Slachters en psychiaters - Reportages

by Arnon Grunberg

Ergens tijdens deze reis meende ik dat ik genoeg had van de oorlog. Nu besef ik dat de liefde niet is uitgedoofd. Ik houd van mijn geliefde, maar de oorlog is mijn vrouw.

In 2006 begon Arnon Grunberg met zijn reis naar het Nederlandse leger in Afghanistan de reportagereeks ‘Grunberg onder de mensen’, gebaseerd op Maxim Gorki’s advies aan Isaak Babel om de schrijftafel te verlaten en zich onder de mensen te begeven. Dat resulteerde in de bundel Kamermeisjes en soldaten (2009).
Ook daarna bleef Grunberg onvermoeibaar berichten over de mens en de politieke en sociale actualiteit. Van een roadtrip van Nijmegen door voormalige Sovjetstaten met bestemming Kabul in het gezelschap van een voormalige Afghaanse asielzoeker tot een verblijf bij een circus uit de Achterhoek. Van een onderzoek naar liefde en seks in de VS tot participerende journalistiek bij diverse slachterijen. Van een reis naar de bezette gebieden op de Westelijke Jordaanoever (waar Grunbergs zus woont) tot zijn vrijwillige opname in een psychiatrische kliniek in België.
Slachters en psychiaters is een onverschrokken zoektocht naar de mens; de mens in oorlogstijd, de mens op vakantie, de mens in psychische nood. Grunberg schreef deze reportages om zijn eigen ervarings- en denkwereld én die van de lezer te vergroten, om waarheid en werkelijkheid in de periferie te vinden.

Genres: Nonfiction

600 pages, Paperback

Published February 1, 2021

About the author

Arnon Yasha Yves (Arnon) Grunberg is a Dutch writer. Some of his books were written using the heteronym Marek van der Jagt.

In 1989 Grunberg made his acting debut in Maria's Cunt (de Kut van Maria); a short film by Dutch enfant terrible filmmaker Cyrus Frisch.

Grunberg made his literary debut in 1994 with the novel Blauwe maandagen (Blue Mondays), which won the Dutch prize for the best debut novel that year. In 2000, under the heteronym Marek van der Jagt, he won the best debut prize again for his novel De geschiedenis van mijn kaalheid (The History of My Baldness).

Grunberg publishes novels about once a year but also writes columns and essays in a wide variety of Dutch and international newspapers and magazines. He does not restrict himself only to the written media, but also reads a story for the radio every week and for some time he was host of a cultural television program. He also writes a blog for the literary Internet magazine Words Without Borders and his own site ArnonGrunberg.com.

His novel Tirza won the Dutch Golden Owl Prize for Literature and the Libris Prize.[1] His books have been translated into many languages, including English, German, Japanese and Georgian.

From 2006 Grunberg wrote various journalistic reports, for example about working undercover in a Bavarian hotel and his visit to Guantánamo Bay. Also he visited the Dutch troops in Afghanistan and the US Army in Iraq. In 2009 these reports were collected in the book Chambermaids and Soldiers.

Reviews

[Sebastian · Rating 2 out of 5]

Dwa dobre eseje to za mało.
Dostajemy tutaj natomiast wiele egotripów, bezsensownej otientalizacji i ohydny fragment o fantazjowaniu na temat "zdejmowania habitu z zakonnicy" podczas wizyty w żeńskim klasztorze w Czarnogórze.
Pełny seksizm i wszystko pisane z perspektywy dobrze sytuowanego białego mężczyzny w średnim wieku.
Zdecydowanie odradzam, szkoda czasu.

[Tomasz · Rating 3 out of 5]

To jednak zadziwiające, że w kraju, w którym czynny zawodowo jest np. Jerzy Koch, jakieś zlecenia wciąż trafiają do Małgorzaty Diederen-Woźniak, dzięki której poza właściwą książką obcujemy też z przygodą w odkrywanie podstaw języka polskiego (metodą prób i błędów, a jakże). Same reportaże Grunberga też jakoś niekoniecznie zniewalają - poza nielicznymi wyjątkami porusza się on po przetartych już szlakach, i co najwyżej dokłada własną (skrajnie zdystansowaną) optykę do tego, co wcześniej zauważyli już inni. Na pewno ma na to rynek, w końcu pracuje w tej metodzie już parędziesiąt lat, ale ja jego stałym klientem raczej nie zostanę.

[Natalia Sternik · Rating 3 out of 5]

Reportaże bardzo wartościowe, aczkolwiek postawa autora i jego ujawniająca się co jakiś czas szczera postawa i to jakim jest człowiekiem wielokrotnie wywierało na mnie bardzo negatywne odczucia, miałam ochotę przerwać czytanie książki tylko ze względu na to. Szczególnie podczas rozdziału 11 i 16, gdy Arnon odkrywa przed czytelnikami więcej informacji dotyczących jego życia prywatnego.
Momentami seksizm i prymitywne wypowiedzi autora zmiatają z nóg.

[Anna · Rating 1 out of 5]

Rzadko nie daję rady dokończyć książki, z tą jednak tak się stało. Mam wrażenie, że nie można było bardziej zmarnować tylu świetnych miejsc w których się było, niż pisząc tak płytkie i nudne reportaże. Duh.

[Nick · Rating 4 out of 5]

Waanzinnige reis reportages. Hilarisch opgeschreven.