سوفی اسم مستعار است، او هنوز از داعش میترسد. زنی فرانسوی -کامرونی که پسر چهار سالهاش را بغل کرد و همسر فرانسویاش را ترک کرد و از مرز ترکیه راهی سوریه شد و به سراب داعش پیوست. سوفی یکی از صدها زن اروپایی است که سر از رقه درآورد و برخلاف بسیاری از آنها موفق شد زنده برگردد. سوفی پس از بازگشت به فرانسه، به جرم کودکربایی و همکاری با تروریستها محاکمه شد؛ اما او رازهای بسیاری را از وضعیت زنانی که در اردوگاه داعش اسیر و گرفتارند افشا کرده است.
Hay un par de detalles que no cuadran, en su narrativa se nota que más intenta excusarse de sus actitudes previas que admitir sus errores y evitar que otros lo hagan. Me ha gustado la historia, pero me hubiera gustado que su autora por lo menos una vez reconociera hechos que resultan la mar de obvios al lector. En toda la lectura niega haber sido radicalizada y insiste en que huyó con su hijo de 4 años sin saber exactamente que era el ISIS (en serio que te marchas para una nación en guerra con tu pequeño sin saber nada, tan solo porque 3 amiguitos te han invitado???). Cuando ya no hay más como excusarse la autora intenta alegar una depresión, y culpa la enfermedad por su decisión absurda.
Dei 4 estrelas porque acredito que o livro deveria ter mais detalhes e ser mais extenso. Na versão em português da editora BestSeller, são apenas 159 páginas que oferecem um bom olhar sobre tudo que Sophie e Hugo passaram, mas deixa lacunas irreparáveis na história.
O livro é muito raso. O tempo todo parece que você está lendo a sinopse do livro, uma vez que não há aprofundamento em nenhuma das questões trazidas à tona pela autora. Por esse motivo, existem reviews aqui chamando o livro de fanfic, de pouca credibilidade ou até mesmo contestando a autora, no sentido de “como alguém pode cair nisso”.
Pois bem, eu não duvido em nada da autora, não achei com cara de fanfic e acredito sim que as pessoas podem entrar nessa até mesmo sem perceber. A lavagem cerebral é real. No caso do livro, é mais possível ainda tendo em vista que a autora relata sua depressão - assunto sobre o qual a autora mais se aprofunda, por sinal.
Acho que o livro tinha potencial, mas faltou profundidade. Explorar mais a depressão e fragilidade/vulnerabilidade, o aliciamento, o trabalho no Hospital do EI e depois sua estadia na madafa, traria mais credibilidade ao livro e clareza ao leitor.
O assunto é interessantíssimo. Sem dúvidas a autora sofreu e viu muita coisa, mas deixou a desejar um pouco. Como introdução ao tema do Estado Islâmico, é um bom livro. Mas não se pode tirar mais conclusões do que isso.
Niet zonder mijn zoon’ van Sophie Kasiki begint met een spannende vlucht op de motor vanuit Raqqa naar Turkije, een vlucht die James Bond niet zou misstaan. Sophie is echter geen Bond-girl en dit is geen fictie. In dit waargebeurde verhaal is Sophie eerder een misleide ziel met een rugzakje vol psychische problemen.
Sophie Kasiki is maatschappelijk werkster in een voorstad van Parijs. Drie jongens die tot haar cliëntenkring behoren vertrekken onverwacht naar Syrië. Hun familie blijft in wanhoop achter. Eenmaal daar nemen zij contact met haar op. Sophie hoopt ze aanvankelijk te overreden om terug te keren naar Frankrijk . Het tegenovergestelde zal gebeuren. Lijdend aan een depressie en zoekend naar de zin van haar leven laat Sophie zich overtuigen door hun politieke betogen. Na slechts enkele maanden neemt ze de ongelofelijke beslissing om naar Raqqa, de hoofdstad van de Islamitische Staat te vertrekken. Ze neemt haar zoontje van vier mee. Daar aangekomen dringt de realiteit langzaam tot haar door. IS is een bezettingsleger en de oorspronkelijke Syrische bewoners bibberen van angst. De drie kwajongens die zij kende zijn nu fanatieke en gevaarlijke jihadisten die haar afzonderen en opsluiten. In een land waar vrouwen niet eens het recht hebben om zonder wettelijke beschermer over straat te lopen, trotseert Sophie alle gevaren om haar zoon te redden en naar huis terug te keren.
