What do you think?
Rate this book
ตะวันในวันรุ่งขึ้น
“ฉันอยากเห็นประเทศที่ทุกคนมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ดีอย่างที่มันควรจะเป็น ไม่ใช่ดีแบบที่ทุกคนหลอกตัวเองว่ามันดีแล้ว”
เรื่องราวในประเทศหนึ่ง(?)
ที่ผู้คนต้องสวมปลอกคอ คือดำ(ทำงานหนักและห้ามพูด) กับขาว (อยู่ชั้นกลาง-พูดได้บางคำ) และก็ยังมีชนชั้นที่ไม่ต้องสวมปลอกคออยู่ด้วย
แต่ในท่ามกลางคนที่ไม่กล้าตั้งคำถาม ก็ยังมีบางคนที่กล้าทำสิ่งสำคัญบางอย่าง
เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
เรื่องราวในประเทศหนึ่ง(?)
ที่ผู้คนต้องสวมปลอกคอ คือดำ(ทำงานหนักและห้ามพูด) กับขาว (อยู่ชั้นกลาง-พูดได้บางคำ) และก็ยังมีชนชั้นที่ไม่ต้องสวมปลอกคออยู่ด้วย
แต่ในท่ามกลางคนที่ไม่กล้าตั้งคำถาม ก็ยังมีบางคนที่กล้าทำสิ่งสำคัญบางอย่าง
เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
216 pages, Paperback
Published October 1, 2020
3 people are currently reading
37 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
July 10, 2023
3/5 reminded me of old ya dystopian novels i read when i was young but it lacks subtlety and progresses too fast imo
April 18, 2025
หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินล่มสลายทั่วโลกในพ.ศ. ๒๖๖๓ ทำให้ทั่วโลกต้องอพยพลงมาอาศัยอยู่ใต้ดินรวมถึงประเทศไทยด้วยเช่นกัน โดยมีพระมหากษัตริย์องค์ที่แปดแห่งราชวงศ์ธเรศคอยปกครองประชาชนให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข มีปลอกคอที่แบ่งสีออกเพื่อบ่งบอกถึงชนชั้น แต่จะมีอยู่แค่ไม่กี่คนที่สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องสวมปลอกคอและมีสิทธิเสรีภาพเยี่ยงสิ่งที่มนุษย์ทุกคนพึงมี
ในตอนอ่านมีหลายครั้งที่เราต้องวางหนังสือลงก่อน หรือแม้แต่ต้องปิดหนังสือลงแล้วลุกไปทำอย่างอื่น เนื้อหาในเรื่องชวนทำให้รู้สึกหดหู่ กลิ่นอายของความหดหู่และความสิ้นหวังดิ้นรนเอาชีวิตรอดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ สังคมในเรื่องที่บิดเบี้ยวชวนให้รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง แต่เมื่อย้อนกลับมามองในโลกความจริงแล้วก็ไม่ได้ต่างจากในนั้นนัก นั่นยิ่งทำให้เราอยากร้องไห้มากกว่าเดิม
เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับภาษาและสำนวนที่บรรยายออกมาอย่างเถรตรง แต่ไม่ได้เป็นภาษาที่ห้วนจนเกินไป สิ่งที่ทำให้เราไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการอธิบายอะไรมากมายคือการยกเหตุการณ์และประเด็นที่เกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์การเมืองไทยขึ้นมาในเรื่อง มันทำให้เราตระหนักได้ว่าเหตุการณ์การเมืองไทยนั้นเหนือความจริงมาก แต่มันเกิดขึ้นจริงๆ ในประเทศไทย แสดงถึงความบิดเบี้ยวของประเทศนี้ จนตอนที่เราอ่านเราสามารถสัมผัสได้ถึงความโกรธ ความหดหู่และความหวังจากนักเขียนออกมาผ่านหน้าหนังสือ
หนังสือเล่มนี้จำเป็นต้องใช้ประสบการณ์ร่วมค่อนข้างมากถึงจะเข้าใจในเนื้อเรื่องอย่างถ่องแท้ ประสบการณ์ร่วมที่ว่าไม่จำเป็นต้องเป็นการไปม็อบอย่างเดียว แต่ประสบการณ์ร่วมนั้นหมายถึงการไม่เพิกเฉยต่อทุกความอยุติธรรมและตามข่าวการเมืองตลอด เพราะหากผู้อ่านเพิกเฉยต่อความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นในประเทศและรวมถึงทั่วโลก หนังสือเล่มนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากนิยายดิสโทเปียที่อ่านเพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น
และท้ายที่สุดนี้ ขอให้ประชาชนทุกคนจงมีความหวัง
เผด็จการจงพินาศ ประชาธิปไตยจงเจริญ
ในตอนอ่านมีหลายครั้งที่เราต้องวางหนังสือลงก่อน หรือแม้แต่ต้องปิดหนังสือลงแล้วลุกไปทำอย่างอื่น เนื้อหาในเรื่องชวนทำให้รู้สึกหดหู่ กลิ่นอายของความหดหู่และความสิ้นหวังดิ้นรนเอาชีวิตรอดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ สังคมในเรื่องที่บิดเบี้ยวชวนให้รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง แต่เมื่อย้อนกลับมามองในโลกความจริงแล้วก็ไม่ได้ต่างจากในนั้นนัก นั่นยิ่งทำให้เราอยากร้องไห้มากกว่าเดิม
เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับภาษาและสำนวนที่บรรยายออกมาอย่างเถรตรง แต่ไม่ได้เป็นภาษาที่ห้วนจนเกินไป สิ่งที่ทำให้เราไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการอธิบายอะไรมากมายคือการยกเหตุการณ์และประเด็นที่เกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์การเมืองไทยขึ้นมาในเรื่อง มันทำให้เราตระหนักได้ว่าเหตุการณ์การเมืองไทยนั้นเหนือความจริงมาก แต่มันเกิดขึ้นจริงๆ ในประเทศไทย แสดงถึงความบิดเบี้ยวของประเทศนี้ จนตอนที่เราอ่านเราสามารถสัมผัสได้ถึงความโกรธ ความหดหู่และความหวังจากนักเขียนออกมาผ่านหน้าหนังสือ
หนังสือเล่มนี้จำเป็นต้องใช้ประสบการณ์ร่วมค่อนข้างมากถึงจะเข้าใจในเนื้อเรื่องอย่างถ่องแท้ ประสบการณ์ร่วมที่ว่าไม่จำเป็นต้องเป็นการไปม็อบอย่างเดียว แต่ประสบการณ์ร่วมนั้นหมายถึงการไม่เพิกเฉยต่อทุกความอยุติธรรมและตามข่าวการเมืองตลอด เพราะหากผู้อ่านเพิกเฉยต่อความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นในประเทศและรวมถึงทั่วโลก หนังสือเล่มนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากนิยายดิสโทเปียที่อ่านเพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น
และท้ายที่สุดนี้ ขอให้ประชาชนทุกคนจงมีความหวัง
เผด็จการจงพินาศ ประชาธิปไตยจงเจริญ
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 5, 2024
ครั้งแรกที่เห็นปกรู้สึกเฉย ๆ แต่ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปตอนที่ได้เห็นคำโปรยหน้าแรก ทำให้รู้เลยว่าเนื้อหาข้างในคงไม่ใช่เล่น ๆ แล้ว
จุดเด่นในเรื่องน่าจะเป็นการบรรยายโลกหลังการล่มสลาย ทำให้เราได้เห็นภาพประเทศไทยในอนาคตที่สุดแสนจะดิสโทเปียพร้อมบรรยากาศหม่นหมองสุด ๆ ถึงแม้ว่าจะดำเนินเรื่องค่อนข้างเร็ว บทพรรณนาไม่ได้ลึกมาก แต่ก็ยังทำให้เห็นภาพและบรรยากาศได้ดี ซึ่งก็จะเป็นบรรยากาศหลักตลอดทั้งเรื่อง
ตัวละคร จำนวนกำลังพอดี เพราะถ้ามากไปกว่านี้อาจจะจำได้ไม่หมดและสับสันขึ้นมาแล้ว ซึ่งจังหวะการแนะนำให้รู้จักตัวละครที่เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ ก็ทำได้โอเค (ดีกว่ามาตู้มเดียวแล้วจำใครไม่ได้เลย) แล้วก็กำลังกลมกล่อมดี อาจจะติดลักษณะตัวละครที่ดูเป็นนิย๊ายนิยายไปนิดแต่ก็ทำให้แต่ละตัวก็คาแรกเตอร์ชัดเจนดี แถมเรื่องความสัมพันธ์ของบางตัวละครในเรื่องก็พีกมากอยู่เหมือนกัน อาจจะเป็นความประสงค์ส่วนตัวของนักเขียน ซึ่งในฐานะคนอ่านก็รู้สึกว่าเอามาตัดเรื่องได้ดี หลังจากที่จมอยู่ในบรรยากาศมืดมนในโลกดิสโทเปียมาตลอด ได้เห็นอะไรที่มันเป็นเรื่องเบา ๆ ก็พอมีจังหวะผ่อนได้บ้าง
ส่วนเรื่องแนวคิดหรือประเด็น รู้สึกว่าค่อนข้างเถรตรง ใส่คีย์เวิร์ดมาโต้ง ๆ ให้เห็นภาพกันชัด ๆ ไปเลย ถ้ามองให้เป็นข้อดีมันก็ได้ แต่มันก็จะขาดความลึกซึ้งและเสน่ห์บางอย่าง ถ้าหาวิธีการนำเสนอที่แนบเนียนกว่านี้ก็อาจจะสร้างความประทับใจได้มากกว่า แต่ในเมื่อเลือกวิธีการพูดตรง ๆ ออกมาก็โอเค ให้มันรู้กันไปลึกถึงแก่นเลยว่า เรื่องต้องการจะสื่อสารอะไรกับคนอ่าน ซึ่งก็ถือว่าประสบความสำเร็จ เพราะคงไม่มีใครยังไม่รู้ว่าเรื่องกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่
ตอนท้ายของเรื่อง รู้สึกว่าทุกอย่างมันดูเร่งไปหมดแล้วก็แอบรู้สึกว่าตัดจบง่ายไปแบบว่า อ้าว เสียอย่างนั้น เป็นงั้นไป ส่วนตัวก็เลยยังไม่ได้ประทับใจหรือตราตรึงขนาดนั้น แล้วก็สุดท้ายก็ไม่ได้ทิ้งทวนถึงแก่นหลักของเรื่อง ก็ถือว่าน่าเสียดายในจุดนี้
จุดเด่นในเรื่องน่าจะเป็นการบรรยายโลกหลังการล่มสลาย ทำให้เราได้เห็นภาพประเทศไทยในอนาคตที่สุดแสนจะดิสโทเปียพร้อมบรรยากาศหม่นหมองสุด ๆ ถึงแม้ว่าจะดำเนินเรื่องค่อนข้างเร็ว บทพรรณนาไม่ได้ลึกมาก แต่ก็ยังทำให้เห็นภาพและบรรยากาศได้ดี ซึ่งก็จะเป็นบรรยากาศหลักตลอดทั้งเรื่อง
ตัวละคร จำนวนกำลังพอดี เพราะถ้ามากไปกว่านี้อาจจะจำได้ไม่หมดและสับสันขึ้นมาแล้ว ซึ่งจังหวะการแนะนำให้รู้จักตัวละครที่เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ ก็ทำได้โอเค (ดีกว่ามาตู้มเดียวแล้วจำใครไม่ได้เลย) แล้วก็กำลังกลมกล่อมดี อาจจะติดลักษณะตัวละครที่ดูเป็นนิย๊ายนิยายไปนิดแต่ก็ทำให้แต่ละตัวก็คาแรกเตอร์ชัดเจนดี แถมเรื่องความสัมพันธ์ของบางตัวละครในเรื่องก็พีกมากอยู่เหมือนกัน อาจจะเป็นความประสงค์ส่วนตัวของนักเขียน ซึ่งในฐานะคนอ่านก็รู้สึกว่าเอามาตัดเรื่องได้ดี หลังจากที่จมอยู่ในบรรยากาศมืดมนในโลกดิสโทเปียมาตลอด ได้เห็นอะไรที่มันเป็นเรื่องเบา ๆ ก็พอมีจังหวะผ่อนได้บ้าง
ส่วนเรื่องแนวคิดหรือประเด็น รู้สึกว่าค่อนข้างเถรตรง ใส่คีย์เวิร์ดมาโต้ง ๆ ให้เห็นภาพกันชัด ๆ ไปเลย ถ้ามองให้เป็นข้อดีมันก็ได้ แต่มันก็จะขาดความลึกซึ้งและเสน่ห์บางอย่าง ถ้าหาวิธีการนำเสนอที่แนบเนียนกว่านี้ก็อาจจะสร้างความประทับใจได้มากกว่า แต่ในเมื่อเลือกวิธีการพูดตรง ๆ ออกมาก็โอเค ให้มันรู้กันไปลึกถึงแก่นเลยว่า เรื่องต้องการจะสื่อสารอะไรกับคนอ่าน ซึ่งก็ถือว่าประสบความสำเร็จ เพราะคงไม่มีใครยังไม่รู้ว่าเรื่องกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่
ตอนท้ายของเรื่อง รู้สึกว่าทุกอย่างมันดูเร่งไปหมดแล้วก็แอบรู้สึกว่าตัดจบง่ายไปแบบว่า อ้าว เสียอย่างนั้น เป็นงั้นไป ส่วนตัวก็เลยยังไม่ได้ประทับใจหรือตราตรึงขนาดนั้น แล้วก็สุดท้ายก็ไม่ได้ทิ้งทวนถึงแก่นหลักของเรื่อง ก็ถือว่าน่าเสียดายในจุดนี้
September 28, 2021
เรื่องไม่ยาวมากนัก แต่พลอตเรื่องหนักหน่วงมาก แนวดิสโทเปีย อารมณ์คล้ายๆ 1984 แต่เกิดในประเทศที่คุ้นเคย เขียนได้ดีมากๆ รู้สึกถึงอารมณ์ดำดิ่ง หดหู่ น่าขยะแขยงหลายฉากเลยค่ะ โดยเฉพาะฉากชนชั้นล่างที่สวมปลอกคอสีดำ ส่วนชนชั้นกลางที่สวมปลอกคอสีขาวก็น่าสลดไม่แพ้กัน
อ่านไปก็คิดว่าความเลวร้ายในเรื่องมันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน คอยเอาใจช่วยตัวละครอยู่ตลอดให้ปฏิวัติระบอบเน่าเฟะนี้ให้สำเร็จ คือมันแย่มากในขนาดที่ว่า คนถูกระบอบนี้ครอบงำ กลืนกินจนคิดว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันดีแล้ว มันเป็นเรื่องปกติ จนไม่เหลือความเป็นมนุษย์แล้ว เศร้าใจมากๆ ดีใจที่สุดท้ายทุกคนก็ทำสำเร็จ แม้จะสูญเสีย แต่พวกเขาจะถูกจดจำไว้ว่าเป็นผู้กล้า ผู้ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยตลอดไป ประทับใจค่ะ
อ่านไปก็คิดว่าความเลวร้ายในเรื่องมันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน คอยเอาใจช่วยตัวละครอยู่ตลอดให้ปฏิวัติระบอบเน่าเฟะนี้ให้สำเร็จ คือมันแย่มากในขนาดที่ว่า คนถูกระบอบนี้ครอบงำ กลืนกินจนคิดว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันดีแล้ว มันเป็นเรื่องปกติ จนไม่เหลือความเป็นมนุษย์แล้ว เศร้าใจมากๆ ดีใจที่สุดท้ายทุกคนก็ทำสำเร็จ แม้จะสูญเสีย แต่พวกเขาจะถูกจดจำไว้ว่าเป็นผู้กล้า ผู้ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยตลอดไป ประทับใจค่ะ
October 15, 2023
วรรณกรรมดิสโทเปียที่มีฉากหลังเป็นประเทศไทยหลังแผ่นดินล่มสลาย ว่าด้วยเรื่องของชนชั้นสูงที่ไม่มีปลอกคอ ชนชั้นกลางที่มีปลอกคอสีขาว และชนชั้นล่างที่มีปลอกคอสีดำ ปลอกคอเป็นสัญลักษณ์ของการลิดรอนเสรีภาพในการพูด คือ ปลอกคอสีขาวพูดได้บ้าง แต่ห้ามพูดบางคำ ในขณะที่ปลอกคอสีดำห้ามพูดเลย หากใครขัดขืน ตั้งคำถาม หรือเลี้ยงไม่เชื่องจะถูกล้างสมองส่งไปเป็นแรงงานชั้นล่างแบบไม่มีสิทธิมีปากมีเสียง ทว่ายังมีพวกผีที่เป็นกลุ่มคนที่ไม่เห็นด้วยกับการปกครอง แอบซ่อนอยู่เพื่อรอคอยปฏิวัติ คอยจุดไฟให้ลามไปทั่วแผ่นดิน คอยให้ไฟนั้นเป็นชนวนระเบิด เพื่อจะได้เห็นแผ่นดินที่มีท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ
December 15, 2025
เป็นเล่มที่อ่านง่าย แต่เนื้อหาถือว่าหนัก เรียกได้ว่าเป็นแนวดิสโทเปียที่ดาร์กแบบสุด ๆ ในบางตอน
ภาษาของคุณนักเขียนมีความอ่านง่าย ชวนให้ติดตาม ชวนให้อ่านใ���บทต่อ ๆ ไป แต่อีกใจนึงก็อยากจะหยุดอ่าน พักวางไว้ก่อน เพราะเรื่องราวมันหนัก พาให้รู้สึกอึดอัด จนหายใจไม่ทั่วท้อง
ภาษาของคุณนักเขียนมีความอ่านง่าย ชวนให้ติดตาม ชวนให้อ่านใ���บทต่อ ๆ ไป แต่อีกใจนึงก็อยากจะหยุดอ่าน พักวางไว้ก่อน เพราะเรื่องราวมันหนัก พาให้รู้สึกอึดอัด จนหายใจไม่ทั่วท้อง
Displaying 1 - 6 of 6 reviews