Op een tafel in een Baskische kelder heeft iemand geschreven in bloed: Ze zijn onder ons. Ze zijn met velen. Als we ze vinden maken we ze allemaal af.
Wanneer Estyr Bosvelt solliciteert naar een vertrouwensfunctie bij Binnenlandse Zaken wordt ze voor het bijbehorende veiligheidsonderzoek geïnterviewd door de AIVD. De dienst blijkt in het bijzonder geïnteresseerd in Estyrs verloofde Jean-Pierre, een paleogeneticus die een jaar eerder omkwam bij een verkeersongeval. De vragen brengen haar terug naar de periode net na Jean-Pierres dood, toen ze geconfronteerd werd met het dubbelleven dat hij leidde, en toen ze leerde dat je sommige fossielen maar beter met rust kunt laten.
Miquel Bulnes debuteerde in 2003 met de roman "Zorg", gevolgd door de romans "Lab" en "Attaque!", zich afspelend in ziekenhuizen, laboratoria en psychiatrische klinieken. In 2011 verscheen de "Het bloed in onze aderen", een oorlogs-roman-noir-politieke-horror-thriller gesitueerd in het Spanje van de jaren twintig.
Af en toe verschijnt er een boek waarvan je als lezer hoopt dat het door Netflix verfilmd gaat worden. Er is er nu een verschenen bij uitgeverij Prometheus, namelijk‘Monstrum’ van Miquel Bulnes. Waarom? Als eerste door het verhaal. Estyr Bosvelt wordt tijdens een sollicitatie bij Buitenlandse zaken uitvoerig ondervraagd over het verleden van haar overleden verloofde, Jean Pierre, een paleogeneticus. Hij was voor zijn dood bezig met een bijzonder onderzoek naar fossielen. En Estyr heeft ontdekt dat het soms beter is om deze te laten voor wat ze zijn. Tijdens het lezen moest ik denken aan het werk van Dan Brown en Thomas Thiemeyer. Alleen is Miquel Bulnes veruit de beste schrijver. De consistentie van ‘Monstrum’ is sterker dan die van ‘De Da Vinci code’. Bulnes geeft zijn lezers steeds de juiste hoeveelheid informatie tijdens het lezen, zonder dat het tempo en de spanning van het verhaal tekort gedaan wordt. Dit evenwicht weet hij het hele verhaal door vast te houden. Daarnaast is de combinatie van verschillende schrijfstijlen uitstekend gedaan. De brieven en verslagen geven een extra impuls aan het verhaal en maken het geheel spannender. Ze beschrijven het onderwerp vanuit het verleden op een heftige en grimmige manier die het nog intrigerender maken. De ironie in het verhaal is fantastisch. De schrijver heeft enkele prachtige spanningsvelden en twists in ‘Monstrum’ zitten. Door het optimale gebruik van dit stijlfiguur laat hij de eerdergenoemde auteurs ver achter zich. Waar ik enorm van genoten heb is de ontwikkeling die Amir en Estyr doormaken, omdat beiden op een keerpunt komen met een verassende en grimmige wending. Bulnes staat boven de stof waar hij over schrijft. Dat is ook aan een enorm pluspunt, omdat het daardoor niet alleen begrijpelijk, maar ook toegankelijk wordt. De verwijzingen naar de wetenschap, genetica, geschiedenis en de huidige tijd worden op de juiste manier op een toegankelijke wijze uitgelegd. Kortom, door de toegankelijke intertekstualiteit, de grimmige spanning en de consistentie verdient ‘Monstrum’ van Miquel Bulnes het om verfilmd te worden door Netflix.
Bulnes is wat mij betreft een van de meest veelzijdige Nederlandse schrijvers van dit moment. Na zijn lijvige historische roman Reconquista komt hij met een geweldige hedendaagse thriller.
Heel interessant gegeven, je leert wat bij. Maar ik werd in het eerste deel een beetje te veel met paleogenitica om de oren geslagen dat het leesplezier wat verdween.