Հովիկ Աֆյանի <<Չաստվածաշունչ>> ժողովածուն ներառում է հեղինակի վերջին տարիներին գրված պատմվածքները, որոնց թեման մեր կյանքն է իր բազմազան, ինչ-որ տեղ անակնկալ, ողբերգական, բայց միշտ հետաքրքիր և ուսանելի դրվագներով։
Ծնվել է 1983 թվականի հուլիսի 29-ին՝ Աբովյան քաղաքում: Ապրում է Երևանում: Ո՛չ կապուտաչյա է, ո՛չ խարտյաշ, ո՛չ էլ Գրողների միության անդամ: Գրում է: Հաճախ՝ գրիչով: Սիրում է: Օրինակ Երևան քաղաքն ու Ատլանտյան օվկիանոսը /հատկապես պորտուգալական ափը/: Չի սիրում կատուներին: Աֆյանի «Մի գավաթ ռոմ» պատմվածքն 2013 թ. ընդգրկվել է «Lավագույն արձակ» մրցանակաբաշխության եզրափակիչ փուլում, իսկ «Մարդերեն չխոսող աղջիկը» պատմվածքն արժանացել է «Գրանիշի» 2020 թ. «Լավագույն արձակ» մրցանակին։ «Միս ուտողները» և «Չաստվածաշունչ» պատմվածքների ժողովածուի, «Կարմիր», «Քաղցր կյանք», «Ժողովրդի հայրերը» վեպերի հեղինակն է։ 2021 թվականին «Կարմիր» վեպը ներկայացրել է Հայաստանը TCK Publishing-ի կազմակերպած միջազգային մրցույթում և ճանաչվել է «Տարվա լավագույն գեղարվեստական գիրք»։ Բացի այդ, վեպն ընդգրկվել է Եվրոպայի միության գրականության մրցանակի կարճ ցանկում։ Հովիկ Աֆյանը 2021թ. օգոստոսի 1-ին արժանացել է Գրքի երևանյան 4-րդ փառատոնի /Yerevanbookfest/ առաջին մրցանակին։ Պարգևատրվել է «Եղիշե Չարենց» հուշամեդալով։ 2022 թ. հոկտեմբերի 5-ին պարգևատրվել է «Ստեփան Ալաջաջյան» երիտասարդական մրցանակով՝ «Քաղցր կյանք» վեպի համար:
Կոչվումա Չաստվածաշունչ,բայց աստծո շունչն ամեն պատմվածքում կա: Ու էդ փաստը ինձ բոլորովին չխանգարեց վայելել Աֆյանի ձեռագիրը: Պաշտելի խոսքեր ունի. ընդամենը երկու բառով կարողանումա մի ահռելի պատմություն պատմել՝ամեն ինչի մասին, կարդում ես ու տեղում սառում.լավ, էս ո՞նց: Պատմվածքները ահավոր սիրուն են, չափից դուրս տխուր ու «ողբերգական»: Գերակշռումա սիրո թեման,որից էլ բխում ա ամբողջ տրագիկ հմայքը:
Այս գիրքը կառուցվել է վերջին գլխի շուրջ, ես ուղղակի ուզում էի տասը պատմվածք գրել՝ յուրաքանչյուր պատվիրանի մասին։ Բայց այս գրքի հենց վերջին գլուխը չեն հավանում։ Հետաքրքիր է :)