What do you think?
Rate this book
De limieten van de markt
Zorgen de financiële crisis, de coronapandemie en de groeiende ongelijkheid voor een definitief keerpunt in de machtsverhouding tussen vrije markt en overheid? Krijgen we een omverwerping van het kapitalisme en een nieuwe triomftocht van de staat?
In De limieten van de markt buigt Paul De Grauwe zich over de vraag waarom een gezonde mix van markt en staat zo moeilijk blijkt. Periodes waarin de vrije markt aan belang wint, worden steevast afgewisseld met periodes waarin de overheid de touwtjes stevig in handen neemt. De keerpunten in deze eeuwige slingerbeweging lijken typisch samen te vallen met ontwrichtende gebeurtenissen die de limieten van de markt en de staat op de proef stellen. Vandaag is het kapitalisme na een decennialange triomftocht goed op weg om zichzelf te vernietigen en het initiatief aan de overheid te laten, waarschuwt De Grauwe. Kernproblemen als klimaatverandering, het beheersen van een pandemie en groeiende inkomensongelijkheid illustreren de onvermijdelijke limieten van de markt. Enkel de overheid lijkt een oplossing te kunnen bieden. Maar ook zij zal onvermijdelijk op grenzen botsen en de weg effenen voor een comeback van de markt.
Met zijn nieuwe boek levert Vlaanderens prominentste econoom een onschatbare bijdrage aan het debat over de houdbaarheid van ons marktsysteem. De Grauwe analyseert haarfijn de externe en interne limieten van de markt en de overheid. Hij heeft daarbij ook uitgebreid aandacht voor Thomas Piketty's explosieve inzichten over inkomensongelijkheid. Om de desastreuze pendelbeweging te doorbreken, roept De Grauwe op tot internationale samenwerking rond klimaatverandering en de invoering van een vermogensbelasting. Een moeilijke opdracht, maar uitstel verhoogt alleen maar de kans op een gevaarlijke implosie.
In De limieten van de markt buigt Paul De Grauwe zich over de vraag waarom een gezonde mix van markt en staat zo moeilijk blijkt. Periodes waarin de vrije markt aan belang wint, worden steevast afgewisseld met periodes waarin de overheid de touwtjes stevig in handen neemt. De keerpunten in deze eeuwige slingerbeweging lijken typisch samen te vallen met ontwrichtende gebeurtenissen die de limieten van de markt en de staat op de proef stellen. Vandaag is het kapitalisme na een decennialange triomftocht goed op weg om zichzelf te vernietigen en het initiatief aan de overheid te laten, waarschuwt De Grauwe. Kernproblemen als klimaatverandering, het beheersen van een pandemie en groeiende inkomensongelijkheid illustreren de onvermijdelijke limieten van de markt. Enkel de overheid lijkt een oplossing te kunnen bieden. Maar ook zij zal onvermijdelijk op grenzen botsen en de weg effenen voor een comeback van de markt.
Met zijn nieuwe boek levert Vlaanderens prominentste econoom een onschatbare bijdrage aan het debat over de houdbaarheid van ons marktsysteem. De Grauwe analyseert haarfijn de externe en interne limieten van de markt en de overheid. Hij heeft daarbij ook uitgebreid aandacht voor Thomas Piketty's explosieve inzichten over inkomensongelijkheid. Om de desastreuze pendelbeweging te doorbreken, roept De Grauwe op tot internationale samenwerking rond klimaatverandering en de invoering van een vermogensbelasting. Een moeilijke opdracht, maar uitstel verhoogt alleen maar de kans op een gevaarlijke implosie.
280 pages, Paperback
First published September 23, 2014
21 people are currently reading
494 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
January 1, 2018
Paul De Grauwe gives a comprehensive analysis on the balance between markets and governments. In his view, society tends to vacilliate between the extreme of the two systems, and most economic problems can be described as scenarios of either too much of either dominating. The recent financial crisis, for example, is a result of unbridled markets that needed state intervention. A system that limits markets without excessive government is thus an optimal solution.
Both capitalism and the state have both internal and external limits that it consistently brushes up against. How it overcomes these limits depend on the quality of institutions that allow for adjustment. Borrowing from Acemoglu and Robinson, inclusive political institutions tend to be better at it.
De Grauwe provides a very lucid analysis that draws insights from Kahneman, Coase and Piketty. The chapter on the eurozone’s problems is perhaps the simplest and clearest explanation on the subject I’ve read.
Both capitalism and the state have both internal and external limits that it consistently brushes up against. How it overcomes these limits depend on the quality of institutions that allow for adjustment. Borrowing from Acemoglu and Robinson, inclusive political institutions tend to be better at it.
De Grauwe provides a very lucid analysis that draws insights from Kahneman, Coase and Piketty. The chapter on the eurozone’s problems is perhaps the simplest and clearest explanation on the subject I’ve read.
February 11, 2018
This book was useful in providing me with an introduction to the topic of capitalism and the privatization of public goods. I found chapters 1-4 particularly useful in providing a historical context on the Market and Government system and how they fluctuated since the 19th century up until the present day.
What I admire most about this book is that unlike other books that simply state the impact of the privatization of public goods (Anna Minton’s Ground Control), the author takes a direct approach in attempting to propose solutions. The downside is in most cases his solutions involve a simple straightforward ‘increase taxes’ approach, which in his opinion there is no alternative to (p.68). His approach to income redistribution also involves taxation, where higher income generators are taxed more. In the essence, this does not differ much from the government system that existed before. The concern is whether this will take us back again to a socialist based economy. However the author contends this, citing the example of the post war development period. He continues to say in a following chapter that by reducing employer contributions to social security, governments can compensate by raising other taxes.
I have attempted to summarize the arguments made in each chapter, as follows:
Chapter 1: Provides a historical context- swings of control between the Market and Government:
The start of the 19th century witnessed an increasing reliance on the market system, which led to rapid economic growth in many countries, especially across Europe and America. However, following the Great Depression in the 1930s, such practices were brought into question, and the government was forced to take control to rescue the economy, especially of large-scale governmental investments. This was followed by an increase in governmental investment in the post-war period . The government continued to take control until the 1970s when it became clear that growth was reaching its limits in those countries. Thus, markets in many parts of the world took control over sectors that were once run by the government- prosperity followed again. However, in 2008 the government again was forced to intervene during the financial crisis; bringing a question as to whether these continued interventions are providing markets with a safety net against crisis.
Chapter 2 aims to explain how these limitations keep coming back and how a total or even a large reliance on market systems is not the answer to a country’s problems. As such, according to the author there are two limitations to markets, the first is external and the second internal. The external limits relate to the impacts decisions have on individuals (environmental, economic). The internal limits are such that the market relies too often on the rational side and thus fails to make us happy.
Chapter 3 is an in-depth analysis of the external limits of the Market. My concern is more towards the topic of ‘public good’. Main ideas:
- A Street can be a public good; people would love to see it taken care but generally when this does not require a commitment from their behalf, which according to De Grauwe is an external cost borne by others because of their refusal to act. The answer to this problem in his opinion is government taxes, and the inescapable eventuality of government by force as a way to produce public good. Thus it can be said that a drop in government investment leads to the expansion of the market domain; which in excess leads to an increase in public harm and a decrease in public good.
Chapter 4 is an in-depth analysis of the internal limits of the Market; the rational decision making versus the emotional system. He argues, the market system relies too often on rational decision-making, and thus, as they take more control, inequality increases dramatically. So why has the interest in Public Goods Decreased? The market system has according to the author, encouraged us to think in a rational way and taken us away from the cooperative way of thinking.