De snelle en spannende start staat jammer genoeg op zich. Wanneer Sophie terugblikt en ons vertelt hoe het allemaal begon, verliest het verhaal vaart. Bovendien vertelt ze haar verhaal op een wat afstandelijke manier, waardoor je je als lezer minder betrokken voelt. Je vraagt je af wat er met haar aan de hand is en waarom ze dit boek schrijft. Het is dan ook voornamelijk nieuwsgierigheid die je geboeid houdt.
Gaandeweg merk je dat haar afstandelijke vertelstijl overeenkomt met haar persoonlijkheid. Ze lijdt sinds haar kindertijd aan depressies en sluit al haar geliefden buiten. En zo houdt ze met haar afstandelijkheid ook de lezer op afstand. Ook haar man en omgeving zagen door haar teruggetrokkenheid niet hoe slecht ze eraan toe was. Terwijl ze juist hulp en aandacht nodig had. Wanneer ze besluit te vluchten veranderen we van verteller. Nu is haar man aan de beurt. Zíjn emoties zijn vergeleken met Sophie ruimschoots aanwezig. De tranen springen je in de ogen bij de liefde en het verdriet dat over je heen wordt gegoten. Je leeft helemaal met hem mee. Het is mooi dat de vertelstijl zo goed het verschil in de karakters van de personages weergeeft.
Een gevalletje radicalisering?
Is dit nu een boek dat ons een antwoord geeft op de vraag waarom IS zo aantrekkelijk is? Het antwoord ligt in het midden. Aan de ene kant krijg je een klein beetje zicht op de manipulaties van IS om rekruten te werven. Aan de andere kant gaat het bij Sophie niet om een gevalletje radicalisering. Het gevoel van leegte en zinloosheid die ze als gevolg van haar depressie ervaart, maken haar een makkelijk slachtoffer voor de manipulaties van IS. Ze is eigenlijk op zoek naar hulp. Tijdens het lezen komen dan ook steeds meer vragen bij je op. Waarom? Hoe heeft het kunnen gebeuren? Hoe kan het dat ze niet weet waar ze naartoe gaat?
Grotendeels zal de lezer deze antwoorden zelf moeten invullen. Sophie besluit haar verhaal met een dankwoord aan degenen die beseffen dat depressie geen keuze is maar een verschrikkelijke ziekte. Daar moeten we het dan mee doen.
First: Good that the author immediately understood upon arrival that she wanted no part of The Islamic State. Glad she got out with her son alive and well.
But it is hard to believe that someone can be as mindboggingly stupid/ignorant/naive/blind and deaf (or a mix of some, or all of the above) as she explains. Depression... alright. But to go and join ISIS, believing you can go there for one month «to help», and that you as a woman will keep your independence, and that the three young men she calls «her little boys» aren’t aiding the most psychotic, delusional, slavery-rape-murder «state» the world has seen in a while - while in her thirties???
Let us say she really was that dumb. Then out of dumb luck the right people loved her enough to help her out, managing 30 000 euros in 24 hours. Good for her. Still hard to feel as sorry for her as she feels for herself when she gets a few months in jail upon return to France. I’m sure the French authorities could have handled things better, but I really couldn’t be bothered with the author at this point.
And Let’s say - far more likely after all - that she isn’t quite as stupid as she lets on, that she had at least the slightest clue what ISIS was about. It was hard to miss. This was after the burning-the-jordanian-soldier-in-a-cage business and thus way after everyone knew about the Yazidi genocide, slaving, sex exploits, terrorism (in France not least) and general murderousness. A 30+ woman should perhaps at least have heard of it.
Either stupid as a brick or playing everyone else for being stupid as a brick. Good story, but I would like to hear herself at least adress the question about how the f she could have been so Damn stupid, without only saying «depression» and that’s it and that’s that. Or for her to reflect on ISIS’ victims. How she feels about them.
A história real gira em torno da personagem principal, Sophie Kasiki, uma mulher nascida em 1981, em Kinshasa, no Congo. Desde a infância, Sophie nutria uma grande admiração por sua mãe, e sua morte deixou um vazio em sua vida, fazendo-a carregar uma dor profunda em seu coração. No entanto, gradualmente, ela começou a reconstruir sua vida, principalmente com o apoio de sua irmã. Após se estabelecer na França, Sophie decidiu seguir os passos de sua mãe e se dedicar aos estudos, formando-se como educadora social. Seu primeiro emprego foi em um centro social, onde ela sentia a necessidade de ajudar os outros, assim como sua mãe havia feito. Foi nesse período que ela conheceu Julien, seu marido, com quem teve um filho chamado Hugo. Apesar de aparentemente ter uma vida estável, Sophie enfrentava uma fase de questionamentos pessoais e sentia que algo estava faltando para dar sentido à sua existência. O desânimo e o vazio tomaram conta dela, especialmente porque ela já havia lutado contra a depressão anteriormente. A melancolia e a tristeza voltaram com força nesse momento. Foi nesse contexto de incertezas e busca por significado que Sophie acabou sendo influenciada a fazer uma viagem, que a levou até o Estado Islâmico, levando consigo seu filho. Ao meu ver, ela partiu com a esperança de contribuir de alguma forma para um mundo melhor. Além disso, buscava realizar-se pessoalmente, mesmo sem saber exatamente o que encontraria. Decidiu arriscar, sentindo que não tinha nada a perder diante da vida monótona que levava na França. Seu desejo era fazer sua parte, semear o bem, ajudar as pessoas. No entanto, ela sentia que não conseguia fazer isso em seu trabalho anterior, onde não encontrava estímulo, ânimo ou esperança de que sua vida fizesse diferença no mundo. Era necessário mudar essa situação, fazer algo tanto por si mesma quanto pelos outros. Melhores trechos: "...Dificilmente se percebe a depressão em uma criança. Faltavam-me as palavras certas para me expressar, e minha irmã não dispunha do conhecimento necessário para me compreender. Concentrava-se nos sinais externos, preocupando-se quando eu não comia, me mandando para a cama no horário, não tarde demais, e deixando a luz do meu quarto acesa a noite inteira, pois eu tinha medo... A depressão revirava minhas percepções. Minha sensação era a de viver em uma bolha, protegida, me afastando do mundo sem que ninguém percebesse. Guardo esse segredo, cada vez mais precioso: agora me comunico diariamente com meninos que fugiram para um país em guerra... Um belo sol de inverno brilhava em Raca, com todas aquelas mulheres de preto, aqueles combatentes na expectativa de batalhas e aqueles sírios confinados. O que eu fazia ali?... Para os muçulmanos, a menstruação é impura. A mulher menstruada não pode rezar, nem tocar no Corão, nem ter relações sexuais. Os três rapazes ficaram visivelmente sem graça. Conversaram rapidamente entre si... Oum Adam indicou um quarto no primeiro andar, onde Hugo e eu ficaríamos alojados. Eram uns dez metros quadrados, com banheiro e chuveiro incorporados, como uma cela. A limpeza era precária, pedi uma vassoura. Mesmo achando que poderia fugir no dia seguinte, não me imaginava dormindo com meu filho em um lugar tão sujo. A francesa trouxe para mim um cobertor lavado, uma esponja, produtos de limpeza e comecei a trabalhar. Fiquei mais calma esfregando. A tarefa mecânica e familiar me ajudava a pensar em outras coisas. Era como se estivesse em casa fazendo faxina. Poderia estar em qualquer lugar... As pessoas passavam à minha volta. O evento prosseguia. Olhava o público: eram, principalmente, famílias brancas, francesinhos como eu, dos quais não era difícil adivinhar o drama. Fosse uma irmã, um irmão, um filho, todos ali tinham alguém que inexplicavelmente enlouquecera e partira, querendo espalhar morte e destruição por conta de uma organização terrorista. Em todos aqueles rostos preocupados e atentos, eu via a mesma coisa: a não compreensão... Como falar de livre-arbítrio quando se tratava de alguém que sofrera uma lavagem cerebral por técnicas de propaganda eficazes e várias vezes comprovadas?... Meu coração será para sempre grato aos que nos ajudaram na Síria, na Turquia e na França a recuperar a liberdade. Gostaria igualmente de agradecer a minha família e a muitos dos nossos conhecidos, que formaram em torno de nós um escudo humano indestrutível que me salvou, estando meu estado psicológico no ponto mais baixo. Agradeço àqueles que sabem que a depressão não é uma escolha, um modo de vida ou uma fraqueza moral: é uma doença terrível..."
1.5⭐️ Wiem, że nie powinno się oceniać czyichś przeżyć ale z tak głupią historią to się dawno nie spotkałam. Autorka opisuje swoje własne przeżycia jak omotana depresją i z brakiem poczucia sensu w życiu i szczęścia z tegoż życia postanawia znaleźć sens życia 😃 W poszukiwaniu sensu życia, z własnego nieprzymuszonego wyboru, postanawia udać się do Syrii, w centrum Państwa Islamskiego. Szukając tam sensu życia podkreślam! Bierze swojego czteroletniego syna i uspokojona przez trzech szemranych typów, że przecież w Rakce wcale nie jest niebezpiecznie. Że będzie miała pełen komfort, bezpieczeństwo i wolność. Och jakaż niespodzianka dla tej kobiety gdy okazuje się to nieprawdą 🤯🤯 Aha, jeszcze okłamuje bliskich że jedzie do Turcji pomagać w sierocińcu. Tak żeby na bank nikt nie wiedział gdzie ona jest. Kobieta ogarnia, że chyba nie znajdzie sensu życia wśród ISIS i postanawia wrócić do Francji. Ale jak można się spodziewać nie jest to takie proste. I tu znowu zaskoczenie 🤯 Baba po prostu była durna, sorry za wyrażenie. Tak narażać czteroletniego syna. Durna, naiwna i głupia. W 2014, czyli w czasie kiedy ona postanowiła szukać sensu w życiu, poczynania ISIS były nagłośnione na całym świecie. Serio, 5 minutowe przejrzenie artykułów żeby ogarnąć, że Syria nie jest miejscem gdzie człowiek powinien szukać sensu życia.
Aha i zdziwienie że po powrocie do Francji zgarnęli ją jako potencjalna terrorystke, no bo pojechała tam z własnej woli, i skazali za uprowadzenie syna. UWAGA: tu znowu był SZOK no bo jak to.
Niestety wielu ludzi na świecie cierpi na depresji. Na szczęście nie wyjeżdżają masowo do Syrii w poszukiwaniu sensu życia.
Ciężko współczuć komuś, kto swoją głupotą sprowadził na siebie i swoich bliskich strach i bezpośrednie zagrożenie życia. Nie czytajcie tego.
در شب داعش نوشته سوفي كاسيكي ترجمه ويدا سامعي روايت واقعي از بخشي كوتاه ولي پرتلاطم از زندگي زني كامروني كه در فرانسه رشد كرده و به دليل كمبودهاي عاطفي و افسردگي به همراه پسر ٤ ساله اش به رقه مركز خلافت اسلامي داعش مي رود. هر چند سوفي روايت چندان دقيقي از داعش ارائه نميكند اما حضور او در زمان اوج سلطه داعش در كنار مجاهدانش شايان توجه است. داعش كابوس آغاز قرن ٢١ درسهاي بسياري براي جهان امروز داشته و دارد. حكومتي خودخوانده كه با خشن ترين و ظالمانه ترين شكل سلطه بر محدوده خويش حكمراني كرد و صفحاتي خونين و سياه را براي هميشه بر تاريخ نقش زد نكنه جالب اينجاست كه به واسطه تبليغات داعش و همينطور بغض فروخوده خبلي از مردمان كشورهاي مرفه نشين از سراسر دنيا به داعش پيوستند و در خدمت اين غول سياه افراطي قرار گرفتند. داعش برگ سياهي است كه درسهاي فراواني براي نسلهاي آينده دارد كه اگر بشر بياموزد و تكرار نكند، مي توان به آينده بسيار اميدوار بود
O livro narra a jornada real de Sophie e do seu filho, Hugo, durante a ida e a subsequente fuga de Raca, na Síria. A protagonista é persuadida a unir-se ao Estado Islâmico por três homens — Idriss, Souleymane e Mohamed — que conheceu ainda na infância, num centro de apoio social na França. Filhos de imigrantes, estes jovens foram radicalizados e mudaram-se para a Síria. Inicialmente, Sophie repudia a visão extremista que eles adotam do Islã, mas, através de uma aproximação emocional constante, acaba por ser convencida a juntar-se a eles. Ela parte com o filho, dizendo ao marido que viajaria para a Turquia em trabalho voluntário, quando, na verdade, planejava entrar em território do EI. O choque de realidade é imediato: ao perceber que a "vida ideal" em Raca era uma mentira e que se tornara, efetivamente, uma prisioneira, Sophie passa o restante da obra a tentar escapar.
«Ut av mørket, fangenskapet og flukten» som den heter på norsk, er veldig interessant fordi den gir innblikk i en annen måte å havne i Syria på enn jeg tidligere har lest om. Igjen er jeg usikker på om deler av historien er sann, eller skrevet for sympati/renvaskelse. Kvinnen viser null forståelse for at franske myndigheter tiltaler henne når hun kommer tilbake fra Syria etter å ha tatt med seg et lite barn dit. Ansvarsfraskrivelsen gjør meg irritert og viser mangel på refleksjon rundt situasjonen hun har satt seg i, som preget deler av boken i veldig stor grad for meg.
Confesso que demorei pra ler esse livro por puro preconceito. Por mais que tentasse, não conseguia não julgar Sophie. Tentava entender o que se passava na cabeça dela para ir para um território em guerra arrastando o próprio filho, confiando apenas nas palavras de garotos. Minha empatia foi restaurada ao buscar entender que ela era uma mulher com depressão e vítima de um aliciamento do jovens que ela tanto achava conhecer. Ela realmente acreditava que conseguiria acalmar sua alma ajudando as pessoas em Raca. Essa é uma história triste e crua, que nos desperta um misto de sentimentos.
Very quick and interesting read. One question though. What was the point of her not eating? I doubt "the little ones" cared that much, and it only made her weak. I tought that was unnecessary. And, I mean, taking your four years old child to Sirya is a very irresponsible thing to do, no matter your struggles. I think her husband took the whole thing better, than a lot of people would. The book was an interesting insight into a religion and country I don't know much about.
نشر برج مطالعه این کتاب را به شما پیشنهاد میدهد چرا که:
روایتی کمنظیر از زندگی گروهکهای جهادی در رقه به دست میدهد چرا و چگونگی پیوستن غربیها به حکومت اسلامی داعش را تصویر میکند زاویهی دید دقیقی دارد برای بررسی ذهن یکی از فریبخوردگان و بررسی روانشناسانهی خلقوخوی آنها به خوبی از از فن تغییر راوی جهت تدقیق در روایت اصلی استفاده کرده است
leitura tensa,mas um relato bastante vivido da "Sophie" e pensar que quantas mais "Sophies" foram ludibriadas dessa forma e ainda estão lá? ou já partiram por conta de promessas irreais? que um dia esse reino de terror possa acabar,e as pessoas que lá estão presas,possam retomar a sua liberdade em local de origem
Muito fraco. A história é muito interessante. Como uma pessoa pode sair da França para a Síria para se envolver com o Estado Islâmico? Achei que o livro responderia essa pergunta, mas a autora prefere dar respostas vagas, sem nem sequer se aprofundar nessas questões, com um discurso que parece pronto. Teria tudo para ser uma excelente leitura, mas faltou muito...
Un libro che mi ha sorpresa una storia totalmente pazza. Devo dire che ho empatizzato molto con la protagonista e tutta la situazione in Siria riguardo il terrorismo e più volte mi si è sciolto il cuore di fronte a certe testimonianze. Complessivamente un bel libro molto interessante, una storia di repressione molto attuale.
Mõtlemapanev lugu. Kui vähe on vaja et sattuda fanaatikute küüsi. Nagu enamik selle sarja lugusid, siis kahjuks kehvalt kirjutatud. Ja tõlkijale teadmiseks, et "morjendama" tähendab eesti keeles- ei lähe korda.
Bogen irriterede mig næsten fra starten. Denne kvinde er simpelthen ikke klog nok. Men samtidig er den et kik ind i isis, i en deprimeret hjernes logik og i Frankrigs integrasionsystem. Så den ender alligevel på 3 stjerner.
Por ser um livro autoral eu esperava mais detalhes sobre como ela foi influenciada para viajar para a Síria, o que ela sentia, como foi a volta, quais sentimentos ela tinha. Achei que a história foi rápida e superficial para um assunto tão interessante. De qualquer forma vale a leitura.