What do you think?
Rate this book
در میان سرخپوستها: خاطرات شفاهی سفر دانشجویان عدالتخواه به بولیوی
این کتاب تلاشی است برای نشان دادن زحمات گروه اعزامی جنبش عدالت خواه دانشجویی به کنفرانس بین المللی «تغییرات آب و هوا و حقوق ما در زمین» در بولیوی. این مجموعه شامل خاطراتی از هیئت اعزامی به انضمام مقالات فکری است که به کمک آن ها فضای آمریکای لاتین و نقش آن ها را در مناسبات بین المللی نشان دهد و اشتراک ایران و کشورهای آمریکای لاتین را مطرح کند.
192 pages, Paperback
Published January 1, 2021
1 person is currently reading
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 30, 2022
حجاب مسئله ما نیست!
اصلیترین اتفاقی که بعد از پایان کتاب برایم افتاد، نوعی افسوس بود. افسوس خوردم که چرا با گذشت سی سال از انقلاب (زمانی که این سفر اتفاق افتاده سی و یک سال از پیروزی انقلاب گذشته بود) هنوز ما در شیوه مواجهه با جهان و کشورهای همسو دچار سرگشتگی و بیهدفی هستیم. در جایی از کتاب به نقل از یکی از رهبران شیعه کشور مراکش آمده: «شماها خیلی زحمت میکشید، میروید برای ما کتابهای حجاب را ترجمه میکنید! حجاب الان اصلا مسئله ما نیست؛ مسئله ما چیز دیگری است. شما و مسئولان فرهنگی ایران، مسائل امروز کشورهای ما را درک نکردهاید»، این نقل قول بیشتر از هرچیزی عمق فاجعه فرهنگی ما در نهادهای فرهنگی برونمرزی را آشکار میکند که چگونه در شناخت مسئله دچار نوعی توهماند، همانطور که در شناخت مسائل فرهنگی داخل نیز به این توهم مبتلا هستند و تشخیصها اغلب به همین شکل است.
این در حالی است که این سفر در زمان دولت دهم (محمود احمدینژاد) روی داده و بر همه واضح است که دیپلماسی عمومی دولت نهم و دهم در برقراری ارتباط با کشورهای موسوم به جبهه مقاومت پیگیرتر و قویتر از سایر دولتهای جمهوری اسلامی بوده، به قدری که همین امروز هم نام ایران مترادف با نام محمود احمدینژاد است. اتفاقی که در دولتهای یازدهم و دوازدهم ادامه نیافت و پیکان قطبنمای روابط خارجی به سوی کشورهای شمال چرخید و باز هم صدای جمهوری اسلامی برای گوش آنهایی که طالب آناند، خاموش شد.
بخشی از یادداشتی که بر این کتاب نوشتم و در مجله الکترونیک «واو» منتشر شده است:
https://evav.ir/%d8%b3%d9%81%d8%b1-%d...
اصلیترین اتفاقی که بعد از پایان کتاب برایم افتاد، نوعی افسوس بود. افسوس خوردم که چرا با گذشت سی سال از انقلاب (زمانی که این سفر اتفاق افتاده سی و یک سال از پیروزی انقلاب گذشته بود) هنوز ما در شیوه مواجهه با جهان و کشورهای همسو دچار سرگشتگی و بیهدفی هستیم. در جایی از کتاب به نقل از یکی از رهبران شیعه کشور مراکش آمده: «شماها خیلی زحمت میکشید، میروید برای ما کتابهای حجاب را ترجمه میکنید! حجاب الان اصلا مسئله ما نیست؛ مسئله ما چیز دیگری است. شما و مسئولان فرهنگی ایران، مسائل امروز کشورهای ما را درک نکردهاید»، این نقل قول بیشتر از هرچیزی عمق فاجعه فرهنگی ما در نهادهای فرهنگی برونمرزی را آشکار میکند که چگونه در شناخت مسئله دچار نوعی توهماند، همانطور که در شناخت مسائل فرهنگی داخل نیز به این توهم مبتلا هستند و تشخیصها اغلب به همین شکل است.
این در حالی است که این سفر در زمان دولت دهم (محمود احمدینژاد) روی داده و بر همه واضح است که دیپلماسی عمومی دولت نهم و دهم در برقراری ارتباط با کشورهای موسوم به جبهه مقاومت پیگیرتر و قویتر از سایر دولتهای جمهوری اسلامی بوده، به قدری که همین امروز هم نام ایران مترادف با نام محمود احمدینژاد است. اتفاقی که در دولتهای یازدهم و دوازدهم ادامه نیافت و پیکان قطبنمای روابط خارجی به سوی کشورهای شمال چرخید و باز هم صدای جمهوری اسلامی برای گوش آنهایی که طالب آناند، خاموش شد.
بخشی از یادداشتی که بر این کتاب نوشتم و در مجله الکترونیک «واو» منتشر شده است:
https://evav.ir/%d8%b3%d9%81%d8%b1-%d...
Displaying 1 of 1 review