What do you think?
Rate this book
Naar Lillehammer
In Naar Lillehammer vraagt een moeder op een kinderspeelplaats Cécile even op haar driejarige dochter te passen. Wanneer zij niet meer komt opdagen, neemt de kinderloze Cécile eerst alleen de zorg voor het kind op zich, maar algauw krijgt ze de moeder erbij: de Nigeriaanse Gladys wil met haar oude leven breken en voelt zich in de stad niet langer veilig. Zelfs in een afgelegen vakantiehuis in de bossen bij Lunteren ontkomt ze niet aan de macht van haar pooier. Gaandeweg wordt het Cécile duidelijk waarom naar Lillehammer vluchten zo moeilijk voor Gladys is.
204 pages, Paperback
First published January 1, 2020
1 person is currently reading
146 people want to read
About the author
Vonne van der Meer
48 books31 followersVonne van der Meer werd in 1952 in Eindhoven geboren. Ze was het jongste kind in een gezin van drie. Haar moeder was een fanatieke lezer die haar kinderen veel en graag voorlas. De familie verhuisde naar Laren, waar Van der Meer na de lagere school de MMS bezocht. Na haar eindexamen ging ze een jaar naar een high school in de Verenigde Staten, waar haar liefde voor het toneel werd aangewakkerd door de acteerlessen die ze volgde.
Twee jaar later werd ze toegelaten tot de regieafdeling van de Amsterdamse Theaterschool. Tijdens deze opleiding bleef ze eigen werk schrijven: verhalen, toneel, schetsen. Al snel werd ze de belangrijkste tekstleverancier van haar klas: "Als er voor Koninginnedag een straattheaterstuk gemaakt moest worden, bewerkte ik in één nacht een sprookje. Als twee medeleerlingen een stuk zochten om samen aan te werken, maar niks konden vinden dat bij hun leeftijd en mogelijkheden paste, schreef ik het. Daar ontdekte ik ook dat het niet verstandig is je eigen werk te regisseren. De afstand ontbreekt dan. Als een scène niet meteen lukt, ben je geneigd meteen te gaan herschrijven, in plaats van de acteurs een andere opdracht te geven."
In 1976 werd Van der Meers monoloog De behandeling door toneelgroep Centrum op het repertoire genomen. In 1978 sloot ze haar toneelopleiding af en werd regieassistent van Franz Marijnen bij het RO-theater. Al snel regisseerde ze zelf stukken van Goethe, Osborne, Frisch en een bewerking van Plato's Symposium. Daarna regisseerde ze een kleine tien jaar bij uiteenlopende gezelschappen als Baal, Centrum, De Haagse Comedie en het RO-theater. Bij het laatste gezelschap ging in 1996 ook haar toneelstuk Weiger nooit een dans in première.
Van der Meers verzamelde verhalen uit Hollands Maandblad werden in 1987 gebundeld in haar debuut Het limonadegevoel, dat prompt bekroond werd met de Geertjan Lubberhuizenprijs. Daarna publiceerde ze gedurende meer dan dertig jaar en met grote regelmaat romans, verhalenbundels en novellen. De doorbraak naar het grote publiek kwam in 1999 met Eilandgasten, een roman-in-verhalen waarin we de tijdelijke bewoners van huize Duinroos leren kennen en de verhalen achter de berichten in het gastenboek.
Met haar werk heeft Van der Meer zowel in binnen- als buitenland een groot lezerspubliek bereikt. In september 2013 is Het smalle pad van de liefde verschenen, een roman over een onmogelijke liefde die de weg vrijmaakt naar een ander verlangen.
In het najaar van 2014 was zij twee maanden gastschrijver in Brussel, met een lesopdracht (proza schrijven) aan het Rits. In 2015 keerde ze terug naar het Rits om les geven aan de Masterstudenten, en ook in 2016 zal zij daar weer met studenten werken.
In oktober 2015 is Winter in Gloster Huis verschenen.
Twee jaar later werd ze toegelaten tot de regieafdeling van de Amsterdamse Theaterschool. Tijdens deze opleiding bleef ze eigen werk schrijven: verhalen, toneel, schetsen. Al snel werd ze de belangrijkste tekstleverancier van haar klas: "Als er voor Koninginnedag een straattheaterstuk gemaakt moest worden, bewerkte ik in één nacht een sprookje. Als twee medeleerlingen een stuk zochten om samen aan te werken, maar niks konden vinden dat bij hun leeftijd en mogelijkheden paste, schreef ik het. Daar ontdekte ik ook dat het niet verstandig is je eigen werk te regisseren. De afstand ontbreekt dan. Als een scène niet meteen lukt, ben je geneigd meteen te gaan herschrijven, in plaats van de acteurs een andere opdracht te geven."
In 1976 werd Van der Meers monoloog De behandeling door toneelgroep Centrum op het repertoire genomen. In 1978 sloot ze haar toneelopleiding af en werd regieassistent van Franz Marijnen bij het RO-theater. Al snel regisseerde ze zelf stukken van Goethe, Osborne, Frisch en een bewerking van Plato's Symposium. Daarna regisseerde ze een kleine tien jaar bij uiteenlopende gezelschappen als Baal, Centrum, De Haagse Comedie en het RO-theater. Bij het laatste gezelschap ging in 1996 ook haar toneelstuk Weiger nooit een dans in première.
Van der Meers verzamelde verhalen uit Hollands Maandblad werden in 1987 gebundeld in haar debuut Het limonadegevoel, dat prompt bekroond werd met de Geertjan Lubberhuizenprijs. Daarna publiceerde ze gedurende meer dan dertig jaar en met grote regelmaat romans, verhalenbundels en novellen. De doorbraak naar het grote publiek kwam in 1999 met Eilandgasten, een roman-in-verhalen waarin we de tijdelijke bewoners van huize Duinroos leren kennen en de verhalen achter de berichten in het gastenboek.
Met haar werk heeft Van der Meer zowel in binnen- als buitenland een groot lezerspubliek bereikt. In september 2013 is Het smalle pad van de liefde verschenen, een roman over een onmogelijke liefde die de weg vrijmaakt naar een ander verlangen.
In het najaar van 2014 was zij twee maanden gastschrijver in Brussel, met een lesopdracht (proza schrijven) aan het Rits. In 2015 keerde ze terug naar het Rits om les geven aan de Masterstudenten, en ook in 2016 zal zij daar weer met studenten werken.
In oktober 2015 is Winter in Gloster Huis verschenen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
March 4, 2021
Twee vrouwen*
Het begin van deze nieuwe roman van Vonne van der Meer is ook écht het begin, en of het einde ook het werkelijke einde is, moet je zelf maar beoordelen. Daar zit iets moois en iets duidelijks in: het begin is het begin, vanaf hier begint ons verhaal. Zelfben ik wel dol op een verhaal dat in medias res begint: gewoon er vól in, middenin het verhaal en zie maar als lezer dat te weten komt hoe het in elkaar zit en hoe het zo gekomen is - met behulp van flash backs meestal, of dialogen of wat dan ook.
