Sinds het overlijden van haar moeder staat de wereld van de zeventienjarige Tara stil. Ze is erg in zichzelf gekeerd en door haar verdriet en het gemis blijkt het moeilijk haar leven op te pakken. Op een kampeervakantie met haar oom en tante ontmoet ze de vijfjarige Eva. Meteen is er een klik tussen de twee, doordat ze elkaar woordeloos aanvoelen. Wat Tara van Eva’s negentienjarige broer Thom moet vinden, weet ze niet zo goed. Hij is lief en zorgzaam voor zijn familie, maar kan ook zomaar ineens uit zijn vel barsten. Tara komt tot de ontdekking dat ook de muzikale Thom een last met zich meedraagt. En dat is iets waar hij duidelijk niet over wil praten.
Dit emotionele youngadultboek speelt zich net als Jacodine van de Veldes eerste jongerenroman Wat je zegt zie je zelf deels af op de Franse camping Le Tournesol. De hoofdpersonen proberen ieder op hun manier om te gaan met verlies en schuldgevoel.
'De stilte zegt genoeg' is het eerste boek dat ik las van Jacodine van de Velde. Ik ontving dit boek in een boekenbox van So Many Pages en de achterflaptekst maakte me direct nieuwsgierig. En ik kan alvast zeggen dat ik er enorm van genoten heb!
Het boek behandelt de thema's rouw en schuldgevoel op een ontroerende en realistische manier. En het was dan ook aangenaam om eens een verhaal over deze onderwerpen te lezen, en ik vond het dan ook een origineel concept. De onderwerpen komen dan ook zeer mooi tot hun recht in dit boek.
Het verhaal begint direct op de begrafenis van Tara's moeder. Dit is zeker een emotioneel begin dat veel gevoelens oproept. Tara haar wanhoop is net echt aan te voelen en ik kon me direct inleven in haar personage. Haar gevoelens worden telkens zeer reëel en beeldend omschreven. Naarmate het boek vordert, evalueert Tara haar rouwproces ook. Soms verloopt dat goed, soms ook minder goed - wat ook weer overeenkomt met de harde realiteit.
Ook Tom worstelt met zijn eigen gevoelens - namelijk schuldgevoel. Dit wordt op zijn beurt ook zeer beeldend en realistisch beschreven. Ook in hem kon ik me prima inleven!
Daarnaast las de schrijfstijl zeer vlot en zat het vol emotie, waardoor het boek als een sneltrein las. Het verhaal werd zo mooi verteld dat ik regelmatig traantjes gelaten heb, maar soms moest ik ook gewoon hardop lachen. Echt prachtig! En het einde heeft me ook zeker ontroerd!
Over het algemeen heb ik dus zeker genoten van dit boek! Je legt tijdens het lezen een emotionele rollercoaster af vol verdriet, begrip en liefde. Dit boek is dan ook zeker een aanrader voor liefhebbers van young adult boeken. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar Jacodine haar vorige boek!
De Stilte Zegt Genoeg is het eerste boek van Jacodine van de Velde dat ik las, maar ik ben zeker benieuwd naar haar andere boek. Het boek gaat niet over een makkelijk thema, maar wel één die heel belangrijk is, en waar mensen het eigenlijk niet zo vaak over hebben, namelijk rouw. Ook gaat het over schuldgevoel, iets wat je bij boeken voor deze doelgroep niet zo vaak leest. Het boek was op bepaalde momenten enorm emotioneel, zo emotioneel dat ik hardop heb gehuild. Want waar het aan de ene kant verdrietig was, was het aan de andere kant ook wel weer heel mooi. Wat ook in het boek gezegd word is dat iedereen op een bepaald punt met rouw in hun leven te maken krijgt, het is daaron denk ik ook belangrijk dat meer jongeren dit boek gaan lezen. Want buiten dat het een enorm mooi boek was, met een fijne schrijfstijl en goed uitgewerkte personages, was het ook een leerzaam boek. De personages in het boek zijn allemaal leuk om over te lezen, en tot mijn verbazing ben ik geen enkel personage tegengekomen dat ik echt verschrikkelijk vind. Wel heb ik een zwak voor de zusjes van Thom. De kinderlijke taal waarin geschreven is voor Thom's jongste zusje, Sophie, en de handelingen die zowel Eva als Sophie deden lieten mij gewoon smelten. Ik zou ook best graag nog een boek lezen over Eva en Sophie zelf :) De Stilte Zegt Genoeg heeft een enorme impact achtergelaten, en het is niet een verhaal dat ik snel ga vergeten.
Al met al is De stilte zegt genoeg een indrukwekkend en aangrijpend verhaal. De stilte zegt genoeg laat zien wat de impact is om iemand te verliezen en hoe moeilijk het dan ook weer is om het leven op te pakken. Daarnaast speelt Jacodine van de Velde met je emoties, waardoor ik soms met een brok in mijn keel of met een grote glimlach De stilte zegt genoeg heb gelezen. Uiteindelijk kan worden geconcludeerd dat De stilte zegt genoeg een enorm indrukwekkend een aangrijpend verhaal is! --> Vanaf 13 april is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
De stilte zegt genoeg, een emotioneel youngadultboek over omgaan met verlies en schuldgevoel. Vanaf de eerste pagina heeft dit boek me meegesleept en ontzettend nieuwsgierig gemaakt naar de levens van Tara en Thom. De stilte zegt genoeg verteld het verhaal van Tara (17 jaar) die op haar manier rouwt om het verlies van haar moeder. Na het overlijden van haar moeder is ze in zichzelf gekeerd, wat niet altijd goed valt bij de mensen om haar heen. Niemand begrijpt hoe ze zich voelt en wat ze wil. Dit boek is dan ook goed leesvoer voor men die zelf rouwt omdat hij/zij iemand is verloren. De manier waarop Tara ontwikkeld in de loop van het boek kan denk ik veel mensen goed doen.
Op een vakantie op de Franse camping Le Tournesol ontmoet Tar Thom en zijn twee kleine zusjes. De manier waarop Jacodine over de twee kleine zusjes beschrijft levert je gegarandeerd heel veel ''Aaah'' momentjes op, beloofd!
Eva (5 jaar) is net als Tara stil en in zichzelf gekeerd, maar elkaar lijken ze zonder woorden volledig te begrijpen. Haar broer, Thom, is muzikaal en leuk met zijn zusjes maar neemt een enorm schuldgevoel met zich mee en kan soms uit zijn vel barsten. Gaandeweg in het boek leer je meer over Thom maar vanaf het begin was ik nieuwsgierig en wilde ik weten waar het gedrag van Thom vandaan kwam.
Het boek is mooi afgesloten maar ik wilde natuurlijk meer lezen en meer te weten komen over de personages in het boek. Gelukkig is er nog meer leesvoer geschreven door Jacodine wat ook in mijn boekenkast zal belanden ;) Ik denk dat dit boek geschikt is voor jong en oud en echt iets kan betekenen voor mensen. Daarnaast is het voor iedereen een boek wat je gelezen moet hebben als je houd van een goed uitgewerkt verhaal met een boodschap.
5 sterretjes van mij voor dit prachtige boek van Jacodine van de Velde
wanneer een boek je bij de eerste pagina's al zoveel kan laten voelen dan weet je dat het een rollercoaster aan emoties gaat zijn; een die je door het donker en het licht begeleid en waar er genoeg ruimte is dat alles te verwerken. thema’s zoals rouw en schuldgevoel worden uitgebreid behandeld en roepen allerlei soorten gevoelens op waardoor je je af en toe net zo verloren voelt als de personages zelf. wat heel mooi gedaan is is dat zowel de emotionele leeservaring als het lijden van de mensen waar je over leest nooit oneindig is en al het vreselijke ook draaglijk kan worden zolang je jezelf maar tijd gunt en het bespreekbaar maakt; want wat kan de versie in je hoofd vreselijk aangetast zijn door de donkere gedachten die helemaal niet accuraat zijn. een heftige reis met een einde waar ik zelf helemaal niks aan had willen veranderen met weer net zoveel emotie als die eerste pagina's en precies wat jacodine ons eerder gaf in wat je zegt zie je zelf; houvast en hoop. een belofte maar ook bewijs dat dingen beter worden. een boek dat ik opende en sloot met tranen in mijn ogen maar voor verschillende redenen. dit is er een die ik gegarandeerd zal opzoeken om bepaalde zinnen opnieuw te lezen als die herinnering om te laten zien dat hoe moeilijk dingen op dit moment ook zijn; er altijd een moment zal komen waar je de kleine dingen ziet als een geschenk en de rust die zo ver weg leek dan eindelijk dichtbij je is. een moment waar je niks anders hoef te doen dan alleen maar te zijn; en dat niet meer onmogelijk lijkt.
"Ik voel me een beetje zweverig, alsof de bovenkant van mijn hersenpan minder snel meebeweegt dan de rest van mijn kop."
Ze doet het opnieuw! Jacodine weet telkens weer je hart binnen te dringen met elk verhaal dat ze schrijft. Ze weet je als lezer te emotioneren dat je letterlijk zit te huilen en ze kan je heel hard doen lachen, dat allemaal op één zelfde pagina. Ik noem dat kunst.
Tara gaat met haar oom, tante en neef naar een camping in Frankrijk na het overlijden van haar mama. Op de camping leert ze Thom en z'n zusjes kennen. Thom heeft zelf een heftig verleden waarbij hij nog vaak geconfronteerd wordt met zijn demonen. Al snel ontstaat er een bijzondere band tussen Tara en Eva, één van Thom zijn zusjes. Eva en Sofie, de zusjes van Thom brengen de nodige luchtigheid in best een heftig verhaal en eenmaal je begint te lezen ben je onmiddellijk weg van hen!
Jacodine heeft een enorm vlotte schrijfstijl en zorgt voor voldoende spanning in het verhaal zodat je het absoluut niet kan wegleggen en telkens verder wil lezen. Als een schrijfster dan nog eens gebruik maakt van sms- berichtjes tussen de hoofdpersonages, emoticons en liedteksten van je favoriete band (nothing but thieves)? Jah, dan ben ik helemaal verkocht!
Dit boek kan je perfect apart lezen maar het is er eigenlijk één uit een reeks, met als gemeenschappelijk thema, de camping in Frankrijk. Ik ben alvast heeeel benieuwd naar 'Wat je zegt zie je zelf' en naar 'Steen voor steen'.
‘De stilte zegt genoeg’ is een prachtig boek. Punt. Langer hoeft deze recensie niet te zijn, maar ik zal toch iets meer vertellen. In dit youngadultboek volgen we Tara en Thom. Tara’s moeder is overleden en daar heeft ze het heel moeilijk mee. Van de Velde beschrijft de gevoelens van Tara op een begrijpelijke en geloofwaardige manier. Tijdens het lezen kun je invoelen wat Tara doormaakt en dat is soms best emotioneel. (Ik geef toe, ik heb gehuild tijdens het lezen. Dat was enerzijds omdat ik mezelf herken in Tara en anderzijds door de emotionele ontwikkeling die Tara doormaakt.) Op andere momenten gaat Tara met haar vriendinnen stappen of shoppen en vergeet ze voor even haar verdriet. Het schuldgevoel dat daarna komt als ze later beseft dat ze even niet aan haar moeder dacht herken ik. Het deed me goed om te lezen dat Tara gedurende het jaar na het overlijden van haar moeder zichzelf het leven weer gunt en zich weer bezig gaat houden met zaken waar pubermeiden zich mee bezig moeten houden.
De hoofdstukken die over Thom gaan bevatten een andere spanning. Als lezer weet je in het begin niet wat er met Thom gebeurd is. Hij gedraagt zich eigenaardig en ook zijn zusjes vertonen lief, maar bijzonder gedrag. Als lezer wil je begrijpen welk familiedrama er heeft plaatsgevonden, zodat je ook Thom gaat begrijpen. Zonder wat weg te geven kan ik wel verklappen dat je er in dit boek achter gaat komen en nog gaat begrijpen ook.
De liedteksten die in dit boek zijn opgekomen vormen een leuke aanvulling op het verhaal en maken dat het boek ook buiten de kaften gaat leven. Op Spotify vind je een lijst met alle nummers die in het boek voorkomen.
Ik wil dit boek aanraden aan iedereen die houdt van boeken met inhoud. Maar schrik niet terug als je bang bent om over zware onderwerpen te lezen, want Van de Velde behandelt verlies en schuldgevoel op een bijzondere en begrijpelijke manier; met hier en daar ook humor.
Dit laat zien dat iedereen zijn eigen manier van omgang heeft met zijn gevoelens. You are not alone, if you open your eyes for it.
Het begin is zo mooi geschreven. Hoe jacodine dit heeft neergezet is echt petje af. Dat gevoel, wat ze heeft weten neergezet met Tara en Thom, heeft ze het hele boek vol weten houden. Tot einde las ik als een raket door. Op het einde had ik wel een brok in mijn keel van het lezen. Waarom moet je zelf lezen.
Leuke vind ik dat best een verhaal is met een zwaar randje maar dat de balans goed is gevonden. Zonder dat het verhaal “overnam”. Er zitten ook leuke momenten die het verhaal weer verlichting geven. Jacodine heeft dit verhaal heel erg mooi weten neer te zetten en door de fijne schrijft stijl, vlieg je door het verhaal heen als een soort film in je hoofd. Heb ook een brok in me keel gehad met lezen omdat zo mooi is neergezet.
De onderwerpen die aanbod komen laten echt zien dat er over praten nog best moeilijk is. En dat iedereen er andere mee omgaat. Niet alleen de hoofdpersonen. Daardoor komt het verhaal nog meer naar voren. Je ziet Tara en Thom zich ontwikkeling op hun eigen manier en tempo. Maar ook van de mensen om hun heen.
Tara met haar rouw proces. Ik kon me ook echt plaatsen in haar. Omdat de gevoelens echt overkwamen met het lezen. Rouwen kost tijd, om wie het ook gaat. Hoe Tara daar mee om gaat en de veranderingen die zo door maakt, moet je zelf lezen. Want ik durf niet meer te zeggen ben bang om spoilers te geven.
De struggle met Thom probleem voelde ook echt aan. Je ziet hoe die zich ontwikkelend om er mee om te gaan maar dat moeilijk genoeg is. Dat ook niet makkelijk is. Niet alleen voor hem. Nogmaals durf ik hier niet verder op in te gaan, vanwege spoilers.
This entire review has been hidden because of spoilers.