What do you think?
Rate this book
Nevermore
An unnamed translator mourning the loss of a close friend retreats to Dresden to translate the “Time Passes” section of Virginia Woolf’s novel To the Lighthouse. Translating this lyrical evocation of time and its devastations in a city with which the writer has no connections and where neither her language nor Woolf’s are spoken offers an interruption to the course of her life. She immerses herself in this prose poem of ephemerality.
The narrator delves into phrases from “Time Passes” and subjects them to the inexact science and imperfect art of translation. This, in turn, leads her to wide-ranging reflections on other instances of loss, destruction, and recovery—the Chernobyl disaster, the High Line in New York City, the bombing of Dresden and Wallmann’s commemorative Bell Requiem Dresden, the evacuation of the Hebridean island Foula, Hiroshi Sugimoto’s photographs of seascapes, Debussy’s “La cathédrale engloutie,” and Ceri Richards’s series of paintings by the same name. She reflects on places that are destined for decay and yet are returning to life, broken worlds in which there is still strength for a new beginning. In Tess Lewis’s visionary English translation, Cécile Wajsbrot’s lyrical exploration of the role of the writer and translator becomes an exquisite meditation on loss and recovery.
The narrator delves into phrases from “Time Passes” and subjects them to the inexact science and imperfect art of translation. This, in turn, leads her to wide-ranging reflections on other instances of loss, destruction, and recovery—the Chernobyl disaster, the High Line in New York City, the bombing of Dresden and Wallmann’s commemorative Bell Requiem Dresden, the evacuation of the Hebridean island Foula, Hiroshi Sugimoto’s photographs of seascapes, Debussy’s “La cathédrale engloutie,” and Ceri Richards’s series of paintings by the same name. She reflects on places that are destined for decay and yet are returning to life, broken worlds in which there is still strength for a new beginning. In Tess Lewis’s visionary English translation, Cécile Wajsbrot’s lyrical exploration of the role of the writer and translator becomes an exquisite meditation on loss and recovery.
216 pages, Paperback
Published February 19, 2021
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
March 3, 2025
This is a book for anyone interested in the process of translation—readers of translated literature, that is—who enjoy intelligent, richly orchestrated meditations on loss and grief. In this intriguing novel, an unnamed translator has come to Dresden to work on a translation of the "Time Passes" section of Virginia Woolf's To the Lighthouse from English into French. This short chapter bridges the first and third part of the novel from the perspective of the summer house which sits empty for ten years while war and other matters of life and death keep the human characters from returning.
The translator's attempts to reproduce the rhythm and music of Woolf's poetic prose in a language with a different structure and form run through the narrative, and are captured by translator Tess Lewis with the use of three fonts to distinguish Woolf's original from the narrator's working phrases and the rest of the text. But there is much more at play. The narrator is grieving the loss of a close friend, a writer, who was important to her understanding of the writing (as opposed to translating) process. She is haunted by this friend as she wanders the streets of Dresden. And woven into the wider narrative are reflections that echo the themes of the text she is working on including the history of the High Line in New York City, the reclamation by nature of the city abandoned after the Chernobyl incident, and other images drawn from literature, music, and film.
A longer, more detailed review can be found here: https://roughghosts.com/2025/03/07/st...
The translator's attempts to reproduce the rhythm and music of Woolf's poetic prose in a language with a different structure and form run through the narrative, and are captured by translator Tess Lewis with the use of three fonts to distinguish Woolf's original from the narrator's working phrases and the rest of the text. But there is much more at play. The narrator is grieving the loss of a close friend, a writer, who was important to her understanding of the writing (as opposed to translating) process. She is haunted by this friend as she wanders the streets of Dresden. And woven into the wider narrative are reflections that echo the themes of the text she is working on including the history of the High Line in New York City, the reclamation by nature of the city abandoned after the Chernobyl incident, and other images drawn from literature, music, and film.
A longer, more detailed review can be found here: https://roughghosts.com/2025/03/07/st...
April 3, 2022
Das ist ein Buch, mit dem ich mich ständig im Dialog gefühlt habe. Es geht um das Vorhaben, To The Lighthouse von Virginia Woolf zu übersetzen, und als jemand, der Sprache und Übersetzung unglaublich interessant findet, habe ich geliebt, wie das in den Roman eingebaut wurde.
Ein Absatz beginnt meist mit einem Zitat aus Woolfs Buch, gefolgt von möglichen Übertragungen, häufig mit Gedanken darüber, welche Formulierung wohl besser passt und wo die Schwierigkeiten liegen. Darauf folgen Assoziationen und Überlegungen zu den angesprochenen Themen und Problematiken, wobei oft spezielle Orte zur Sprache kommen, besonders Dresden, wo sich die Protagonistin zur Zeit der Übersetzung aufhält, und Chernobyl. So geht es um Zerstörung und Zerfall, Verödung und Veränderung und darum, was an die Stelle des Alten tritt und was zurückbleibt.
Mir wurde gesagt, dass ich dieses Buch auch ohne To The Lighthouse zu kennen genießen kann. Das stimmt zwar, trotzdem habe ich mir manchmal gewünscht, den Kontext und die Motive des Werkes zu kennen, um schneller zu erfassen, was Cécile Wajsbrot mir hier sagen möchte, auch wenn das Raten und Philosophieren darüber auch seinen Reiz hatte.
Insgesamt war es ein sehr besonderes und wunderschönes Buch, anspruchsvoll aber wenig prätentiös, dass zum Nachdenken und Schwelgen einlädt.
Ein Absatz beginnt meist mit einem Zitat aus Woolfs Buch, gefolgt von möglichen Übertragungen, häufig mit Gedanken darüber, welche Formulierung wohl besser passt und wo die Schwierigkeiten liegen. Darauf folgen Assoziationen und Überlegungen zu den angesprochenen Themen und Problematiken, wobei oft spezielle Orte zur Sprache kommen, besonders Dresden, wo sich die Protagonistin zur Zeit der Übersetzung aufhält, und Chernobyl. So geht es um Zerstörung und Zerfall, Verödung und Veränderung und darum, was an die Stelle des Alten tritt und was zurückbleibt.
Mir wurde gesagt, dass ich dieses Buch auch ohne To The Lighthouse zu kennen genießen kann. Das stimmt zwar, trotzdem habe ich mir manchmal gewünscht, den Kontext und die Motive des Werkes zu kennen, um schneller zu erfassen, was Cécile Wajsbrot mir hier sagen möchte, auch wenn das Raten und Philosophieren darüber auch seinen Reiz hatte.
Insgesamt war es ein sehr besonderes und wunderschönes Buch, anspruchsvoll aber wenig prätentiös, dass zum Nachdenken und Schwelgen einlädt.
Read
August 2, 2023>>...Und wer kann die Dauer einer Reise messen? Sie beginnt lange vor ihrem tatsächlichen Beginn und endet erst lange danach - falls sie denn endet ...<<
"Nevermore" von Cécile Wajsbrot, aus dem Französischen übersetzt von Anne Weber handelt von einer Übersetzerin, die im einst zerstörten Dresden um ihre Freundin trauert. Sie übersetzt Virginia Woolf's "To the Lighthouse" (dt. "Zum Leuchtturm") und das auf vielschichtige Art und Weise. Sie hinterfragt verschiedenste Übersetzungen und tüftelt selbst an dem perfekten Ausdruck Virginia Woolf's Intention innerhalb ihrer Zeilen. Genau dieser Aspekt hat mich gerade zu Beginn des Buches sehr in seinen bann gezogen! Übersetzung wird hier nicht nur thematisiert, sondern man steigt als Leser ganz tief in die Materie ein und das im Bezug auf ein, wie ich finde unheimlich großartiges Werk aus Virginia Woolf's Feder.
Zudem verwebt die Autorin hier zusätzlich noch die Thematik rund um Tschernobyl, das hat für mein Empfinden hier nicht wirklich funktioniert und mich leider den Faden und die anfängliche Tiefe verlieren lassen. Da mir der Faden leider nicht mehr auffindbar war, habe ich letztlich abgebrochen...
An dieser Stelle sei aber gesagt, dass das Buch sprachlich wirklich eindrücklich ist und es sich hier um doch forderndere Lektüre handelt, die den Leser fordert und sicher auch über den Tellerrand blicken lässt.
"Nevermore" von Cécile Wajsbrot, aus dem Französischen übersetzt von Anne Weber handelt von einer Übersetzerin, die im einst zerstörten Dresden um ihre Freundin trauert. Sie übersetzt Virginia Woolf's "To the Lighthouse" (dt. "Zum Leuchtturm") und das auf vielschichtige Art und Weise. Sie hinterfragt verschiedenste Übersetzungen und tüftelt selbst an dem perfekten Ausdruck Virginia Woolf's Intention innerhalb ihrer Zeilen. Genau dieser Aspekt hat mich gerade zu Beginn des Buches sehr in seinen bann gezogen! Übersetzung wird hier nicht nur thematisiert, sondern man steigt als Leser ganz tief in die Materie ein und das im Bezug auf ein, wie ich finde unheimlich großartiges Werk aus Virginia Woolf's Feder.
Zudem verwebt die Autorin hier zusätzlich noch die Thematik rund um Tschernobyl, das hat für mein Empfinden hier nicht wirklich funktioniert und mich leider den Faden und die anfängliche Tiefe verlieren lassen. Da mir der Faden leider nicht mehr auffindbar war, habe ich letztlich abgebrochen...
An dieser Stelle sei aber gesagt, dass das Buch sprachlich wirklich eindrücklich ist und es sich hier um doch forderndere Lektüre handelt, die den Leser fordert und sicher auch über den Tellerrand blicken lässt.
May 30, 2026
Cécile Wajsbrot was voor mij een nieuwe naam (al wel eens tegengekomen, maar nog niet eerder gelezen), Virginia Woolf was dat allerminst. Ik las To the Lighthouse eens op vakantie in Italië en begreep al snel dat ik het nog wel eens een keer of wat zou moeten herlezen. Ik herlas samen met de vertaalster die Wajsbrot in Nevermore tot hoofdpersonage maakt Time passes, het tweede deel van Woolfs roman. Ik kon me nog maar weinig van het boek voor de geest halen, alsof mijn herinneringen aan die warme vakantiedagen volledig verdampt en vervlogen zijn. Toch herinner ik me de plekken waar ik het boek las nog goed, het is de tekst die is verdwenen. De tijd heeft zijn werk gedaan. De tijd doet altijd zijn werk. Time passes. En dan wordt het werk vertaald, vanuit het Engels naar het Frans. Maar je leest geen enkele Franse zin. Ook de taal lijkt voorbij te gaan, verdampt en vervlogen. Ik weet nog goed waar ik dit Nevermore las, en terwijl ik me de plekken herinner probeer ik hard de tekst vast te houden, deze mij niet te laten ontglippen. Maar alles is in verval, voortdurend dient het hersteld, moet er gewerkt worden om het opnieuw te laten klinken, het opnieuw tot leven te brengen. Een vertaling die telkens hertaald wordt, een werk dat nooit stopt en toch altijd voorbijgaat.
July 31, 2023
Sowohl sprachlich als auch inhaltlich ziemlich gut, werden hier die Geschichten von drei oder eigentlich vier Orten mit dem Innenleben der Erzählerin verwoben und dabei eine sehr persönliche Geschichte erzählt durch Mittel, die eigentlich weit außerhalb der Person liegen. Und vor allem was die Übersetzung angeht ist das Buch sicherlich sehr herausfordernd gewesen aber sehr gut übertragen.
October 21, 2026
This book made quite an impact on me!
I liked how it took me to the troubles of translation, inheritently an unsatisfying occupation, and how it took me through Woolfs "Time passes" chapter from To The Lighthouse as almost a study. Considering Woolfs narrative style (which I find hard to follow without utter concentration) it was very helpful to read the sentences of this chapter two, three times in different translations to really let their contents sink in. It made me appreciate Woolfs writing a lot more.
The beauty of the book is in its reflection on loss, grief, and time passing - but this is also where it lost half a star for me in rating it: its tone is quite heartbreaking and sad.
I liked how it took me to the troubles of translation, inheritently an unsatisfying occupation, and how it took me through Woolfs "Time passes" chapter from To The Lighthouse as almost a study. Considering Woolfs narrative style (which I find hard to follow without utter concentration) it was very helpful to read the sentences of this chapter two, three times in different translations to really let their contents sink in. It made me appreciate Woolfs writing a lot more.
The beauty of the book is in its reflection on loss, grief, and time passing - but this is also where it lost half a star for me in rating it: its tone is quite heartbreaking and sad.
December 26, 2025
What is literature? What is translating? What is a city? What is conservation? What is reinvention? Cécile Wajsbrot writes kindly about these questions, without pathos, with a million facts you didn‘t know you needed for this story. Reminded me of Tokarczuk. A brilliant book to end the year.
September 13, 2022
This took me a while to get through, but I found it immensely worthwhile. Framed as a 'novel', Nevermore explores a translator's detailed work on the middle section of Virginia Woolf's To The Lighthouse. Buying this book was what actually motivated me to finish Woolf's novel (in English), which I at times mostly skimmed through, especially the middle section - Time passes - to get back to the characters and their inner lives.
Nevermore now made me look at this section again, taking its time sentence by sentence, trying out different ways to fit them into another language (French, in the original, but I had a German copy). Interwoven are musings on war, destruction, healing, death, film, music, literature. A beautiful book celebrating the poetry of translation.
Nevermore now made me look at this section again, taking its time sentence by sentence, trying out different ways to fit them into another language (French, in the original, but I had a German copy). Interwoven are musings on war, destruction, healing, death, film, music, literature. A beautiful book celebrating the poetry of translation.
March 15, 2026
Knap vertaald. Goed concept, maar op een gegeven moment snap je het wel.
November 7, 2026
"De vertaler is tot onvolmaaktheid gedoemd."
Dit boek is vol, tjokvol zelfs. Er worden zo'n beetje vijf verhalen -- die allen ook nog eens sterk op elkaar lijken -- tegelijkertijd verteld, terwijl het narratief al is doorspekt met herschreven zinnen, fragmenten uit Virginia Woolf en gedachtegangen over de overleden vriendin van de verteller.
De naamloze ik-figuur is bezig het boek To the Lighthouse, specifiek het middendeel Time Passes te vertalen van het Engels naar het Frans. Ze is naar Dresden gegaan -- gevlucht, eigenlijk -- om het verdriet om haar vriendin niet onder ogen te hoeven komen. Dresden, omdat die stad als geen ander een geschiedenis van verwoesting en wederopbouw kent. Een terugkeer van de mensheid. Zo gaat het ook, soort van, in Time Passes : dit deel, dat de brug vormt tussen het eerst en derde deel van het boek, is verteld vanuit het perspectief van het zomerhuis dat tien jaar lang leeg staat terwijl oorlog en andere levensbezigheden de menselijke personages ervan weghouden. Ik heb Woolf -- en haar proza -- nooit echt goed begrepen. Ik vond het moeilijk, vaag, moest het met al mijn concentratie lezen om me dan te verliezen in haar lange, uitgesponnen zinnen. Maar precies dát maakt haar werk voor vertalers zo godsgruwelijk interessant. Cécile Wajsbrot is erin geslaagd om op te schrijven hoe moeilijk het werk van een vertaler is, wat voor gesleutel, getwijfel en getob eraan te pas komt.
Maar wij lezen het boek in het Nederlands. Josephine Rijnaarts heeft het onmogelijke gedaan: een verhaal over een Franse vertaalster in Dresden (waardoor het narratief ook nog eens overstroomd door verwijzingen naar Duitstalige literatuur en cultuur) die een Engels boek wil vertalen maar nadenkt over Nederlandse zinsconstructies en aanloopt tegen Nederlandse problemen. En dat het redactiewerk van dit boek wat te wensen overlaat, ach, zo erg is dat nog niet. Ondanks dat Rijnaarts bijna 80(!) is, heeft ze een levendige, moderne vertaling afgeleverd die vlot leest en introspectief is. En dat is alle lof en erkenning -- en de Europese literatuurprijs -- meer dan waard.
Zoals ik al zei is Nevermore heel erg vol. Tussen de uitgesponnen zinnen en vertaalopties door, rouwt de schrijfster om een vriendin. Het verdriet dat ze in Parijs is ontvlucht, komt haar hier echter net zo hard tegemoet. Terwijl een geestverschijning van de vriendin haar lijkt te achtervolgen (maar niet op een enge manier, hoor), moet de verteller onder ogen komen wat het verschil is tussen schrijven en vertalen.
Dan heb je ook nog de Intermezzo's . Hierin wordt door de auteur, Wajsbrot dus, afstand genomen, de ik-figuur is niet aanwezig, en door elkaar heen worden er vijf verhalen van verwoesting en wederopbouw verteld. De High Line in New York, die eerst hoogtijdagen, toen verval, toen het vertrek van de mensen, toen 'repurposing' en toen een terugkeer van de mensen doormaakte, Tsjernobyl en de nabijgelegen stad Pripyat die iets soortgelijks meemaakten, de evacuatie van het Hebriden-eiland Foula, het muziekstuk Cantus in memoriam Benjamin Britten door Arvo Pärt én, natuurlijk, Dresden, een stad belittekend door de oorlog en het bombardement en een stad die ook wederopbouw heeft gekend. En dat idee van eerst iets verwoesten voordat je iets nieuws (of, iets soortgelijks) kan opbouwen en de mensen terugkeren (doet een beetje denken aan Time Passes, hè?), kan je ook gelijktrekken met het ambt van vertalen.
Al met al, veel gevoelens en veel overdenkingen van dit boek. Bij tijds gebeurd er te veel, is het te vol en kan je het niet meer volgen, andere keren mijmert het maar door over verschillende vormen waarin je een zin kan zetten. Maar prachtig is het wel.
Dit boek is vol, tjokvol zelfs. Er worden zo'n beetje vijf verhalen -- die allen ook nog eens sterk op elkaar lijken -- tegelijkertijd verteld, terwijl het narratief al is doorspekt met herschreven zinnen, fragmenten uit Virginia Woolf en gedachtegangen over de overleden vriendin van de verteller.
De naamloze ik-figuur is bezig het boek To the Lighthouse, specifiek het middendeel Time Passes te vertalen van het Engels naar het Frans. Ze is naar Dresden gegaan -- gevlucht, eigenlijk -- om het verdriet om haar vriendin niet onder ogen te hoeven komen. Dresden, omdat die stad als geen ander een geschiedenis van verwoesting en wederopbouw kent. Een terugkeer van de mensheid. Zo gaat het ook, soort van, in Time Passes : dit deel, dat de brug vormt tussen het eerst en derde deel van het boek, is verteld vanuit het perspectief van het zomerhuis dat tien jaar lang leeg staat terwijl oorlog en andere levensbezigheden de menselijke personages ervan weghouden. Ik heb Woolf -- en haar proza -- nooit echt goed begrepen. Ik vond het moeilijk, vaag, moest het met al mijn concentratie lezen om me dan te verliezen in haar lange, uitgesponnen zinnen. Maar precies dát maakt haar werk voor vertalers zo godsgruwelijk interessant. Cécile Wajsbrot is erin geslaagd om op te schrijven hoe moeilijk het werk van een vertaler is, wat voor gesleutel, getwijfel en getob eraan te pas komt.
Maar wij lezen het boek in het Nederlands. Josephine Rijnaarts heeft het onmogelijke gedaan: een verhaal over een Franse vertaalster in Dresden (waardoor het narratief ook nog eens overstroomd door verwijzingen naar Duitstalige literatuur en cultuur) die een Engels boek wil vertalen maar nadenkt over Nederlandse zinsconstructies en aanloopt tegen Nederlandse problemen. En dat het redactiewerk van dit boek wat te wensen overlaat, ach, zo erg is dat nog niet. Ondanks dat Rijnaarts bijna 80(!) is, heeft ze een levendige, moderne vertaling afgeleverd die vlot leest en introspectief is. En dat is alle lof en erkenning -- en de Europese literatuurprijs -- meer dan waard.
Zoals ik al zei is Nevermore heel erg vol. Tussen de uitgesponnen zinnen en vertaalopties door, rouwt de schrijfster om een vriendin. Het verdriet dat ze in Parijs is ontvlucht, komt haar hier echter net zo hard tegemoet. Terwijl een geestverschijning van de vriendin haar lijkt te achtervolgen (maar niet op een enge manier, hoor), moet de verteller onder ogen komen wat het verschil is tussen schrijven en vertalen.
Dan heb je ook nog de Intermezzo's . Hierin wordt door de auteur, Wajsbrot dus, afstand genomen, de ik-figuur is niet aanwezig, en door elkaar heen worden er vijf verhalen van verwoesting en wederopbouw verteld. De High Line in New York, die eerst hoogtijdagen, toen verval, toen het vertrek van de mensen, toen 'repurposing' en toen een terugkeer van de mensen doormaakte, Tsjernobyl en de nabijgelegen stad Pripyat die iets soortgelijks meemaakten, de evacuatie van het Hebriden-eiland Foula, het muziekstuk Cantus in memoriam Benjamin Britten door Arvo Pärt én, natuurlijk, Dresden, een stad belittekend door de oorlog en het bombardement en een stad die ook wederopbouw heeft gekend. En dat idee van eerst iets verwoesten voordat je iets nieuws (of, iets soortgelijks) kan opbouwen en de mensen terugkeren (doet een beetje denken aan Time Passes, hè?), kan je ook gelijktrekken met het ambt van vertalen.
Al met al, veel gevoelens en veel overdenkingen van dit boek. Bij tijds gebeurd er te veel, is het te vol en kan je het niet meer volgen, andere keren mijmert het maar door over verschillende vormen waarin je een zin kan zetten. Maar prachtig is het wel.
not-finished
February 22, 2026Abandonné après 100 pages.
Récit plutôt mélancolique d’une traductrice qui travaille sur Virginia Woolf à Dresde. Sur les cents pages que j’ai lus, il y avait des discussions un peu pêle-mêle sur les difficultés de traduction, les abattoirs de New York, l’histoire de cloches durant la guerre, la mort de Benjamin Britten, Tchernobyl, St Kilda, Melville et quelques autres dont j’ai oublié. J’ai justement relu Vers le phare l’année dernière, et écouté un long documentaire sur Tchernobyl donc j’avais pensé que ces reflections m’auraient un peu plus marquée, mais pour finir j’ai juste trouvé un peu lassant comme un fil Facebook d’idées tangentiellement liées. Je pense que je préférerais juste relire Virginia Woolf.
Récit plutôt mélancolique d’une traductrice qui travaille sur Virginia Woolf à Dresde. Sur les cents pages que j’ai lus, il y avait des discussions un peu pêle-mêle sur les difficultés de traduction, les abattoirs de New York, l’histoire de cloches durant la guerre, la mort de Benjamin Britten, Tchernobyl, St Kilda, Melville et quelques autres dont j’ai oublié. J’ai justement relu Vers le phare l’année dernière, et écouté un long documentaire sur Tchernobyl donc j’avais pensé que ces reflections m’auraient un peu plus marquée, mais pour finir j’ai juste trouvé un peu lassant comme un fil Facebook d’idées tangentiellement liées. Je pense que je préférerais juste relire Virginia Woolf.
July 24, 2026
Wat een prachtboek! Hoewel 'roman' niet direct de omschrijving is die ik het zou geven, heeft het boek me enorm gegrepen. De verbindingen die in het vertaalproces van Woolfs 'To the Lighthouse' worden gelegd met verlies en rouw, met vernietiging maar ook wederopbouw en herstel, zijn bijzonder mooi en sprekend. Hoewel ik mij kan voorstellen dat sommigen het gevoel van een verhaallijn missen in het boek, heb ik daar zelf geen moment last van gehad. Het deed mij denken aan 'En steeds is alles er' en 'Zo hevig in leven' van Marjoleine de Vos, die mij tijdens het lezen evenzeer hebben aangegrepen.
August 10, 2023
Sehr schwer zu lesen, eine gute Abendlektüre, wenn man sich wirklich einmal eine halbe Stunde in ein Buch vertiefen möchte. Eine herrliche Verbeugung vor Virginia Woolf. Der ganze Roman dreht sich nur um die Übersetzung von einem Woolf Roman ins französische. Und das ganze musste dann wieder ins Deutsche übertragen. Der ganze Text schwimmt also zwischen dem französischen, dem deutschen und dem englischen.
Wunder schön.
Wunder schön.
September 24, 2026
‘een boek voor wie van taal houdt’ is wel een understatement!! Hoofdpersoon is een vrouw waar je eigenlijk weinig vanaf weet, behalve dat ze recent een vriendin heeft verloren. Ik vraag mij ook af wie deze vriendin dan was of dat dit nog dieper gaat (zichzelf verloren?) ze is ondertussen bezig met het vertalen van Virginia Woolf en daardoor kom je knap literair werk tegen!!
November 12, 2026
Heel interessant om te lezen! Je duikt echt helemaal het hoofd van de vertaler, waarbij Wajsbrot je zowel laat nadenken over hoe taal je denken vormt en hoe moeilijk het soms kan zijn om van de ene taal naar de andere te gaan, als ook over hoe literatuur zich verhoudt (of juist niet) tot het 'echte' leven en tot andere zaken die tegelijkertijd/eerder/later gebeuren.
Zeker een aanrader!
Zeker een aanrader!
February 8, 2025
No other book could have visited Virginia Woolf's 'TO THE LIGHTHOUSE' as good as this. I write about the book, politics of translation and obsession in my review for HINDUSTAN TIMES-
https://www.hindustantimes.com/books/...
https://www.hindustantimes.com/books/...
May 4, 2026
Wat een ontzettend elitair en ontoegankelijk boek. Snap eigenlijk helemaal niks van het verhaal. Wat wil ze nou in godsnaam zeggen???
Waarom dan twee sterren en niet één?
Door Cecile heb ik mij doen realiseren hoe moeilijk literair vertalen is.
Waarom dan twee sterren en niet één?
Door Cecile heb ik mij doen realiseren hoe moeilijk literair vertalen is.
August 24, 2026
Een boek over vertalen, genomineerd voor de Europese literatuurprijs. Met een onderlegger van rouw en verdriet, maar ook van herstel. Voorlopig mijn favoriet.
Al twijfel ik nog een beetje over de scene in de muziekzaal.
Al twijfel ik nog een beetje over de scene in de muziekzaal.
May 7, 2025
Dieses Buch erfordert Aufmerksamkeit und mitdenken beim lesen. Wenn man einmal verstanden hat wie es funktioniert, ist es ein beeindruckendes Werk.
May 5, 2026
Gaaf concept als je geïnteresseerd bent in het proces van literair vertalen, maar handig is om eerst To the lighthouse zelf te lezen 😇
August 28, 2026
Voor wie van taal houdt!
August 29, 2026
J’ai du mal à comprendre pour qui ce livre est destiné - les fans bilingues de Woolf ? On doit pas être si nombreux. En tout cas, j’ai bien aimé ce bouquin bizarre.
February 12, 2026
Een van de meest bijzondere boeken die ik ooit las. Knap vertaald. En voor mij persoonlijk ook nog eens bijzonder omdat ik net zelf aan een introductie cursus literair vertalen ben begonnen. Een boek voor alle taalliefhebbers en voor iedereen die ooit verlies te verwerken heeft gekregen.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews