Τα όρια ανάμεσα στον έσω και έξω κόσμο καθώς και τις αντίστοιχα διαγραφόμενες διαδρομές αποτυπώνει με μια σπονδυλωτή ποιητική αφήγηση στη συλλογή της Ανάγλυφη, η Έλενα Πολυγένη. Τριτοπρόσωπη η αφήγηση, ως εάν το ποιητικό υποκείμενο να κρατά τη δέουσα απόσταση για την πιστότερη καταγραφή των ψηφίδων του εντός και εκτός πεδίου δράσεως και ονείρου. Εικόνες και πρόσωπα ‒με την εστίαση κυρίως σε μια γυναικεία μορφή‒ άλλοτε σε ακινησία και άλλοτε με την κυματοειδή κίνηση των υγρών, πληρούν τη συνείδηση, γίνονται υποδοχείς ενός γίγνεσθαι του οποίου οι λεπτομέρειες είτε απορροφώνται είτε μεγεθύνονται θέτοντας ερωτηματικά. Τοπία ονειρικά και εσωτερικά οικιών συνθέτουν τον χώρο εντός του οποίου η ύπαρξη αναζητεί τη δομή κυρίως, τον αλγόριθμο κατά κάποιο τρόπο που θα ερμηνεύσει την κατασκευή εν συνόλω. Η Ανάγλυφη πέρα και πάνω από τη αισθητική συγκίνηση που προκαλεί στον αναγνώστη, τον καθιστά συνταξιδιώτη, μέτοχο της εμπειρίας και της ατμόσφαιρας, ενεργοποιώντας τους μηχανισμούς της δικής του αναζήτησης.
Μια ευχάριστη έκπληξη από την Πάτρα. Ελκυστική γραφή. Κείμενα ανάμεσα σε ποίηση και πεζό, ανάμεσα σε όνειρο και αλήθεια. Φαίνεται σαν να ξετυλίγεται μια ιστορία που η συγγραφέας θέλει και δεν θέλει να μας την αποκαλύψει. Είναι λίγο κουραστικό -δεν μπορεί να διαβαστεί μια κι έξω, όμως από τα πιο πρωτότυπα βιβλία που διάβασα τελευταία.