Lev Nikolayevich Tolstoy (Russian: Лев Николаевич Толстой; most appropriately used Liev Tolstoy; commonly Leo Tolstoy in Anglophone countries) was a Russian writer who primarily wrote novels and short stories. Later in life, he also wrote plays and essays. His two most famous works, the novels War and Peace and Anna Karenina, are acknowledged as two of the greatest novels of all time and a pinnacle of realist fiction. Many consider Tolstoy to have been one of the world's greatest novelists. Tolstoy is equally known for his complicated and paradoxical persona and for his extreme moralistic and ascetic views, which he adopted after a moral crisis and spiritual awakening in the 1870s, after which he also became noted as a moral thinker and social reformer.
His literal interpretation of the ethical teachings of Jesus, centering on the Sermon on the Mount, caused him in later life to become a fervent Christian anarchist and anarcho-pacifist. His ideas on nonviolent resistance, expressed in such works as The Kingdom of God Is Within You, were to have a profound impact on such pivotal twentieth-century figures as Mohandas Gandhi and Martin Luther King, Jr.
"Ta wiara w znaczenie poezji i rozwój życia była religią, a ja należałem do jej kapłanów" (35).
"Ja, szczęśliwy człowiek, chowałem przed sobą sznurek, żeby się nie powiesić między szafami w pokoju, w którym rozbierając się co wieczór, byłem sam; i przestałem chodzić na polowania, aby nie ulec pokusie odebrana sobie życia" (55).
"Można żyć dopóty, dopóki życie upaja. Ale z chwilą otrzeźwienia nie można nie wiedzieć, że wszystko to oszustwo i to głupie oszustwo" (58).
"Prawda to śmierć" (61).
"Praw nieskończonego rozwoju być nie może; powiedzieć: w nieskończonej przestrzeni i czasie wszystko się rozwija, to nic nie powiedzieć. Wszystko to są słowa bez znaczenia, bo w nieskończoności nie ma nic prostego i złego, nic złego i dobrego" (70).
"Rozwój, doskonalenie się w nieskończoności nie może mieć celu, ani kierunku" (83).
Filozofia profesorska - służąca tylko do rozdzielania istniejących zjawisk wedle nowych filozoficznych rubryk i do nazywania ich nowymi imionami...
Bardzo trudna książka szczególnie jeśli nie ma się fizycznej wersji przed sobą a tylko słucha się lektora:;) Mimo wszystko jest ona niesamowitą podróżą intelektualną i sama bardzo personalnie odbierałam przemyślenia i odczucia autora. Momentami boleśnie szczera i bardzo umożliwiająca utożsamienie się. Jednakże, Tołstoj posługuje się tak rozbudowanymi metaforami, że szczerze przydałoby się opracowanie aby wszystko pięknie uporządkować. Myślę że to nie książka dla wszystkich tho, jeśli ktoś podobnie jak on, przeżywa(ł) kryzys wiary, bardzo dobrze zrozumie o czym Tołstoj opowiada.
kurde faja na początku mega real talk, tutto per niente!!! tak sobie myślałam że o fajnie kolega opisuje to co ja mam na myśli i gdzieś z tym dąży więc może znalazł jakąś ciekawą konkluzję, ale tą konkluzją okazał się bóg i byłam jak 🧍🏻♀️ nie jest to takie durne i love you jesus, ale miałam nadzieję na coś niesamowicie odkrywczego. Lew hate to break that to you ale chyba zatoczyłeś koło. jestem trochę zawiedziona tym gdzie to doszło ale i tak duży szacunek za początek
This entire review has been hidden because of spoilers.
Wspaniała rzecz! Medytacja filozoficzna nad sensem życia. Pięknie opisana droga wątpienia. Od nader trafnej krytyki religii, przez zwątpienie w sens czegokolwiek, myśli samobójcze i niemożność znalezienia celu, po powrót do jakiejś formy wiary, która nadaje drogę. Pozwala nie zrezygnować z dalszego funkcjonowania, mimo bezcelowości egzystencji. To bardzo ciekawe, że podobnie jak Kartezjusza, wątpienie prowadzi Tołstoja do Boga, czy wiary. Wyraźnie pokazuje nam, jak jest przyparty do muru w poczuciu bezsensowności egzystencji i niczym tonący chwyta się koła ratunkowego, którego chwycili się wszyscy inni. Na tym polega ich mądrość, że widząc beznadzieję, patrzą w górę, dzięki czemu utrzymują się z sukcesem na powierzchni. Tołstoj wybiera również pójść tą drogą (alternatywą byłoby samobójstwo). Naprawdę świetna książka!
Dla mnie jako prawosławnej konwertytki to bardzo ważna książka. Myślę, że może być interesująca dla każdego, kto znajduje wiarę dopiero na późniejszym etapie życia. Tołstoj stawia ważne pytania o sens życia i duchowość i uczciwie szuka odpowiedzi - bez "lukrowania" i chodzenia na skróty. W swojej wierze nie traci rozumu i pokazuje jakie konsekwencje i trudności się z tym wiążą. Dla mnie idealne połączenie filozofii i pisania płynącego z głębi serca.
Najbardziej depresyjna książka jaką kiedykolwiek przeczytacie. Nie wiem co mam o tym myśleć szczerze, ale z paroma przemyśleniami mogę się zgodzić nawet, resztę uważam za wyolbrzymienie totalne. Jako że najpierw przeczytałam Anne Karenine zauważyłam, że lew dużo ze swojego życia przemycił do fabuły. Ogólnie wniosek mam jeden z tej autobiografii byl to zły człowiek, ale pisać umiał i głupi nie był.
Czyli o tym dlaczego wiara w bogów jakich znamy powinna być tylko przystankiem w odnajdywaniu własnego celu. Miejscami bardzo przygnębiająca lektura, która pozostawia jednak promyk nadziei dla chcących od życia czegoś więcej, niż zapełniania czasu w ciągłym stresie między narodzinami a śmiercią.
Nie będę wystawiać oceny, gdyż są to tylko indywidualne przeżycia zagubionego człowieka. Tołstoj wyciąga na światło dzienne przemyślenia, z którymi od lat zmaga się cała ludzkość. Bardzo dobrze prezentuje problematykę sensu ludzkiego losu.
imagine, że tołstoj jest twoim psychiatrą na nfz i mówi ci: "ej a jak masz te myśli samobójcze to nie myślałeś kiedyś o tym, żeby się pomodlić, albo coś?"
Nie wiem, co mam o tym sądzić. Może na innym etapie życia zrozumiem przekaz tej książki tak, jak powinnam. Na razie tylko mnie dobiła i zniechęciła... 🫤