Η Θεία Κωμωδία για παιδία και υποψιάζεται κανείς πως το εγχείρημα είναι δύσκολο εν τη γενέσει του. Πόση λογοκρισία απαιτείται και πόσο καλείται να απαλύνει κανείς τις γωνίες για να μπορεί ένας (πολύ) νεαρός αναγνώστης να εξοικειωθεί με το αριστούργημα του Δάντη;
Φαίνεται πως η Annamaria Piccione έκανε σπουδαία δουλειά γιατί - αν και λείπουν σημαντικά τμήματα και από τα τρία μέρη της Κωμωδίας - ο κεντρικός άξονας είναι εδώ (υποψιάζομαι, δηλαδή, γιατί εγώ τον μόνο Δάντη που έχω μελετήσει διεξοδικά είναι αυτός του Οι ωραίοι έχουν χρέη): εξάπτει την περιέργεια των μικρών μας φίλων ως προς το απόλυτο έργο της ιταλικής λογοτεχνίας και παράλληλα τους εντάσσει στην κοινωνική και πολιτική κριτική και τους φέρνει σε επαφή με τα θρησκευτικά διδάγματα εκ των οποίων βρίθει, κυρίως η Κόλαση. Κι όλα αυτά με πολύ επιμελημένη εικονογράφηση από τον Francesc Rovira.
Εξαιρετικό, ίσως γιατί θυμάμαι ότι κι εγώ ως παιδί την Οδύσσεια σε εικονογραφημένο την πρωτοδιάβασα κι ας έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε...