Calatoria autodescoperirii. Cum sa ne punem in valoare darurile Celor mai multi dintre noi ne e teama sa facem pasii necesari spre cunoasterea de sine, refuzam sa ne cercetam profunzimile. In principal insa – si in mod paradoxal – motivul pentru care evitam sau refuzam sa ne cercetam lumea launtrica e teama ca vom descoperi ceva bun. De ce ne e teama sa ne acceptam virtutile? De ce le ascundem in spatele unor aprecieri neintemeiate si al unor frici absurde? Pentru ca refuzam sa ne recunoastem harismele, pentru ca recunoasterea harismelor inseamna responsabilitatea folosirii si asumarii lor. Cu totii avem inlauntrul nostru un tezaur de creativitate, omenie, altruism, delicatete, care are anumite exigente, care cere sa fie exprimat si infaptuit. Altfel, devine rautate, egocentrism, duritate, insensibilitate. Rautatea nu este nimic altceva decat bunatate condamnata. Si in toate acestea locul central il ocupa absenta autocunoasterii, a descoperirii de sine. - Pr. Filoteu Faros
Είναι η εποχή που περνάω όλα μου τα ψυχο… και το κακό είναι πως όταν έρχονται, έρχονται όλα μαζεμένα… ψυχολογικά, ψυχοσωματικά, ψυχονευρωτικά… όλο μέσα στο ψυχο… είμαι… κι έτσι η διάθεση έπεσε στα τάρταρα κι ακόμα παραπέρα… κι ούτε διαβάζω, ούτε σερφάρω, κάνω αποτοξίνωση, μπας και χαλαρώσω το ρημάδι… Κι όταν με πιάνουν όλα τούτα, το ρίχνω στα βιβλία αυτοβοήθειας, μήπως και δω λίγο φως στο μαύρο τούνελ. Αυτή τη φορά επέλεξα το «Ταξίδι αυτοανακάλυψης» του πατέρα (ιερέα δηλαδή) Φιλόθεου Φάρου. Έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορα βιβλία του, άλλα με έχουν βοηθήσει περισσότερο άλλα λιγότερο. Μου ταιριάζει αυτός ο συνδυασμός ψυχολογίας, φιλοσοφίας και ορθόδοξης θεολογίας που προτείνει. Είναι στην ιδιοσυγκρασία μου. Στο «Ταξίδι αυτοανακάλυψης» όπως μαρτυρά και ο τίτλος είναι ένα βιβλίο βοήθημα για την ανακάλυψη του εαυτού μας, όμως η αλήθεια είναι πως ή δεν ήμουν σε mood ή ήταν λίγο πιο μπερδαγουέι κι έτσι δεν κατατάχθηκε στο top των αυτοβοηθημάτων. Ωστόσο υπάρχουν μέσα ακτίνες φωτός που φωτίζουν ολίγον τη μαύρη μαυρίλα πλάκωσε. Επίσης μου συμβαίνει και το εξής παράδοξο ορισμένες φορές… Διαβάζοντας τέτοια βιβλία αντιλαμβάνομαι τόσο καλά τις στρεβλώσεις του χαρακτήρος μου, πόσα λάθη κάνω που με απομακρύνουν από την ευτυχία, γεγονός που με κάνει στη συνέχεια ακόμα πιο μίζερο και καταθλιμμένο… Ένα ακόμα καλό βιβλίο του πατέρα Φιλόθεου Φάρου (από αυτά για το ψάξιμο του εαυτού μας…), όχι ωστόσο από τα πιο δυνατά του… Εάν ανήκετε στους φανατικά άθεους, άθρησκους, αντι-εκκλησιαστικούς, δεν σας το προτείνω… θα το δείτε με παρωπίδες και είναι κρίμα να χάσετε και την άποψη ενός φωτισμένου κληρικού Βαθμολογία: 8/10 Υ.Γ. Όπως θα καταλάβατε, ούτε ένα 'τσίμπημα' της προκοπής δεν έχω διάθεση να κάνω... http://skorofido.blogspot.gr/2016/09/...
Ενδιαφερον βιβλίο με αρκετές καλές ιδέες, όπως π.χ. ότι ο καθένας μας έχει μέσα του το καλό και το κακό, ότι ο θυμός του παιδιού για τους γονείς εκφράζεται αργοτερα με βία, φανατισμό και άλλους τρόπους, ότι οι περισσότεροι αποφεύγουμε να γνωρίσουμε σε βάθος τον εαυτό μας γιατί φοβόμαστε τα σκοτεινά του μέρη αλλά και τις αρετές που έχουμε και οφείλουμε να ασκήσουμε κ.ά. Ωστόσο, το βιβλίο χάνει πολύ από την προσκόλληση σε μισοπεθαμενες ψυχαναλυτικές ιδέες του Φρόιντ, με τις οποίες ο συγγραφέας "εξηγεί" κάποιες ανθρώπινες συμπεριφορές, ακόμα και σοβαρές ασθένειες όπως ο καρκίνος! Εκεί το χάνει παταγωδώς. Επίσης από ένα σημείο και μετά εκθειάζει τις χριστιανικές διδαχές όπως ο ίδιος τις έχει συλλάβει και πώς βοηθούν τον άνθρωπο. Δύσκολο το εγχειρημα να παντρέψει ορθόδοξο χριστιανισμό με Φρόιντ και λίγο Γιουνγκ (τον οποίο παρεμπιπτόντως δεν αναφέρει ονομαστικά ενώ χρησιμοποιεί ιδέες του). Δεν στέκει και δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο και νομίζω κάποιους πιο πολύ θα τους μπερδέψει παρά θα τους βοηθήσει.