Κάποτε ένας μεγαλόσχημος άρχοντας που 'χε χίλιες δυο φρεγάτες και δεν χώνευε τις γάτες κατέστρωσε ένα σχέδιο εξαφάνισής τους. Και σχεδόν τα κατάφερε. Πρώτα εξολόθρευσε τις μαύρες γάτες κι έπειτα όλες τις άλλες, κάνοντας τον κόσμο να πιστέψει πως έχουν το κακό μέσα τους. Λίγες μόνο σώθηκαν, που τις μάζεψαν και τις έκρυψαν πονόψυχοι άνθρωποι. Και τότε ο τόπος γέμισε ποντίκια και ψύλλους και ψείρες και μαμούνια, που κατέστρεψαν τις σοδειές και τα υπάρχοντα. Κι έπειτα τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Ξέσπασε μεγάλο κακό, γιατί κανείς δεν πίστευε τότε ότι όλα τα πλάσματα της γης αλληλεξαρτώνται. Μήτε φανταζόταν ότι αν λείψει το ένα, κάποιο άλλο θα θεριέψει και θα σκορπίσει καταστροφή. Όταν η στρίγγλα Μαγγούφω, που οι γάτες την έλεγαν πανούκλα, πήρε την εξουσία με το κοφτερό της δρεπάνι και τους φαρμακερούς της ψύλλους, ξέσπασε πανδημία. Ποιος, άραγε, μπορούσε να σώσει τους ανθρώπους, που άρχισαν να πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον; Την ιστορία της Γεωργίας Γαλανοπούλου «Όταν οι γάτες ακούν τη βροχή» αφηγείται στα παιδιά από 7 ετών ένας γάτος, ο Ρωμαίος, που ήταν αδέσποτος, μα πια δεν είναι, μια μέρα κρύα και βροχερή. Και παρότι είναι γέννημα φαντασίας, ξεσκεπάζει πραγματικά γεγονότα-τις δεισιδαιμονίες που οδήγησαν στην εξολόθρευση των γατών και την πανδημία της πανώλης- από την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.