De auteur stelt ons voor: Cécile - Ciel - Landsma, net ontslagen, net gescheiden, op de drempel van de menopauze is onlangs komen wonen op de bovenste verdieping van een tamelijk nieuwe flat in Nieuw-West, ver voorbij de Ring, dus ver weg van het Amsterdamse centrum, in de buurt van de Sloterplas — waar ik zelf heel fijne zomers heb doorgebracht; zoiets geeft een verhaal meteen veel sjeu —. Ciel loopt met haar ziel onder de arm. Ze zit een beetje te mijmeren op een bankje bij een kinderspeelplaatsje - wat denk je direct: een ongewenst kinderloze vrouw of een nare kinderlokker -. Een jonge moeder, die een mengelmoes van Nederlands en Engels spreekt vraagt haar even op haar kindje te passen want ze moet eventjes weg. Die schommel is een motief dat steeds terugkomt: het is heel prettig om te schommelen, los van de grond, alsof je vliegt, maar er loert ook gevaar; op het moment dat je niet oplet kunnen er nare dingen gebeuren, zoals dat je moeder ineens vervangen is door een vreemde witte mevrouw. Je wordt in slaap gesust en als je bij zinnen komt is de wereld totaal veranderd. Het kind heet Faith - what’s in a name?, nou inderdaad: een heleboel!
Als de moeder zich niet meldt ga je er als lezer vanuit dat er een spannende thriller op je ligt te wachten, ook al omdat er later een lijk en een rechercheur om de hoek komen kijken. Het is geen verkeerde move om je lezer, je kijker op het verkeerde been te zetten. Net zoals er ineens een vreemde mevrouw je schommel duwt, zo word je wakker in een andere realiteit als de schrijver, de regisseur, de kunstenaar je wakker laat worden in een andere werkelijkheid - a separate reality. Hopla, we zijn weer helemaal in het hier en nu; we kunnen geen gebaande paden gaan. Wakker worden en zelf gaan nadenken. Dat is wat Van der Meer ons laat doen in deze roman.
Ik geloof dat ik in dit geval niet te veel moet vertellen over het verhaal; dat haalt het mooie en onverwachte eraf. Gaande het boek raak je geïnformeerd over de vrouwen om wie dit verhaal draait. Ciel, de oudere witte vrouw, Gladys, de zwarte moeder van de peuter Faith.
Beide vrouwen staan op een kruispunt in hun leven. Wat is het juiste om te doen? Wat durf je aan? Welke beren zie je op de weg? Wat zijn jouw eigen duistere kanten? Zo voelt Ciel diep in zich het verlangen naar een kind, naar dit kind en gloort er ergens een hebberig gevoel het kind voor zichzelf te houden. Ook ervaart ze jaloezie ten opzichte van Gladys, die veel jonger is en verleidelijker dan zijzelf - dan gaat het om Ciels nieuwe nieuwe vriend Rogier, maar lees daar zelf maar over -.
Ciel doet een offer en ze weet niet of zij daar juist aan doet, of ze hoopt dat het goed is en dat zijzelf niet opgelicht wordt of dat zij zichzelf niet gebruikt gaat voelen - dat staat dan een beetje op gelijke voet met het misbruik dat van Gladys gemaakt wordt. Het is werkelijk een offer: ze weet niet of het haar iets oplevert en daarom doet ze het niet, of toch wel? En durft een mens een kant op te gaan waarvan zij/hij van te voren niet weet of het de goede is?
De twee vrouwen lijken elkaars tegenpolen maar toch ook wel niet: oud versus jong; geen moeder/oma versus moeder; wit versus zwart; schuld vs geen schuld; christelijke achtergrond vs voodoo-achtige krachten. Wellicht lijken zij in een diepre laag meer op elkaar dan zij verwacht hadden, en wat wij lezers verwacht hadden. Er lijkt voor beiden een nieuwe toekomst te zijn.
Een van de mooiste passages van deze roman vind ik het einde: ‘Er bleef intussen iets knagen.’ (2021: 204). Nooit is het leven ‘af’. In tegenstelling tot een afgebakend begin blijft er aan het eind iets knagen….
De roman geeft de lezer de mogelijkheid om de eigen vooroordelen onder de loep te nemen en je meningen over een aantal zaken te herzien: over wit en zwart, vrouwen en mannen, immigratie, uitbuiting van vrouwen, over je eigen donkere kanten en hoe verschillend je daarmee om kunt gaan. Het is in zekere zin een feministische roman, niet in extremo, dus laat je daardoor niet afhouden van dit boek; ik hou wel van een lekker feministisch boek. Het is een heel, heel sympathiek boek, wellicht een beetje te soft en iets te vlak voor mij. Van der Meers schrijfstijl is prettig, licht, niet opdringerig.
Het ‘kauwtjesmotief’ dat staat voor de overgang van dag naar nacht is prachtig! Ik ben zelf altijd erg dol op het gebruik van motieven in romans - en in beeldende kunst -, die een verhaal een intense samenhang en diepe beleving kunnen geven. Hierboven had ik het al over het ‘schommelmotief’.
De zomervakantie waarin het verhaal zich afspeelt is erg heet en droog en lijkt in die zin op het land waar Gladys uit afkomstig is. Het lijkt te suggereren: Nederland is niet zo verschillende van Nigeria en dat geldt voor veel aspecten van het leven. ‘Wij’, witte Europeanen, hoeven ons niet op de borst te kloppen. Het leven is het leven, waar je ook geboren bent en waar je ook woont en in welke fase van je bestaan je je ook bevindt.
De titel Naar Lillehammer deed me denken aan een Netflix-serie over een ondergedoken New-Yorkse (het was toch New York?) maffiabaas die terecht komt in Lillehammer, Noorwegen. Het is een absoluut hilarische serie, waarin maffiabaas en de Noren keer op keer giga op de korrel genomen worden.
Gladys’ broer woont in Lillehammer. Dat lijkt een onwaarschijnlijke plaats voor een Nigeriaans gezin.
Van der Meers vorige roman Vindeling las en besprak ik ook.
Ik sta er inmiddels wel een beetje bekend om, geloof ik, om die rare titels van mijn stukjes over boeken. Heel vaak schiet mij een titel door het hoofd die verband houdt met andere boeken of films o.i.d. Alle boeken die ik lees gaan een bepaald verband aan met elkaar. Dat verband kan net zo makkelijk weer veranderen na het lezen van het volgende boek. Dat verband is niet objectief maar zeer persoonlijk. Deze roman van Vonne van der Meer gaat over twee vrouwen en Twee vrouwen doet denken aan de roman van Harry Mulisch; overigens niet zijn beste, maar wel met de beste bedoelingen geschreven - associatie: the way to Hell is paved with good intentions; dat leerde mijn lerares Engels me al vroeg. Maar over die hel zijn ook prachtige boeken en verhalen geschreven en kunstwerken gemaakt: Dante, Jeroen Bosch…. Zó gaat dat dus….een stroom van persoonlijke associaties, betekenissen en relaties.
Over de auteur:
https://vonnevandermeer.nl/_WPVVDM/wp...
Vonne van der Meer werd in 1952 in Eindhoven geboren. Ze was het jongste kind in een gezin van drie. Haar moeder was een fanatieke lezer die haar kinderen veel en graag voorlas. De familie verhuisde naar Laren, waar Van der Meer na de lagere school de MMS bezocht. Omdat ze zich bij de lessen Nederlands onderscheidde bij het opstelschrijven mocht Van der Meer bij haar eindexamen verhalen inleveren. Na haar eindexamen ging ze een jaar naar een high school in de Verenigde Staten, waar haar liefde voor het toneel werd aangewakkerd door de acteerlessen die ze volgde.
Twee jaar later werd ze toegelaten tot de regieafdeling van de Amsterdamse Theaterschool. Tijdens deze opleiding bleef ze eigen werk schrijven: verhalen, toneel, schetsen. Al snel werd ze de belangrijkste tekstleverancier van haar klas: "Als er voor Koninginnedag een straattheaterstuk gemaakt moest worden, bewerkte ik in één nacht een sprookje. Als twee medeleerlingen een stuk zochten om samen aan te werken, maar niks konden vinden dat bij hun leeftijd en mogelijkheden paste, schreef ik het. Daar ontdekte ik ook dat het niet verstandig is je eigen werk te regisseren. De afstand ontbreekt dan. Als een scène niet meteen lukt, ben je geneigd meteen te gaan herschrijven, in plaats van de acteurs een andere opdracht te geven.”
In 1976 werd Van der Meers monoloog De behandeling door toneelgroep Centrum op het repertoire genomen. In 1978 sloot ze haar toneelopleiding af en werd regieassistent van Franz Marijnen bij het RO-theater. Al snel regisseerde ze zelf stukken van Goethe, Osborne, Frisch en een bewerking van Plato's Symposium. Daarna regisseerde ze een kleine tien jaar bij uiteenlopende gezelschappen als Baal, Centrum, De Haagse Comedie en het RO-theater. Bij het laatste gezelschap ging in 1996 ook haar toneelstuk Weiger nooit een dans in première.
Van der Meers verzamelde verhalen uit Hollands Maandblad werden in 1987 gebundeld in haar debuut Het limonadegevoel, dat prompt bekroond werd met de Geertjan Lubberhuizenprijs. Sindsdien publiceert ze met grote regelmaat romans, verhalenbundels en novellen. Met haar werk heeft Van der Meer zowel in binnen- als buitenland een groot lezerspubliek bereikt. De doorbraak naar het grote publiek kwam in 1999 met Eilandgasten, een roman-in-verhalen waarin we de tijdelijke bewoners van huize Duinroos leren kennen, gevolgd door de romans De avondboot en Laatste seizoen. Twintig jaar later verschenen deze drie Eilandromans gebundeld in een jubileumeditie.
Haar meest recente werk is Vindeling (2019), een verhaal dat begint tijdens de Hongaarse opstand in Boedapest. Jutka Horvath vlucht met haar moeder via Oostenrijk naar Amsterdam. Haar leven begint met verlies: van haar familie, haar taal, haar vader. Door de toevallige vondst – in haar nieuwe vaderland – van een handtas raakt Jutka in de ban van het vinden. Wat ze vindt brengt ze terug, maar zelf blijft ze zoek.
Vonne van der Meer is gastdocent aan de Ritcs, School of Arts in Brussel en zit in het bestuur van PEN Nederland. Van der Meer is getrouwd met auteur Willem Jan Otten met wie zij twee zoons heeft.
Bibliografie:
Titel: Naar Lillehammer
Auteur: Vonne van der Meer
Uitgever: AtlasContact
Jaar van uitgave: 2021
Aantal pagina’s: 206
ISBN: 97 89025 470593
Het begin van deze nieuwe roman van Vonne van der Meer is ook écht het begin, en of het einde ook het werkelijke einde is, moet je zelf maar beoordelen. Daar zit iets moois en iets duidelijks in: het begin is het begin, vanaf hier begint ons verhaal. Zelfben ik wel dol op een verhaal dat in medias res begint: gewoon er vól in, middenin het verhaal en zie maar als lezer dat te weten komt hoe het in elkaar zit en hoe het zo gekomen is - met behulp van flash backs meestal, of dialogen of wat dan ook.
De auteur stelt ons voor: Cécile - Ciel - Landsma, net ontslagen, net gescheiden, op de drempel van de menopauze is onlangs komen wonen op de bovenste verdieping van een tamelijk nieuwe flat in Nieuw-West, ver voorbij de Ring, dus ver weg van het Amsterdamse centrum, in de buurt van de Sloterplas — waar ik zelf heel fijne zomers heb doorgebracht; zoiets geeft een verhaal meteen veel sjeu —. Ciel loopt met haar ziel onder de arm. Ze zit een beetje te mijmeren op een bankje bij een kinderspeelplaatsje - wat denk je direct: een ongewenst kinderloze vrouw of een nare kinderlokker -. Een jonge moeder, die een mengelmoes van Nederlands en Engels spreekt vraagt haar even op haar kindje te passen want ze moet eventjes weg. Die schommel is een motief dat steeds terugkomt: het is heel prettig om te schommelen, los van de grond, alsof je vliegt, maar er loert ook gevaar; op het moment dat je niet oplet kunnen er nare dingen gebeuren, zoals dat je moeder ineens vervangen is door een vreemde witte mevrouw. Je wordt in slaap gesust en als je bij zinnen komt is de wereld totaal veranderd. Het kind heet Faith - what’s in a name?, nou inderdaad: een heleboel!
Als de moeder zich niet meldt ga je er als lezer vanuit dat er een spannende thriller op je ligt te wachten, ook al omdat er later een lijk en een rechercheur om de hoek komen kijken. Het is geen verkeerde move om je lezer, je kijker op het verkeerde been te zetten. Net zoals er ineens een vreemde mevrouw je schommel duwt, zo word je wakker in een andere realiteit als de schrijver, de regisseur, de kunstenaar je wakker laat worden in een andere werkelijkheid - a separate reality. Hopla, we zijn weer helemaal in het hier en nu; we kunnen geen gebaande paden gaan. Wakker worden en zelf gaan nadenken. Dat is wat Van der Meer ons laat doen in deze roman.
Ik geloof dat ik in dit geval niet te veel moet vertellen over het verhaal; dat haalt het mooie en onverwachte eraf. Gaande het boek raak je geïnformeerd over de vrouwen om wie dit verhaal draait. Ciel, de oudere witte vrouw, Gladys, de zwarte moeder van de peuter Faith.
Beide vrouwen staan op een kruispunt in hun leven. Wat is het juiste om te doen? Wat durf je aan? Welke beren zie je op de weg? Wat zijn jouw eigen duistere kanten? Zo voelt Ciel diep in zich het verlangen naar een kind, naar dit kind en gloort er ergens een hebberig gevoel het kind voor zichzelf te houden. Ook ervaart ze jaloezie ten opzichte van Gladys, die veel jonger is en verleidelijker dan zijzelf - dan gaat het om Ciels nieuwe nieuwe vriend Rogier, maar lees daar zelf maar over -.
Ciel doet een offer en ze weet niet of zij daar juist aan doet, of ze hoopt dat het goed is en dat zijzelf niet opgelicht wordt of dat zij zichzelf niet gebruikt gaat voelen - dat staat dan een beetje op gelijke voet met het misbruik dat van Gladys gemaakt wordt. Het is werkelijk een offer: ze weet niet of het haar iets oplevert en daarom doet ze het niet, of toch wel? En durft een mens een kant op te gaan waarvan zij/hij van te voren niet weet of het de goede is?
De twee vrouwen lijken elkaars tegenpolen maar toch ook wel niet: oud versus jong; geen moeder/oma versus moeder; wit versus zwart; schuld vs geen schuld; christelijke achtergrond vs voodoo-achtige krachten. Wellicht lijken zij in een diepre laag meer op elkaar dan zij verwacht hadden, en wat wij lezers verwacht hadden. Er lijkt voor beiden een nieuwe toekomst te zijn.
Een van de mooiste passages van deze roman vind ik het einde: ‘Er bleef intussen iets knagen.’ (2021: 204). Nooit is het leven ‘af’. In tegenstelling tot een afgebakend begin blijft er aan het eind iets knagen….
De roman geeft de lezer de mogelijkheid om de eigen vooroordelen onder de loep te nemen en je meningen over een aantal zaken te herzien: over wit en zwart, vrouwen en mannen, immigratie, uitbuiting van vrouwen, over je eigen donkere kanten en hoe verschillend je daarmee om kunt gaan. Het is in zekere zin een feministische roman, niet in extremo, dus laat je daardoor niet afhouden van dit boek; ik hou wel van een lekker feministisch boek. Het is een heel, heel sympathiek boek, wellicht een beetje te soft en iets te vlak voor mij. Van der Meers schrijfstijl is prettig, licht, niet opdringerig.
Het ‘kauwtjesmotief’ dat staat voor de overgang van dag naar nacht is prachtig! Ik ben zelf altijd erg dol op het gebruik van motieven in romans - en in beeldende kunst -, die een verhaal een intense samenhang en diepe beleving kunnen geven. Hierboven had ik het al over het ‘schommelmotief’.
De zomervakantie waarin het verhaal zich afspeelt is erg heet en droog en lijkt in die zin op het land waar Gladys uit afkomstig is. Het lijkt te suggereren: Nederland is niet zo verschillende van Nigeria en dat geldt voor veel aspecten van het leven. ‘Wij’, witte Europeanen, hoeven ons niet op de borst te kloppen. Het leven is het leven, waar je ook geboren bent en waar je ook woont en in welke fase van je bestaan je je ook bevindt.
De titel Naar Lillehammer deed me denken aan een Netflix-serie over een ondergedoken New-Yorkse (het was toch New York?) maffiabaas die terecht komt in Lillehammer, Noorwegen. Het is een absoluut hilarische serie, waarin maffiabaas en de Noren keer op keer giga op de korrel genomen worden.
Gladys’ broer woont in Lillehammer. Dat lijkt een onwaarschijnlijke plaats voor een Nigeriaans gezin.
Van der Meers vorige roman Vindeling las en besprak ik ook.
Ik sta er inmiddels wel een beetje bekend om, geloof ik, om die rare titels van mijn stukjes over boeken. Heel vaak schiet mij een titel door het hoofd die verband houdt met andere boeken of films o.i.d. Alle boeken die ik lees gaan een bepaald verband aan met elkaar. Dat verband kan net zo makkelijk weer veranderen na het lezen van het volgende boek. Dat verband is niet objectief maar zeer persoonlijk. Deze roman van Vonne van der Meer gaat over twee vrouwen en Twee vrouwen doet denken aan de roman van Harry Mulisch; overigens niet zijn beste, maar wel met de beste bedoelingen geschreven - associatie: the way to Hell is paved with good intentions; dat leerde mijn lerares Engels me al vroeg. Maar over die hel zijn ook prachtige boeken en verhalen geschreven en kunstwerken gemaakt: Dante, Jeroen Bosch…. Zó gaat dat dus….een stroom van persoonlijke associaties, betekenissen en relaties.
Over de auteur:
https://vonnevandermeer.nl/_WPVVDM/wp...
Vonne van der Meer werd in 1952 in Eindhoven geboren. Ze was het jongste kind in een gezin van drie. Haar moeder was een fanatieke lezer die haar kinderen veel en graag voorlas. De familie verhuisde naar Laren, waar Van der Meer na de lagere school de MMS bezocht. Omdat ze zich bij de lessen Nederlands onderscheidde bij het opstelschrijven mocht Van der Meer bij haar eindexamen verhalen inleveren. Na haar eindexamen ging ze een jaar naar een high school in de Verenigde Staten, waar haar liefde voor het toneel werd aangewakkerd door de acteerlessen die ze volgde.
Twee jaar later werd ze toegelaten tot de regieafdeling van de Amsterdamse Theaterschool. Tijdens deze opleiding bleef ze eigen werk schrijven: verhalen, toneel, schetsen. Al snel werd ze de belangrijkste tekstleverancier van haar klas: "Als er voor Koninginnedag een straattheaterstuk gemaakt moest worden, bewerkte ik in één nacht een sprookje. Als twee medeleerlingen een stuk zochten om samen aan te werken, maar niks konden vinden dat bij hun leeftijd en mogelijkheden paste, schreef ik het. Daar ontdekte ik ook dat het niet verstandig is je eigen werk te regisseren. De afstand ontbreekt dan. Als een scène niet meteen lukt, ben je geneigd meteen te gaan herschrijven, in plaats van de acteurs een andere opdracht te geven.”
In 1976 werd Van der Meers monoloog De behandeling door toneelgroep Centrum op het repertoire genomen. In 1978 sloot ze haar toneelopleiding af en werd regieassistent van Franz Marijnen bij het RO-theater. Al snel regisseerde ze zelf stukken van Goethe, Osborne, Frisch en een bewerking van Plato's Symposium. Daarna regisseerde ze een kleine tien jaar bij uiteenlopende gezelschappen als Baal, Centrum, De Haagse Comedie en het RO-theater. Bij het laatste gezelschap ging in 1996 ook haar toneelstuk Weiger nooit een dans in première.
Van der Meers verzamelde verhalen uit Hollands Maandblad werden in 1987 gebundeld in haar debuut Het limonadegevoel, dat prompt bekroond werd met de Geertjan Lubberhuizenprijs. Sindsdien publiceert ze met grote regelmaat romans, verhalenbundels en novellen. Met haar werk heeft Van der Meer zowel in binnen- als buitenland een groot lezerspubliek bereikt. De doorbraak naar het grote publiek kwam in 1999 met Eilandgasten, een roman-in-verhalen waarin we de tijdelijke bewoners van huize Duinroos leren kennen, gevolgd door de romans De avondboot en Laatste seizoen. Twintig jaar later verschenen deze drie Eilandromans gebundeld in een jubileumeditie.
Haar meest recente werk is Vindeling (2019), een verhaal dat begint tijdens de Hongaarse opstand in Boedapest. Jutka Horvath vlucht met haar moeder via Oostenrijk naar Amsterdam. Haar leven begint met verlies: van haar familie, haar taal, haar vader. Door de toevallige vondst – in haar nieuwe vaderland – van een handtas raakt Jutka in de ban van het vinden. Wat ze vindt brengt ze terug, maar zelf blijft ze zoek.
Vonne van der Meer is gastdocent aan de Ritcs, School of Arts in Brussel en zit in het bestuur van PEN Nederland. Van der Meer is getrouwd met auteur Willem Jan Otten met wie zij twee zoons heeft.
Bibliografie:
Titel: Naar Lillehammer
Auteur: Vonne van der Meer
Uitgever: AtlasContact
Jaar van uitgave: 2021
Aantal pagina’s: 206
ISBN: 97 89025 470593
Read
March 15, 2021Love it
April 27, 2021
Een vlot verhaaltje, maar meer is het ook niet. Te weinig diepgang en body, en veel te eenvoudig naar mijn smaak. Even had ik nog gehoopt op een wending op het einde, die het allemaal wat minder simpel zou maken, maar ook dat volgde de lijn van de rest van het boek. Ik denk dat dit meer iets voor tieners is, of voor mensen die houden van zeer lichte literatuur...
February 7, 2022
Ik las nog nooit werk van deze auteur maar omdat dit boek nu op de Longlist voor de Libris Literatuurprijs staat werd ik toch wel nieuwsgierig. De 49-jarige Cécile is sinds kort gescheiden en ook nog werkeloos geraakt. Op een dag vraagt een jonge moeder in een speeltuintje of ze even op haar driejarige dochter kan passen. Ze is zó terug! Maar moeder Gladys komt niet terug, althans niet meteen. Zo wordt Cécile ineens verantwoordelijk voor de kleine Faith. Ja, daar ging het voor mij dus al mis...dan ga je toch meteen naar de politie!? Zo niet in dit boek. Waarschijnlijk omdat er zo voor Cécile toch een onvervulde kinderwens een beetje in vervulling gaat. Maar ongewild wordt ze ook meegesleurd in de wereld van de Nigeriaanse Gladys die al een aantal jaren probeert los te komen van haar pooier. Van der Meer heeft een sobere stijl, weinig poespas, soms zelfs een beetje té weinig als ze voor het gemak erg korte afraffelende zinnen gebruikt. Het verhaal zou in potentie een thriller kunnen zijn maar dat wordt het dus niet. Cécile en Gladys strijden beiden tegen hogere machten dan de pooier en dat maakt het wel een psychologisch interessant verhaal. Maar het komt voor mij niet helemaal uit de verf. Wel leuk dat het zich afspeelt in Amsterdam-Osdorp, waar ik bijna vijf jaar heb gewoond.
March 11, 2024
Tja, echt veel zinnigs over dit werk kan ik niet zeggen. Ergens - heel ver weg - was het wel vermakelijk, maar ik stoorde me echt aan veel te veel dingen: simpele gesprekken, onrealistische situaties, gepoogde maar doorzichtige spanningsmethoden, vreselijk stereotype personages en bovenal een vreselijke anti-climax aan het eind.
May 26, 2022
Dit heb ik gelezen omdat ik het tegenkwam bij een lid van mijn leesclub.
Even laten bezinken, heb het boek net vanmorgen uitgeluisterd. Ik moest in het begin erg wennen aan de stem van de schrijfster, maar het blijft toch wel heel fijn als een luisterboek door de auteur zelf ingesproken wordt. Klemtonen en dergelijke komen dan daar waar ze precies bedoeld zijn.
Ik vond het een erg mooi verhaal. In het begin wat onwaarschijnlijk, iemand die haar kind zomaar afgeeft, maar bij het verder ‘lezen’ werd dat steeds aannemelijker.
Meerdere thema’s komen aan de orde, pooiers, prostitutie, maar op een prettige, bijna terloopse manier.
Buiten dat was het soms ook heel spannend wat er zou gaan gebeuren.
De relatie tussen Cecile en Rogier vond ik heel mooi beschreven. Ook de liefdesscenes. Ik heb het niet zo op woorden als pik en kut, en dat doet de schrijfster godzijdank nergens. Ik wil ook niet te veel verklappen. Maar het einde was erg mooi!
Even laten bezinken, heb het boek net vanmorgen uitgeluisterd. Ik moest in het begin erg wennen aan de stem van de schrijfster, maar het blijft toch wel heel fijn als een luisterboek door de auteur zelf ingesproken wordt. Klemtonen en dergelijke komen dan daar waar ze precies bedoeld zijn.
Ik vond het een erg mooi verhaal. In het begin wat onwaarschijnlijk, iemand die haar kind zomaar afgeeft, maar bij het verder ‘lezen’ werd dat steeds aannemelijker.
Meerdere thema’s komen aan de orde, pooiers, prostitutie, maar op een prettige, bijna terloopse manier.
Buiten dat was het soms ook heel spannend wat er zou gaan gebeuren.
De relatie tussen Cecile en Rogier vond ik heel mooi beschreven. Ook de liefdesscenes. Ik heb het niet zo op woorden als pik en kut, en dat doet de schrijfster godzijdank nergens. Ik wil ook niet te veel verklappen. Maar het einde was erg mooi!
June 6, 2021
Het leek haast een thriller zoveel spanning zat er in het boek.
Bovendien speelt het zich in mijn eigen woonomgeving af, dat is altijd een feest der herkenning.
Maar het liep met een sisser af en voel ik me toch een beetje bekocht.
Helaas dus maar drie sterren!
Bovendien speelt het zich in mijn eigen woonomgeving af, dat is altijd een feest der herkenning.
Maar het liep met een sisser af en voel ik me toch een beetje bekocht.
Helaas dus maar drie sterren!
May 29, 2022
Wederom een bijzonder verhaal, het lijkt wel op BookChoice er patent op heeft. In elk geval vond ik het begin van het boek redelijk ongeloofwaardig, wie laat zijn kind nu zomaar achter bij een vreemde. Verderop komt daar wel enige uitleg over maar toch blijft het bijzonder. In elk geval doet Cécile van alles om de Nigeriaanse Faith en haar moeder Gladys te helpen. Deels alleen en deels samen met een buurman, Rogier, die ze leert kennen. Het verhaal van de buurman en Cécile vond ik er leuk ingegeven. Helaas vond ik het einde wat tegenvallen. Voorgelezen door de auteur zelf, wel op snelheid 1,7 want jeetje wat las ze langzaam.
August 8, 2023
Ik heb een zwak voor de boeken van Vonne van der Meer. Haar rustige manier van vertellen is prettig. De verhalen zijn nooit spectaculair maar wel eerlijk en herkenbaar - die omschrijving past ook wel bij de personages.
In dit boek lees je over Cecile die nogal plotseling de zorg krijgt over een klein kind - de moeder vraagt haar op het kind te passen en verdwijnt dan om pas dagen later terug te komen. Mooi uitgangspunt voor een verhaal over vertrouwen en relaties , maar ook over misdaad en uitbuiting.
Na dit boek wilde ik meteen door met een nieuw boek van Vonne maar daar ben ik mee gestopt. Ik wilde toch weer even wat pittigers. Maar over een tijdje begin ik er wel weer aan.
In dit boek lees je over Cecile die nogal plotseling de zorg krijgt over een klein kind - de moeder vraagt haar op het kind te passen en verdwijnt dan om pas dagen later terug te komen. Mooi uitgangspunt voor een verhaal over vertrouwen en relaties , maar ook over misdaad en uitbuiting.
Na dit boek wilde ik meteen door met een nieuw boek van Vonne maar daar ben ik mee gestopt. Ik wilde toch weer even wat pittigers. Maar over een tijdje begin ik er wel weer aan.
January 7, 2022
Schitterend verhaal over verlangen, vrijheid, gebondenheid en hoop.
February 19, 2022
Vlot boekje, maar te weinig diepgang of nieuwe ideeën. Het thema is boeiend, maar de auteur had er veel meer uit kunnen halen. Het lijkt alsof ze zelf niet wist wat voor een boek ze wild schrijven.
December 11, 2023
Een echte Vonne van der Meer en wat dat is? Allerdaagse levens van alledaagse mensen met alledaagse problemen. In dit boek ziet hoofdpersoon Cecile zich geconfronteerd met de consequenties van mensenhandel en de buitenissigheid van voodoo, maar dat is niet het hoofdthema.
March 27, 2022
[RECENSIE: https://www.readabook.nl/2022/03/vonn...]
Naar Lillehammer is geen thriller, maar zo leest het boek wel. Het is een interessant en sympathiek verhaal en ik kon het dan ook moeilijk wegleggen. Het einde is wel wat abrupt, maar daar zou ik het boek zeker niet voor laten liggen!
Naar Lillehammer is geen thriller, maar zo leest het boek wel. Het is een interessant en sympathiek verhaal en ik kon het dan ook moeilijk wegleggen. Het einde is wel wat abrupt, maar daar zou ik het boek zeker niet voor laten liggen!
April 28, 2021
Makkelijk leesbaar, niet echt veel inhoud.
March 20, 2021
Heel toegankelijk boek. Niet heel spann e nd. Ergerde me wel aan de naïviteit van de hoofdpersoon
April 5, 2022
Oké het beginpunt van dit verhaal klonk heel goed, en het concept was dat volgens mij ook, maar de rest van de uitwerking laat te wensen over.
(Disclaimer: Ik weet vrij zeker dat ik ook niet de doelgroep ben van dit boek, en wellicht te streng ben of vooral andere wensen en verwachtingen heb tijdens het lezen dan dit boek voor bedoeld is. )
(*Waarschuwing: (kleine) spoilers*)
Ten eerste: ik heb me zo hard geërgerd aan alle vooroordelen en stereotyperingen in dit boek, alle standaard aannames komen voorbij over een zwarte vrouw in een netwerk van pooiers, ooit onder valse voorwendselen uit Nigeria naar Nederland gehaald, de brandmerken, de valse paspoorten, de namen. En dan de politie die als een heilige redder alles even komt oplossen (het viel me nog het duidelijkst op in het taalgebruik in de passage waarin ze met haar valse paspoort naar het bureau gaan, en wordt beschreven hoe hard de agent zijn best zou doen om haar vertrouwen te winnen, en Gladys altijd een keer zegt dat ze bang is, maar vervolgens eigenlijk altijd zonder aarzelen het hele verhaal verteld.) Eén keer in het hele boek, zegt Gladys iets over dat het haar niet verbaast dat iedereen de vermoorde zwarte vrouw verwart met haar alleen vanwege haar huidskleur. Maar er zijn zoveel andere momenten waarop stereotyperingen/vooroordelen vanzelfsprekend lijken dat dit ene moment haast als een soort 'verplicht goedmakertje' voelt voor het hele boek. Ik wil ook niet zeggen dat er niet daadwerkelijk situaties als die van Gladys bestaan, want die zijn er ongetwijfeld nog veel te veel. Het is meer: dit beeld wordt al zo vaak en zo lang opgebracht in boeken, media, documentaires, films, dat ik zelf vind dat je daar nu echt wel een keer een ander of vooral genuanceerder beeld van mag geven. Niet alleen Gladys, maar eigenlijk iedereen en het hele verhaal blijft allemaal vrij oppervlakkig, en stipt nergens echt iets essentieels aan.
Ten tweede: de naïviteit van deze vrouw (Ciel) is onvoorstelbaar. Een vrouw die je niet kent, die haar kind bij je achterlaat zonder duidelijke reden en jij besluit daarmee akkoord te gaan: oké, wil ik nog in meegaan met de beste bedoelingen. Maar letterlijk alles in dit verhaal is zo naïef en vol redderscomplex? Hoe ga je niet naar de politie met een kind dat niet van jou is en wiens moeder niet meer terugkomt? Maar vervolgens later in het verhaal heb je geen enkele moeite met naar de politie gaan? En je blijft het ook gewoon doen, wanneer de moeder eenmaal terugkomt, telkens met vage verhalen, en je ondervraagt haar niet stevig? Het wordt na een paar keer allemaal gewoon een tikkeltje te ongeloofwaardig, en wat te veel redderscomplex.
Ten derde: de hele romance in dit boek, die alleen aangehaald wordt op momenten dat het de schrijfster uitkomt, maar naar het einde toe lijkt ze hem amper nog te spreken, zonder dat er iets veranderd tussen hen, maar hem dan ineens wel een super grote gunst te vragen?
Ten vierde: ik heb zoveel vragen tussendoor, dat ik gewoon telkens uit het verhaal gehaald werd. Hoe is er nooit nagedacht over de mogelijke vervalsing van het paspoort? De overleden vrouw waarvan niet wordt gezegd wanneer ze gevonden is, terwijl me dat cruciale informatie lijkt wanneer je iemand (die je gisteren nog hebt gezien) komt identificeren in een mortuarium? Hoe heeft Ciel eerst vragen over de zorg voor een peuter, maar wordt dat één keer benoemd, en daarna weet ze alles wel? Volgens mij loop je tijdens het zorgen voor een peuter, als je zelf geen kinderen hebt of instructies hebt gekregen, toch wel tegen meer dingen aan? En vooral: helemaal in het begin wordt ergens benoemd dat Gladys met een vlaams accent gebrekkig Nederlands spreekt en soms Engels? Maar in de rest van het boek (tot ergens aan het einde wanneer ze nog een keer 'meiske' ofzo zegt) spreekt ze eigenlijk altijd in correcte volzinnen Nederlands?
Nogmaals: weet vrij zeker dat ik niet de doelgroep ben van dit boek, en wellicht te streng ben of vooral andere wensen en verwachtingen heb tijdens het lezen dan dit boek me gaf. Maar het beginpunt/concept leek me dus heel tof, en de omslag zag er ook niet uit als de standaard romcom/thriller/mystery boek uit, dus ik wilde het zeker een kans geven. En uiteindelijk moet ik toegeven: als ik het puur als een vermakelijk boek had kunnen lezen, zonder vragen te stellen, was het echt een prima boek. Maar misschien ben ik gewoon een te strenge lezer voor dit genre. Het was in ieder geval makkelijk leesbaar, de taal was prima, de stijl goed te volgen, maar de constructie van het verhaal liet gewoon echt te wensen over voor me. Er waren gewoon zoveel onlogische, zoveel ongeloofwaardige dingen, en vooral zoveel stereotyperingen dat elke keer wanneer ik weer in het verhaal zat, ik me wel weer ergens aan stoorde en eruit werd gehaald.
(Disclaimer: Ik weet vrij zeker dat ik ook niet de doelgroep ben van dit boek, en wellicht te streng ben of vooral andere wensen en verwachtingen heb tijdens het lezen dan dit boek voor bedoeld is. )
(*Waarschuwing: (kleine) spoilers*)
Ten eerste: ik heb me zo hard geërgerd aan alle vooroordelen en stereotyperingen in dit boek, alle standaard aannames komen voorbij over een zwarte vrouw in een netwerk van pooiers, ooit onder valse voorwendselen uit Nigeria naar Nederland gehaald, de brandmerken, de valse paspoorten, de namen. En dan de politie die als een heilige redder alles even komt oplossen (het viel me nog het duidelijkst op in het taalgebruik in de passage waarin ze met haar valse paspoort naar het bureau gaan, en wordt beschreven hoe hard de agent zijn best zou doen om haar vertrouwen te winnen, en Gladys altijd een keer zegt dat ze bang is, maar vervolgens eigenlijk altijd zonder aarzelen het hele verhaal verteld.) Eén keer in het hele boek, zegt Gladys iets over dat het haar niet verbaast dat iedereen de vermoorde zwarte vrouw verwart met haar alleen vanwege haar huidskleur. Maar er zijn zoveel andere momenten waarop stereotyperingen/vooroordelen vanzelfsprekend lijken dat dit ene moment haast als een soort 'verplicht goedmakertje' voelt voor het hele boek. Ik wil ook niet zeggen dat er niet daadwerkelijk situaties als die van Gladys bestaan, want die zijn er ongetwijfeld nog veel te veel. Het is meer: dit beeld wordt al zo vaak en zo lang opgebracht in boeken, media, documentaires, films, dat ik zelf vind dat je daar nu echt wel een keer een ander of vooral genuanceerder beeld van mag geven. Niet alleen Gladys, maar eigenlijk iedereen en het hele verhaal blijft allemaal vrij oppervlakkig, en stipt nergens echt iets essentieels aan.
Ten tweede: de naïviteit van deze vrouw (Ciel) is onvoorstelbaar. Een vrouw die je niet kent, die haar kind bij je achterlaat zonder duidelijke reden en jij besluit daarmee akkoord te gaan: oké, wil ik nog in meegaan met de beste bedoelingen. Maar letterlijk alles in dit verhaal is zo naïef en vol redderscomplex? Hoe ga je niet naar de politie met een kind dat niet van jou is en wiens moeder niet meer terugkomt? Maar vervolgens later in het verhaal heb je geen enkele moeite met naar de politie gaan? En je blijft het ook gewoon doen, wanneer de moeder eenmaal terugkomt, telkens met vage verhalen, en je ondervraagt haar niet stevig? Het wordt na een paar keer allemaal gewoon een tikkeltje te ongeloofwaardig, en wat te veel redderscomplex.
Ten derde: de hele romance in dit boek, die alleen aangehaald wordt op momenten dat het de schrijfster uitkomt, maar naar het einde toe lijkt ze hem amper nog te spreken, zonder dat er iets veranderd tussen hen, maar hem dan ineens wel een super grote gunst te vragen?
Ten vierde: ik heb zoveel vragen tussendoor, dat ik gewoon telkens uit het verhaal gehaald werd. Hoe is er nooit nagedacht over de mogelijke vervalsing van het paspoort? De overleden vrouw waarvan niet wordt gezegd wanneer ze gevonden is, terwijl me dat cruciale informatie lijkt wanneer je iemand (die je gisteren nog hebt gezien) komt identificeren in een mortuarium? Hoe heeft Ciel eerst vragen over de zorg voor een peuter, maar wordt dat één keer benoemd, en daarna weet ze alles wel? Volgens mij loop je tijdens het zorgen voor een peuter, als je zelf geen kinderen hebt of instructies hebt gekregen, toch wel tegen meer dingen aan? En vooral: helemaal in het begin wordt ergens benoemd dat Gladys met een vlaams accent gebrekkig Nederlands spreekt en soms Engels? Maar in de rest van het boek (tot ergens aan het einde wanneer ze nog een keer 'meiske' ofzo zegt) spreekt ze eigenlijk altijd in correcte volzinnen Nederlands?
Nogmaals: weet vrij zeker dat ik niet de doelgroep ben van dit boek, en wellicht te streng ben of vooral andere wensen en verwachtingen heb tijdens het lezen dan dit boek me gaf. Maar het beginpunt/concept leek me dus heel tof, en de omslag zag er ook niet uit als de standaard romcom/thriller/mystery boek uit, dus ik wilde het zeker een kans geven. En uiteindelijk moet ik toegeven: als ik het puur als een vermakelijk boek had kunnen lezen, zonder vragen te stellen, was het echt een prima boek. Maar misschien ben ik gewoon een te strenge lezer voor dit genre. Het was in ieder geval makkelijk leesbaar, de taal was prima, de stijl goed te volgen, maar de constructie van het verhaal liet gewoon echt te wensen over voor me. Er waren gewoon zoveel onlogische, zoveel ongeloofwaardige dingen, en vooral zoveel stereotyperingen dat elke keer wanneer ik weer in het verhaal zat, ik me wel weer ergens aan stoorde en eruit werd gehaald.
August 1, 2024
Een gescheiden kinderloze Nederlandse vrouw Cecile past op de speelplaats even op op de tweejarige Faith omdat haar moeder, de Nigeriaanse Gladys, even iets moet halen. Ze komt voorlopig niet terug, dus zit Cecile opgescheept met een wildvreemde peuter, die evenwel zonder gedoe meegaat, en zonder gedoe bij Cecile blijft wonen. Gladys blijkt prostituee te zijn, geketend door een Nigeriaanse vloek en zonder paspoort. Intussen maakt Cecile kennis met Roger, een Nederlandse weduwnaar die net een nieuw appartement in de buurt betrekt. In een razend tempo krijgen Cecile en Roger een verhouding (na twee vluchtige ontmoetingen naar bed!) terwijl Faith en af en toe Gladys aldoor maar bij Cecile wonen en Cecile voor dat kind moet zorgen: uit de manier waarop Van der Meer dat opschrijft, leid ik af dat ze weinig ervaring met een tweejarige heeft.
Gladys probeert zichzelf vrij te kopen, met geld en met een voodoo-dokter, wat na enige gedoe lukt en Gladys en Faith vertrekken naar Lillehammer, waar haar broer woont.
Qua tijdpad had Van der Meer beter begeleid moeten worden want af en toe klopt adat gewoon niet. De tussenwerpselige overwegingen over leeftijd en betrokkenheid en zo misstaan en zijn mij al te hoogdravend. En Faith en haar peuter-zijn zijn volstrekt ongeloofwaardig.
Gladys probeert zichzelf vrij te kopen, met geld en met een voodoo-dokter, wat na enige gedoe lukt en Gladys en Faith vertrekken naar Lillehammer, waar haar broer woont.
Qua tijdpad had Van der Meer beter begeleid moeten worden want af en toe klopt adat gewoon niet. De tussenwerpselige overwegingen over leeftijd en betrokkenheid en zo misstaan en zijn mij al te hoogdravend. En Faith en haar peuter-zijn zijn volstrekt ongeloofwaardig.
June 4, 2022
Stel je eens voor, je zit alleen even lekker op een bankje in een speeltuin. Er zijn vaders en moeders met hun kinderen aan het kletsen of aan het spelen en jij kijkt toe. Wat doe je als een Nigeriaanse moeder jou ineens vraagt even op haar dochter te passen en vervolgens niet meer terug komt. Cécile neemt het meisje mee naar huis en zorgt voor het kind totdat de moeder de volgende dag weer contact opneemt. Gladys wilt met haar oude leven breken en voelt zich niet veilig in de stad.
Wat zou jij doen? Lees hoe dit verhaal zich ontwikkelt en hoeveel werelden er eigenlijk bestaan in je eigen omgeving. Ik besefte maar weer eens hoeveel geluk ik heb dat mijn wiegje in Nederland heeft gestaan.
Erg mooi en goed geschreven door Vonne van der Meer. Ik heb het boek beluisterd via de onlinebibliotheek en het verhaal wordt door Vonne zelf voorgelezen. Ze heeft een fijne stem maar was erg traag. Gelukkig is er een mogelijkheid om het sneller af te laten spelen.
Wat zou jij doen? Lees hoe dit verhaal zich ontwikkelt en hoeveel werelden er eigenlijk bestaan in je eigen omgeving. Ik besefte maar weer eens hoeveel geluk ik heb dat mijn wiegje in Nederland heeft gestaan.
Erg mooi en goed geschreven door Vonne van der Meer. Ik heb het boek beluisterd via de onlinebibliotheek en het verhaal wordt door Vonne zelf voorgelezen. Ze heeft een fijne stem maar was erg traag. Gelukkig is er een mogelijkheid om het sneller af te laten spelen.
March 17, 2022
Voortkabbelend verhaal in de kenmerkend rustgevende schrijfstijl van Vonne van der Meer over een vrouw die zich ontfermt over een peuter en haar moeder die een illegale prostitué is. En passant moet zij haar scheiding verwerken, is op zoek naar een nieuwe baan en begint te scharrelen met een oudere heer. Het verhaal bood aanknopingspunten om het kabbel-gehalte om te zetten in wat meer spanning (zonder dat het een misdaadroman werd), maar de vermoorde dame en de dader (door de nauwelijks tot uitwerking gebrachte crimineel Jones?) blijven vaag op de achtergrond. Centraal staat de innerlijke strijd van Cecile: gescheiden, kinderloos, door haar werkgever opzij gezet, in de overgang… In Lillehammer komen we niet dus wat daar gebeurt moeten we zelf bedenken. Het boek had beter Naar Lunteren kunnen heten. Onderhoudend, maar niet voor niks afgevallen van de Libris Longlist.
June 2, 2021
Ik heb meer genoten van 'De vrouw met de sleutel', die was voor mij origineler, was lichter en ging dieper. Ook in de eilandtrilogie was het beknopter, kreeg elke figuur in de aparte verhalen net de juiste hoeveelheid aandacht en tijd.
Nu wordt het verhaal voor mij wat onnodig uitgerokken, word ik wat ongeduldig na een tijd. De personages en emoties (de moederliefde!) zijn best herkenbaar, van der Meer heeft mensenkennis en een mooie empathie. Wat meer is: ze durft ook de lelijke kantjes van haar heldin tonen.
Het toont ook helder de vicieuze cirkel waarin de mensenhandel haar slachtoffers houdt.
Maar de plot blijft niet zo lang boeien, dit door de trage, bedachtzame verteltoon, wat zwaar op de hand, waardoor ik voor te weinig verrassing kom te staan.
Nu wordt het verhaal voor mij wat onnodig uitgerokken, word ik wat ongeduldig na een tijd. De personages en emoties (de moederliefde!) zijn best herkenbaar, van der Meer heeft mensenkennis en een mooie empathie. Wat meer is: ze durft ook de lelijke kantjes van haar heldin tonen.
Het toont ook helder de vicieuze cirkel waarin de mensenhandel haar slachtoffers houdt.
Maar de plot blijft niet zo lang boeien, dit door de trage, bedachtzame verteltoon, wat zwaar op de hand, waardoor ik voor te weinig verrassing kom te staan.
June 29, 2021
Valt me tegen, helaas. Ik vond vooral in het begin van het boek de oordelen en vooral vooroordelen irritant, en verder te veel beschreven in plaats van meegenomen in het verhaal.
En de hoofdpersoon stuit op allerlei vragen als ze opeens de zorg heeft over een peuter, maar hoe is welke maat en soort luiers kopen voor een 3-jarige geen issue? Voor ik een kind had wist ik niets van luiers. Wie wordt daar nou wijs uit? Naar mijn idee was dat ook echt iets waar de hoofdpersoon over zou struikelen.
Helaas dus wat oppervlakkig en het einde vrij abrupt en plotseling vluchtig.
Het gegeven van het verhaal ('wat als een moeder je vraagt haar kind even te duwen op een schommel en die moeder vervolgens niet meer terugkomt') vind ik wel heel boeiend en goed gevonden.
En de hoofdpersoon stuit op allerlei vragen als ze opeens de zorg heeft over een peuter, maar hoe is welke maat en soort luiers kopen voor een 3-jarige geen issue? Voor ik een kind had wist ik niets van luiers. Wie wordt daar nou wijs uit? Naar mijn idee was dat ook echt iets waar de hoofdpersoon over zou struikelen.
Helaas dus wat oppervlakkig en het einde vrij abrupt en plotseling vluchtig.
Het gegeven van het verhaal ('wat als een moeder je vraagt haar kind even te duwen op een schommel en die moeder vervolgens niet meer terugkomt') vind ik wel heel boeiend en goed gevonden.
July 4, 2021
Naar Lillehammer- Vonne van der Meer
Cécile heeft haar baan pas opgezegd. Gaat op zoek naar zichzelf en naar wat ze met haar leven aan moet. Op een dag strijkt ze neer op een bankje in de speeltuin om even van de zon te genieten. Dát moment verandert haar leven. Tijdelijk. Ze raakt verstrikt in een wereld waar ze zelf geen kaas van heeft gegeten.
Wat volgt is een verhaal dat makkelijk leest, maar weinig diepgang heeft. Typisch een boek om op te pakken als je naar iets lekker leesbaars snakt. Vermakelijk, (maar) niet al te veel diepgang.
Cécile heeft haar baan pas opgezegd. Gaat op zoek naar zichzelf en naar wat ze met haar leven aan moet. Op een dag strijkt ze neer op een bankje in de speeltuin om even van de zon te genieten. Dát moment verandert haar leven. Tijdelijk. Ze raakt verstrikt in een wereld waar ze zelf geen kaas van heeft gegeten.
Wat volgt is een verhaal dat makkelijk leest, maar weinig diepgang heeft. Typisch een boek om op te pakken als je naar iets lekker leesbaars snakt. Vermakelijk, (maar) niet al te veel diepgang.
April 11, 2022
Mooi verhaal over Gladys die zo graag in een ander land een goed leven willen en vervolgens in de handen van verkeerde mensen terecht komen. Toch blijft ze geloven in een betere toekomst voor zichzelf en haar kind en heeft daar alles voor over, zelf het lot om als sekswerker bezig te zijn bij een pooier en je kind tijdens werktijd achter te laten bij een wildvreemde. Gelukkig is deze wildvreemde Cecile een lieve vrouw die vertrouwen is en niet alleen voor het kleine meisje zorgt maar alles voor Gladys over heeft om haar te helpen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 12, 2021
Een kijkje in het leven van iemand totaal in de knel, die geholpen wordt door een vrouw, die te veel tijd en te veel liefde heeft. Ik geniet van de details die Vonne zo beeldend kan beschrijven. Het verhaal zelf vond ik niet heel boeiend, wel gaf het me stof tot nadenken.
Niets in het leven is af....
Niets in het leven is af....
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 14, 2022
Deze zat in een bookchoice pakket. Ik wist niet zo goed wat ik er van moest verwachten. Het begint met een kindje wat wordt achtergelaten in speeltuin bij een andere vrouw en uiteindelijk kom je er achter waarom dat zo is. Het ging vooral om het beleven en de emotie van de hoofdpersoon. Het las makkelijk weg maar was verder vrij vluchtig op sommige punten, vandaar 3 sterren.
March 21, 2021
Zwei Lebenswege kreuzen sich, als eine geschiedene und kinderlose Frau das Anstupsen der Kinderschaukel von einer Mutter von 23 übernimmt. Diese steckt in einer total anderen Situation, sie möchte weg von ihrem Zuhälter, aber der hat ihren Paß. Inwieweit kommen Menschen in ihrem Leben näher zueinander, oder geht es letztendlich doch immer nur um die Frage, wer bin ich eigentlich selber?
September 22, 2021
Het verhaal leest relatief makkelijk, maar er zit weinig spanningsboog in. Ik voel hem in ieder geval niet. Het einde is dan een soort plotseling, opeens is het boek uit. Ik krijg het gevoel alsof ik de achterliggende boodschap mis of niet snap. Verder wel fijne schrijfstijl.
October 5, 2021
Beetje plotseling einde, denk dat ze er niet goed raad mee wist.
Ze schrijft goed, en op zich wel interessant gegeven, maar toch onvoldoende uitgewerkt.
En dat duiveltje, och dat dat er niet bij gehoeven, dat heeft ze niet nodig :) .
Ze schrijft goed, en op zich wel interessant gegeven, maar toch onvoldoende uitgewerkt.
En dat duiveltje, och dat dat er niet bij gehoeven, dat heeft ze niet nodig :) .
January 12, 2022
Weinig diepgang en het had een vervreemdend effect op mij, door het gemak waarmee de eigenlijk tamelijk penibele situaties steeds moeiteloos weer verdwijnen, zonder tegenstand, zonder conflict of spanning.
Lichte lectuur die vlot leest, dus was gelukkig ook zo weer uit.
Lichte lectuur die vlot leest, dus was gelukkig ook zo weer uit.
April 1, 2023
Makkelijk en snel uit te lezen boek, maar mist diepgang. Verhaallijnen zijn voor mijn gevoel niet goed genoeg uitgewerkt en veel dingen lijken elkaar tegen te spreken of roepen vooral verontwaardiging op over de hoofdpersonen.
Displaying 1 - 30 of 47 reviews