Οι εραστές της θάλασσας... Ή το βιβλίο του άγνωστου ναύτη.

by Φίλιππος Φιλίππου

Το βιβλίο τούτο που χαρακτηρίζεται ως κοινωνικό και περιπετειώδες ανάγνωσμα είναι μια περιπλάνηση σε χώρους εξωτικούς, αλλά και σε χώρους οικείους.
Είναι ένα βιβλίο για τους ναύτες.
Οι ναύτες -δηλαδή οι ναυτικοί- χαρακτηρίζονται «εραστές της θάλασσας». Γιατί; Μα επειδή αγαπούν την θάλασσα. Την αγαπούν σαν ερωμένη ξέροντας τους κινδύνους που κρύβει αυτός ο έρωτας. Εραστής είναι κάποιος τολμηρός, κάποιος ευαίσθητος, κάποιος που προδίδεται, κάποιος που ελπίζει... Είπε ο Νίκος Καββαδίας: «Μια ερωμένη έχω εγώ πάντα. Τη θάλασσα. Κι εύχομαι να πεθάνω στην αγκαλιά της». Είπε ο Καρυωτάκης: «Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού».
Θα παρακολουθήσουμε με μισοκομμένη την ανάσα τον εθελοντικό εγκλεισμό αυτών των ανθρώπων στις σιδερένιες ανθρωποφυλακές με την ονομασία «καράβια», «κάτεργα», «γαλέρες». Την οδυνηρή τους κατάδυση σε λιμανίσια στέκια με την ονομασία «οίκος απωλείας» ή «οίκος ανοχής», όπου κάρε επιδερμική χαρά πληρώνεται με χρυσάφι. Τη διαρκή τους νοσταλγία γι' αυτή τη χώρα των Βαλκανίων , που ενώ τους αποδιώχνει αυτοί πασχίζουν να ριζώσουν στο χώμα της. Και την πλήρη ψευδαισθήσεων προσήλωση τους στα θυληκά πλάσματα αυτού του τόπου με τα μαύρα μάτια, τα άσπρα στήθια και το σχήμα αρχαίου αμφορέα...

»

194 pages, Paperback

Published January 1, 1986

About the author

Ο Φίλιππος Φιλίππου γεννήθηκε στην Κέρκυρα τον Δεκέμβριο του 1948. Έχει εκδώσει συνολικά είκοσι βιβλία. Από το 1968 ως το 1982, με μικρά ή μεγάλα διαλείμματα, ταξίδεψε ως μηχανικός σε φορτηγά καράβια. Το πρώτο του βιβλίο, "Οι Κνίτες, τέκνα της ανάγκης ή ώριμα τέκνα της οργής;" εκδόθηκε το 1983. Ακολούθησαν οι μικρές βιογραφίες "Ιδανικοί αυτόχειρες ή ζήτω ο θάνατος" (1984), το αφήγημα "Οι εραστές της θάλασσας ή Το βιβλίο του άγνωστου ναύτη" (1986), τα αστυνομικά μυθιστορήματα "Κύκλος θανάτου" (1987 και 2007), "Το χαμόγελο της Τζοκόντας" (1988) και "Το μαύρο γεράκι" (1996), η μελέτη "Ο πολιτικός Νίκος Καββαδίας" (1996), το επίσης αστυνομικό "Αντίο, Θεσσαλονίκη" (1999), το αφήγημα "Ομόνοια" 2000. "Ταξίδι στον ομφαλό της Αθήνας" (2000), το μυθιστόρημα "Οι τελευταίες ημέρες του Κωνσταντίνου Καβάφη" (2003), το μυθιστόρημα "Νέα Υόρκη, καλοκαίρι και μοναξιά" (2005), τη βιογραφία "Κωσταντίνος Θεοτόκης, σκλάβος του πάθους" (2006) και τα μυθιστορήματα "Ο θάνατος του Ζορμπά" (2007) και "Ο άντρας που αγαπούσαν οι γυναίκες" (2009), "Ο οργισμένος έφηβος" (2010), "Ο ερωτευμένος Ελύτης" (2011), "Ζωή και θάνατος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου", (2012). Το βιβλίο του "Οι τελευταίες ημέρες του Κωνσταντίνου Καβάφη" μεταφράστηκε στα καταλανικά και στα ρουμανικά. Διηγήματά του έχουν περιληφθεί σε γερμανικές ανθολογίες ενώ άρθρα, δοκίμια και βιβλιοπαρουσιάσεις του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας και της Λευκωσίας. Στις εφημερίδες "Αυγή" και "Εποχή" και στο περιοδικό "Αντί" έγραφε κείμενα για τον πολιτισμό και τη λογοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια δημοσιεύει στην εφημερίδα "Το Βήμα" κριτικές και παρουσιάσεις αστυνομικών βιβλίων. Ζει στην Αθήνα. (φωτογραφία: Κώστας Μητρόπουλος)