Dit is het verhaal van onze klas. Het is het verhaal van Imara, Ravi, Jayden, Katinka, Noepy, Max, Ziva, Lev, Annabelle, Meral, Wies, Ozzie en de rest. En van Ariane natuurlijk. Hadden we al verteld dat Ariane een zebra is? Het is verder niet echt belangrijk, als je dat soms dacht, maar dan weet je het gewoon. Wij zijn de klas van juf Cato.
Zeb. bestaat uit losse korte verhalen/anekdotes van verschillende leerlingen uit dezelfde klas, waaronder een zebra.
Alle verhalen zijn absurdistisch, grappig, spitsvondig. Een jongen wil bijvoorbeeld een spreekbeurt doen over een walvis, maar zijn vader vindt het een beter idee als je het onderwerp van je spreekbeurt ook in de klas kan laten zien. Dus neemt de jongen de middelbare Bruno mee, en vertelt over zijn hobby's, lievelingskleur, en hoe hij zijn koffie graag drinkt.
De verhalen doen beeldend aan, die prima zouden passen in een satirisch, absurdistisch tv-programma speciaal voor kinderen.
De verhalen zijn echter ook een tikkeltje duister, doordat de vervreemding niet alleen maar vrolijk of gezellig is. Dit is juist ook wat dit boek zo steengoed maakt.
Eén verhaaltje bijvoorbeeld gaat over een jongen die erachter komt dat 2+2 niet meer 4 is, maar 5 vanaf nu. Hij briest tegen deze fout en probeert anderen te overtuigen dat het toch echt 4 is. Zijn vader, vriendje, klasgenoten en juf zijn allemaal overtuigd dat het 5 is, tot de jongen het zelf ook ineens begint te zien. Dit is een duidelijke verwijzing naar George Orwells 1984, waarin precies dezelfde som symbool staat voor de volledige indoctrinatie van mensen in een totalitaire staat. In Zeb. is dit echter niet echt een probleem: "Ik voelde me ondertussen erg tevreden. Het was fijn dat ik het eindelijk wist. Twee plus twee is dus gewoon vijf". Het verhaal eindigt hier. Het is niet een boek dat je probeert te overtuigen dat zoiets slecht of goed is. Alle dingen, situaties, oplossingen, problemen, "zijn" nu eenmaal, en worden door de personages klakkeloos aangenomen, of het nu iets positiefs of negatiefs is. Dit soort apathie is interessant, maar voor de lezer ook ongemakkelijk.
Zeb. is dus een enorm prikkelend boek dat je op zoveel manieren kan lezen als je wilt. Je kunt lachen om de grappige situaties die worden veroorzaakt door de sterke aanwezigheid van absurdisme. Je kunt genieten van de mooie manier waarop elementen van een verhaal weer subtiel terugkomt in het perspectief van een ander verhaal. Je kunt als volwassene glimlachen om de manier waarop kinderen taal zo enorm letterlijk nemen. Je kunt mijmeren over de implicaties van wat het absurdisme aanstipt, bijvoorbeeld hoe lang je kunt geloven in de waarheid als iedereen om je heen gelooft in de leugen.
Kortom, een van de knapste kinderboeken die ik ooit heb gelezen.
4.5* - Herlezing. De absurde kortverhalen van Gideon Samson zijn goud waard. Over zebra´s die plots nieuwe klasgenoten blijken te zijn, over hoe 2 + 2 plots gewoon 5 blijkt te zijn, over het verbod op huilen, over hoofden wisselen... Compleet onlogisch, al laat Samson het steeds erg logisch klinken. Heerlijk (voor)leesmateriaal, voor jong én oud. (En voor oud: nadien meteen beginnen aan de boeken van Etgar Keret. Geen toeval dat het boek begint met een citaat van deze Koning van Absurde Kortverhalen.)
O wat een heerlijk boek. 10 korte absurdistische verhalen waarbij je niet anders kan dan de fantasie van de schrijver te bewonderen. De verbazing tijdens het lezen is het allerleukste, welke onverwachte wending ga je nu weer doormaken? Ik wil dus ook niet teveel weggeven. Ik hou niet zo van surrealisme, maar dit is zooo knap, grappig, en er sluimert in elk verhaal weer een subtiele boodschap over onze maatschappij en daar hou ik wel erg van. Een favorietje! En niet alleen voor kinderen.
Het is een verrassend boek, waarbij de gebeurtenissen absurd zijn, maar tegelijkertijd heel normaal aanvoelen. Er zitten grapjes verstopt tussen de regels, soms kom je een doordenker tegen en stipt de auteur heel informeel een filosofische gedachte aan.
Ontzettend fijn boek! Heel erg mooie, weldoordachte, licht absurdistische, fantasierijke verhalen over een schoolklas. Aanrader, ik zou ‘m in je kast zetten, want heerlijk geschreven en de illustraties zijn ook fantastisch.
Zeb. bestaat uit losse verhalen over een klas waarin telkens een ander kind de hoofdpersoon is. Deze verhalen blijken toch een geheel te vormen: her en der herken je grapjes/eigenaardigheden etc. van klasgenoten. Besteed vooral aandacht aan de prenten en de typografie! Er zitten veel verborgen grapjes in en dat vergroot het boekplezier. Joren Joshua heeft passend werk geleverd bij de verhalen. Passend, want in elk verhaal schijnt iets absurdistisch te gebeuren dat in de klas volkomen geaccepteerd wordt. Zeb. zelf bijvoorbeeld is de nieuwe klasgenoot, maar een zebra. Later ontdekt een jongen na enkele dagen ziek-zijn dat 2+2 als uitkomst 5 gekregen heeft.
Een van de beste kinderboeken ooit. Absurdistisch en ontzettend mooi. (En tevens een aanrader voor volwassenen van alle leeftijden. Lees gewoon weer eens een kinderboek. Doe jezelf een plezier. Kies deze)
Heel charmant en verfrissend! Samson weet de absurditeit van kinderlogica echt heel goed te vatten. Favorieten waren de verhalen over een verbod op huilen en een familie die de hik niet wil doorgeven.
Genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs 2019!
Zeb met punt.
Een kinderboek dat verrast, laat grijnzen, verbazen, peinzen en absurd maar ook subtiel is.
In elf korte verhalen vertellen de klasgenoten van de nieuwkomer Zeb. situaties die zij meemaken. Allemaal bijzonder, met een knipoog, apart, niet realistisch. Soms moet je even twee keer lezen of er werkelijk staat wat je leest. Want al eens gehoord van zelfvliegende tickets? Of een grapjeswinkel? En dat je een leeuw voor je verjaardag vraagt omdat...of er wordt gedemonstreerd tegen het afschaffen van huilen?
De totale vormgeving van het boek is zeer goed afgestemd op elkaar. De strakke passende illustraties van Joren Joshua zijn in de stijl van de verhalen en de opmerkelijke oranje-gekleurde omslag. Je zal maar allergisch zijn voor de kleur oranje!
Een nadenkertje kan zijn: hoe wordt de onderwerpkeuze van een kinderspreekbeurt bepaald? Door wat ouders of docenten vinden wat kan, of waar het kind gelukkig mee is? De keuze in dit verhaal is een buurman :). Iets met barbies en hoofden verwisselen met een twist waarover je als kind best eens nagedacht kan hebben. Nadenken met fantasie.
Alle verhalen komen op de een of andere manier, soms door een fijntjes gekozen verwijzing, terug in een ander verhaal, met name in het laatste. Geweldig.
De bibliotheek geeft in de annotatie aan: zelf lezen v.a.10 jaar en voorlezen v.a. 8 jaar, maar goede lezers zullen hier veel eerder ook zelf van kunnen genieten. En die voorlezende ouder zal na één voorgelezen verhaal dit boek stiekem even zelf verder uitlezen!
Bi-zar. Totaal absurde verhalen over de kinderen in de klas van juf Cato - inclusief zebra Ariane, die steevast ZEB. wordt genoemd. Fijne zinnen, grappige zinswendingen, het ene verhaal wel een stuk sterker en grappiger dan het andere.
Absurdisme is niet zo mijn cup-of-tea, maar deze is zeker vier sterren waard - mede door de prachtige vormgeving en de liefde die in de uitgave is gestopt.
Dit boek moet dus geniaal zijn. En voor wat absurditeit ben ik altijd wel te porren.
Er is een klas. Een klas met kinderen en Ariane. Ariane is een zebra. Deze kinderen, en Ariane, hebben allemaal een verhaal en die verhalen zijn te lezen in ZEB..
“Je zult nooit weten wat er gebeurt in de hoofden van anderen.” lees ik als ik het boek opensla. En dan sla ik nog een bladzijde om…
Hoofdstuk 1: Wat ben ik in vredesnaam aan het lezen? Hoofdstuk 2: Aha! Volgens mij snap ik het! Geloof ik... Hoofdstuk 3: Ja! Beetje vreemd maar wat een boodschap! Zoals het hele boek geloof ik... Hoofdstuk 4: Haha! Ik lees er de macht van groepsdruk in. Wat een filosofisch boek zeg! Hoofdstuk 5: Hmm... Wat kan een concrete jongen als ik met een verhaal als deze... Hoofdstuk 6: Wat als een versje waarheid wordt. Met een klein duister randje. Of lees ik dat verkeerd? Hoofdstuk 7: Man. Ook bij dit verhaal probeer ik de verschillende lagen eruit te halen. Maar zijn die er eigenlijk wel? Hoofdstuk 8: Wat een dilemma... Ook weer met allemaal lagen. Jammer dat het verhaal niet verdergaat. Hoofdstuk 9: Cute! Hoofdstuk 10: Volgens mij iets maatschappijkritisch... maar wat... Hoofdstuk 11: Er gaat zoveel door me heen... Wat een uuuhm bijzonder boek.
Na het lezen plopt die eerste zin weer in mijn hoofd. En inderdaad. Ik heb geen idee wat er in de hoofden van anderen omgaat en vooral de schrijver. Het kan echt van alles zijn. En daar ligt de kracht van dit boek.
Slaat het nergens op of slaat het op alles?
Alle verhalen staan met elkaar in verbinding waardoor de totaal losstaande verhalen toch iets met elkaar te maken hebben. De verhalen zijn stuk voor stuk absurt. Stuk voor stuk filosofisch. Stuk voor stuk met een boodschap. Uitermate geschikt om voor te lezen en vervolgens met elkaar te bespreken. Want wat gebeurd er zoal in jouw hoofd als je dit leest? Laat trouwens even weten wat er in jouw hoofd omgaat tijdens het lezen van ZEB..👇
Een grappig, vermakelijk en zeer creatief boek met allemaal korte verhalen over telkens een andere leerling uit een klas. Het begint met Ariane, ook wel Zeb genoemd omdat ze een Zebra is en de juf haar naam niet uit wilt - of kan - uitspreken. Vervolgens wordt in elk hoofdstuk een vaak filosofisch en regelmatig absurd onderwerp besproken. Huilen wordt afgeschaft? 2+2=5? Allemaal onlogische dingen, maar tegelijkertijd vragen die kinderen wel in het echt zouden kunnen stellen, dus hoe onlogisch is het nu echt? Het boek bevat veel absurditeit, humor en rijke taal. Erg leuk ook om voor te lezen, wat gezien de korte hoofdstukken en het feit dat de hoofdstukken wel naar elkaar refereren maar enigszins los van elkaar staan ook goed te doen is - hoewel ik soms weleens terugging om te lezen wat er eerder over een bepaald personage geschreven was.
Mijn enige probleem met dit boek: het is te kort. Ik heb het in een ruk uitgelezen, en ik zou het zo nog een keer kunnen doen. Wat is er veel te ontdekken aan Zeb., en wat is er veel te lachen. Hier blijft iedereen denk ik nog wel even over nadenken, hoewel het zo soepel geschreven is dat je alles gelooft wat er gebeurt - tot je aan het eind van ieder verhaal even stilstaat en denkt "maar hoe zit dat dan?!" En dan die illustraties van Joren Joshua! Oranje is mijn nieuwe lievelingskleur.
Ik twijfelde enorm toen ik dit boek las. De vormgeving en verhalen zijn beide totaal anders dan ik ooit eerder gezien heb. Het is de bedoeling dat je erbij moet nadenken. Het klopt niet, maar het lijkt alsof het wel klopt. Hierdoor wist ik niet wat ik van het boek moest denken. Ik heb twee verhalen (1 en 7) voorgelezen in groep 6. Het merendeel van de kinderen was niet erg enthousiast. Daarom heb ik maar gekozen voor 3 sterren.
Meest absurdistische boek ooit. Ik vond het heel grappig en goed in elkaar zitten. Eerst snapte ik het niet helemaal, maar als je je eraan overgeeft lukt het aardig. 😂 Ik dacht vooral de hele tijd: hoe verzin je dit OOIT?! Geniaal, wat een fantasie. (Vooral 30 februari en dat 2+2 5 is vond ik tof)
Wel ok, soms ook grappig. Bijna op zichzelf staande verhalen over de kinderen van een schoolklas waar een zebra kind ook deel van uitmaakt. Persoonlijk miste ik de samenhang in het verhaal, dat had ik anders verwacht.
Dit boek bracht meerdere malen mijn huidige stopwoordje naar boven: crazy! Wat een fijn absurd boek, waarin van alles gebeurt wat niet kan, maar heel gewoon lijkt.
Ge-wel-dig boek!! Heerlijk zotte verhalen.. Dit kan je gewoon blijven lezen en altijd nieuwe dingen in blijven ontdekken. Kan je geweldig veel uithalen, en ga ik ook zeker doen ;)
Ik heb genoten van dit boek! Wat een heerlijk bizarre gebeurtenissen die zo in een impro show voor zouden kunnen komen! Erg leuk! Het lijkt een beetje of volwassen problemen door kinder ogen worden bekeken! Genieten! NR 2 van vakantie lees tips van kids tijdens met boeken de vloer op! Deze tip was top!
Zeb. is een surrealistisch mozaïekverhaal. Elk hoofdstuk is een verhaaltje op zich, maar personages uit vorige en volgende hoofdstukken komen voor in bijrollen. Gideon Samson schrijft levendig, met veel dialogen. Hij legt niet alles uit. Allerlei aspecten uit een kinderleven en onze maatschappij komen voorbij, zoals dromen en spreekbeurten en demonstreren.
Boek met korte absurdistische verhalen van een klas vol kinderen en een zebra. Al had ik er meer van verwacht met een Gouden Griffel. Wel origineel en grappig. Vooral die over dat irritante ding (verhaal van Ziva) en de spreekbeurt (verhaal van Lev). Ik denk leuk om voor te lezen in de bovenbouwklas.
Hoe was het voor Gideon Samson om de Gouden Griffel EN de Nienke van Hichtumprijs te winnen voor zijn absurdistische verhalenbundel 'Zeb.'? En hoe kwam hij er op om dit boek te schrijven? Je hoort het in De Grote Vriendelijke Eindejaarspodcast, een extra lange, vrolijke en informatieve special, waarin we met Samson en zijn collega's Manon Sikkel en Yvonne Jagtenberg terugblikken op de belangrijkste gebeurtenissen op kinderboekengebied in 2019. Luister nu naar ons gesprek via Spotify, iTunes, TuneIn, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...