Chapter 5 & 6, a question on whether the market system can regulate itself- the answer is probably not since it has ‘no in-built mechanism that can internalize the external costs created’. Thus the regulatory mechanism must come from outside the system, which at the moment translates to the government. But how can governments save the market system? This begins by a question on how to ‘clear’ externalities. A theory that originated with the English economist, Arthur Cecil who argued that governments should determine the magnitude of the costs and impose taxes accordingly. The approach to financing goods would take the same line, through taxes. In my opinion, this does not solve anything, since people will most likely avoid proposing new projects simply because it involves an increase in taxes.
Chapter 7 & 8, outline the external and internal limits of governments, again relying mainly on graphs and statistics from countries across Europe and America. The issue here is the opposite to what exists in the Market System, as the government ‘duty’ springs from its need to keep moral hazard under control, such that backlash and protests would not occur because of inequalities that exist.
Paradoxically, chapter 9 is a question of ‘who is in charge’? This question is in my opinion highly contextual and is more complex than the question implies.
What I admire most about this book is that unlike other books that simply state the impact of the privatization of public goods (Anna Minton’s Ground Control), the author takes a direct approach in attempting to propose solutions. The downside is in most cases his solutions involve a simple straightforward ‘increase taxes’ approach, which in his opinion there is no alternative to (p.68). His approach to income redistribution also involves taxation, where higher income generators are taxed more. In the essence, this does not differ much from the government system that existed before. The concern is whether this will take us back again to a socialist based economy. However the author contends this, citing the example of the post war development period. He continues to say in a following chapter that by reducing employer contributions to social security, governments can compensate by raising other taxes.
I have attempted to summarize the arguments made in each chapter, as follows:
Chapter 1: Provides a historical context- swings of control between the Market and Government:
The start of the 19th century witnessed an increasing reliance on the market system, which led to rapid economic growth in many countries, especially across Europe and America. However, following the Great Depression in the 1930s, such practices were brought into question, and the government was forced to take control to rescue the economy, especially of large-scale governmental investments. This was followed by an increase in governmental investment in the post-war period . The government continued to take control until the 1970s when it became clear that growth was reaching its limits in those countries. Thus, markets in many parts of the world took control over sectors that were once run by the government- prosperity followed again. However, in 2008 the government again was forced to intervene during the financial crisis; bringing a question as to whether these continued interventions are providing markets with a safety net against crisis.
Chapter 2 aims to explain how these limitations keep coming back and how a total or even a large reliance on market systems is not the answer to a country’s problems. As such, according to the author there are two limitations to markets, the first is external and the second internal. The external limits relate to the impacts decisions have on individuals (environmental, economic). The internal limits are such that the market relies too often on the rational side and thus fails to make us happy.
Chapter 3 is an in-depth analysis of the external limits of the Market. My concern is more towards the topic of ‘public good’. Main ideas:
- A Street can be a public good; people would love to see it taken care but generally when this does not require a commitment from their behalf, which according to De Grauwe is an external cost borne by others because of their refusal to act. The answer to this problem in his opinion is government taxes, and the inescapable eventuality of government by force as a way to produce public good. Thus it can be said that a drop in government investment leads to the expansion of the market domain; which in excess leads to an increase in public harm and a decrease in public good.
Chapter 4 is an in-depth analysis of the internal limits of the Market; the rational decision making versus the emotional system. He argues, the market system relies too often on rational decision-making, and thus, as they take more control, inequality increases dramatically. So why has the interest in Public Goods Decreased? The market system has according to the author, encouraged us to think in a rational way and taken us away from the cooperative way of thinking.
Chapter 5 & 6, a question on whether the market system can regulate itself- the answer is probably not since it has ‘no in-built mechanism that can internalize the external costs created’. Thus the regulatory mechanism must come from outside the system, which at the moment translates to the government. But how can governments save the market system? This begins by a question on how to ‘clear’ externalities. A theory that originated with the English economist, Arthur Cecil who argued that governments should determine the magnitude of the costs and impose taxes accordingly. The approach to financing goods would take the same line, through taxes. In my opinion, this does not solve anything, since people will most likely avoid proposing new projects simply because it involves an increase in taxes.
Chapter 7 & 8, outline the external and internal limits of governments, again relying mainly on graphs and statistics from countries across Europe and America. The issue here is the opposite to what exists in the Market System, as the government ‘duty’ springs from its need to keep moral hazard under control, such that backlash and protests would not occur because of inequalities that exist.
Paradoxically, chapter 9 is a question of ‘who is in charge’? This question is in my opinion highly contextual and is more complex than the question implies.
June 3, 2018
Here is a nice little book looking at the possible political / economic structure of society. In it, De Grauwe sketches a vision of the world where there isn't a binary choice between the market or the state, but rather a question of how much market and how much state. It's a heady reminder for all of us that both entities are imperfect but bot have important roles in making social and political orders work.
November 28, 2018
Toegankelijk maar niet simplistisch, overloopt op een niet-ideologische wijze alle grote beleidsdilemma's van onze tijd. Het perfect boek voor wie op een geïnformeerde en doordachte wijze wil meepraten over de respectievelijke rol van markt en overheid. Van de hand van een van onze topeconomen, die zelf een hele evolutie heeft meegemaakt in zijn denken over dit onderwerp.
October 8, 2017
In his thoughtful book "The Limits of the Market" Paul de Grauwe spins many strands of economics into a coherent narrative of the cyclical nature of capitalism. At the core of this narrative stand capitalism's internal and external limits, which endanger its very survival. Though government faces limits too, it is to governmental intervention that people will turn as capitalism generates increasingly unequal outcomes and results into ever more environmental destruction. In this, de Grauwe doesn't tire to highlight that modern economy is a system of both collaboration and competition, and that governments and markets - far from being deadly competitors - live in symbiosis.
Refreshingly abstaining from overly confident predictions, de Grauwe still assesses that capitalism is now in the process of pushing its limits and that people will increasingly call on governments to redress that imbalance. Will this governmental intervention into the market system occur in the shape of a global reformist project or more abruptly in the context of conflicts and revolutions? This is unclear.
Overall, this book's main strength is not its originality, but rather its combination of accessibility and comprehensiveness. The chapter on the euro felt a bit odd and out of place, though it can be interpreted as one example where the markets are pushing their limits. Still, a worthy read.
Refreshingly abstaining from overly confident predictions, de Grauwe still assesses that capitalism is now in the process of pushing its limits and that people will increasingly call on governments to redress that imbalance. Will this governmental intervention into the market system occur in the shape of a global reformist project or more abruptly in the context of conflicts and revolutions? This is unclear.
Overall, this book's main strength is not its originality, but rather its combination of accessibility and comprehensiveness. The chapter on the euro felt a bit odd and out of place, though it can be interpreted as one example where the markets are pushing their limits. Still, a worthy read.
May 13, 2017
This book starts with internal and external factors affecting the market growth and then shifts entirely to externalities of markets.Covers simple data to understand the relationship of the market formation between government and market players.Tries to give a future picture of the market and the limits of growth.The books also explain why the disparity between people income is growing more and more with time in a free market model.
Read
September 1, 2016Dit boek zet aan tot verder denkwerk over de rol van de overheid in haar verhouding tot de macht van het kapitalisme, had gerust nog wat verder en dieper mogen gaan
January 21, 2021
Paul moet wel echt stoppen met 'krach' ipv 'crash' te schrijven
June 19, 2021
As a kid, I saw first-hand the fall of the communist regime in my country, though I was only five. Nonetheless, this raised many questions as to why it happened. They stuck with me and to my later years I was always curious as to why did the communist regime fall in some countries, but other not, why are people so in love with the ideas of Karl Marx and how does the socialist and capitals systems clash and where can they can join (if that is at all possible).
For these and other questions, I was aiming towards other books. However, The Limits of the Market was just what I needed. It explains in an executive summary style the interaction and limits between the market system and the governments.
The limits on both sides seem very well explained even though it is not a book for that will be to everyone's taste.
Paul de Grauwe makes many references to Daniel Kahneman's system I and II, which he associates with the government, respectively with the market. I found this association to be particularly insightful. In spite of the material prosperity produced in a market system, individuals feel less fulfilled, because the qualities necessary for success are traits associated with pure reason and les with human traits that make us happy. Happiness becomes repressed. The market system become unfair and too calculated which leads people to rebel against it when certain lines get crossed in their own moral value system.
Overall, I know understand better some political and economical contexts that took place before many countries in Europe overthrew their communist regimes.
At the same time, the Limits of the Market put very clearly in words why the economy could not be centralized 100% and why those regimes hit a solid wall falling into a lack of economic efficiency, poverty and incredible restrictions.
As I said, it's not a book for the general audience, but if you have any interest in politics or economics as a whole, it will definitely prove an interesting and insightful read.
For these and other questions, I was aiming towards other books. However, The Limits of the Market was just what I needed. It explains in an executive summary style the interaction and limits between the market system and the governments.
The limits on both sides seem very well explained even though it is not a book for that will be to everyone's taste.
Paul de Grauwe makes many references to Daniel Kahneman's system I and II, which he associates with the government, respectively with the market. I found this association to be particularly insightful. In spite of the material prosperity produced in a market system, individuals feel less fulfilled, because the qualities necessary for success are traits associated with pure reason and les with human traits that make us happy. Happiness becomes repressed. The market system become unfair and too calculated which leads people to rebel against it when certain lines get crossed in their own moral value system.
Overall, I know understand better some political and economical contexts that took place before many countries in Europe overthrew their communist regimes.
At the same time, the Limits of the Market put very clearly in words why the economy could not be centralized 100% and why those regimes hit a solid wall falling into a lack of economic efficiency, poverty and incredible restrictions.
As I said, it's not a book for the general audience, but if you have any interest in politics or economics as a whole, it will definitely prove an interesting and insightful read.
May 26, 2021
De klassieke breuklijn binnen de economische wetenschap is bepaald door de mate dat men de rol van de overheid wenst te beperken of te versterken. Volgens professor op rust Paul De Grauwe is het niet een kwestie van of of maar van en en. Markt en overheid kunnen in symbiose leven. De vraag is waar we de grens dienen te trekken. De Grauwe stond vroeger bekend voor zijn liberale kijk, maar heeft zich doorheen de jaren wat pragmatischer opgesteld.
Hij ziet een cyclische evolutie binnen het economisch denken. In de 19e eeuw zien we vooral een zegevierend kapitalisme, zelfs in zijn meest ruwe vorm (cf. Daens). Tussen 1900 en 1980 duiken allerhande pogingen op om deze te beteugelen: het communisme, nationaal-socialisme, New Deal. Nationalisaties waren geen vies woord. Vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw zien we dat de slinger terugslaat naar privatisering en uitbesteding. Zelfs onderwijs en cultuur dienen afhankelijk te worden van private fondsen.
De auteur behandelt de verscheidene tekortkomingen van de auteur. Zo slaagt men er zonder overheid niet in om de negatieve externaliteiten te bestrijden. Het typische voorbeeld is het bedrijf dat winst maakt voor zijn aandeelhouders, maar de milieuschade aan de samenleving laat om te herstellen. Ook in de financiële sector zien we dat een vrijgemaakte markt leidt tot moreel risico. De topbankiers gaan lopen met hoge bonussen, maar de belastingbetaler dient de brokken te lijmen. Al merk ik op dat de overheid hierop niet altijd het juiste antwoord biedt. De Sovjet-Unie en China blonken/blinken niet bepaald uit in een verantwoord milieubeleid, terwijl gepolitiseerde bankiers (Dexia, Ethias) zichzelf evengoed verrijkten. De Grauwe poneert zoals verwacht dat de overheid deze negatieve externaliteiten dient te belasten om zo tegelijk over de financiële middelen te beschikken om de benadeelden te vergoeden of de schade te herstellen.
Daarnaast is de markt onvoldoende corrigerend om de gecreëerde welvaart te herverdelen. Het mondiaal kapitalisme heeft gezorgd voor minder ongelijkheid tussen landen, maar meer ongelijkheid binnen landen (cf. Branko Milanovic' olifantcurve en natuurlijk Pikkety). Om de economie op peil te houden (en om morele redenen) is het nochtans aangewezen dat er een zekere mate van redistributie gebeurt. Volgens de schrijver is Kuznets zijn optimisme of technologische vooruitgang onvoldoende om dit te bewerkstelligen. De overheid kan deze taak op zich nemen via belastingen en publieke goederen goedkoop ter beschikking te stellen. De Grauwe gaat zelfs een stap verder en pleit voor een basisinkomen (maar niet voor iedereen...). Ook hier de bemerking dat herverdeling geen monopolie van de overheid is. In de geschiedenis zijn er voldoende voorbeelden van middeleeuwse gilden tot Amerikaanse filantropen die hun medemens niet vergeten. Hij heeft wel een punt dat hoge lonen een teken zijn van hoge productiviteit en in die zin geen probleem, maar een troef zijn voor de binnenlandse vraag.
De Grauwe argumenteert dat kapitalisme leidt tot hogere concentratie. Big Tech is geëvolueerd dat ze haar oorlogskas gebruikt om potentiële concurrenten in een vroege fase met miljarden euro overnamepremie uit te roken. Op die manier kan ze hogere prijzen aanrekenen en aan kwaliteit inboeten, ten nadele van de consument. Een antitrustwetgeving zoals geldt in de EU kan dit verhelpen.
Een ander terechte opmerking is dat de overheid in een crisis de geldkraan kan opendraaien, wanneer consumenten en bedrijven de vinger op de knip houden. Tijdens de Coronacrisis kon de staat via technische werkloosheid, subsidies en bedrijfsleningen de economie draaiende houden, iets wat in 1929 niet gelukt is door een verkeerde beleidskeuze. Op voorwaarde dat ze snel genoeg reageert en haar actieterrein beperkt in de tijd, ligt hier inderdaad een toegevoegde waarde in het stabiliseren van de economie. Met de lage rente en de hulp van het ECB-opkoopbeleid is de verleiding groot om diep in het budgettaire rood te gaan. Daarbij is De Grauwe wel heel optimistisch dat het tekort in de toekomst zal weggewerkt kunnen worden. Via eenmalige monetaire financiering, maar wie gaat bepalen wat uitzonderlijk is en vooral opent dit geen precedenten naar de toekomst? Heel verleidelijk voor politici om niet langer de tering naar de nering meer te hoeven zetten.
Ook gaat het kapitalisme inderdaad uit van de verkeerde premisse van de homo economicus, de rationele mens. De vraag is natuurlijk of de planeconomie zoveel beter is, gezien die evengoed uitgaat van een maakbare mens, van een voorspelbaar mensbeeld. In de praktijk zien we dat de mens verre van rationeel is en de korte termijn verkiest of gevoelsmatig (kuddegeest) reageert. Wie op de beurs belegt, weet waarover ik spreek.
De Grauwe is voorstander van een vermogensbelasting die de rijken (vanaf 1 miljoen euro) belast. Tegelijk vindt hij dat werklozen meer dienen geactiveerd en sociale fraude moet worden belast. Er dient opgemerkt dat zelfs de centrum-rechtse regering Michel via de verhoging van de roerende voorheffing de financiële inkomens zwaarder belast heeft. Het ware misschien een idee voor de auteur om ook grootverdieners als de Rode Duivels aan te pakken die bijvoorbeeld hun portretrechten in het buitenland laten belasten en genieten van fiscale gunstregimes op hun riante lonen. Hun belastingontwijking is in ieder geval weinig patriottisch.
Het boek leest door de vele concrete voorbeelden vlot, al hangt de academicus zijn theoretische opbouw op aan standaard economische handboeken. Hij is terecht kritisch voor de uitwassen van het kapitalisme, maar vergeet te gemakkelijk de inefficiënties van de overheid (vriendjespolitiek, vaste benoemingen, logge administratie,...). De specifiek Belgische situatie wordt te kort gedaan in de concrete casussen. Met de optiek om het boek ook in het buitenland te lanceren? Een jammere zaak (die ook geldt voor neoliberale auteurs) is dat De Grauwe bijna geen aandacht heeft voor de nationale preferenties van een bevolking om te kiezen voor meer of minder overheid. Duitsland is gevoelig voor inflatie, Frankrijk open voor nationale bescherming, Groot-Brittannië voor vrijhandel. In die zin is het boek te generiek.
Hij ziet een cyclische evolutie binnen het economisch denken. In de 19e eeuw zien we vooral een zegevierend kapitalisme, zelfs in zijn meest ruwe vorm (cf. Daens). Tussen 1900 en 1980 duiken allerhande pogingen op om deze te beteugelen: het communisme, nationaal-socialisme, New Deal. Nationalisaties waren geen vies woord. Vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw zien we dat de slinger terugslaat naar privatisering en uitbesteding. Zelfs onderwijs en cultuur dienen afhankelijk te worden van private fondsen.
De auteur behandelt de verscheidene tekortkomingen van de auteur. Zo slaagt men er zonder overheid niet in om de negatieve externaliteiten te bestrijden. Het typische voorbeeld is het bedrijf dat winst maakt voor zijn aandeelhouders, maar de milieuschade aan de samenleving laat om te herstellen. Ook in de financiële sector zien we dat een vrijgemaakte markt leidt tot moreel risico. De topbankiers gaan lopen met hoge bonussen, maar de belastingbetaler dient de brokken te lijmen. Al merk ik op dat de overheid hierop niet altijd het juiste antwoord biedt. De Sovjet-Unie en China blonken/blinken niet bepaald uit in een verantwoord milieubeleid, terwijl gepolitiseerde bankiers (Dexia, Ethias) zichzelf evengoed verrijkten. De Grauwe poneert zoals verwacht dat de overheid deze negatieve externaliteiten dient te belasten om zo tegelijk over de financiële middelen te beschikken om de benadeelden te vergoeden of de schade te herstellen.
Daarnaast is de markt onvoldoende corrigerend om de gecreëerde welvaart te herverdelen. Het mondiaal kapitalisme heeft gezorgd voor minder ongelijkheid tussen landen, maar meer ongelijkheid binnen landen (cf. Branko Milanovic' olifantcurve en natuurlijk Pikkety). Om de economie op peil te houden (en om morele redenen) is het nochtans aangewezen dat er een zekere mate van redistributie gebeurt. Volgens de schrijver is Kuznets zijn optimisme of technologische vooruitgang onvoldoende om dit te bewerkstelligen. De overheid kan deze taak op zich nemen via belastingen en publieke goederen goedkoop ter beschikking te stellen. De Grauwe gaat zelfs een stap verder en pleit voor een basisinkomen (maar niet voor iedereen...). Ook hier de bemerking dat herverdeling geen monopolie van de overheid is. In de geschiedenis zijn er voldoende voorbeelden van middeleeuwse gilden tot Amerikaanse filantropen die hun medemens niet vergeten. Hij heeft wel een punt dat hoge lonen een teken zijn van hoge productiviteit en in die zin geen probleem, maar een troef zijn voor de binnenlandse vraag.
De Grauwe argumenteert dat kapitalisme leidt tot hogere concentratie. Big Tech is geëvolueerd dat ze haar oorlogskas gebruikt om potentiële concurrenten in een vroege fase met miljarden euro overnamepremie uit te roken. Op die manier kan ze hogere prijzen aanrekenen en aan kwaliteit inboeten, ten nadele van de consument. Een antitrustwetgeving zoals geldt in de EU kan dit verhelpen.
Een ander terechte opmerking is dat de overheid in een crisis de geldkraan kan opendraaien, wanneer consumenten en bedrijven de vinger op de knip houden. Tijdens de Coronacrisis kon de staat via technische werkloosheid, subsidies en bedrijfsleningen de economie draaiende houden, iets wat in 1929 niet gelukt is door een verkeerde beleidskeuze. Op voorwaarde dat ze snel genoeg reageert en haar actieterrein beperkt in de tijd, ligt hier inderdaad een toegevoegde waarde in het stabiliseren van de economie. Met de lage rente en de hulp van het ECB-opkoopbeleid is de verleiding groot om diep in het budgettaire rood te gaan. Daarbij is De Grauwe wel heel optimistisch dat het tekort in de toekomst zal weggewerkt kunnen worden. Via eenmalige monetaire financiering, maar wie gaat bepalen wat uitzonderlijk is en vooral opent dit geen precedenten naar de toekomst? Heel verleidelijk voor politici om niet langer de tering naar de nering meer te hoeven zetten.
Ook gaat het kapitalisme inderdaad uit van de verkeerde premisse van de homo economicus, de rationele mens. De vraag is natuurlijk of de planeconomie zoveel beter is, gezien die evengoed uitgaat van een maakbare mens, van een voorspelbaar mensbeeld. In de praktijk zien we dat de mens verre van rationeel is en de korte termijn verkiest of gevoelsmatig (kuddegeest) reageert. Wie op de beurs belegt, weet waarover ik spreek.
De Grauwe is voorstander van een vermogensbelasting die de rijken (vanaf 1 miljoen euro) belast. Tegelijk vindt hij dat werklozen meer dienen geactiveerd en sociale fraude moet worden belast. Er dient opgemerkt dat zelfs de centrum-rechtse regering Michel via de verhoging van de roerende voorheffing de financiële inkomens zwaarder belast heeft. Het ware misschien een idee voor de auteur om ook grootverdieners als de Rode Duivels aan te pakken die bijvoorbeeld hun portretrechten in het buitenland laten belasten en genieten van fiscale gunstregimes op hun riante lonen. Hun belastingontwijking is in ieder geval weinig patriottisch.
Het boek leest door de vele concrete voorbeelden vlot, al hangt de academicus zijn theoretische opbouw op aan standaard economische handboeken. Hij is terecht kritisch voor de uitwassen van het kapitalisme, maar vergeet te gemakkelijk de inefficiënties van de overheid (vriendjespolitiek, vaste benoemingen, logge administratie,...). De specifiek Belgische situatie wordt te kort gedaan in de concrete casussen. Met de optiek om het boek ook in het buitenland te lanceren? Een jammere zaak (die ook geldt voor neoliberale auteurs) is dat De Grauwe bijna geen aandacht heeft voor de nationale preferenties van een bevolking om te kiezen voor meer of minder overheid. Duitsland is gevoelig voor inflatie, Frankrijk open voor nationale bescherming, Groot-Brittannië voor vrijhandel. In die zin is het boek te generiek.
August 22, 2018
Wise and sensible, but not particularly original or clever. I would recommend this slim book to anyone without a lot of economics background but with a lot of enthusiasm for some of the bigger questions in economics--like markets vs. government and growth vs. inequality. Clearly written, well argued, I agreed with almost all of it--except was not persuaded that we should think of distributional issues through a behavioral lens (he views inequality as a problem because it upsets our primitive System I notions of fairness). Overall the argument is markets are powerful forces but suffer from "external limits" (mostly externalities) and "internal limits (mostly behavioral but also distributional) and that these can potentially be corrected by government--but that government suffers from problems too. All of this embedded in a larger narrative about shifts between more market-driven and state-driven economic models, the pendulum in the subtitle.
December 22, 2024
Ik twijfelde lang tussen drie en vier, en bij momenten zelfs vijf sterren. Con’s: ik lees hier weinig tot niets origineels, en PDG’s weergave van bestaand werk is soms wel heel gebald (hoewel steeds intellectueel eerlijk). Pro’s: hij kiest duidelijk partij (bvb voor een vermogensbelasting), terwijl zijn ‘slinger-metafoor’ de verwachting van een mossel-noch-vis verhaal wekt zoals je bij zoveel economen leest. Belangrijke Con: geen aandacht voor de idiotie van het verdrag van Maastricht en weinig aandacht voor onze overdreven fixatie op de overheidsfinanciën (een fixatie die de VS of China veel minder kennen). Met onderzoek van MMT-economen zoals Stephanie Kelton had PDG hier toch veel steviger kunnen doorpakken. Conclusie: Uiteindelijk toch vier sterren omdat PDG de scherpe, maar ook progressieve en controversiële stellingen niet schuwt, iets wat vandaag erg zeldzaam is.
November 7, 2020
Op een bijzonder heldere en eenvoudige wijze legt de auteur de werkingsmechanismen uit van de vrije markt. Door veelvuldige voorbeelden doorprikt hij de schijnbare evidente waarheden zoals verdedigd door economen, politici en belangenorganisaties. Hier is duidelijk iemand aan het woord die zijn materie beheerst. Een aanrader voor al wie interesse heeft voor het hedendaagse economische raderwerk in de Europese Unie.
February 29, 2020
A mix between introductory book and university textbook on market failures.
https://blogs.lse.ac.uk/lsereviewofbo...
https://blogs.lse.ac.uk/lsereviewofbo...
November 17, 2017
Even handed, but sometimes maddeningly shallow.
August 21, 2020
Permet de comprendre facilement quelques défis économiques contemporains
May 25, 2021
Magnifiek!
October 31, 2021
In 1994-95 les internationale economie gehad van Paul in Leuven, toen waren er voor hem nog geen limieten aan de markt. Nu pleit hij voor interventie, noem het voortschrijdend inzicht.👍👍
July 3, 2022
Ik moest dit boek lezen voor mijn studie, het was een stuk interessanter en minder saai dan verwacht.
January 23, 2024
read this for school lol
March 15, 2017
Leest als een trein, wat een gevolg is van een heldere schrijfstijl, maar ook van de manier waarop hij economische en politieke concepten uit te doeken doet. Vandaar zeer aan te raden aan mensen die deze noties nog niet eigen zijn, maar ook aan economisten en/of public policy makers, die alles in een omvattend kader zien.
De Grauwe pleit in zijn inleiding pragmatischer te zijn geworden in het zoeken naar 'de waarheid'. Ik ben heel erg voorstander van dit idee. De stapel boeken die je in het voordeel van vrije marktdenken, of van overheidsingrijpen kan raadplegen is eindeloos. Beide kampen bestrijden elkaar tot in de eeuwigheid met argumenten (economisch, politiek, filosofisch, ecologisch...) om hun gelijk te bewijzen. Een decennia of meer/minder later, blijken ideeën achterhaald en aan revisie noodzakelijk.
Er dringt zich dan ook een pragmatische, overkoepelende zienswijze op, en daarin neemt dit boek wat afstand van soortgenoten. Het pleit niet voor een dogmatische stelling, maar ziet in beide kampen goede en slechte punten. Het gaat er niet meer om de markt of de overheid de bovenhand te geven, maar te kijken in welke situaties we meer of minder markt nodig hebben. Dat is een belangrijk punt. A priori de rol van een van beide uitsluiten lijkt me dom. Ik vraag me in ieder geval af hoe zo'n pragmatische ingesteldheid gecombineerd kan worden met ideologie, wat toch een bepaalde visie op de maatschappij uitoefent die uitgaat van basisveronderstellingen en hoe de wereld er zou moeten uitzien. Als bestaande ideologieën meer pragmatisme aan de dag leggen, gaan volgens mij nog meer op elkaar lijken. Of misschien moeten we ze dan niet meer op de klassieke links-rechts as gaan uitstippelen.
Uiteindelijk pleit De Grauwe - op dit moment in de tijd - voor een vermogensbelasting en voor belasting op milieuschade (CO2, subsidies voor alternatieve energie), wat beide punten zijn die in een ecologisch gedachtegoed goed zullen leven. Beide zijn volgens hem noodzakelijk, om de twee belangrijkste limieten (milieuschade en grote ongelijkheid) te ontzien. Dit lijkt op dit moment inderdaad een piste te zijn die voor meer en meer mensen aanvaardbaar wordt. Hoe ver deze zouden moeten worden teruggedrongen om die limieten te ontzien is mij echter minder duidelijk. Als er een progressieve vermogensbelasting komt, is dat dan genoeg om het gevoel van onrechtvaardigheid (de interne limiet van het kapitalisme) terug te dringen? Of is het resultaat van deze belastingen (hoeveel dit opbrengt, en waarvoor we het kunnen gebruiken) die significant moet zijn? Daarmee wil ik zeggen: een vermogensbelasting van gemiddeld 2%, die De Grauwe als voorbeeld neemt, blijkt in België rond de 11 miljard te zullen opbrengen. Dat is veel, maar inderdaad niet genoeg om grote verschuivingen in belastingen voor lange tijd te voorzien. Is het feit dat die belasting er dan zou zijn genoeg, of zal de meerderheid die willen blijven optrekken?
Het punt waar ik de grootste moeite meehad (en ik echo hiermee een andere review hieronder) is de verwijzing naar Systeem I en II. Ik ben zelf bezig Kahnemans boek te doorpluizen, en de subtiliteiten die hij aanhaalt om ons brein te doorgronden zijn eindeloos. Een fantastisch complex en moeilijk boek, die je beetje bij beetje info verschaft over ons denken. Bij De Grauwe wordt dit ruwweg (en dan bedoel ik echt: ruw) samengevat in: de emoties zitten in Systeem I, het rationele denken in Systeem II. Dit is een vereenvoudiging van een vereenvoudiging en hoewel hij in se juist is, vind ik niet dat deze oversimplificering gebruikt kan worden om een theorie aan op te hangen. "De markt speelt in op Systeem I, politiek op Systeem II". Volgens mij klopt deze stelling gewoon niet. Daarmee wil ik geen afbreuk doen aan wat De Grauwe bedoelt (onrechtvaardigheden, individualisering in de moderne maatschappij, fnuiken van samenwerking...), maar de manier waarop het wordt voorgesteld is niet correct, denk ik. Het weglaten van deze verwijzingen zou m.i. niets hebben afgedaan aan het doel om op een omvattende en duidelijke manier de problematiek voor te leggen.
De Grauwe pleit in zijn inleiding pragmatischer te zijn geworden in het zoeken naar 'de waarheid'. Ik ben heel erg voorstander van dit idee. De stapel boeken die je in het voordeel van vrije marktdenken, of van overheidsingrijpen kan raadplegen is eindeloos. Beide kampen bestrijden elkaar tot in de eeuwigheid met argumenten (economisch, politiek, filosofisch, ecologisch...) om hun gelijk te bewijzen. Een decennia of meer/minder later, blijken ideeën achterhaald en aan revisie noodzakelijk.
Er dringt zich dan ook een pragmatische, overkoepelende zienswijze op, en daarin neemt dit boek wat afstand van soortgenoten. Het pleit niet voor een dogmatische stelling, maar ziet in beide kampen goede en slechte punten. Het gaat er niet meer om de markt of de overheid de bovenhand te geven, maar te kijken in welke situaties we meer of minder markt nodig hebben. Dat is een belangrijk punt. A priori de rol van een van beide uitsluiten lijkt me dom. Ik vraag me in ieder geval af hoe zo'n pragmatische ingesteldheid gecombineerd kan worden met ideologie, wat toch een bepaalde visie op de maatschappij uitoefent die uitgaat van basisveronderstellingen en hoe de wereld er zou moeten uitzien. Als bestaande ideologieën meer pragmatisme aan de dag leggen, gaan volgens mij nog meer op elkaar lijken. Of misschien moeten we ze dan niet meer op de klassieke links-rechts as gaan uitstippelen.
Uiteindelijk pleit De Grauwe - op dit moment in de tijd - voor een vermogensbelasting en voor belasting op milieuschade (CO2, subsidies voor alternatieve energie), wat beide punten zijn die in een ecologisch gedachtegoed goed zullen leven. Beide zijn volgens hem noodzakelijk, om de twee belangrijkste limieten (milieuschade en grote ongelijkheid) te ontzien. Dit lijkt op dit moment inderdaad een piste te zijn die voor meer en meer mensen aanvaardbaar wordt. Hoe ver deze zouden moeten worden teruggedrongen om die limieten te ontzien is mij echter minder duidelijk. Als er een progressieve vermogensbelasting komt, is dat dan genoeg om het gevoel van onrechtvaardigheid (de interne limiet van het kapitalisme) terug te dringen? Of is het resultaat van deze belastingen (hoeveel dit opbrengt, en waarvoor we het kunnen gebruiken) die significant moet zijn? Daarmee wil ik zeggen: een vermogensbelasting van gemiddeld 2%, die De Grauwe als voorbeeld neemt, blijkt in België rond de 11 miljard te zullen opbrengen. Dat is veel, maar inderdaad niet genoeg om grote verschuivingen in belastingen voor lange tijd te voorzien. Is het feit dat die belasting er dan zou zijn genoeg, of zal de meerderheid die willen blijven optrekken?
Het punt waar ik de grootste moeite meehad (en ik echo hiermee een andere review hieronder) is de verwijzing naar Systeem I en II. Ik ben zelf bezig Kahnemans boek te doorpluizen, en de subtiliteiten die hij aanhaalt om ons brein te doorgronden zijn eindeloos. Een fantastisch complex en moeilijk boek, die je beetje bij beetje info verschaft over ons denken. Bij De Grauwe wordt dit ruwweg (en dan bedoel ik echt: ruw) samengevat in: de emoties zitten in Systeem I, het rationele denken in Systeem II. Dit is een vereenvoudiging van een vereenvoudiging en hoewel hij in se juist is, vind ik niet dat deze oversimplificering gebruikt kan worden om een theorie aan op te hangen. "De markt speelt in op Systeem I, politiek op Systeem II". Volgens mij klopt deze stelling gewoon niet. Daarmee wil ik geen afbreuk doen aan wat De Grauwe bedoelt (onrechtvaardigheden, individualisering in de moderne maatschappij, fnuiken van samenwerking...), maar de manier waarop het wordt voorgesteld is niet correct, denk ik. Het weglaten van deze verwijzingen zou m.i. niets hebben afgedaan aan het doel om op een omvattende en duidelijke manier de problematiek voor te leggen.
May 3, 2015
Paul De Grauwe formuleert een heldere analyse van enkele voorname en actuele economische problematieken. Voor deze analyse borduurt hij vaak verder op gekende theorieën en principes. Doorheen het boek onderlijnt De Grauwe de noodzaak van een interveniërende overheid. Haar ingrepen zijn paradoxaal genoeg nodig om het marktmechanisme te redden. Hij gelooft niet in de loutere "invisible hand" om de uitwassen inzake milieu-impact of inkomensongelijkheid weg te werken. De Grauwe formuleert en passant enkele van zijn gekende standpunten: nood aan politieke integratie om de Euro te reden, zijn Keyensiaanse aanpak van de crisis,... In het voorlaatste hoofdstuk krijgt ook collega Piketty de nodige aandacht, maar worden ook enkele kritische voetnoten bij de theorie geplaatst. Vertaalt naar de Belgische context is De Grauwe geen tegenstander van een vermogensbelasting. Maar tempert al van bij aanvang de hoge verwachtingen. De opbrengst ervan zal geen ware fiscale omwenteling teweegbrengen, ze kan wel onderdeel vormen van een ruimere belastinghervorming.
May 15, 2018
Paul De Grauwe wrote an excellent analysis about the limits of governments and markets in the context of environmental degradation and the expansion of inequalities. The solutions that are generally advanced, fiscal and regulatory interventions by the state, imply a high level of cooperation and coordination between states that might not be forthcoming (pp. 152-154). However, the author, by raising the Greek myth of Sisyphus as Albert Camus saw the story in one of his essays, propose that we persist in finding and demanding solutions to build a better world (p. 155). In the end, a pure market economy or a pure state-governed society is not the solution to our problems.
January 14, 2016
Zeer interessante analyse met een toch wel verontrustende conclusie. "Het zal buitengewoon moeilijk zijn om catastrofes te voorkomen . (...) Er is een uiterst kleine kans dat we de neergang kunnen voorkomen door een reformistisch beleid te voeren. Maar zelfs als dat niet lukt hebben we geen andere keuze dan zoals Sisyphus (Griekse mythologische figuur ) elke dag opnieuw te beginnen. Het is de enige manier om zin te geven aan het bestaan."
October 26, 2014
Dat De Grauwe hiermee een belangrijk economisch werk heeft voortgebracht, zou me zeer verwonderen. Hij raakt een aantal problemen aan, tast wat naar oplossingen, heeft wat bij Piketty gegrasduind, maar heeft ook de ouwe overtuigingen niet verraden. Interessant dat het boek er is, maar het heeft me toch ook teleurgesteld. En voor de nieuwe machthebbers bestaat het boekje niet eens.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 10, 2015
Can be a good introduction to the limits of the market. Is written very clearly and reads very fast. The chapters have good introductions and nice conclusions. well done.
May 7, 2015
Top. Aanrader, ook voor niet economen...
April 20, 2017
Zeer toegankelijk en soepel geschreven boek over de "slinger tussen overheid en kapitalisme". Goed en helder verhaal.
Centrale planning (communisme) faalt door het informatieprobleem en omdat er geen/te weinig prikkels zijn voor bijvoorbeeld innovatie (p19)
"Lofzang kapitalisme: als iedereen zijn eigenbelang nastreeft, wordt collectieve belang het best gediend. Wat goed is voor het individu, is ook goed voor de hele collectiviteit" (p27)
Limieten aan marktsysteem:
* Externe effecten (externaliteiten), zoals milieu (opwarming aarde), financiële markten (oa kudde-effecten, interconnected banks die te weinig rekening houden met externe risico's, too big to fail), en publieke goederen (tragedy of the commons, free-rider/vrijbuiter-probleem).
* Interne limieten: botsing tussen Kahnemans Systeem I (gevoelsmatig) en Systeem II (rationeel); "collectieve uitkomst van het marktsysteem botst met onze individuele ervaring van geluk" (p31).
Het vrijemarktsysteem spreekt vooral het calculerende en rationele systeem II aan (p71)
Mechanisme: naarmate de markt meer aan belang toeneemt, komen publieke goederen in de verdrukking". Uitbreiding van markten: meer publiek kwaad en minder publiek goed (p58).
"Er zit iets zelfvernietigends in het succes van het marktsysteem" (p60)
Interne limieten van kapitalisme, discrepanties:
* markt - verdeling (rechtvaardige inkomensverdeling, minder inequality)
* extrinsieke - intrinsieke motivatie
* concurrentie - samenwerking
Discrepantie tussen collectieve en individuele welzijn.
Rol overheid- externe instantie om markt te corrigeren:
* aanpakken externaliteiten
* verschaffen publieke goederen (denk: wegen)
* herverdeling (te veel gelijkheid (vgl Sovjet Unie) is niet goed voor economische groei, te veel ongelijkheid leidt tot sociale en politieke instabiliteit, p.108).
Overheid moet optreden als discrepantie tussen individuele en collectieve belang te groot wordt.
Democratische instellingen zorgen voor stabiliteit (niet: crony capitalism).
Politiek wordt mechanisme waarbij onze gevoelens (Systeem I) een uitdrukking krijgen (bv rechtvaardigheid) (p125). Specialisatie: markt = Systeem II, politiek = Systeem I.
Limieten van politiek:
* herverdeling vs efficiëntie
* evenwicht Systeem I en Systeem II
* Sociale zekerheid en moral hazard (profiteurs hollen houdbaarheid sociale zekerheid uit).
H9: Hoge loonkosten zijn teken van hoge productiviteit, hoog welvaartsniveau; bevordert concurrentievermogen. En creëert middelen voor collectieve voorzieningen en sociale zekerheid.
Geen significant verband hoogte werkgeversbijdrage en loonkosten in Europa (figuur 9.7)
"Paradoxaal genoeg kan men stellen dat de overheden (centrale banken en regeringen) door hun reacties na 2008 het vrijemarktsysteem hebben gered"(p219)
Nodig voor een reformistisch en optimistisch scenario: democratische instellingen moeten binnen een land moeten goed functioneren, en landen moeten bereid zijn samen te werken (bv mileu, yax havens) (p229-230)
Op p232 mooi citaat van Camus over de absurditeit van het leven: "Il faut s'imaginer Sisyphe heureux" (gelukzalige Sisyphusarbeid)
"De markt is niet inherent beter of slechter dan de overheid. Het enige wat telt is de welvaart van mensen. Markt en overheid zijn instrumenten om dat te bereiken" (p.8)
Centrale planning (communisme) faalt door het informatieprobleem en omdat er geen/te weinig prikkels zijn voor bijvoorbeeld innovatie (p19)
"Lofzang kapitalisme: als iedereen zijn eigenbelang nastreeft, wordt collectieve belang het best gediend. Wat goed is voor het individu, is ook goed voor de hele collectiviteit" (p27)
Limieten aan marktsysteem:
* Externe effecten (externaliteiten), zoals milieu (opwarming aarde), financiële markten (oa kudde-effecten, interconnected banks die te weinig rekening houden met externe risico's, too big to fail), en publieke goederen (tragedy of the commons, free-rider/vrijbuiter-probleem).
* Interne limieten: botsing tussen Kahnemans Systeem I (gevoelsmatig) en Systeem II (rationeel); "collectieve uitkomst van het marktsysteem botst met onze individuele ervaring van geluk" (p31).
Het vrijemarktsysteem spreekt vooral het calculerende en rationele systeem II aan (p71)
De markt stuit op haar grenzen omdat zij binnen veel individuen stuit op een gevoel dat het systeem niet fair is (p67)
Mechanisme: naarmate de markt meer aan belang toeneemt, komen publieke goederen in de verdrukking". Uitbreiding van markten: meer publiek kwaad en minder publiek goed (p58).
"Er zit iets zelfvernietigends in het succes van het marktsysteem" (p60)
Interne limieten van kapitalisme, discrepanties:
* markt - verdeling (rechtvaardige inkomensverdeling, minder inequality)
* extrinsieke - intrinsieke motivatie
* concurrentie - samenwerking
Discrepantie tussen collectieve en individuele welzijn.
Rol overheid- externe instantie om markt te corrigeren:
* aanpakken externaliteiten
* verschaffen publieke goederen (denk: wegen)
* herverdeling (te veel gelijkheid (vgl Sovjet Unie) is niet goed voor economische groei, te veel ongelijkheid leidt tot sociale en politieke instabiliteit, p.108).
Overheid moet optreden als discrepantie tussen individuele en collectieve belang te groot wordt.
Democratische instellingen zorgen voor stabiliteit (niet: crony capitalism).
Politiek wordt mechanisme waarbij onze gevoelens (Systeem I) een uitdrukking krijgen (bv rechtvaardigheid) (p125). Specialisatie: markt = Systeem II, politiek = Systeem I.
Limieten van politiek:
* herverdeling vs efficiëntie
* evenwicht Systeem I en Systeem II
* Sociale zekerheid en moral hazard (profiteurs hollen houdbaarheid sociale zekerheid uit).
H9: Hoge loonkosten zijn teken van hoge productiviteit, hoog welvaartsniveau; bevordert concurrentievermogen. En creëert middelen voor collectieve voorzieningen en sociale zekerheid.
Geen significant verband hoogte werkgeversbijdrage en loonkosten in Europa (figuur 9.7)
"Paradoxaal genoeg kan men stellen dat de overheden (centrale banken en regeringen) door hun reacties na 2008 het vrijemarktsysteem hebben gered"(p219)
Nodig voor een reformistisch en optimistisch scenario: democratische instellingen moeten binnen een land moeten goed functioneren, en landen moeten bereid zijn samen te werken (bv mileu, yax havens) (p229-230)
Op p232 mooi citaat van Camus over de absurditeit van het leven: "Il faut s'imaginer Sisyphe heureux" (gelukzalige Sisyphusarbeid)
April 26, 2017
Let’s get the bad bits out of the way quickly: I don’t agree Paul De Grauwe’s politics. To cut a long story short, he’s to my left and he makes a number of common “attribution errors” which I find irritating. For example, we all know that Europe in 1945 was flat like a parking lot from all the bombing and missing a fair number of men, to boot.
The way we calculate GDP (where an earthquake really adds to GDP because we count the “flow” of work we have to do to re-build but we do not count the massive hit to the “stock” of buildings which was destroyed) it is impossible to experience anything other than monumental growth after a war. If you add into the mix that protracted wars (i) shatter often ossified business structures, (ii) bequeath us newly-developed technology, (iii) force us to replace obsolescent plant and equipment with investments that embody the latest technology (including the very latest that was developed for the war effort), it is entirely normal that Europe (and the US) experienced GDP growth from 1945 to 1970 that has yet to be replicated.
The author twice attributes this growth to causes that suit his argument, but I find unconvincing. On pages 71-72 he charts GDP growth in the West against tax rates and strongly hints that the higher tax rates of the post-war period had a hand in the higher growth. He repeats this trick on pages 89-90, where he charts GDP growth in the West against income distribution and again strongly hits that the more equitable income distribution of the post-war period was conducive to higher growth.
There’s more lazy stuff like this, which strongly, but highly unnecessarily, detracts from the credibility of what is otherwise a total gem of a book.
Now for the good stuff: In 155 very short, very readable and very approachable pages, the author manages to:
1. Lay out his objective, which is to demonstrate that market and democratically elected government must work together and do not provide standalone alternatives for one another.
2. Weave into his narrative all recent contributions to the theory of “what just happened” to get us to 2008, from sources as diverse as Daron Acemoglu, Daniel Kahnemann and Thomas Piketty, but without neglecting past giants like Mansur Olson, John Meynard Keynes or Milton Friedman, all in the interest of answering the question posed by Marx (and answered many times over by history, the author argues)
3. Explain clearly and simply but very thoroughly all the textbook limitations of capitalism (externalities regarding public goods, externalities regarding the environment and ex-post unfair distributional outcomes in the presence of economically “optimum” outcomes)
4. Explain (less exhaustively and less thoroughly, his heart is into it a lot less) that there are limits to the ability of a central government to allocate, additionally that people won’t get out of bed to work for others as hard as they will for themselves and finally that there are important issues regarding coercion when you tax.
5. Pause his analysis to underline that high pay is a goal of our system rather than a bane to employers, because when the system is working properly high pay merely reflects higher productivity.
6. Synthesize all of the above to ask Capitalism “quo vadis?”
The book does not mention market power and its abuse as much as I would have liked. It stays on Piketty more than I’d like and if it was going to stay with him that long I’d really want the author to have debunked r > g, rather than suggest a tax on wealth that would merely result in a re-pricing. I would also have liked more analysis of and more emphasis on what the exact foundations are that government provides to capitalism (beyond the democratic support): property rights, a legal system to underpin its transfer and disputes that transfers entail, strong enforcement of competition, a system to resolve bankruptcy in an efficient manner (zero mention here of the tenet that capitalism without bankruptcy is meaningless, beyond a quick mention of “moral hazard”) etc. etc. On another note, the use of Kahnemann's System I and System II to discuss inequality may eventually date this account.
Also, I found the conclusion of the book (that either the internal conflicts of capitalism will lead us into the embrace of populists or that we will hit the environmental constraint) too pessimistic.
But the book does not end there. It offers a prescription, which the author attributes to Albert Camus: we all have a job and our job is to try our best. In the author’s words, “It will be extraordinarily difficult to prevent future catastrophes. We have a small chance of preventing decline with the reforms I outlined above. But even if that does not work, we are left with the option of doing as Sisyphus did, of starting again each day. It is the only way of giving meaning to our existence.”
What an unbelievable conclusion. I spent 155 pages disagreeing with much of what Paul De Grauwe had to say, but his call to arms is a total inspiration. It is our duty to fight, even if sometimes we find ourselves on the opposite side of the argument. It is our only way forward.
The book is a template of what it is we’re all fighting for. It is a tour de force. Buy it and read it and then go check out the sources it refers to.
The way we calculate GDP (where an earthquake really adds to GDP because we count the “flow” of work we have to do to re-build but we do not count the massive hit to the “stock” of buildings which was destroyed) it is impossible to experience anything other than monumental growth after a war. If you add into the mix that protracted wars (i) shatter often ossified business structures, (ii) bequeath us newly-developed technology, (iii) force us to replace obsolescent plant and equipment with investments that embody the latest technology (including the very latest that was developed for the war effort), it is entirely normal that Europe (and the US) experienced GDP growth from 1945 to 1970 that has yet to be replicated.
The author twice attributes this growth to causes that suit his argument, but I find unconvincing. On pages 71-72 he charts GDP growth in the West against tax rates and strongly hints that the higher tax rates of the post-war period had a hand in the higher growth. He repeats this trick on pages 89-90, where he charts GDP growth in the West against income distribution and again strongly hits that the more equitable income distribution of the post-war period was conducive to higher growth.
There’s more lazy stuff like this, which strongly, but highly unnecessarily, detracts from the credibility of what is otherwise a total gem of a book.
Now for the good stuff: In 155 very short, very readable and very approachable pages, the author manages to:
1. Lay out his objective, which is to demonstrate that market and democratically elected government must work together and do not provide standalone alternatives for one another.
2. Weave into his narrative all recent contributions to the theory of “what just happened” to get us to 2008, from sources as diverse as Daron Acemoglu, Daniel Kahnemann and Thomas Piketty, but without neglecting past giants like Mansur Olson, John Meynard Keynes or Milton Friedman, all in the interest of answering the question posed by Marx (and answered many times over by history, the author argues)
3. Explain clearly and simply but very thoroughly all the textbook limitations of capitalism (externalities regarding public goods, externalities regarding the environment and ex-post unfair distributional outcomes in the presence of economically “optimum” outcomes)
4. Explain (less exhaustively and less thoroughly, his heart is into it a lot less) that there are limits to the ability of a central government to allocate, additionally that people won’t get out of bed to work for others as hard as they will for themselves and finally that there are important issues regarding coercion when you tax.
5. Pause his analysis to underline that high pay is a goal of our system rather than a bane to employers, because when the system is working properly high pay merely reflects higher productivity.
6. Synthesize all of the above to ask Capitalism “quo vadis?”
The book does not mention market power and its abuse as much as I would have liked. It stays on Piketty more than I’d like and if it was going to stay with him that long I’d really want the author to have debunked r > g, rather than suggest a tax on wealth that would merely result in a re-pricing. I would also have liked more analysis of and more emphasis on what the exact foundations are that government provides to capitalism (beyond the democratic support): property rights, a legal system to underpin its transfer and disputes that transfers entail, strong enforcement of competition, a system to resolve bankruptcy in an efficient manner (zero mention here of the tenet that capitalism without bankruptcy is meaningless, beyond a quick mention of “moral hazard”) etc. etc. On another note, the use of Kahnemann's System I and System II to discuss inequality may eventually date this account.
Also, I found the conclusion of the book (that either the internal conflicts of capitalism will lead us into the embrace of populists or that we will hit the environmental constraint) too pessimistic.
But the book does not end there. It offers a prescription, which the author attributes to Albert Camus: we all have a job and our job is to try our best. In the author’s words, “It will be extraordinarily difficult to prevent future catastrophes. We have a small chance of preventing decline with the reforms I outlined above. But even if that does not work, we are left with the option of doing as Sisyphus did, of starting again each day. It is the only way of giving meaning to our existence.”
What an unbelievable conclusion. I spent 155 pages disagreeing with much of what Paul De Grauwe had to say, but his call to arms is a total inspiration. It is our duty to fight, even if sometimes we find ourselves on the opposite side of the argument. It is our only way forward.
The book is a template of what it is we’re all fighting for. It is a tour de force. Buy it and read it and then go check out the sources it refers to.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews