Toen ik de cover van dit boek voor het eerst zag, was ik meteen verkocht. Hij is echt niet normaal mooi. De kleuren, de subtiele afbeelding van een jongen en een meisje kijkent naar de wensballonnen in de lucht. Ik denk, oprecht, dat dit één van mijn lievelingscovers aller tijden is en na het lezen ben ik daar alleen nog maar meer van overtuigd. Nu is het niet alleen maar een prachtige voorkant, maar heeft hij ook een bredere betekenis. Ik denk dat je de cover zelfs op twee manieren zou kunnen interpreteren. Het zou een verwijzing kunnen zijn naar een scene uit het boek, maar je zou hem ook kunnen bekijken op een wat fantasie rijkere manier. Het meisje is dan natuurlijk Kayla en haar broer Xavier staat altijd aan haar zijde, ook al is hij er niet meer, en samen vervullen zij hun wensen voor de wereld. Ik ben benieuwd welk idee de auteur hier zelf over heeft.
Over het concept van het boek was ik ook meteen enthousiast. Het is een zwaar onderwerp, dat is niet te ontkennen, maar als je zelf iemand bent verloren dan zal je hier altijd op de een of andere manier herkenning in kunnen vinden. De auteur heeft het echt geweldig beschreven. Van de intense woede en het verscheurende verdriet dat iemand kan voelen en hoe die persoon daar dan mee om gaat, tot het punt dat er een omslag komt en je je steeds meer zal realiseren dat het okay is wat je voelt en dat alles op begeven moment een plek krijgt.
Het boek is van begin tot eind een rollercoaster. Het verhaal begint sterk en je wordt er meteen ingezogen, Kayla is echt onwijs goed neergezet. Ze voelt oprecht en echt, alsof je haar zou kennen. Ik zag haar met haar oversized trui waarmee ze haar gezicht bedekte met haar capuchon door de schoolgangen lopen. Als een schaduw die er wel was, maar met rust diende te worden gelaten. Haar karakter ontwikkeling door het hele boek sterk, realistisch en prachtig om te lezen.
Nadat het verhaal stond vanwege het vloeiende, interessante en duidelijke begin, en de eerste wensen uitgedacht begonnen te worden, vond ik het verhaal minder interessant worden. Het stortte een beetje in en het ritme waar het begin me in had gebracht ging verloren. De eerste twee wensen, spraken me niet zo aan waardoor ik de beeldende beschrijving van alles (die trouwens wel weer heel goed was qua schrijfstijl!) een beetje begon te skimmen. Achteraf snap ik wel waarom de auteur, dit misschien heel bewust, heeft gedaan. Het verhaal had de luchtigheid misschien wel nodig. Al helemaal om een contrast te scheppen tussen alle heftigheid en de sterke emoties die beschreven worden. Zonder licht, geen schaduw zullen we maar zeggen. Wel vond ik het persoonlijk dus iets te langdradig, het had korter mogen duren. Op de helft van het boek kreeg het verhaal zijn vaart gelukkig dubbel en dwars weer terug en kon ik niet meer stoppen met lezen! Alles zit geweldig goed in elkaar, de onderwerpen zijn origineel, de band tussen de karakters is echt top, er zit veel afwisseling in (door bedoel ik mee dat buiten het hoofdplot er zo veel meer interessante en leuke verhalen verweven zijn in dit boek!) en daarbij ook duidelijke boodschappen die echt op me in hebben gewerkt.
"Ik wens dat we onszelf blijven vinden." - Oliver