What do you think?
Rate this book
Gece Günlüğü 1: 1978-1984
Russian Book. Izdatel'stvo Eksmo OOO. 304. 2018. Hardcover.
236 pages, Hardcover
First published January 1, 2011
3 people are currently reading
41 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
May 28, 2023
Kontroverzni početak: Jan Fabr je kreten. Privučena pažnja? Hvala.
Ovo kažem kao neko ko je bio na njegovoj dvadesetčetvoročasovnoj predstavi „Olimp” u okviru 51. Bitefa. To je bilo fascinantno, telesno iskustvo. Vežba izdržljivosti i ritualni izazov. U celini – dušu dalo za prepričavanje unučićima. Tog dana sam, sa dobrim delom publike, bukvalno spavao u Sava Centru, dok su glumci igrali bez prekida. Sećam se da me je jedan urlik probudio i on je, naravno, došao sa scene od glumice koja je iznova i iznova oko sebe vrtela lance. Nisam znao da li sanjam ili sam budan – utisci su se zbrčkali u nešto neuporedivo. Taj, fizički momenat predstave je neophodan za njeno razumevanje i zato mislim da je njen prenos na televiziji bio potpuno omašen. Jasna mi je namera i dobro je da se širem krugu ljudi omoguće ovakvi sadržaji, ali takvim prikazivanjem sasvim se gubi ono što je u takvom poduhvatu ključno: dimenzija prisustva i osećaj sa-učestvovanja u procesu.
Ali to sad nije bitno, bitna je knjiga. Sveske, dnevnike i beleške uvek volim. To su mi drage forme – kao što su mi neizbrušenosti često bliže od upeglanosti i praćenja oprobanih rešenja. Cenim rizik. Ali i samosvest. Bez toga – džaba. Fabr pokazuje elemente i rizika i samosvesti. Rizik ide u pravcu provokacije, ranjivosti i ispitivanja granica, samosvest se oslikava u odnosu na mapiranje savremenosti, uočavanje bitnih elemenata istorije umetnosti i umrežavanje sa najupečatljivijim umetnicima. Tako se na stranicama Fabrovog dnevnika mogu naći i zapisi o susretima sa Vorholom, Lihtenštajnom, Bobom Vilsonom, ali i Marinom Abramović. Ipak, ono prevladavaju zapisi o krajnje neurednom životu, „životu na ivici” – o telu kao izvoru radosti i bremenu, o fiziologiji. Ipak, Fabrove permanentne erekcije često su autentičnije od njegovih pseudofilozofskih i pseudoteorijskih istupa, premda se većina misli može svrstati u dovitljiva gunđanja ili rečenice potrebne da bi se zaokružio dan. Kada je najgori Fabr je petlić nalik Begbedeu, a kada je najbolji pretvara se u neobičan guilty pleasure, uz koji i ćorsokaci i trijumfi savremene umetnosti postaju bliža.
I da, samo na osnovu dnevnika, ne čudi što je Fabr, evo, nedavno, osuđen za seksualno zlostavljanje i nasilje nad članovima svoje dramske trupe, a epizode sa maltretiranjem životinja zarad umetnosti (ovde je opisivao poduhvat sa kornjačama koje su, bez osećaja za visinu, padale sa svećama koje su im stajale na oklopima) – leševima izloženim u galerijama i ubijanjem mačaka, već su dobro poznate.
Uprkos svemu, jedva čekam da pročitam još dva toma. Iz nekog razloga prvi je preveden sa francuskog (iako Fabr stalno ponavlja kako ne zna francuski i kako to razne ljude iritira), dok su druga dva prevedena, kako i treba, sa holandskog (odnosno – nizozemskog – pravilnije je).
Koga zanima, naći će ovde i kako je Fabr proveo 1984. dane u Beogradu i Ljubljani, a vrlo mi je bilo zanimljivo ga Slovenci već tad upozoravaju na opasnost od rata u Jugoslaviji (225).
Ovo kažem kao neko ko je bio na njegovoj dvadesetčetvoročasovnoj predstavi „Olimp” u okviru 51. Bitefa. To je bilo fascinantno, telesno iskustvo. Vežba izdržljivosti i ritualni izazov. U celini – dušu dalo za prepričavanje unučićima. Tog dana sam, sa dobrim delom publike, bukvalno spavao u Sava Centru, dok su glumci igrali bez prekida. Sećam se da me je jedan urlik probudio i on je, naravno, došao sa scene od glumice koja je iznova i iznova oko sebe vrtela lance. Nisam znao da li sanjam ili sam budan – utisci su se zbrčkali u nešto neuporedivo. Taj, fizički momenat predstave je neophodan za njeno razumevanje i zato mislim da je njen prenos na televiziji bio potpuno omašen. Jasna mi je namera i dobro je da se širem krugu ljudi omoguće ovakvi sadržaji, ali takvim prikazivanjem sasvim se gubi ono što je u takvom poduhvatu ključno: dimenzija prisustva i osećaj sa-učestvovanja u procesu.
Ali to sad nije bitno, bitna je knjiga. Sveske, dnevnike i beleške uvek volim. To su mi drage forme – kao što su mi neizbrušenosti često bliže od upeglanosti i praćenja oprobanih rešenja. Cenim rizik. Ali i samosvest. Bez toga – džaba. Fabr pokazuje elemente i rizika i samosvesti. Rizik ide u pravcu provokacije, ranjivosti i ispitivanja granica, samosvest se oslikava u odnosu na mapiranje savremenosti, uočavanje bitnih elemenata istorije umetnosti i umrežavanje sa najupečatljivijim umetnicima. Tako se na stranicama Fabrovog dnevnika mogu naći i zapisi o susretima sa Vorholom, Lihtenštajnom, Bobom Vilsonom, ali i Marinom Abramović. Ipak, ono prevladavaju zapisi o krajnje neurednom životu, „životu na ivici” – o telu kao izvoru radosti i bremenu, o fiziologiji. Ipak, Fabrove permanentne erekcije često su autentičnije od njegovih pseudofilozofskih i pseudoteorijskih istupa, premda se većina misli može svrstati u dovitljiva gunđanja ili rečenice potrebne da bi se zaokružio dan. Kada je najgori Fabr je petlić nalik Begbedeu, a kada je najbolji pretvara se u neobičan guilty pleasure, uz koji i ćorsokaci i trijumfi savremene umetnosti postaju bliža.
I da, samo na osnovu dnevnika, ne čudi što je Fabr, evo, nedavno, osuđen za seksualno zlostavljanje i nasilje nad članovima svoje dramske trupe, a epizode sa maltretiranjem životinja zarad umetnosti (ovde je opisivao poduhvat sa kornjačama koje su, bez osećaja za visinu, padale sa svećama koje su im stajale na oklopima) – leševima izloženim u galerijama i ubijanjem mačaka, već su dobro poznate.
Uprkos svemu, jedva čekam da pročitam još dva toma. Iz nekog razloga prvi je preveden sa francuskog (iako Fabr stalno ponavlja kako ne zna francuski i kako to razne ljude iritira), dok su druga dva prevedena, kako i treba, sa holandskog (odnosno – nizozemskog – pravilnije je).
Koga zanima, naći će ovde i kako je Fabr proveo 1984. dane u Beogradu i Ljubljani, a vrlo mi je bilo zanimljivo ga Slovenci već tad upozoravaju na opasnost od rata u Jugoslaviji (225).
September 25, 2023
Güzel bir günce olduğunu düşünmüştüm. Cildi sayfa yapısı Fabre'nin düşünce tarzı. Yanılmışım. Meğerse hakkında 12 kişinin dava açtığı bir tacizciymis. 7 kişiye karşı suç işlediği ise kanıtlanmış. Bir sanat insanı tacizci ise, bir yazar bir otel hizmetçisini suistimal edip üstüne bir de bunun üzerine yazabiliyorsa (Pablo Neruda olduğu söyleniyor) onun eseri sanat mıdır? Bilemiyorum istedikleri kadar eylemi sanat ve eylemi gerçeklestireni sanatçı olan tanımlasinlar bu konularda böyle şahısları okumayı sanatçı şair yazar gibi unvanlarla anmayı sevmiyor ve anında bırakıyorum.
January 25, 2024
Jan Fabre’nin Gece Günlüğü. Kısa metinlerden oluşuyor ve tamamen sanatkarın zihnini görebileceğimiz türden bir günlük. Baskısını bulursanız elde alıp okuması daha keyif vericiydi.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews