Shohreh beleeft een zorgeloze kindertijd in het Perzië van sjah Mohammad Reza Pahlavi. Als echter in 1979 de Islamitische Republiek Iran wordt uitgeroepen, verandert het verwesterde land in een streng religieus-fundamentalistische staat waarin razzia’s en openbare executies aan de orde van de dag zijn.
Ondanks dat het voor meisjes streng verboden is om met jongens contact te hebben, leert Shohreh in het geheim de knappe Tiam kennen die al snel haar hart verovert. Om elkaar te kunnen zien, moeten zij voortdurend nieuwe listen verzinnen en levensgevaarlijke obstakels overbruggen. Als zij twee vrienden, die in dezelfde situatie verkeren, proberen te helpen om het land uit te vluchten, slaat plotseling het noodlot toe.
In het waargebeurde Gesluierde jaren schetst Shohreh Feshtali een onthutsend beeld van de angst en de machteloosheid die het leven van een zeventienjarige moslima beheersen. Haar verhaal is de bloedstollende getuigenis van de strijd die zij en anderen voerden om tóch nog enige vrijheid te bereiken.
SHOHREH FESHTALI (1970) vluchtte in 1993 van Iran naar Nederland en bouwde daar een nieuw leven op. Gesluierde jaren is haar debuutroman.
Ik zag een interview met Mev S Feshtali op tv, ze vertelde hoe ze de huidige periode nu met de corona herkende, de vrijheidsbeperkingen, met haar voorbije leven in Iran. Ze was blij om in Nederland te zijn, de vrijheid te ervaren, de dankbaarheid ook die ze heeft om er te wonen en leven. Nu is ze niet meer zo overtuigd. Dat zette me aan om het boek te kopen, ze heeft toch wel een heel heftige jeugd gehad. Niet echt helemaal te vergelijken met deze strenge vrijheidsberoving huidig omtrent de pandemie, anderzijds mogen we ook niet ontkennen dat er ons veel afgenomen wordt onder het mom van onze gezondheid...
Het is een roman, maar het leest als een autobiografie.
Shohreh is net als ik van 1970, en het verhaal speelt zich in de jaren '80 af.
Je kun je een voorstelling maken hoe het was om als jongere en dan vooral als jonge vrouw te leven onder het juk van de strenge geloofs-dictatuur van Iran, vlak na de revolutie. De vindingrijkheid om ondanks alle beperkingen en gevaar toch nog te kunnen genieten van het leven.
Impressive description of a young woman moved to a small town in northern Iran where the Sharia is applied in a orthodox way. Something we in western society cannot imagine. The way woman are treated is criminal and unintelligible. The ambiance of the book is dark but the description of the love between two young people gives hope!
Geen grote literatuur, wel een mooi persoonlijk (liefdes)verhaal, maar een hallucinant beeld van een pervers regime dat zijn eigen volk fysiek en mentaal martelt.