Η Άννα Βενέτη, μια όμορφη και καλλιεργημένη μεσήλικη γυναίκα, βιώνει ίσως την πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής της. Υποφέρει από κατάθλιψη και κρίσεις πανικού εξαιτίας της ανεργίας, του άγχους και άλλων καταστάσεων. Προσπαθώντας να διαχειριστεί τα προσωπικά της προβλήματα καταφεύγει στη συγγραφή ενός βιβλίου στο οποίο εξιστορεί τα βιώματα της νιότης της. Ανάμεσα σ’ αυτά που τη σημάδεψαν, ήταν και η συνάντηση με τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα στο πλαίσιο μιας μυστικής επίσκεψής του στην Ελλάδα. Ο μεγάλος έρωτας, η αγάπη, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της Ελλάδας των δεκαετιών του ’50 και του ’60, η αναλγησία του κρατικού μηχανισμού, θα περάσουν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη σαν κινηματογραφική ταινία. Θα καταφέρει τελικά η Άννα, μέσω της συγγραφής και της αναβίωσης του παρελθόντος, να βρει τις αιτίες των προβλημάτων που την ταλανίζουν; Είναι ποτέ αργά για να θεραπεύσει κανείς την ψυχή του;
....Υπόθεση Η Άννα Βενέτη, μια όμορφη και καλλιεργημένη γυναίκα, βιώνει ίσως την πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής της. Υποφέρει από κατάθλιψη και κρίσεις πανικού εξαιτίας της ανεργίας, του άγχους και άλλων καταστάσεων. Προσπαθώντας να διαχειριστεί τα προσωπικά της προβλήματα καταφεύγει στη συγγραφή ενός βιβλίου στο οποίο εξιστορεί τα βιώματα της νιότης της. Ανάμεσα σ' αυτά που τη σημάδεψαν, ήταν και η συνάντηση με τον Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα στο πλαίσιο μιας μυστικής επίσκεψης του στην Ελλάδα. Ο μεγάλος έρωτας, η αγάπη, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της Ελλάδας των δεκαετιών του '50 και του '60, η αναλγησία του κρατικού μηχανισμού, θα περάσουν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη σαν κινηματογραφική ταινία. Θα καταφέρει τελικά η Άννα, μέσω της συγγραφής και της αναβίωσης του παρελθόντος, να βρει τις αιτίες των προβλημάτων που την ταλανίζουν; Είναι ποτέ αργά για να θεραπεύσει κανείς την ψυχή του; .... Ένα βιβλίο, μέσα σε ένα άλλο βιβλίο.. Δύο εποχές, δύο ζωές, ενωμένες σε μια ζωή ρέουσα.. Είναι η Άννα Βενέτη, το δεκαεννιάχρονο κορίτσι και θέλει να μας μιλήσει για το παρελθόν της, για ένα ταξίδι αληθινό. Για τον έρωτα και την αγάπη που την σημάδεψαν. Για τα σκοτάδια της ζωής της, για την άβυσσο της ψυχής της. Για τον παράδεισο που έψαχνε μέσα στην κόλασή της. Γιατί αν η Άννα ήταν "αλλιώς", αν ήταν διαφορετική, αν ακουμπούσε στα θέλω της, αν στα πρέπει και στα μη, έλεγε το " όχι" της, η ζωή της τότε θα έπαιρνε μια άλλη τροπή. Με δύο ανθρώπους συναντήθηκε κάποτε η Άννα Βενέτη.Με έναν επαναστάτη και με έναν Άγιο.Και ήταν σαν ν' αντάμωσε με την Πίστη.Και ήταν τότε που όλα άρχιζαν ν' αλλάζουν. Με τα παιχνίδια της μοίρας, θα νόμιζε κανείς πως "παίζει" ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου σε αυτό το έξοχο βιβλίο του, βάζοντας τον άνθρωπο να αντιπαλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό, την πραγματικότητα και τις αλήθειες του. Με μια μυθιστορία που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, ο συγγραφέας, αληθινός,πονετικός, μεστός, πολλές φορές οργισμένος, απογοητευμένος μα συγχρόνως αισιόδοξος και ελπιδοφόρος, οδηγεί τον αναγνώστη μέσω των ηρώων του σε σκέψεις,θέτοντας του ζητήματα ψυχολογικά, κοινωνικά, πολιτικά. ... Ένας άνθρωπος είναι ανήμπορος να αντιδράσει πια στα γεγονότα και στις εξελίξεις που τον προσπερνούν. Ένας άνθρωπος κλαίει ματωμένος και ζητά τη λύτρωση. Και ο συγγραφέας,τον παρακινεί να γράψει και του δίνει την πένα του για να δημιουργήσει, να θυμηθεί ξανά τον έρωτα, την αγάπη,που τον οδήγησαν κάποτε στον παράδεισο, μα και τα όνειρα που μια εξουσία, τα ζοφερά χρόνια ενός ανάλγητου κρατικού μηχανισμού, του στέρησαν. Να θυμηθεί και πάλι εκείνον τον επαναστάτη, τον Τσε,με τα μεγάλα ιδεώδη, να ακολουθήσει την ορμή του.Να λυτρωθεί.Να πάει επιτέλους μπροστά.. Γιατί ο άνθρωπος το οφείλει στον εαυτό του να στέκεται πάντα ορθός, να συνεχίζει.. κάνοντας τη δική του επανάσταση. Γιατί το όνειρο στη ζωή θέλει θυσία, πάλη. Γιατί μόνο όταν πονέσουμε, ματώσουμε, κρατήσουμε τις μνήμες καθαρές,άσβηστες, συμφιλιωθούμε με το παρελθόν, κοιταχτούμε άφοβα στον καθρέφτη της ψυχής μας, τότε μόνο θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε εκ νέου ζωή.Τη ζωή αυτή την τόσο σπουδαία που δεν σταματά ποτέ..που ρέει συνεχώς.. .. Εγώ να πω, τέλος, πως έχοντας ήδη διαβάσει το πρώτο του βιβλίο, "Ο τρίτος δρόμος είναι της αγάπης", δεν περίμενα τίποτε λιγότερο από τον τόσο εξαιρετικό συγγραφέα Θεόδωρο Παπαθεοδώρου!! Τα θερμά μου συγχαρητήρια!!!
Πώς μπορεί ένα βιβλίο να καταφέρνει μέσα από τις σελίδες του τόσο εύκολα να διεγείρει τις αισθήσεις σου; Πότε να σε γαληνεύει, να σε ηρεμεί καθώς ρέει σαν γάργαρο ρυάκι η γραφή αλλά και η ζωή της κεντρικής ηρωίδας, και πότε να ανταριάζει τον ψυχισμό σου σαν βλέπεις πως φουρτούνες έρχονται να πνίξουν τον όμορφο κόσμο των προσώπων που πρωταγωνιστούν στην ιστορία; Και πώς αλήθεια καταφέρνει ο συγγραφέας μέσα στην πλοκή του μυθιστορήματος, επιδέξια να προσθέτει τον Τσε Γκεβάρα; Να τον κάνει καθοριστικό παράγοντα στη ζωή μιας νεαρής κοπέλας που η γνωριμία της μαζί του δεν κράτησε παρά ελάχιστα; Και αλήθεια, πόσο όμορφα διαβάζουμε για ένα βιβλίο μέσα στο βιβλίο; Αν διαβάσεις τη Ζωή ρέουσα θα καταλάβεις. Το μυθιστόρημα αυτό χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο βλέπουμε την ηρωίδα, την Άννα Βενέτη, να πολεμά τους δαίμονες μέσα της, να επιζητά διαφυγή σε δεξιότητες από το παρελθόν της (να προχωρά στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος που αναφέρεται στην ίδια της τη ζωή), να συγκρούονται οι αναμνήσεις με οδυνηρές εμπειρίες και να μετράει φίλους και ΄΄φίλους΄΄ (όπως όλοι μας δηλαδή), σε μια κρίσιμη για τη ζωή της περίοδο. Στο δεύτερο μέρος, το μεγαλύτερο, ίσως και το πιο όμορφο, ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, στο τέλος της δεκαετίας του 50 και τις αρχές το 60, οι περιγραφές σου δίνουν την αίσθηση πως ζεις και εσύ την ατμόσφαιρα την εποχής, σε βάζει η γραφή και η πλοκή τόσο έξοχα στο κλίμα που αισθάνεσαι και εσύ ένας νέος που χορεύει τα τραγούδια των beatles, που νιώθει μαζί με την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, φλερτάρεις με τη ζωή αλλά και αντιμάχεσαι με τα στερεότυπα της εποχής, πέφτεις πάνω στην κρατική αναλγησία, τις προκαταλήψεις… αλλά το θέμα μας είναι η Άννα. Η αθωότητά της, η γνωριμία με τον Νίκο που κάποιοι σύντροφοί του από τα παλιά δεν του συγχωρούν πως… κι όμως, καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως δείχνουν. Σαν αφήνεσαι στη διήγησή της και σου εξιστορεί την αγάπη του Νίκου για τον Χιώτη και ό,τι αυτός πρεσβεύει στα δικά του μάτια, σαν τον ακούει να της λέει για αγώνες που δίνονται, που κερδίζονται αλλά και που συχνά χάνονται, εσύ στοχάζεσαι τους δικούς σου αγώνες, τις δικές σου μάχες. Αλλά είπαμε, κεντρικό πρόσωπο είναι η Άννα, το δεκαεννιάχρονο, τότε, κορίτσι, το γλυκό πουλί της νιότης που μαγεύεται από τον χαρακτήρα του και καθηλώνεται από τα λόγια του. Καθώς η ιστορία προχωράει και το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται, την ώρα που η γραφή του βιβλίου περνάει υπέροχα σε πρώτο πρόσωπο και η Άννα αρχίζει να κάνει όνειρα, κάποια μάλιστα από αυτά τα αγγίζει και πλέει σε πελάγη ευτυχίας, μέχρι να προσγειωθεί απότομα και να συνειδητοποιήσει πως τα όνειρα εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε εφιάλτες, τη στιγμή που αντιλαμβάνεται πως ό,τι κάνεις, ακόμα και το πιο αθώο, μπορεί να αφήσει σημάδια και κάποιοι να ιχνηλατήσουν σε αυτά, και να ενεργήσουν αυταρχικά, τιμωρητικά, αντιλαμβάνεσαι πως η Άννα πάντα θα καρτερούσε την Άνοιξη ακόμα κι αν δεν ερχόταν πια (η δική σου άραγε ήρθε;). Στο τρίτο μέρος, φτάνει η ώρα των μεγάλων αποκαλύψεων… και μαζί με την Άννα μαθαίνουμε και εμείς πως οι άνθρωποι μπορούν να κρατούν καλά κρυμμένα μυστικά, μπορούν να διαφυλάξουν στη μνήμη τους τρομακτικές στιγμές αλλά με απίστευτο κουράγιο να φροντίσουν αυτές να εγκιβωτιστούν στην καρδιά τους, στην καρδιά που βρίσκει τη δύναμη να αγαπήσει… τελειώνοντας θα συμφωνήσω με τον Νίκο της ιστορίας: Ναι πιστεύω και εγώ πως ο Μαχάτμα Γκάντι μπορεί πιο εύκολα να κερδίσει την επανάσταση σε σχέση με τον Τσε Γκεβάρα.
Δεν είναι πάντα ένας τίτλος αντιπροσωπευτικός ενός βιβλίου. Συμβαίνει συχνά! Στην προκειμένη περίπτωση όμως, στο βιβλίου το Θοδωρή Παπαθεοδώρου η γλώσσα και η ιστορία ρέει ώστε να σε κάνει κι εσένα συνοδοιπόρο στο ταξίδι ζωής της Άννας Βενέτη, στα διλλήματα της, στον ιδιαίτερο τρόπο που θέλησε να ρουφήξει τη ζωή αλλά εκείνη να την προδώσει καταδικάζοντάς την στη μοναξιά, να ζει με τις αναμνήσεις. Η προσωπικότητα του Τσε Γκεβάρα αφήνει το αποτύπωμα της στη ζωή της Άννας με τον ίδιο τρόπο που το πέρασμά του άφησε το αποτύπωμά του στην παγκόσμια ιστορία. «Ζωή Ρέουσα», ένα εξαιρετικό βιβλίο γεμάτο αλήθειες, ένα ανάγνωσμα που μπορεί με την ίδια ευκολία να ενώνει άγιους και επαναστάτες μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας! Συγχαρητήρια στον συγγραφέα και στις εκδόσεις πνοή για το μοναδικό, ευρηματικό αυτό λογοτεχνικό ψυχογράφημα!
Η Άννα είναι μια μεσήλικη πανέμορφη γυναίκα που για να αντιμετωπίσει τα ψυχολογικά προβλήματα που έχει αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο. Στο βιβλίο αυτό μαθαίνουμε την ζωή της Άννας που από το παρόν αποφασίζει να γυρίσει στο παρελθόν στην Ελλάδα του 50 όπου οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της χώρας ήταν δύσκολες. Ένα βιβλίο πολύ περιεκτικό για το μέγεθος του, μια ιστορία ανθρωποκεντρική που γεμίζει τον αναγνώστη σκέψεις και προβληματισμούς. Έχω την εντύπωση ότι ο συγγραφέας θέλει να πει πολλά και προκαλει τον αναγνώστη να βρει απαντήσεις στο βιβλίο για την κοινωνία, την πολιτική και την ψυχολογία. Η διήγηση ρέει εύκολα και οι διάλογοι είναι πολλοί όμορφοι. Αυτή που ξεχωρίζω προσωπικά ήταν με τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο... Άραγε η Άννα γράφοντας το κατάφερε να δώσει λύση στα προβλήματα της; Πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα!