی را در زندگی روزمره آنها بررسی کرده، انقلاب بدون انقلابیون که به قیامهای بزرگ پرداخته و انقلاب را زیستن که حلقه اتصالی بین دو کتاب قبلی است و به دنبال درک بهار عربی از منظر کنش مردمی است که پروژه فکری آصف بیات را تکمیل کرده است.
به نظر میرسد که انقلاب پس از سالها غیاب که در پی جنگ سرد پیش آمد، و در زمانهای که لیبرال دموکراسی درگیر منافع شرکتها و مورد نزاع طبقه ثروتمندان بوده و نتوانسته پاسخگو دغدغههای مردم عادی در مورد ناامنی، طردشدگی و نابرابری باشد، نه فقط در منطقه عرب بلکه در سرتاسر جهان به صحنه سیاسی بازگشته است، اما از دیدگاه بیات، تفکر معمول در مورد انقلاب، رویکردی سیاسی، کلان ساختار، دولت محور و از بالا به پایین است. این رویکرد متعارف بر دولت، نخبگان، ایدئولوژیها و بلوک قدرت در راس، تمرکز دارد و هدفش تعیین موفقیت، شکست یا مسیر انقلابهاست. اگر چه این رویکرد برای فهم انقلابها لازم است اما کافی نیست. او معتقد است باید بفهمیم که انقلاب در بستر جامعه به چه معناست، چگونه در عرصه اجتماعی، در حیات روزمره و در میان مردم انجام میگیرد. بیات مدعی است که مطالعات دانشگاهی انقلاب به ندرت از روزمره و سیاست مردمی صحبت میکنند و کارهای پژوهشی در مورد زندگی روزمره و سیاست کمتر به انقلاب میپردازند، و این کتاب از نظر خود بیات با کندکاو در زیست روزمره در بهار عربی نخستین گام در رفع این گسست تحلیلی میباشد.
بیات در این کتاب به خوبی نشان میدهد که چگونه ناجنبشها در بهار عربی و سایر مناطق از جمله ایران تبدیل به جهان کوچکی از نظم اجتماعی بدیل شدهاند که به نظر میرسد انقلابیون آرزوی رسیدن به آن را دارند، حکمرانی دموکراتیک، سازماندهی غیرسلسله مراتبی، تصمیمگیری جمعی، خودیاری و نوع دوستی و... فضاهای امیدی که در آن مرزهای جنسیتی، طبقاتی و مذهبی همگی محو گشته است.
اگر توماس هابز ترس را ابزار قدرت حاکم برای حکومت میدانست در انقلابهای عربی این ترس از بین رفت،و رخدادی پدید آمد که در آن مردم امور را به روشهایی بدیع میبینند و احساس میکنند و آیندهای متفاوت را تصور میکنند،حتی اگر چه در سطوح بالای جامعه تغییر چندانی صورت نگرفته باشد اما در پایینترین سطوح جامعه، در مزارع، خانوادهها، اجتماعات، مدارس، رسانهها و شهرها برخی نگرشها عمیقأ ریشهدار تغییر کردند،هنجارها زیر سوال رفتن و سلسله مراتب به چالش کشیده شدند.
انقلاب ها از نظر بیات نوعی رهاسازی کاتارتیک است؛ راهی برای بازیابی کرامت، اعمال قدرت زدودن لکههای تحقیر روزمره.
سهگانه آصف بیات، زندگی به مثابه سیاست که مردم عادی را در زندگی روزمره آنها بررسی کرده، انقلاب بدون انقلابیون که به قیامهای بزرگ پرداخته و انقلاب را زیستن که حلقه اتصالی بین دو کتاب قبلی است و به دنبال درک بهار عربی از منظر کنش مردمی است که پروژه فکری آصف بیات را تکمیل کرده است.
به نظر میرسد که انقلاب پس از سالها غیاب که در پی جنگ سرد پیش آمد، و در زمانهای که لیبرال دموکراسی درگیر منافع شرکتها و مورد نزاع طبقه ثروتمندان بوده و نتوانسته پاسخگو دغدغههای مردم عادی در مورد ناامنی، طردشدگی و نابرابری باشد، نه فقط در منطقه عرب بلکه در سرتاسر جهان به صحنه سیاسی بازگشته است، اما از دیدگاه بیات، تفکر معمول در مورد انقلاب، رویکردی سیاسی، کلان ساختار، دولت محور و از بالا به پایین است. این رویکرد متعارف بر دولت، نخبگان، ایدئولوژیها و بلوک قدرت در راس، تمرکز دارد و هدفش تعیین موفقیت، شکست یا مسیر انقلابهاست. اگر چه این رویکرد برای فهم انقلابها لازم است اما کافی نیست. او معتقد است باید بفهمیم که انقلاب در بستر جامعه به چه معناست، چگونه در عرصه اجتماعی، در حیات روزمره و در میان مردم انجام میگیرد. بیات مدعی است که مطالعات دانشگاهی انقلاب به ندرت از روزمره و سیاست مردمی صحبت میکنند و کارهای پژوهشی در مورد زندگی روزمره و سیاست کمتر به انقلاب میپردازند، و این کتاب از نظر خود بیات با کندکاو در زیست روزمره در بهار عربی نخستین گام در رفع این گسست تحلیلی میباشد.
بیات در این کتاب به خوبی نشان میدهد که چگونه ناجنبشها در بهار عربی و سایر مناطق از جمله ایران تبدیل به جهان کوچکی از نظم اجتماعی بدیل شدهاند که به نظر میرسد انقلابیون آرزوی رسیدن به آن را دارند، حکمرانی دموکراتیک، سازماندهی غیرسلسله مراتبی، تصمیمگیری جمعی، خودیاری و نوع دوستی و... فضاهای امیدی که در آن مرزهای جنسیتی، طبقاتی و مذهبی همگی محو گشته است.
اگر توماس هابز ترس را ابزار قدرت حاکم برای حکومت میدانست در انقلابهای عربی این ترس از بین رفت،و رخدادی پدید آمد که در آن مردم امور را به روشهایی بدیع میبینند و احساس میکنند و آیندهای متفاوت را تصور میکنند،حتی اگر چه در سطوح بالای جامعه تغییر چندانی صورت نگرفته باشد اما در پایینترین سطوح جامعه، در مزارع، خانوادهها، اجتماعات، مدارس، رسانهها و شهرها برخی نگرشها عمیقأ ریشهدار تغییر کردند،هنجارها زیر سوال رفتن و سلسله مراتب به چالش کشیده شدند.
انقلاب ها از نظر بیات نوعی رهاسازی کاتارتیک است؛ راهی برای بازیابی کرامت، اعمال قدرت زدودن لکههای تحقیر روزمره.
January 13, 2026
This semester’s introductory course included many readings on the relationship between everyday life and politics, many of which cited the work of Asef Bayat. That prompted me to read this book in full. Having taught for many years at the American University in Cairo, Bayat brings a grounded and long-term perspective on Egyptian social movements. In this volume, he also offers comparisons with Tunisia, which he presents as a relatively more successful case. Yet, despite important differences, neither country managed to resolve the underlying socioeconomic structural problems exposed in 2011—perhaps an indication that expectations placed on the uprisings were unrealistically high. In this sense, despite repeated changes in political leadership, the so-called thawra appears to have ultimately failed.
Bayat’s central contribution lies in his bottom-up approach. By focusing on the everyday lives of the poor, women, and youth, he traces how participation in the thawra reshaped their ideas, practices, and forms of agency. At the level of subjectivity and social behavior, these transformations can plausibly be described as “revolutionary.” However, my recent travels in Egypt made it difficult to observe a sustained continuation of these changes in everyday life, raising questions about their durability beyond the moment of uprising.
The book is especially valuable in enriching the empirical detail of 2011, particularly in its discussion of informal settlements and marginalized urban spaces. While I largely agree with Bayat’s overall assessment of the thawra, the book was ultimately less intellectually stimulating than I had anticipated. I look forward to reading his work on post-Islamism next, as this concept—central to his broader scholarship—is only marginally developed here.
Bayat’s central contribution lies in his bottom-up approach. By focusing on the everyday lives of the poor, women, and youth, he traces how participation in the thawra reshaped their ideas, practices, and forms of agency. At the level of subjectivity and social behavior, these transformations can plausibly be described as “revolutionary.” However, my recent travels in Egypt made it difficult to observe a sustained continuation of these changes in everyday life, raising questions about their durability beyond the moment of uprising.
The book is especially valuable in enriching the empirical detail of 2011, particularly in its discussion of informal settlements and marginalized urban spaces. While I largely agree with Bayat’s overall assessment of the thawra, the book was ultimately less intellectually stimulating than I had anticipated. I look forward to reading his work on post-Islamism next, as this concept—central to his broader scholarship—is only marginally developed here.
August 24, 2023
Revolutionary Life: The Everyday of the Arab Spring" by Asef Bayat offers a refreshing and insightful take on the Arab Spring uprisings. Bayat shifts the focus from grand political narratives to the everyday experiences of ordinary individuals. He introduces the concept of "quiet encroachment," capturing the subtle ways people sought to improve their lives amid political turmoil. The book showcases how citizens transformed public spaces, employed new social practices, and embraced alternative forms of activism beyond traditional protests.
Bayat's emphasis on youth and social media's role highlights the modern dynamics of activism. His concept of "refolution" challenges conventional views of revolution, acknowledging movements that aimed for both reform and change. By examining case studies across different Arab Spring countries, the book captures the nuances of each context.
Critically engaging with Bayat's ideas and understanding the implications of "quiet encroachment" enriches our understanding of how people navigate uncertainty. This book offers a unique lens to comprehend the complex and multifaceted nature of social and political change during the Arab Spring, making it a valuable read for anyone interested in the intersections of everyday life and revolutionary movements.
Bayat's emphasis on youth and social media's role highlights the modern dynamics of activism. His concept of "refolution" challenges conventional views of revolution, acknowledging movements that aimed for both reform and change. By examining case studies across different Arab Spring countries, the book captures the nuances of each context.
Critically engaging with Bayat's ideas and understanding the implications of "quiet encroachment" enriches our understanding of how people navigate uncertainty. This book offers a unique lens to comprehend the complex and multifaceted nature of social and political change during the Arab Spring, making it a valuable read for anyone interested in the intersections of everyday life and revolutionary movements.
August 10, 2024
انقلاب را زیستن
ترجمهی شیرین کریمی
نشر بیدگل
انقلاب تونس یک آزادی سیاسی نبود، آزادی ذهن بود. یعنی رهایی از ترس، صحبت کردن درباره چیزهای تابو، درباره سیاست، مذهب یا همجنسگرایی.
آصف بیات میگوید انقلابها بیشتر از نظر تغییر در طبقهی حاکم و سیستمهای سیاسی و اقتصادی بررسی می شوند در حالی که پژوهشگران اغلب از بررسی زندگی روزمره مردم در مسیر جنبش، انقلاب و پس از آن غافل میمانند. انقلاب را زیستن تلاشیست برای پر کردن جای خالی این مسئله در جریان بهارعربی مخصوصا با تمرکز روی انقلاب تونس و مصر.
در این کتاب توضیحاتی درباره نحوهی شکل گیری جنبشها و ناجنبشها، نحوه شبکه سازی جوانان، تاثیر فرودستان، کارگران، زنان، اقلیتها میدهد. در آخر نشان میدهد برخلاف آنکه تصور می شود انقلاب های عربی ناکام ماندهاند، تاثیر زیادی در زندگی روزمره مردم گذاشتهاند که میتواند پایدار باشد و همراه خود تغییرات دیگری به ارمغان بیاورد.
پرسش اصلی، همان طور که اغلب مطرح میشود این نیست که چرا اکنون هیچ رهبر کاریزماتیکی مثل رهبران جنبشهای گذشته وجود ندارد، پرسش اصلی این است که چرا این رهبران پیرو ندارند؟
این کتاب برای بررسی جنبشهای منطقه، نحوه عملکردشان، دلایل ناکامیشان و نقاط قوت و ضعفشان به کار میآید. همچنین میتواند به تحلیل جنبش #زن_زندگی_آزادی کمک کند.
ترجمهی شیرین کریمی
نشر بیدگل
انقلاب تونس یک آزادی سیاسی نبود، آزادی ذهن بود. یعنی رهایی از ترس، صحبت کردن درباره چیزهای تابو، درباره سیاست، مذهب یا همجنسگرایی.
آصف بیات میگوید انقلابها بیشتر از نظر تغییر در طبقهی حاکم و سیستمهای سیاسی و اقتصادی بررسی می شوند در حالی که پژوهشگران اغلب از بررسی زندگی روزمره مردم در مسیر جنبش، انقلاب و پس از آن غافل میمانند. انقلاب را زیستن تلاشیست برای پر کردن جای خالی این مسئله در جریان بهارعربی مخصوصا با تمرکز روی انقلاب تونس و مصر.
در این کتاب توضیحاتی درباره نحوهی شکل گیری جنبشها و ناجنبشها، نحوه شبکه سازی جوانان، تاثیر فرودستان، کارگران، زنان، اقلیتها میدهد. در آخر نشان میدهد برخلاف آنکه تصور می شود انقلاب های عربی ناکام ماندهاند، تاثیر زیادی در زندگی روزمره مردم گذاشتهاند که میتواند پایدار باشد و همراه خود تغییرات دیگری به ارمغان بیاورد.
پرسش اصلی، همان طور که اغلب مطرح میشود این نیست که چرا اکنون هیچ رهبر کاریزماتیکی مثل رهبران جنبشهای گذشته وجود ندارد، پرسش اصلی این است که چرا این رهبران پیرو ندارند؟
این کتاب برای بررسی جنبشهای منطقه، نحوه عملکردشان، دلایل ناکامیشان و نقاط قوت و ضعفشان به کار میآید. همچنین میتواند به تحلیل جنبش #زن_زندگی_آزادی کمک کند.
July 20, 2025
آصف بیات تاکيد میکند که فهم انقلابها تنها با رویکردهای نظری کلاسیک ممکن نیست. باید دید انقلاب در زندگی روزمره مردم چه معنا و نمودهایی پیدا میکند و چگونه در بستر اجتماعی جاری میشود. به باور نویسنده، پژوهشهای دانشگاهی اغلب به انقلابها بهصورت انتزاعی نگاه میکنند و کمتر به سیاست مردمی و تجربه زیسته روزانه میپردازند، در حالی که تحقیقات درباره زندگی روزمره نیز معمولا از مسئله انقلاب غافل میمانند. کتاب انقلاب را زیستن از نظر بیات تلاشی است برای پر کردن این خلا. او با بررسی تجربه زیستی مردم در بهار عربی، نخستین گام را برای پیوند دادن این دو حوزه برداشته است.
نویسنده نشان میدهد که چگونه "ناجنبشها" در جریان بهار عربی (و حتی در ایران) توانستهاند فضاهایی کوچک از نظم اجتماعی متفاوت خلق کنند؛ فضاهایی که بسیاری از آرمانهای انقلابی را در خود دارند مثل حکمرانی دموکراتیک، تصمیمگیری جمعی، سازماندهی غیرسلسله مراتبی و همبستگی. اینها همان "فضاهای امید" هستند.
نویسنده نشان میدهد که چگونه "ناجنبشها" در جریان بهار عربی (و حتی در ایران) توانستهاند فضاهایی کوچک از نظم اجتماعی متفاوت خلق کنند؛ فضاهایی که بسیاری از آرمانهای انقلابی را در خود دارند مثل حکمرانی دموکراتیک، تصمیمگیری جمعی، سازماندهی غیرسلسله مراتبی و همبستگی. اینها همان "فضاهای امید" هستند.
December 21, 2022
More like 3.5 stars
April 14, 2023
I didn't hate this, it wasn't as rough to read as some of the other books in this class.
Want to read
December 31, 20242021
Displaying 1 - 13 of 13 reviews