Εξαιρετικά καταπληκτικό, ο Κόμπεν εξ αρχής κρατάει το πιστόλι και δεν κουράζεται να ρίχνει κατά ρυπάς σε παρελθόν και παρόν. Μια οδύσσεια έντεκα χρόνων, με ένταση που τεντώνει τα νεύρα, με δράση επιθετική, απρόσκοπτη, ανατρεπτική.
Δεν είναι βιβλίο με βαθιά νοήματα και ενδόμυχες αυτοεκπληρούμενες επιδιώξεις για την ανθρωπότητα. Δεν είναι δύσκολο ούτε κουραστικό. Χαρακτηρίζεται, με βαθιές ανάσες, ως βιβλίο ψυχολογικής υπερέντασης και πνευματικής υπεραιμίας.
Διαβάζεται ασκαρδαμυκτί, δεν υπάρχει άλλος τρόπος διότι η γοητεία του σε σαγηνεύει, σε ρουφάει, σε ταυτίζει με βιωματικά περιστατικά και πραγματικές, βάρβαρα ρεαλιστικές καταστάσεις, σχέσεις, φιλίες, έρωτες, οικογενειακούς δεσμούς, δραματουργία και συναίσθημα σε βαθμό κακουργήματος.
Ο Κόμπεν βάζει στο στόχαστρο την ίδια τη ζωή ως έννοια, ως ιδέα, ως απαραίτητη προυπόθεση για να τον ακολουθήσεις σε μακρινά ταξίδια. Να τον παρακολουθήσεις όταν αρχίζει να γκαζώνει στους δρόμους του πεπρωμένου και να πατάει φρένο μόνο για να μην σκοτώσει τους νεκρούς, τους ζωντανούς τους αποφεύγει ή τους παίρνει μαζί του στο ταξίδι για να έχει αυτόπτες μάρτυρες και εγκληματίες εκ προθέσεως ή εξ αμέλειας.
Ρίχνει τα μεγάλα φώτα μέσα στη νύχτα και ακινητοποιεί θύματα και θύτες, ποντάρει στους επιθανάτιους ρόγχους που αποκαλύπτουν τα σιωπηλά προαναγγελθέντα μυστικά, στο ανώφελο, στο τελειωτικό που ξαφνικά μεταμορφώνεται σε φρικιαστική αλήθεια, βαθιά ριζωμένη, σκοτεινά ξεχασμένη, εφιαλτικά ειπωμένη απο όλους αυτούς που είδαν, άκουσαν, ένιωσαν, βίωσαν τα εξαφανισμένα «γιατί» και τις δραματικές συνήθειες της προσωπικής απώλειας και της μοναχικής παγωνιάς, σε τόσο μεγάλο βαθμό που καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να νιώσει αυτόν τον πόνο πίσω απο την ψυχή, αυτή την άβυσσο που καταδύεται το είναι σου ολόκληρο χωρίς σταματημό γλιστρώντας στις τσουλήθρες της απόγνωσης και της παραφροσύνης, όταν αντιληφθείς πως η απώλεια βλάπτει ανεπανόρθωτα την υγεία.
Σε στραγγαλίζει με μικρά διαλείμματα αναπνοών για να νομίζεις πως ζεις και να πονάς ακόμη περισσότερο.
Στον προσωπικό χαμό αγαπημένων ατόμων, στην έλλειψη της θέλησης για ζωή, που επιφέρει το βαρύ πένθος, ένας θάνατος λυτρωτής θα’ταν ο,τι πιο σωτήριο. Μα ο στραγγαλιστής της θλίψης σου χαρίζει πάντα τη ζωή για να σου υπενθυμίζει πως πρέπει να βασανίζεσαι, να λιώνεις να πονάς, να αναρωτιέσαι, να ψάχνεις τα πάντα και το τίποτα, να αφήνεσαι σε ένα μακαριστό σκοτάδι ζητώντας παρηγοριά και απαντοχή. Μα μόνο ο χρόνος θα καταφέρει να σε μάθει να ζεις με τα χαμένα σου κομμάτια, μα τις τραγικές αναμνήσεις, με τις καινούργιες μνήμες στρωμμένες πάνω στις ταφόπλακες σου απλώς και μόνο για να ξεχωρίζεις απο όσους χάθηκαν και οι αισθήσεις σου θα θυμούνται και θα ανακαλούν πάντα.
Ο Κόμπεν είναι ο κόμης του απροσδόκητου, οι τελευταίες σελίδες ανατρέπουν και εξηγούν όλα τα μυστικά και ψέμματα των έντεκα χρόνων ζωής, εξαφάνισης, θανάτου, τιμωρίας, εκδίκησης, αποκοτιάς και εμμονικής φρίκης προερχόμενης απο τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και τα παιδικά κατάλοιπα.
Σχεδόν 500 σελίδες ατόφια αδρεναλίνη, καθαρό συναίσθημα, γνήσιο ενδιαφέρον, αδιάλειπτη αναγνωστική λαγνεία.
«Αυτός είναι ζωντανός».
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.