What do you think?
Rate this book
Světla nad močálem #1
Světla nad močálem
Vydejte se do světa bludiček. Vítězná kniha 4. ročníku soutěže Hvězda inkoustu.
Lena si vzala život naprosto dobrovolně – mezi lidmi už žít nemohla. Teď je z ní navka, budoucí bludička. Aby se jí skutečně stala, musí kromě nových dovedností zvládnout to hlavní: nalákat do močálu lidskou duši. Jenže po střetnutí s nepřátelskou strigou má na splnění úkolů místo sedmi let jen sedm dnů. Lena u bludiček našla milující rodinu a udělá cokoli, aby s nimi mohla žít i nadále. Zvládne přivést duši člověka, nebo ji čeká věčné zatracení?
Žánrový mix fantasy a heavy-contemporary.
Lena si vzala život naprosto dobrovolně – mezi lidmi už žít nemohla. Teď je z ní navka, budoucí bludička. Aby se jí skutečně stala, musí kromě nových dovedností zvládnout to hlavní: nalákat do močálu lidskou duši. Jenže po střetnutí s nepřátelskou strigou má na splnění úkolů místo sedmi let jen sedm dnů. Lena u bludiček našla milující rodinu a udělá cokoli, aby s nimi mohla žít i nadále. Zvládne přivést duši člověka, nebo ji čeká věčné zatracení?
Žánrový mix fantasy a heavy-contemporary.
324 pages, Hardcover
First published January 1, 2021
11 people are currently reading
365 people want to read
About the author
Lucie Ortega
10 books30 followersLucie Ortega is a Czech fantasy author for young adult and adult readers. Her stories mix adventure, emotional depth, and rich worldbuilding, while exploring darker and more serious themes. She often draws inspiration from mythology.
In 2019, she won the Hvězda inkoustu literary contest with Světla nad močálem, a Slavic fantasy infused with heavy contemporary elements. Its success sparked a full series, now reaching readers in Poland. She also wrote the standalone Soumrak Edenu, blending myth, philosophy, and dystopian fantasy, as well as several short stories featured in magazines and anthologies.
When she’s not writing, Lucie tends her garden, sketches photorealistic portraits, and studies mythologies, cultures, and human nature. She loves green tea, long walks, and, of course, a good book. She lives with her family in a small village, but when she turns 100, she plans to move to a forest hut with thirteen black cats and a wolf. Until then, she keeps weaving new stories.
Facebook: @lucieortegapsani
Instagram: @lucie.ortega.navratilova
In 2019, she won the Hvězda inkoustu literary contest with Světla nad močálem, a Slavic fantasy infused with heavy contemporary elements. Its success sparked a full series, now reaching readers in Poland. She also wrote the standalone Soumrak Edenu, blending myth, philosophy, and dystopian fantasy, as well as several short stories featured in magazines and anthologies.
When she’s not writing, Lucie tends her garden, sketches photorealistic portraits, and studies mythologies, cultures, and human nature. She loves green tea, long walks, and, of course, a good book. She lives with her family in a small village, but when she turns 100, she plans to move to a forest hut with thirteen black cats and a wolf. Until then, she keeps weaving new stories.
Facebook: @lucieortegapsani
Instagram: @lucie.ortega.navratilova
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 88 reviews
April 11, 2021
/knihu jsem četla v rámci spolupráce s Fragmentem/
4/5
Ha, nakonec mě Světla nad močálem mile překvapila! Prvky slovanské mytologie mě nesmírně bavily, děj se nijak podle mého netáhl, některé zvraty jsem opravdu nečekala a uspokojilo mě zakončení <3 I některé myšlenky knihy byly moc fajn. Autorka používá bohatý jazyk, kterým dokázala barvitě popsat prostředí a postavy :)
4/5
Ha, nakonec mě Světla nad močálem mile překvapila! Prvky slovanské mytologie mě nesmírně bavily, děj se nijak podle mého netáhl, některé zvraty jsem opravdu nečekala a uspokojilo mě zakončení <3 I některé myšlenky knihy byly moc fajn. Autorka používá bohatý jazyk, kterým dokázala barvitě popsat prostředí a postavy :)
September 12, 2021
3,5 - 3,75⭐
June 10, 2021
Chjo a já tak moc chtěla, aby se mi to líbilo a já si z toho sedla na zadek.
Ono se mi to opravdu líbilo - dokud se jednalo jen o prostředí a zapojení slovanské mytologie. Kéž bychom mohli taky zůstat po celičký čas v močále s bludičkami a rusalkami a dalšími podobnými potvrůkami, na Moranině plese se opíjet mlhou s příchutí zeleného jablka a přemýšlet nad tím, jestli stojí za to stát se temnou vílou. Protože tady v Prahu všechno skvěle klapalo.
Jenže potom se Lenin příběh skutečně rozjel a můj zájem naprosto opadl. Nevěřila jsem jediné zápletce, která se se během čtení objevila, jelikož všechno přicházelo na můj vkus až moc rychle. Navíc se pořád skáče z místa na místo a já tak byla jen zmatená.
A pak se přidá ještě romantika (má oblíbená out of nowhere), která knihu úplně dorazí.
Musím ale uznat, že vymyšlené to měla autorka moc pěkně, to zase jo.
Ono se mi to opravdu líbilo - dokud se jednalo jen o prostředí a zapojení slovanské mytologie. Kéž bychom mohli taky zůstat po celičký čas v močále s bludičkami a rusalkami a dalšími podobnými potvrůkami, na Moranině plese se opíjet mlhou s příchutí zeleného jablka a přemýšlet nad tím, jestli stojí za to stát se temnou vílou. Protože tady v Prahu všechno skvěle klapalo.
Jenže potom se Lenin příběh skutečně rozjel a můj zájem naprosto opadl. Nevěřila jsem jediné zápletce, která se se během čtení objevila, jelikož všechno přicházelo na můj vkus až moc rychle. Navíc se pořád skáče z místa na místo a já tak byla jen zmatená.
A pak se přidá ještě romantika (má oblíbená out of nowhere), která knihu úplně dorazí.
Musím ale uznat, že vymyšlené to měla autorka moc pěkně, to zase jo.
May 22, 2021
Ve Světlech nad močálem jsem si nejvíc užíval tu ojedinělou atmosféru, která se v jiných knihách tak často neobjevuje.
Navíc spolu s pozoruhodnými myšlenkami a až poetickým stylem psaní to byl nakonec milý čtenářský zážitek. ☺️
Jen bych třeba ocenil rejstřík postav a bytostí, který by pomohl čtenářům lépe se orientovat.
Navíc spolu s pozoruhodnými myšlenkami a až poetickým stylem psaní to byl nakonec milý čtenářský zážitek. ☺️
Jen bych třeba ocenil rejstřík postav a bytostí, který by pomohl čtenářům lépe se orientovat.
June 6, 2021
3,5⭐/5⭐
Námět byl skvělý, slovanská mytologie, prostředí močálů, víly, bludičky, navky, strigy. To se mi moc líbilo. Začátky kapitol z minulosti hlavní postavy Leny byly parádní.
Jenže, chvilkami byly postavy ta nejsofistikovanější stvoření a z toho se náhle bavili jako puberťáci. Neustálé opakování žabích nohou, bylo to nutné? Zápletka příběhu byla taková no, čekala bych více, ale zakončení bylo důstojné.
Námět byl skvělý, slovanská mytologie, prostředí močálů, víly, bludičky, navky, strigy. To se mi moc líbilo. Začátky kapitol z minulosti hlavní postavy Leny byly parádní.
Jenže, chvilkami byly postavy ta nejsofistikovanější stvoření a z toho se náhle bavili jako puberťáci. Neustálé opakování žabích nohou, bylo to nutné? Zápletka příběhu byla taková no, čekala bych více, ale zakončení bylo důstojné.
April 12, 2021
Světla jsou zářnou ukázkou toho,
proč bychom měli věnovat českým autorům více pozornosti. Dokážou nám totiž nabídnout to,
co zahraniční texty nemohou.
Tou "věcí", je náš specifický, český humor.
A že je ho tam požehnaně.
Musím říct, že mě jeho absence v zahraničních knihách nikdy nijak zvláště nepoznamenala.
Zároveň jsem ho tu ale velice ocenila,
a častokrát jsem se díky němu zasmála.
Mimo něj tu zde můžete také nalézt zcela nový a neznámý svět, který vám toho má spoustu co nabídnout.
Různorodou škálu charakterů jež nejsou černobílé,
a lehko si mezi nimi vyberete svého oblíbence.
Dále ale budete muset číst sami.
O objevování světa vás rozhodně ochudit nehodlám.
Kniha mi byla zaslána v rámci barterové spolupráce s Humbookem.
proč bychom měli věnovat českým autorům více pozornosti. Dokážou nám totiž nabídnout to,
co zahraniční texty nemohou.
Tou "věcí", je náš specifický, český humor.
A že je ho tam požehnaně.
Musím říct, že mě jeho absence v zahraničních knihách nikdy nijak zvláště nepoznamenala.
Zároveň jsem ho tu ale velice ocenila,
a častokrát jsem se díky němu zasmála.
Mimo něj tu zde můžete také nalézt zcela nový a neznámý svět, který vám toho má spoustu co nabídnout.
Různorodou škálu charakterů jež nejsou černobílé,
a lehko si mezi nimi vyberete svého oblíbence.
Dále ale budete muset číst sami.
O objevování světa vás rozhodně ochudit nehodlám.
Kniha mi byla zaslána v rámci barterové spolupráce s Humbookem.
November 13, 2021
Ok... Zaprvé, ta první třetina představení mytologického světa byla skvělá. Ale pár věcí mi vadilo, především hluboké romantizování sebevraždy. Hlavní hrdinka mi připomněla Alinu Starkov (a já jsem alergická na Alinu), takže mě její sebelítost fakt nepřiměla mít ji ráda. Vlastně jsem k ní celou dobu necítila nic.
Co mi tu knihu táhlo především byl Nemoj. Takže o to víc jsem byla trošku v šoku, když se to pak zvrhlo v romantickou linku. Ta tam fakt nebyla potřeba, ale jeho postava mě bavila stejně jako Kora. Body k dobru za Koru.
Trochu mě mrzelo, že autorka začala vždycky nějakou myšlenku, třeba ochranu životního prostředí a potom se to nerozvedlo víc do hloubky, všechno bylo jen tak povrchně zmíněné, ale v závěru musím uznat, že to bylo čtivé.
Co mi tu knihu táhlo především byl Nemoj. Takže o to víc jsem byla trošku v šoku, když se to pak zvrhlo v romantickou linku. Ta tam fakt nebyla potřeba, ale jeho postava mě bavila stejně jako Kora. Body k dobru za Koru.
Trochu mě mrzelo, že autorka začala vždycky nějakou myšlenku, třeba ochranu životního prostředí a potom se to nerozvedlo víc do hloubky, všechno bylo jen tak povrchně zmíněné, ale v závěru musím uznat, že to bylo čtivé.
October 16, 2025
Literatura inspirowana słowiańszczyzną od zawsze mnie fascynuje. To właśnie ten rodzaj opowieści, który przyciąga mnie jak magnes, pełen magii, duchów i zapomnianych wierzeń. Sięgając po tę książkę, liczyłam na niezwykłą przygodę i dokładnie to otrzymałam.
Lena, główna bohaterka, po śmierci trafia do Pogranicza jako nawka. W nowym świecie otacza ją wspólnota magicznych istot, dla których cierpienie i śmierć są codziennością. Dziewczyna staje przed dramatycznym wyborem: może zostać błędnicą lub zginąć. Aby przetrwać, musi zwabić i zabić człowieka. Zamiast jednak ślepo podążać tą ścieżką, decyduje się na bunt i wyrusza do świata ludzi, by odnaleźć człowieka, którego niegdyś głęboko zraniła.
Uwielbiam ten rodzaj narracji, mroczny, a zarazem poetycki. Czuję się w nim jak w domu. To jednak nie jest zwykła historia fantasy. To opowieść o kobiecie, która z własnej woli zakończyła życie. Każdy rozdział staje się refleksją nad tym czynem i jej dawnym istnieniem. Te fragmenty były przejmujące, pełne bólu i żalu, niejednokrotnie doprowadziły mnie do łez.
Mimo tragicznych wątków, w Pograniczu Lena odnajduje coś, czego tak bardzo jej brakowało: rodzinę, bliskość i poczucie przynależności. By jednak pozostać w tym świecie, musi wykonać misję. Staje wtedy przed pytaniem, które tnie głębiej niż ostrze: czy jej istnienie jako błędnicy jest warte życia innego człowieka?
Wraz z Leną wyruszamy w podróż pełną moralnych dylematów i duchowych poszukiwań. Spodziewałam się mrocznej opowieści, a otrzymałam coś znacznie subtelniejszego, baśń o śmierci, żalu i odkupieniu. Choć nie brak tu ciężkich momentów, to właśnie ta baśniowość sprawia, że historia nabiera lekkości i uroku.
Delikatny wątek romantyczny pięknie dopełnia całość, nie przyćmiewając głównego przesłania. Ważnym elementem książki jest także motyw found family, czyli odnalezionej rodziny, która daje bohaterce siłę i poczucie, że nie jest sama. Relacje między postaciami są ciepłe, wspierające i bardzo prawdziwe, co nadaje tej historii głębi.
„Światła nad moczarami” to lektura, przez którą się płynie. Lekka, piękna i nastrojowa. Bawiłam się znakomicie i nie chciałam opuszczać tego świata nawet po ostatniej stronie. Jeśli, tak jak ja, kochacie słowiańskie klimaty, magię i emocjonalne opowieści o drugich szansach, gorąco polecam Wam tę książkę.
Lena, główna bohaterka, po śmierci trafia do Pogranicza jako nawka. W nowym świecie otacza ją wspólnota magicznych istot, dla których cierpienie i śmierć są codziennością. Dziewczyna staje przed dramatycznym wyborem: może zostać błędnicą lub zginąć. Aby przetrwać, musi zwabić i zabić człowieka. Zamiast jednak ślepo podążać tą ścieżką, decyduje się na bunt i wyrusza do świata ludzi, by odnaleźć człowieka, którego niegdyś głęboko zraniła.
Uwielbiam ten rodzaj narracji, mroczny, a zarazem poetycki. Czuję się w nim jak w domu. To jednak nie jest zwykła historia fantasy. To opowieść o kobiecie, która z własnej woli zakończyła życie. Każdy rozdział staje się refleksją nad tym czynem i jej dawnym istnieniem. Te fragmenty były przejmujące, pełne bólu i żalu, niejednokrotnie doprowadziły mnie do łez.
Mimo tragicznych wątków, w Pograniczu Lena odnajduje coś, czego tak bardzo jej brakowało: rodzinę, bliskość i poczucie przynależności. By jednak pozostać w tym świecie, musi wykonać misję. Staje wtedy przed pytaniem, które tnie głębiej niż ostrze: czy jej istnienie jako błędnicy jest warte życia innego człowieka?
Wraz z Leną wyruszamy w podróż pełną moralnych dylematów i duchowych poszukiwań. Spodziewałam się mrocznej opowieści, a otrzymałam coś znacznie subtelniejszego, baśń o śmierci, żalu i odkupieniu. Choć nie brak tu ciężkich momentów, to właśnie ta baśniowość sprawia, że historia nabiera lekkości i uroku.
Delikatny wątek romantyczny pięknie dopełnia całość, nie przyćmiewając głównego przesłania. Ważnym elementem książki jest także motyw found family, czyli odnalezionej rodziny, która daje bohaterce siłę i poczucie, że nie jest sama. Relacje między postaciami są ciepłe, wspierające i bardzo prawdziwe, co nadaje tej historii głębi.
„Światła nad moczarami” to lektura, przez którą się płynie. Lekka, piękna i nastrojowa. Bawiłam się znakomicie i nie chciałam opuszczać tego świata nawet po ostatniej stronie. Jeśli, tak jak ja, kochacie słowiańskie klimaty, magię i emocjonalne opowieści o drugich szansach, gorąco polecam Wam tę książkę.
December 30, 2022
No, tak to byla vážně jízda. Vlastně se mi to dost líbilo – neobvyklé prostředí, zajímavá zápletka, konečně se mi vyplnil nepravděpodobný ship. Naopak u dojmu z postav to trochu kolísá – asi bych je potřebovala propracovanější, abych jim dokázala věřit. Každopádně si knihu ráda nechám na poličce a zamířím pro další díly.
April 3, 2021
Nebylo to špatné, autorka píše velice čtivě, zápletku měla skvěle promyšlenou. Více se mi však líbila první část knihy, i když byla pomalejší, ale čtenář měl možnost se seznámit se s prostředím, kde se Lena po své smrti probudila. To vše se autorce skvěle povedlo - temné Kostějovo království, zářivá Velesova země. Druhá část byla nabitá akcí, ale kvůli tomu mi přišlo nereálné, aby se Leně podařil splnit úkol, který dostala. Jinak pro milovníky fantasy velice dobré čtení.
September 28, 2025
Lena po śmierci trafia do Pogranicza jako nawka - duch balansujący między życiem, a śmiercią. Odnajduje się w nowej rodzinie, jednak by stać się błędnicą, musi zabić człowieka w przeciągu siedmiu lat. Dziewczyna postanawia odszukać własną drogę, wyrusza do świata ludzi oraz w głąb własnej duszy.
„Światła nad moczarami” najnowsza książka z serii Słowiańskie Światy, to fantasy z mocnym osadzeniem w słowiańskiej mitologii.
Autorka stworzyła ciekawy świat pełen niezwykłych istot i miejsc. Świetnie połączyła zwykłą rzeczywistość ze słowiańskimi wierzeniami, tworząc wciągające urban fantasy z ważnymi społecznie tematami. Jednym z głównych atutów książki jest klimat i mitologia, autorka bogato wykreowała świat, który jest pełen mroku, tajemnic, ale także piękna. Styl autorki jest sugestywny, a opisy barwne, z niezwykłą starannością potrafi oddać tajemniczą atmosferę moczarów oraz różnic między światem duchów a żywych. Książkę czyta się z lekkością, magia przeplata się z realizmem, a całość jest ubarwiona humorem. Postaci są pełne emocji, ludzkich przywar i pragnień. Lena jest pełna sprzeczności, co nadaje realizmu, jest rozdarta emocjonalnie i stoi przed trudną decyzją. Po przez jej myśli i wspomnienia możemy zrozumieć z jakim bólem się zmagała, a finał historii nadaje głębi całej powieści i zmusza do refleksji oraz uważności na drugiego człowieka. Narracja jest spokojna, choć fabuła w odpowiednich momentach nabiera odpowiedniego tempa. Świat bóstw i magicznych istot jest zarazem piękny i niebezpieczny, pełen brutalnych zasad, manipulacji i knowań. Historia jest dynamiczna i pełna zaskoczeń, a przy tym nie brakuje chwili na refleksję. Autorka w powieść wplotła takie tematy jak samotność, strata, tożsamość, trudne wybory, poczucie winy, zdrowie psychiczne.
„Światła nad moczarami” to wyjątkowy tytuł, autorka skomponowała niezwykłą historię, w której świat fantasy idealnie łączy się z emocjami oraz opowieścią o człowieku, co nadaje głębi w kontekście całości i zmusza do refleksji, polecam 💚
„Światła nad moczarami” najnowsza książka z serii Słowiańskie Światy, to fantasy z mocnym osadzeniem w słowiańskiej mitologii.
Autorka stworzyła ciekawy świat pełen niezwykłych istot i miejsc. Świetnie połączyła zwykłą rzeczywistość ze słowiańskimi wierzeniami, tworząc wciągające urban fantasy z ważnymi społecznie tematami. Jednym z głównych atutów książki jest klimat i mitologia, autorka bogato wykreowała świat, który jest pełen mroku, tajemnic, ale także piękna. Styl autorki jest sugestywny, a opisy barwne, z niezwykłą starannością potrafi oddać tajemniczą atmosferę moczarów oraz różnic między światem duchów a żywych. Książkę czyta się z lekkością, magia przeplata się z realizmem, a całość jest ubarwiona humorem. Postaci są pełne emocji, ludzkich przywar i pragnień. Lena jest pełna sprzeczności, co nadaje realizmu, jest rozdarta emocjonalnie i stoi przed trudną decyzją. Po przez jej myśli i wspomnienia możemy zrozumieć z jakim bólem się zmagała, a finał historii nadaje głębi całej powieści i zmusza do refleksji oraz uważności na drugiego człowieka. Narracja jest spokojna, choć fabuła w odpowiednich momentach nabiera odpowiedniego tempa. Świat bóstw i magicznych istot jest zarazem piękny i niebezpieczny, pełen brutalnych zasad, manipulacji i knowań. Historia jest dynamiczna i pełna zaskoczeń, a przy tym nie brakuje chwili na refleksję. Autorka w powieść wplotła takie tematy jak samotność, strata, tożsamość, trudne wybory, poczucie winy, zdrowie psychiczne.
„Światła nad moczarami” to wyjątkowy tytuł, autorka skomponowała niezwykłą historię, w której świat fantasy idealnie łączy się z emocjami oraz opowieścią o człowieku, co nadaje głębi w kontekście całości i zmusza do refleksji, polecam 💚
November 14, 2021
⭐4,7
*recenze může obsahovat malé prozrazení částí děje, ale nejedná se o velké spoilery*
,,Je jedno, kde jsi, Leno. Mezi lidmi, na Prahu, nebo v podsvětí - jsi jednou z nás a tohle bude navždycky tvoje rodina."
Takže... Jsem psychicky v řiti. Tato kniha se mi do rukou dala jaksi sama. Všude jsem na ni na internetu narážela, tak jsem si řekla, že bych si ji měla přečíst. A když to byla první kniha z mého seznamu "chci si přečíst", na kterou jsem narazila v obchodě, vzala jsem si ji s pocitem, že ta mě bude určitě bavit. A absolutně NELITUJI!
Lena je dívka, která si prošla náročnými životnímu okamžiky a tak se rozhodla vzít si život. Následně na to se probrala do rodiny bluček, o které se staral starostlivý bludník Nemoj. Celá první třetina knihy se odehrává na Prahu, mezi světem živých a mrtvých. Čtenář se seznámí s různými bytostmi, které tam žijí a úplně se ponoří do magického světa. Pak má možnost nahlédnout do království Kostěje a Morany. Další třetina mě moc nenadchla, protože se děj odehrává ve světě lidí. O magické bytosti nouze nebyla, ale tato část byla poněkud slabší.
No a poslední třetina??? Ta mě dostala. Byla jsem napjatá, brečela jsem a nechyběla ani malá nenucená romantická dějová linka.
Já nejsem žádný velký čtenářský kritik, hodnotím vždy srdcem a přijde mi divné, že zatím narážím hlavně na knihy, které mě opravdu baví.
Ale tato kniha si mě ukradla.
+ SECESNÍ OBÁLKA!!!!!!!!! a ilustrace na začátku kapitoly!!!!
+ Na začátku každé kapitoly jsou nádherné myšlenky na svět a vše okolo.
+ Všechny světy pojala autorka skvěle, až jsem si říkala, že bych dala všechno za to, abych tam mohla žít taky.
+ Je to slovanská mytologie, co víc byste chtěli???
+ Postavy mají nějakou historii i osobnost, snadno si je oblibíte. Ale také jsou tam takové, které byste nakopali.
+ Do hlavní hrdinky se dá snadno vcítit.
+ Zamyšlení nad pojmem rodiny.
+ Krásné sloučení světa mytologie a moderní společnosti
+ Velký nátlak na mé emoce. Cítila jsem se snad vždy stejně jako ty postavy.
+ Příjemná čestina, hezky a snadno se to četlo.
- některé mytologické bytosti nejsou vůbec popsány, hodil by se alespoň malý rejstřík na konec knihy. Ano, čtenář si to může zjistit sám, ale takto by to bylo příjemnější.
- ta část ve světě živých nebyla tak záživná, Lukáš mě spíš rozčiloval než že bych ho měla mít ráda, ale vím, že ta část byla pro děj důležitá a naštěstí nebyla dlouhá.
- Občasné překlepy.
Kniha určitě patří mezi mé knižní poklady. A jsem moc ráda, že jsem se díky ní na nějakou dobu mohla stát Navkou, projít si Prah, močál, Temný i Světlý Nav, ucítit lékořicovou vůní Nemojova paláce, bojovat proti Strize o svoji budoucnost a zamilovat se do může, jehož srdce bylo zlomené na spoustu malých kusů.
*recenze může obsahovat malé prozrazení částí děje, ale nejedná se o velké spoilery*
,,Je jedno, kde jsi, Leno. Mezi lidmi, na Prahu, nebo v podsvětí - jsi jednou z nás a tohle bude navždycky tvoje rodina."
Takže... Jsem psychicky v řiti. Tato kniha se mi do rukou dala jaksi sama. Všude jsem na ni na internetu narážela, tak jsem si řekla, že bych si ji měla přečíst. A když to byla první kniha z mého seznamu "chci si přečíst", na kterou jsem narazila v obchodě, vzala jsem si ji s pocitem, že ta mě bude určitě bavit. A absolutně NELITUJI!
Lena je dívka, která si prošla náročnými životnímu okamžiky a tak se rozhodla vzít si život. Následně na to se probrala do rodiny bluček, o které se staral starostlivý bludník Nemoj. Celá první třetina knihy se odehrává na Prahu, mezi světem živých a mrtvých. Čtenář se seznámí s různými bytostmi, které tam žijí a úplně se ponoří do magického světa. Pak má možnost nahlédnout do království Kostěje a Morany. Další třetina mě moc nenadchla, protože se děj odehrává ve světě lidí. O magické bytosti nouze nebyla, ale tato část byla poněkud slabší.
No a poslední třetina??? Ta mě dostala. Byla jsem napjatá, brečela jsem a nechyběla ani malá nenucená romantická dějová linka.
Já nejsem žádný velký čtenářský kritik, hodnotím vždy srdcem a přijde mi divné, že zatím narážím hlavně na knihy, které mě opravdu baví.
Ale tato kniha si mě ukradla.
+ SECESNÍ OBÁLKA!!!!!!!!! a ilustrace na začátku kapitoly!!!!
+ Na začátku každé kapitoly jsou nádherné myšlenky na svět a vše okolo.
+ Všechny světy pojala autorka skvěle, až jsem si říkala, že bych dala všechno za to, abych tam mohla žít taky.
+ Je to slovanská mytologie, co víc byste chtěli???
+ Postavy mají nějakou historii i osobnost, snadno si je oblibíte. Ale také jsou tam takové, které byste nakopali.
+ Do hlavní hrdinky se dá snadno vcítit.
+ Zamyšlení nad pojmem rodiny.
+ Krásné sloučení světa mytologie a moderní společnosti
+ Velký nátlak na mé emoce. Cítila jsem se snad vždy stejně jako ty postavy.
+ Příjemná čestina, hezky a snadno se to četlo.
- některé mytologické bytosti nejsou vůbec popsány, hodil by se alespoň malý rejstřík na konec knihy. Ano, čtenář si to může zjistit sám, ale takto by to bylo příjemnější.
- ta část ve světě živých nebyla tak záživná, Lukáš mě spíš rozčiloval než že bych ho měla mít ráda, ale vím, že ta část byla pro děj důležitá a naštěstí nebyla dlouhá.
- Občasné překlepy.
Kniha určitě patří mezi mé knižní poklady. A jsem moc ráda, že jsem se díky ní na nějakou dobu mohla stát Navkou, projít si Prah, močál, Temný i Světlý Nav, ucítit lékořicovou vůní Nemojova paláce, bojovat proti Strize o svoji budoucnost a zamilovat se do může, jehož srdce bylo zlomené na spoustu malých kusů.
September 30, 2025
Lucie Ortega od pierwszych stron czaruje czytelnika, język, jakiego używa jest bardzo obrazowy, te opisy naprawdę działają na wyobraźnię. Do tego świat, jaki wykreowała, czerpiąc pełnymi garściami z mitologii słowiańskiej, jest niesamowity, a eksplorowanie go to wspaniała przygoda. Jest pełen mroku, poprzetykanego promieniami światła, zresztą jak cała ta powieść. Już samo to sprawia, że książkę świetnie się czyta, ale to nie wszystko. Autorce udało się również wpleść w tę historię ogrom emocji. Tutaj magia i wspominany wcześniej mrok przeplatają się z poczuciem samotności i próbą odnalezienia siebie. Dodatkowo całość jest świetnie wyważona humorem i akcją. Nie jest to może bardzo „szybka” książka, Ortega stawia na klimat, ale tempo jest naprawdę fajne, a fabuła wartka i ciekawa. W książce sporo się dzieje i jestem pewna, że mimo jej refleksyjności, nie odczujecie tu nudy. Co więcej, jestem przekonana, że łatwo będzie wam wczuć się w sytuację naszej nawki. Bo choć mamy tu do czynienia z nadprzyrodzoną otoczką, to jej rozterki i uczucia są po prostu ludzkie. Podziwiam, że tak wspaniale udało się tu połączyć całą niesamowitość dawnych wierzeń, z bogactwem tak współczesnych uczuć i stworzyć z tego spójną, wciągającą i piękną historię. Mam nadzieję, że kolejne książki autorki pojawią się u nas jak najszybciej, a tę bardzo polecam💚
June 5, 2021
Na Světla nad močálem jsem narazila díky Humbooku. Zkoušela jsem si nějaký test, jaká bytost ze světa jsem s šancí vyhrát knížku. (Mimochodem, vyšla mi Morana, stejně bych ten test po přečtení nejspíš vyplnila jinak.) No, knížku jsem nevyhrála, ale zaujala mě natolik, abych si ji objednala. Slovanskou mytologii mám ráda, takže mě potěšilo, že si můžu přečíst knihu na toto téma od české autorky.
Velice jsem ocenila, že v celé knize není jen jeden děj, ale děje v sebe návazně přecházejí a nic se neděje moc dlouho. Hlavní hrdinka Lena je každou chvíli jinde a to je prostě super. Také se během knihy mění její cíle, což zapříčiňuje to střídání dějů. (Víc složitě jsem to asi popsat nemohla, že? 😆🤭)
Překvapil mě konec, jako čtenář jsem předpokládala konec, který si stanovila hlavní hrdinka a čekala jsem, že přes všechny ty různý nástrahy, k němu nakonec dojde. A zápletka se tak nějak tvářila, že by to tak mohlo dopadnou. A nakonec ne... Což je velice osvěžující
Velice jsem ocenila, že v celé knize není jen jeden děj, ale děje v sebe návazně přecházejí a nic se neděje moc dlouho. Hlavní hrdinka Lena je každou chvíli jinde a to je prostě super. Také se během knihy mění její cíle, což zapříčiňuje to střídání dějů. (Víc složitě jsem to asi popsat nemohla, že? 😆🤭)
Překvapil mě konec, jako čtenář jsem předpokládala konec, který si stanovila hlavní hrdinka a čekala jsem, že přes všechny ty různý nástrahy, k němu nakonec dojde. A zápletka se tak nějak tvářila, že by to tak mohlo dopadnou. A nakonec ne... Což je velice osvěžující
May 24, 2022
Nečekala jsem že mě tato kniha tak pohltí, ale doopravdy se to stalo. Citáty a myšlenky na začátku každé kapitoly jako by mi snad mluvily z duše. Když se k tomu přidá zajímavý tajemný svět, můžu říct jediné: „Jsem fascinovaná!“
Mýtické putování Leny mi bralo dech. Chvíli jsem se smála ironickým poznámkám, abych vzápětí zatajeně zadržovala dech. Svět který autorka dokonale popsala jsem si lehce dokázala představit a nejednu chvíli i doufala v jeho opravdovou existenci, a to i přes to, že Temný Nav, ve mně dokázal vzbudit opravdový strach a nechuť.
I když budu asi v menšině, já z celého srdce vítám i zapojeni milostné linky. Román se pro mě v tu chvíli stal komplexním a neskutečně jsem si jeho čtení užila - proto nemůžu jinak než - 5⭐️z5! A nemůžu se dočkat pokračování, protože rozhodnutí jedné z postav na konci prostě neberu… tohle udělat neměl!
Mýtické putování Leny mi bralo dech. Chvíli jsem se smála ironickým poznámkám, abych vzápětí zatajeně zadržovala dech. Svět který autorka dokonale popsala jsem si lehce dokázala představit a nejednu chvíli i doufala v jeho opravdovou existenci, a to i přes to, že Temný Nav, ve mně dokázal vzbudit opravdový strach a nechuť.
I když budu asi v menšině, já z celého srdce vítám i zapojeni milostné linky. Román se pro mě v tu chvíli stal komplexním a neskutečně jsem si jeho čtení užila - proto nemůžu jinak než - 5⭐️z5! A nemůžu se dočkat pokračování, protože rozhodnutí jedné z postav na konci prostě neberu… tohle udělat neměl!
April 18, 2021
Velmi příjemné čtení. Taky hodně překvapivé. Byla jsem napnutá až do poslední stránky.
August 15, 2021
Wow!
Priam pastva pre moju dušu. Zamilovala som sa do Leny, do bludníka - najväčšmi, do celého spracovania slovanskej mytológie.
Priam pastva pre moju dušu. Zamilovala som sa do Leny, do bludníka - najväčšmi, do celého spracovania slovanskej mytológie.
January 26, 2022
1,5 ⭐
Nuže dobrá. K tomuto příběhu mě dostala kamarádka a byla ochotna mi knihu i půjčit, za což velice děkuji. Uběhlo pár měsíců, zatímco kniha jen ležela na mém nočním stolku a přečtený byl pouze prolog. (yep, velice na čas si s tím dáváš, Kai)
Anyway, moje motivace k přečtení tohoto příběhu se jaksi naplnila, když jsem teď doma a přečetla jsem ji za dva dny. Ovšem bohužel, má očekávání byla absolutně, totálně a fatálně smetena ze stolu.
Severská mytologie, bludičky, strygy, příšery z pekla, zrádné zpěvy rusalek, všudypřítomná chladná mlha a srdceryvný pláč v dalekém temném pozadí lesa. To byly první pocity, které ve mne vyvolalo přečtení anotace. Jo, severské mytologie a dalších potvor se to drželo, ale to bylo všechno.
Plus ještě dávám za to téma na pozadí - o sebevraždách se v YA knihách píše málo a oceňuji, když se tohle téma někde řeší, byť není tím hlavním. (Ale kniha Černooká v tomhle vede) Co se týče hlavní hrdinky, větší pick me girl jsem v knize asi ještě neviděla. Bohužel, její neustálé fňukání o tom, jak její (ne)život byl, je a bude na houby mě po pár kapitolách iritovalo. (viz "Existují dva druhy odvahy. Odvaha z hlouposti a neznalosti a odvaha z přesvědčení. Ta první vede ke špatnému konci a plodí jen neštěstí. Ta druhá, ať už vede k jakémukoliv konci, plodí hrdiny. Teda až na můj případ." see? a takhle hlavní hrdinka Lena smýšlela celou knihu. Pořád samé ale, ale, ale.) Lena totiž spáchala sebevraždu a teď je na cestě, aby se stala bludičkou. Je tedy navka (spíš naivka, sorry not sorry) a má sedm let na to, aby v močále utopila člověka a splnila tak zkoušku. Po nečekané komplikaci se její termín ale zkrátí na sedm dní a Lena si není vůbec jistá, zda to zvládne.
K dalším postavám se mi moc ani vyjadřovat nechce, protože mi nijak k srdci nepřirostly, ale ani mě nijak nezaujaly. Jejich osobnosti neměly žádnou hloubku, jejich pohnutky byly prázdné a motivy hloupé. Co se motivů a Leny týče... Rlly? Nic lepšího autorku nenapadlo, než tohle? Zase? Kolikrát to už v knihách bylo, já- Chápu, že to Lenu muselo v jejím tehdejším rozpoložení bolet. Ale jako na to, jak si celou knihu uměla otevřít hubu na kohokoliv, byla v určitých situacích jak kdybyste jí mozek vymetli a dali jí tam takovej ten keř z pouště, co se v trapných situacích převalí z jedné strany na druhou. *annoyed Kai*
Děj by byl zajímavý, kdyby... já ani nevím, přišlo mi to prostě o ničem, nevím co o tom víc napsat. Nebyl zde pro mne žádný "wow" moment, věci jsem snadno předpokládala a bylo to prostě lehko čitelný (haha, pun). Romantická linka, měla tam vůbec být? Nedokážu posoudit, jestli ji tam autorka opravdu zamýšlela anebo jí pak někdo řekl, že by tam něco romantického hodit taky mohla a tak tam prdla první postavu, co stála zrovna nejblíž. Absolutně žádná chemie. Ale vůbec.
A konec. No, jak nečekané, kdo by si to pomyslel, že? To nikoho nenapadlo. :D (velký sarkasmus over here) Nevím, jestli si autorka myslela, jak to tímhle krásně všechno nevyřeší, ale mě to přišlo strašně nedořešené a mělo to dost nevychytaných bodů.
Bohužel, tohle nebylo pro mě a nedokážu v tom najít to kouzlo, které v tom viděli ti, kteří tuto knihu dostali na první místo soutěže. :/
CITÁTY Z KNIHY: (i přes žalostnou kvalitu dle mých knižních měřítek se mi povedlo z knihy vytřískat nějaké rádoby citáty, tak enjoy :D )
"Dospívání je podle mě o otevírání očí. Je to okamžik, kdy jsme nemilosrdně vyrváni z té dětské pohádky a vrženi do světa dospělých, reality, kterou si lidé sami vytvořili a která přesně odráží to, jací ve skutečnosti jsou. Reality, kde nevítězí dobro nad zlem, ale peníze nad čímkoliv. A tak se ptám těch chytrolínů, co místo aby poradili, bagatelizují naše problémy: nenapadlo vás někdy, že ne každý je na ten váš svět stavěný? Někdo prostě takhle žít nechce."
"Když se kolem nás dějí věci, kvůli nimž se cítíme bezmocní, máme potřebu něco - a to cokoliv - udělat, jen abychom mohli sami sobě nalhávat, že opět získáváme nad situací kontrolu. Řešení, která v takových okamžicích volíme, však obvykle nepatří k těm nejšťastnějším."
"Jako by všichni měli potřebu hodnotit volby druhých. Prý je to proto, že se staráme. Že nám osud těch kolem nás není lhostejný. Staráme se ale jen tolik, abychom mohli kritizovat. Abychom byli schopni naslouchat a pochopit, museli bychom se starat o kapku víc."
(jako tady je vtipný to, jak Lena tohle tvrdí, ale následně tam odsuzuje volbu své bludičkovské sestry, lmao)
Nuže dobrá. K tomuto příběhu mě dostala kamarádka a byla ochotna mi knihu i půjčit, za což velice děkuji. Uběhlo pár měsíců, zatímco kniha jen ležela na mém nočním stolku a přečtený byl pouze prolog. (yep, velice na čas si s tím dáváš, Kai)
Anyway, moje motivace k přečtení tohoto příběhu se jaksi naplnila, když jsem teď doma a přečetla jsem ji za dva dny. Ovšem bohužel, má očekávání byla absolutně, totálně a fatálně smetena ze stolu.
Severská mytologie, bludičky, strygy, příšery z pekla, zrádné zpěvy rusalek, všudypřítomná chladná mlha a srdceryvný pláč v dalekém temném pozadí lesa. To byly první pocity, které ve mne vyvolalo přečtení anotace. Jo, severské mytologie a dalších potvor se to drželo, ale to bylo všechno.
Plus ještě dávám za to téma na pozadí - o sebevraždách se v YA knihách píše málo a oceňuji, když se tohle téma někde řeší, byť není tím hlavním. (Ale kniha Černooká v tomhle vede) Co se týče hlavní hrdinky, větší pick me girl jsem v knize asi ještě neviděla. Bohužel, její neustálé fňukání o tom, jak její (ne)život byl, je a bude na houby mě po pár kapitolách iritovalo. (viz "Existují dva druhy odvahy. Odvaha z hlouposti a neznalosti a odvaha z přesvědčení. Ta první vede ke špatnému konci a plodí jen neštěstí. Ta druhá, ať už vede k jakémukoliv konci, plodí hrdiny. Teda až na můj případ." see? a takhle hlavní hrdinka Lena smýšlela celou knihu. Pořád samé ale, ale, ale.) Lena totiž spáchala sebevraždu a teď je na cestě, aby se stala bludičkou. Je tedy navka (spíš naivka, sorry not sorry) a má sedm let na to, aby v močále utopila člověka a splnila tak zkoušku. Po nečekané komplikaci se její termín ale zkrátí na sedm dní a Lena si není vůbec jistá, zda to zvládne.
K dalším postavám se mi moc ani vyjadřovat nechce, protože mi nijak k srdci nepřirostly, ale ani mě nijak nezaujaly. Jejich osobnosti neměly žádnou hloubku, jejich pohnutky byly prázdné a motivy hloupé. Co se motivů a Leny týče... Rlly? Nic lepšího autorku nenapadlo, než tohle? Zase? Kolikrát to už v knihách bylo, já- Chápu, že to Lenu muselo v jejím tehdejším rozpoložení bolet. Ale jako na to, jak si celou knihu uměla otevřít hubu na kohokoliv, byla v určitých situacích jak kdybyste jí mozek vymetli a dali jí tam takovej ten keř z pouště, co se v trapných situacích převalí z jedné strany na druhou. *annoyed Kai*
Děj by byl zajímavý, kdyby... já ani nevím, přišlo mi to prostě o ničem, nevím co o tom víc napsat. Nebyl zde pro mne žádný "wow" moment, věci jsem snadno předpokládala a bylo to prostě lehko čitelný (haha, pun). Romantická linka, měla tam vůbec být? Nedokážu posoudit, jestli ji tam autorka opravdu zamýšlela anebo jí pak někdo řekl, že by tam něco romantického hodit taky mohla a tak tam prdla první postavu, co stála zrovna nejblíž. Absolutně žádná chemie. Ale vůbec.
A konec. No, jak nečekané, kdo by si to pomyslel, že? To nikoho nenapadlo. :D (velký sarkasmus over here) Nevím, jestli si autorka myslela, jak to tímhle krásně všechno nevyřeší, ale mě to přišlo strašně nedořešené a mělo to dost nevychytaných bodů.
Bohužel, tohle nebylo pro mě a nedokážu v tom najít to kouzlo, které v tom viděli ti, kteří tuto knihu dostali na první místo soutěže. :/
CITÁTY Z KNIHY: (i přes žalostnou kvalitu dle mých knižních měřítek se mi povedlo z knihy vytřískat nějaké rádoby citáty, tak enjoy :D )
"Dospívání je podle mě o otevírání očí. Je to okamžik, kdy jsme nemilosrdně vyrváni z té dětské pohádky a vrženi do světa dospělých, reality, kterou si lidé sami vytvořili a která přesně odráží to, jací ve skutečnosti jsou. Reality, kde nevítězí dobro nad zlem, ale peníze nad čímkoliv. A tak se ptám těch chytrolínů, co místo aby poradili, bagatelizují naše problémy: nenapadlo vás někdy, že ne každý je na ten váš svět stavěný? Někdo prostě takhle žít nechce."
"Když se kolem nás dějí věci, kvůli nimž se cítíme bezmocní, máme potřebu něco - a to cokoliv - udělat, jen abychom mohli sami sobě nalhávat, že opět získáváme nad situací kontrolu. Řešení, která v takových okamžicích volíme, však obvykle nepatří k těm nejšťastnějším."
"Jako by všichni měli potřebu hodnotit volby druhých. Prý je to proto, že se staráme. Že nám osud těch kolem nás není lhostejný. Staráme se ale jen tolik, abychom mohli kritizovat. Abychom byli schopni naslouchat a pochopit, museli bychom se starat o kapku víc."
(jako tady je vtipný to, jak Lena tohle tvrdí, ale následně tam odsuzuje volbu své bludičkovské sestry, lmao)
Read
August 26, 2022Tuhle knížku jsem nepřečetl celou. Přečetla jsem prvních padesát stran, pak sem tam nějakou část ve středu a nakonec trochu konec. Na knížku jsem se hrozně moc těšila, ale zklamala mě. První kapitola byla bombová, a tak jsem měla vysoká očekávání. Lenin příběh mě vůbec neoslovil a s každou další stránkou jsem se nudila víc a víc. Proto jsem ji nakonec odložila. Svý hodnocení v hlavě mám (+-+-++), ale protože jsem ji nedočetla, tak knížku hvězdičkami nehodnotím
December 29, 2024
Kdyby se to udrželo celou dobu, jak to bylo v první polovině, klidně bych to viděla na plné hodnocení. Autorčin styl mi ihned sedl, Lenin pohled na svět byl velmi milým osvěžením, co se YA vypravěček týče. Jen... nebýt toho většího plot-twistu v půlce :'D Neseděl mi tam, od toho to šlo trochu dolů, některé události se mi zdály dost na sílu.
Rereading 2024: Paradoxně mi teď víc sedla ta druhá půlka. A té romantické lince furt nefandím. :'D
Rereading 2024: Paradoxně mi teď víc sedla ta druhá půlka. A té romantické lince furt nefandím. :'D
October 18, 2025
"Czy zło jest definiowane przez sam czyn, czy przez pobudki, które do niego doprowadziły?"
Lena jest martwa. Jednak to nie koniec, a dopiero początek. Teraz, jako nawka żyje na Pograniczu. Jej cel? Zostać błędnicą. Tylko żeby go osiągnąć, musi w ciągu siedmiu lat zwabić na mokradła i zabić człowieka. Czy jej się to uda? A może pojawią się pewne przeszkody?
Jest to książka, której treść dosyć mnie zaskoczyła. Po prostu spodziewałam się czegoś innego, ale zaskoczenia są dobre. Bohaterka ma jasno sprecyzowany cel. Ma nową rodzinę i zrobi wszystko, żeby żeby tak pozostało. To właśnie tu jest jej miejsce, istoty, które są dla niej ważne. Dlatego nie da się ukryć, że zrobi wiele, żeby zostać błędnicą. A kiedy pojawia się zagrożenie dla jej rodziny, a zarazem szansa na uzyskanie kolejnego stopnia decyduje się podjąć działania. Wyrusza w podróż, tylko jak okazuje się to nie będzie zwykła podróż, bo będzie to podróż pełna pytań, wątpliwości. Bo to tak naprawdę czy bohaterka wie czego pragnie? Czy wie czego chce? Podróż stanowi rozgraniczenie pomiędzy tym kim kiedyś była, a tym kim jest obecnie. Jest to czas wątpliwości, niepewności i wyboru własnej drogi.
"Kochanie drugiego człowieka jest jak zlecenie własnej egzekucji. Prędzej czy później twoje serce umrze powolną, bezlitosną śmiercią"
Świat został naprawdę w wspaniały sposób przedstawiony. Piękny, baśniowy klimat. Szczegółowy, a zarazem konkretny i bez zbędnych opisów. Miejsca dobre, ale też pełne zła, okropności i cierpienia. Pełno tu różnego rodzaju stworzeń. Złych, dobrych, ale przede wszystkim łączy ich jedno. Nienawidzą ludzi i naprawdę nie ma co się dziwić. Bo to nie jest książka tylko o poszukiwanie swojej drogi, ale przede wszystkim jest to książka, która zmusza do refleksji. Książka, która ukazuje, że to człowiek jest tym złym. Człowiek, który przyczynia się do niszczenia środowiska. Ta książka wręcz w idealny sposób przedstawiła człowieka jako niszczyciela natury. Z pewnością jest to historia, która daje wiele do myślenia w tym zakresie.
Bardzo przyjemnie się czytało. Nie ukrywam, że najbardziej do mnie trafiały nie tyle pełne rozdziały, a niewielkie fragmenty pomiędzy nimi. Fragmenty, które zmuszają do myślenia, ale też fragmenty, które ukazują przeszłość bohaterki. Od początku całej lektury byłam bardzo ciekawa tego w jaki sposób Lena skończyła w takim miejscu, a raczej dlaczego zdecydowała się na taki krok. Co ją do tego popchnęło? Jaka jest jej historia? Były to bardzo intrygujące fragmenty i powodowały, że wręcz chciało się czytać dalej. Ale to co chyba najbardziej mnie zaskoczyło to wątek romantyczny. Totalnie się go tutaj nie spodziewałam, mimo, że był bardzo, bardzo znikomy i w głównej mierze pojawił się dopiero na samym końcu.
"Tym, co trzyma nas między światami, jest nasz ból. Gorycz i nienawiść, których nie możemy się pozbyć. Gdybyśmy to zrobili, przestalibyśmy być tym, kim jesteśmy"
Oprawa książki prześliczna. Twarda okładka, piękny barwione brzegi. A do tego bardzo duża czcionka. Historię szybko się czyta, przyjemnie. Momentami historia też wywołuje śmiech, a zwłaszcza momenty, w których główna bohaterka miała dosyć mordercze myśli wobec pewnej osoby. Śmieszne to było. Zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, wolałabym troszeczkę inne zakończenie. Nie wszystko potoczyło się po mojej myśli. Ale nie zawsze tak musi być, prawda? Miłego.
Lena jest martwa. Jednak to nie koniec, a dopiero początek. Teraz, jako nawka żyje na Pograniczu. Jej cel? Zostać błędnicą. Tylko żeby go osiągnąć, musi w ciągu siedmiu lat zwabić na mokradła i zabić człowieka. Czy jej się to uda? A może pojawią się pewne przeszkody?
Jest to książka, której treść dosyć mnie zaskoczyła. Po prostu spodziewałam się czegoś innego, ale zaskoczenia są dobre. Bohaterka ma jasno sprecyzowany cel. Ma nową rodzinę i zrobi wszystko, żeby żeby tak pozostało. To właśnie tu jest jej miejsce, istoty, które są dla niej ważne. Dlatego nie da się ukryć, że zrobi wiele, żeby zostać błędnicą. A kiedy pojawia się zagrożenie dla jej rodziny, a zarazem szansa na uzyskanie kolejnego stopnia decyduje się podjąć działania. Wyrusza w podróż, tylko jak okazuje się to nie będzie zwykła podróż, bo będzie to podróż pełna pytań, wątpliwości. Bo to tak naprawdę czy bohaterka wie czego pragnie? Czy wie czego chce? Podróż stanowi rozgraniczenie pomiędzy tym kim kiedyś była, a tym kim jest obecnie. Jest to czas wątpliwości, niepewności i wyboru własnej drogi.
"Kochanie drugiego człowieka jest jak zlecenie własnej egzekucji. Prędzej czy później twoje serce umrze powolną, bezlitosną śmiercią"
Świat został naprawdę w wspaniały sposób przedstawiony. Piękny, baśniowy klimat. Szczegółowy, a zarazem konkretny i bez zbędnych opisów. Miejsca dobre, ale też pełne zła, okropności i cierpienia. Pełno tu różnego rodzaju stworzeń. Złych, dobrych, ale przede wszystkim łączy ich jedno. Nienawidzą ludzi i naprawdę nie ma co się dziwić. Bo to nie jest książka tylko o poszukiwanie swojej drogi, ale przede wszystkim jest to książka, która zmusza do refleksji. Książka, która ukazuje, że to człowiek jest tym złym. Człowiek, który przyczynia się do niszczenia środowiska. Ta książka wręcz w idealny sposób przedstawiła człowieka jako niszczyciela natury. Z pewnością jest to historia, która daje wiele do myślenia w tym zakresie.
Bardzo przyjemnie się czytało. Nie ukrywam, że najbardziej do mnie trafiały nie tyle pełne rozdziały, a niewielkie fragmenty pomiędzy nimi. Fragmenty, które zmuszają do myślenia, ale też fragmenty, które ukazują przeszłość bohaterki. Od początku całej lektury byłam bardzo ciekawa tego w jaki sposób Lena skończyła w takim miejscu, a raczej dlaczego zdecydowała się na taki krok. Co ją do tego popchnęło? Jaka jest jej historia? Były to bardzo intrygujące fragmenty i powodowały, że wręcz chciało się czytać dalej. Ale to co chyba najbardziej mnie zaskoczyło to wątek romantyczny. Totalnie się go tutaj nie spodziewałam, mimo, że był bardzo, bardzo znikomy i w głównej mierze pojawił się dopiero na samym końcu.
"Tym, co trzyma nas między światami, jest nasz ból. Gorycz i nienawiść, których nie możemy się pozbyć. Gdybyśmy to zrobili, przestalibyśmy być tym, kim jesteśmy"
Oprawa książki prześliczna. Twarda okładka, piękny barwione brzegi. A do tego bardzo duża czcionka. Historię szybko się czyta, przyjemnie. Momentami historia też wywołuje śmiech, a zwłaszcza momenty, w których główna bohaterka miała dosyć mordercze myśli wobec pewnej osoby. Śmieszne to było. Zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, wolałabym troszeczkę inne zakończenie. Nie wszystko potoczyło się po mojej myśli. Ale nie zawsze tak musi być, prawda? Miłego.
August 25, 2023
V celku super príbeh, prostredie a slovanská mytológia boli v takejto modernej literatúre osviežujúce. Lena je hlavná hrdinka do ktorej som nemala problém sa vžiť a páčil sa mi jej development.
Dej:
Hlavná hrdinka Lena, sa po svojej samovražde stáva novorodenou bludičkou. Aby dokončila premenu musí v priebehu siedmych rokov zabiť človeka. Kvôli jej problému s dodržiavaním pravidiel si pohnevá kráľovnú smrti a musí dokončiť premenu do siedmich dní. Ak sa do vtedy nestane plnohodnotnou bludičkou, bude sa musieť vrátiť do sveta živích alebo skončí v zatratení. Žiadna z tých možnosti pre ňu nie je priaznivá.
Vydá sa do sveta živích aby svoju úlohu splnila a zachránila močiare pred zlým developerom Lukášom Valentom. Ale jej mu ho je ľúto tak sa vzdá plánu ho zabiť a namiesto toho sa ho znaží presvedčiť aby v močiary rašelinu neťažil z ekologického hľadiska. Lenže celý ten plán na ťaženie v močiary nebol jeho nápad ale zintrigovala to zlá striga Irma, ktorá chce močiar zlikvidovať aby sa pomstila svojmu ex, Nemojovi, ktorý je tiež hlavou Leninej novej rodiny bludičiek. Takže Irma Lukáša zabije a chce zničiť močiar sama. Lena sa preto vydá do podsvetia aby získala Lukášovu dušu a mohla ho oživiť aby zastavil Irmine zlé plány, zatiaľ čo jej sedem dní rýchlo uplynie.
Pomedzi to veľa oplietačiek s mnohými prvkami z mytológie.
Aj keď sa mi príbeh celkovo páčil musím zopár vecí vytknúť:
- Loveinteresti; Píšem v množnom čísle, lebo som naozaj bola zmätená, čo sa to s tou romancov podialo. V prvej kapitole sa Lena stretne s Lukášom, ktorého sa snaží prvú polovicu knihy zabiť aby sa stala plnohodnotnou bludičkou. Najprv som si myslela, že sa doňho zamiluje a bude sa chcieť znova stať človekom, ale bola som prekvapená, keď sa tak nestalo. Namiesto toho tam príde Nemoj, hlava jej bludockovskej rodiny a začnú mať spolu v druhej polovici knihy naozaj romantické scénky a zrazu sa celý konflikt celkom jasné otáča okolo ich vzťahu... Neviem, či je to mnou ale každá ich scéna mi prišla zvláštna, pretože Nemoj mal auru staršieho patróna. Zo začiatku mi jeho vzťah k Lene prišiel otcovský (pretože o ňom hovoria ako o hlave rodiny) a potom sa to v druhej polovici knihy premení na otvorené romantické. A fakt, že Lena je najmladšia bludička v rodine (3tyzdne ako bludička a tak 19 ako človek) a on má tak 100+ rokov mi prišlo veľmi divné.
- Najzaujímavejšie dejové zvraty sa odohrali "offscreen". Viem, že je náročné robiť epické momenty vedľajších postáv ak je príbeh z prvej osoby, ale keď už v príbehu vystupujú postavy, ktoré sa vyvíjajú mimo zraku hlavnej hrdinky, tak by som prehodnotila, či musí byť príbeh písaní z prvej osoby.
Konkrétne mam na mysli ako si tam antagonistka Irma nakráčala a oznámila, že zabila dôležitú vedľajšiu postavu (Lukáša Valentu) len aby sa dej viacej rozpohyboval. Z prvej ruky by to bolo podľa môjho názoru omnoho dramatickejšie.
Alebo tiež Korinu premenu. Korina cesta je ako vedľajšia dejová linka dosť podstatná a jej obeť bola nesmierna. Preto ma dosť hnevá, že celá scéna prebehla ako: Lena padla do bezvedomia, porozprávame jej čo sa stalo až keď sa zobudí.
Nepáči sa mi takýto spôsob rozprávania príbehov ale nevadí mi to až tak veľmi. Príbeh bol naozaj veľmi príjemný a teším sa aj na pokračovanie.
Dej:
Hlavná hrdinka Lena, sa po svojej samovražde stáva novorodenou bludičkou. Aby dokončila premenu musí v priebehu siedmych rokov zabiť človeka. Kvôli jej problému s dodržiavaním pravidiel si pohnevá kráľovnú smrti a musí dokončiť premenu do siedmich dní. Ak sa do vtedy nestane plnohodnotnou bludičkou, bude sa musieť vrátiť do sveta živích alebo skončí v zatratení. Žiadna z tých možnosti pre ňu nie je priaznivá.
Vydá sa do sveta živích aby svoju úlohu splnila a zachránila močiare pred zlým developerom Lukášom Valentom. Ale jej mu ho je ľúto tak sa vzdá plánu ho zabiť a namiesto toho sa ho znaží presvedčiť aby v močiary rašelinu neťažil z ekologického hľadiska. Lenže celý ten plán na ťaženie v močiary nebol jeho nápad ale zintrigovala to zlá striga Irma, ktorá chce močiar zlikvidovať aby sa pomstila svojmu ex, Nemojovi, ktorý je tiež hlavou Leninej novej rodiny bludičiek. Takže Irma Lukáša zabije a chce zničiť močiar sama. Lena sa preto vydá do podsvetia aby získala Lukášovu dušu a mohla ho oživiť aby zastavil Irmine zlé plány, zatiaľ čo jej sedem dní rýchlo uplynie.
Pomedzi to veľa oplietačiek s mnohými prvkami z mytológie.
Aj keď sa mi príbeh celkovo páčil musím zopár vecí vytknúť:
- Loveinteresti; Píšem v množnom čísle, lebo som naozaj bola zmätená, čo sa to s tou romancov podialo. V prvej kapitole sa Lena stretne s Lukášom, ktorého sa snaží prvú polovicu knihy zabiť aby sa stala plnohodnotnou bludičkou. Najprv som si myslela, že sa doňho zamiluje a bude sa chcieť znova stať človekom, ale bola som prekvapená, keď sa tak nestalo. Namiesto toho tam príde Nemoj, hlava jej bludockovskej rodiny a začnú mať spolu v druhej polovici knihy naozaj romantické scénky a zrazu sa celý konflikt celkom jasné otáča okolo ich vzťahu... Neviem, či je to mnou ale každá ich scéna mi prišla zvláštna, pretože Nemoj mal auru staršieho patróna. Zo začiatku mi jeho vzťah k Lene prišiel otcovský (pretože o ňom hovoria ako o hlave rodiny) a potom sa to v druhej polovici knihy premení na otvorené romantické. A fakt, že Lena je najmladšia bludička v rodine (3tyzdne ako bludička a tak 19 ako človek) a on má tak 100+ rokov mi prišlo veľmi divné.
- Najzaujímavejšie dejové zvraty sa odohrali "offscreen". Viem, že je náročné robiť epické momenty vedľajších postáv ak je príbeh z prvej osoby, ale keď už v príbehu vystupujú postavy, ktoré sa vyvíjajú mimo zraku hlavnej hrdinky, tak by som prehodnotila, či musí byť príbeh písaní z prvej osoby.
Konkrétne mam na mysli ako si tam antagonistka Irma nakráčala a oznámila, že zabila dôležitú vedľajšiu postavu (Lukáša Valentu) len aby sa dej viacej rozpohyboval. Z prvej ruky by to bolo podľa môjho názoru omnoho dramatickejšie.
Alebo tiež Korinu premenu. Korina cesta je ako vedľajšia dejová linka dosť podstatná a jej obeť bola nesmierna. Preto ma dosť hnevá, že celá scéna prebehla ako: Lena padla do bezvedomia, porozprávame jej čo sa stalo až keď sa zobudí.
Nepáči sa mi takýto spôsob rozprávania príbehov ale nevadí mi to až tak veľmi. Príbeh bol naozaj veľmi príjemný a teším sa aj na pokračovanie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 9, 2025
Kiedy tylko zobaczyłam zapowiedź nowej książki z serii „Słowiańskie światy”, wiedziałam, że nie przejdę obok niej obojętnie. To jedna z tych serii, które zachwycają mnie nie tylko literacko, ale też emocjonalnie – czuję się, jakbym naprawdę wkraczała do dawnego świata naszych przodków, w którym mity, demony i bóstwa wcale nie były odległymi legendami, lecz częścią codzienności. „Światła nad moczarami” to kolejna perełka w tym cyklu, a jednocześnie niezwykła przygoda, której długo nie zapomnę.
Lucie Ortega czaruje słowem. Jej język jest lekki i melodyjny – czytelnik wręcz płynie przez tekst, nie zauważając, kiedy dotarł do epilogu. To opowieść o Lenie, młodej nawce, która, aby dopełnić swojej przemiany, powinna zwabić i zabić człowieka. Jednak szybko okazuje się, że ta historia to nie tylko pełna napięcia przygoda w świecie demonów i bóstw, lecz także metaforyczna podróż w głąb siebie. Lena dojrzewa na naszych oczach – od dziewczyny zagubionej, pełnej bólu i poczucia zdrady, po istotę, która odnajduje sens, wspólnotę i nową rodzinę.
Autorka z niezwykłym rozmachem otwiera przed nami słowiańską mitologię. Na kartach powieści spotykamy błędnice, Kościeja Nieśmiertelnego, Moranę, Mokosz czy Welesa, a świat podzielony na Jasną i Mroczną Nawię oraz Pogranicze hipnotyzuje klimatem. Ortega sprawia, że czujemy zimny oddech mroku, gdy wkraczamy do Mrocznej Nawii, a zaraz potem rozkoszujemy się ciepłem i spokojem Jasnej, gdzie dusze wiodą swoje wymarzone życie. To kontrast pełen emocji, który sprawia, że mitologia słowiańska naprawdę wylewa się z kart książki, tworząc przestrzeń tak sugestywną, że można niemal poczuć jej zapach i temperaturę.
Fabuła jest wartka i wciągająca – nie ma tu miejsca na przestoje. Co więcej, autorka przemyca również bardzo współczesny przekaz: o konieczności ochrony środowiska i poszanowaniu natury jako wspólnego domu dla ludzi i duchów. Dzięki temu powieść staje się nie tylko opowieścią o mitologii, ale i przypomnieniem, że to, co dawne, ma wciąż wiele do powiedzenia nam – współczesnym.
Na ogromne uznanie zasługują bohaterowie. To postacie z krwi i kości (i, pozwolę sobie dodać, czasem z błoniastych żabich stóp!), pełne emocji, pragnień i rozterek. Lena jest tu najjaśniejszym punktem – jej wewnętrzna przemiana, ukazana z wrażliwością i psychologiczną głębią, nadaje powieści niezwykłej autentyczności. Jej emocje są tak żywe, że czytelnik odczuwa je razem z nią. Ciekawym zabiegiem są też przemyślenia otwierające każdy rozdział – fragmenty, które pokazują, co sprawiło, że bohaterka została błędnicą, a jednocześnie pozwalają śledzić kształtowanie się jej światopoglądu.
„Światła nad moczarami” to książka, która łączy piękną mitologiczną opowieść z uniwersalnym przesłaniem i bohaterką, w której łatwo się przejrzeć. Szczególnie doceniam fakt, że to spojrzenie na mitologię słowiańską z czeskiej perspektywy – do tej pory częściej sięgałam po polskich autorów, a tu otrzymałam coś znajomego, a jednocześnie świeżego i odmiennego.
Podsumowując: to historia, którą warto poznać. Porwie was, zachwyci i wzruszy, a finał z pewnością chwyci za serce. Dla mnie ta książka była prawdziwą literacką ucztą – i już nie mogę się doczekać kolejnej odsłony serii.
Lucie Ortega czaruje słowem. Jej język jest lekki i melodyjny – czytelnik wręcz płynie przez tekst, nie zauważając, kiedy dotarł do epilogu. To opowieść o Lenie, młodej nawce, która, aby dopełnić swojej przemiany, powinna zwabić i zabić człowieka. Jednak szybko okazuje się, że ta historia to nie tylko pełna napięcia przygoda w świecie demonów i bóstw, lecz także metaforyczna podróż w głąb siebie. Lena dojrzewa na naszych oczach – od dziewczyny zagubionej, pełnej bólu i poczucia zdrady, po istotę, która odnajduje sens, wspólnotę i nową rodzinę.
Autorka z niezwykłym rozmachem otwiera przed nami słowiańską mitologię. Na kartach powieści spotykamy błędnice, Kościeja Nieśmiertelnego, Moranę, Mokosz czy Welesa, a świat podzielony na Jasną i Mroczną Nawię oraz Pogranicze hipnotyzuje klimatem. Ortega sprawia, że czujemy zimny oddech mroku, gdy wkraczamy do Mrocznej Nawii, a zaraz potem rozkoszujemy się ciepłem i spokojem Jasnej, gdzie dusze wiodą swoje wymarzone życie. To kontrast pełen emocji, który sprawia, że mitologia słowiańska naprawdę wylewa się z kart książki, tworząc przestrzeń tak sugestywną, że można niemal poczuć jej zapach i temperaturę.
Fabuła jest wartka i wciągająca – nie ma tu miejsca na przestoje. Co więcej, autorka przemyca również bardzo współczesny przekaz: o konieczności ochrony środowiska i poszanowaniu natury jako wspólnego domu dla ludzi i duchów. Dzięki temu powieść staje się nie tylko opowieścią o mitologii, ale i przypomnieniem, że to, co dawne, ma wciąż wiele do powiedzenia nam – współczesnym.
Na ogromne uznanie zasługują bohaterowie. To postacie z krwi i kości (i, pozwolę sobie dodać, czasem z błoniastych żabich stóp!), pełne emocji, pragnień i rozterek. Lena jest tu najjaśniejszym punktem – jej wewnętrzna przemiana, ukazana z wrażliwością i psychologiczną głębią, nadaje powieści niezwykłej autentyczności. Jej emocje są tak żywe, że czytelnik odczuwa je razem z nią. Ciekawym zabiegiem są też przemyślenia otwierające każdy rozdział – fragmenty, które pokazują, co sprawiło, że bohaterka została błędnicą, a jednocześnie pozwalają śledzić kształtowanie się jej światopoglądu.
„Światła nad moczarami” to książka, która łączy piękną mitologiczną opowieść z uniwersalnym przesłaniem i bohaterką, w której łatwo się przejrzeć. Szczególnie doceniam fakt, że to spojrzenie na mitologię słowiańską z czeskiej perspektywy – do tej pory częściej sięgałam po polskich autorów, a tu otrzymałam coś znajomego, a jednocześnie świeżego i odmiennego.
Podsumowując: to historia, którą warto poznać. Porwie was, zachwyci i wzruszy, a finał z pewnością chwyci za serce. Dla mnie ta książka była prawdziwą literacką ucztą – i już nie mogę się doczekać kolejnej odsłony serii.
January 10, 2022
"Ptám se sama sebe co je to zlo. Je zlo, když rys zakousne kosa nebo když medvěd zadáví ovci? Tomu přece říkáme zákon přírody. Tak proč by mělo být zlo, když je bludička hnána potřebou usmrcovat lidi? Je to jen následování vlastní přirozenosti, ne touha škodit nebo ubližovat. Je to instinkt, stejně nevyhnutelný jako instiknt dravce. Ale co pokud se stejného činu dopustí člověk? A tím se dostáváme k jedné z odvěkých otázek- je zlo definováno činem, nebo pohnutkami, které k němu vedly?"
Světla nad Močálem mě oslovila z několika důvodů. Za prvé vítězství autorky v soutěži Hvězda inkoustu a za druhé SLOVANSKÁ MYTOLOGIE!!!!!😩😩😩 samozřejmě jsem nedokázala odolat.
Samotný příběh nám začíná ve chvíli kdy hlavní hrdinka Lena spáchá sebevraždu a stane se tak bludičkou. Potřebuje však do 7 let utopit nějakého člověka. Na Mořiném velkolepém bálu, se však střetne se strigou- Irmou, a má na splnění lhůty pouze 7 dní, rozhodne se tedy utopit Lukáše Valentu, muže který se chce zbavit jejího močálu. Samozřejmě se všechno zkomplikuje. Do toho Lena řeší celou morální otázku bludičkovství, a vyrovnává se se smrtí své babičky. Pomáhá jí kamarádka Kora, v průběhu knihy se setkají se spoustou mytologických postav.
Musím říct; že jsem toho od této knihy očekávala opravdu hodně, a dalo by se říct že se má očekávání naplnila. Proto mám hodně plusů co k této knize mužů říct. Za prvé je to samozřejmě SLOVANSKÁ MYTOLOGIE😩, je to asi tím že jsem s ní vyrostla, a proto jí absolutně zbožňují a budu číst jakoukoliv knihu s jejím tématem. Navíc tady autorka představila všechny možné postavy, včetně bohů, a představ o posmrtném životě, a rozhodně smysluplně. Další plus je hlavní hrdinka, byla neuvěřitelně sympatická, a velmi jsem s ní souznila. Líbilo se mi že měla originální příběh, a taky krásný vztah s její babičkou, o takovýchto vztazích se moc nemluví. Celkově všechny postavy byly krásně zpracovány. Obzvlášť slabost mám pro linku Nemoj (Diviš) a Irma.
Mnoho lidí kritizovalo romantickou linku, ale pro mě byla naopak výhodou. Sice je pravda, že me romantika mezi Nemojem a Lenou trochu zaskočila, na druhou stranu je super že se Lena nedala dohromady s Lukášem tak jak by to mnoho jiných autorů napsalo. Jazyk a styl psaní byl na jedničku, akorát mi sedl do nálady. No a zvraty? Ty byly ještě lepší, knihu jsem stihla přečíst během jednoho jediného dne, a milovala jsem každý okamžik, zvraty přišli v nečekaných chvílích, k postavám jsem si vytvořila vztah, a pořád jsme o nich odhalovali nové skutečnosti. Sice je to detail, ale i názvy kapitol a krátký textík před každou novou kapitolou, tomu taky dodal šťávu.
Sice je pár věcí které bych tomu asi mohla vytknout, ale nechce se mi, protože jsem unešená, a příběh jsem si absolutně zamilovala. Rozhodně si chci přečíst další knihy s tématem s. mytologie, i další knihy z řad Hvězdy inkoustu.
P. S. VYCHAZÍ DRUHÝ DÍL TMA POD SRDCEM SJSBHXUXISNWNSNS😭😭😭💛💛💛💛 už se nemůžu dočkat. :_-)
1. Věta; Letěla jsem jako vítr
Posl. Věta; Vysadila jsem si ho na ramena a šla si koupit jízdenku
Světla nad Močálem mě oslovila z několika důvodů. Za prvé vítězství autorky v soutěži Hvězda inkoustu a za druhé SLOVANSKÁ MYTOLOGIE!!!!!😩😩😩 samozřejmě jsem nedokázala odolat.
Samotný příběh nám začíná ve chvíli kdy hlavní hrdinka Lena spáchá sebevraždu a stane se tak bludičkou. Potřebuje však do 7 let utopit nějakého člověka. Na Mořiném velkolepém bálu, se však střetne se strigou- Irmou, a má na splnění lhůty pouze 7 dní, rozhodne se tedy utopit Lukáše Valentu, muže který se chce zbavit jejího močálu. Samozřejmě se všechno zkomplikuje. Do toho Lena řeší celou morální otázku bludičkovství, a vyrovnává se se smrtí své babičky. Pomáhá jí kamarádka Kora, v průběhu knihy se setkají se spoustou mytologických postav.
Musím říct; že jsem toho od této knihy očekávala opravdu hodně, a dalo by se říct že se má očekávání naplnila. Proto mám hodně plusů co k této knize mužů říct. Za prvé je to samozřejmě SLOVANSKÁ MYTOLOGIE😩, je to asi tím že jsem s ní vyrostla, a proto jí absolutně zbožňují a budu číst jakoukoliv knihu s jejím tématem. Navíc tady autorka představila všechny možné postavy, včetně bohů, a představ o posmrtném životě, a rozhodně smysluplně. Další plus je hlavní hrdinka, byla neuvěřitelně sympatická, a velmi jsem s ní souznila. Líbilo se mi že měla originální příběh, a taky krásný vztah s její babičkou, o takovýchto vztazích se moc nemluví. Celkově všechny postavy byly krásně zpracovány. Obzvlášť slabost mám pro linku Nemoj (Diviš) a Irma.
Mnoho lidí kritizovalo romantickou linku, ale pro mě byla naopak výhodou. Sice je pravda, že me romantika mezi Nemojem a Lenou trochu zaskočila, na druhou stranu je super že se Lena nedala dohromady s Lukášem tak jak by to mnoho jiných autorů napsalo. Jazyk a styl psaní byl na jedničku, akorát mi sedl do nálady. No a zvraty? Ty byly ještě lepší, knihu jsem stihla přečíst během jednoho jediného dne, a milovala jsem každý okamžik, zvraty přišli v nečekaných chvílích, k postavám jsem si vytvořila vztah, a pořád jsme o nich odhalovali nové skutečnosti. Sice je to detail, ale i názvy kapitol a krátký textík před každou novou kapitolou, tomu taky dodal šťávu.
Sice je pár věcí které bych tomu asi mohla vytknout, ale nechce se mi, protože jsem unešená, a příběh jsem si absolutně zamilovala. Rozhodně si chci přečíst další knihy s tématem s. mytologie, i další knihy z řad Hvězdy inkoustu.
P. S. VYCHAZÍ DRUHÝ DÍL TMA POD SRDCEM SJSBHXUXISNWNSNS😭😭😭💛💛💛💛 už se nemůžu dočkat. :_-)
1. Věta; Letěla jsem jako vítr
Posl. Věta; Vysadila jsem si ho na ramena a šla si koupit jízdenku
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 27, 2021
Na knihu Světla nad močálem jsem narazila čirou náhodou prostřednictvím Humbook kvízu. Děj knihy mě velmi zaujal a rozhodla jsem se, že jí dám šanci. Je to asi jedno z prvních českých fantasy, které jsem měla tu příležitost si přečíst a očekávala jsem od díla už dle anotace hodně.
Ze začátku mi děj knihy ubíhal velmi rychle a měl spád, jak se však kniha blížila ke konci, tak už to paradoxně bylo trochu horší. Problém byl v tom, že mi postavy příliš k srdci nepřirostly. Děj byl v mnohých částech trochu předvídatelný a i přitažený za vlasy a z hlavní hrdinky Leny šla někdy cítit naivita. Což se více začalo projevovat ke konci knihy, jak na jejím začátku. A proto jsem postupem času začínala mít větší problém knihu dočíst. Celkově jsem cítila, že kdyby mi možná bylo tak okolo patnácti, tak by se mi asi kniha četla snáze. Celkově jsem na tohle young adult fantasy byla asi už moc stará, už díky tomu, že mnohdy mám větší nároky na realistické chování postav, nesnáším klišé všeho druhu a i nezajímavé hrdiny. Tím nechci říct, že by hlavní hrdinka Lena byla nezajímavá, ale prostě jí občas chyběl bystřejší úsudek.
Co však na knize musím vyzdvihnout je originálnost námětu. Tématika bludiček, černých víl nebo rusalek je velmi slovanská a nevšední. Je to zase jiná problematika, co se hodí do fantasy. Možná bych však více ocenila, kdyby kniha nebyla zasazená do moderní doby (nějak mi ten mix moderního světa a bludiček někdy příliš neseděl), ale třeba do dřívějších dob, o pár století před námi. Zpočátku jsem z knihy byla více nadšená, než když jsem ji konečně dočetla. Přesto si myslím, že si dílo zaslouží pěkné čtyři hvězdičky. Jedná se o první knihu autorky, které jí vyšla nejen jako e-kniha, ale i jako tištěná, takže to už naznačuje, že v příběhu byl spatřen potenciál.
Co se mi na knize líbilo byly také krátké úvahy před každou kapitolou, které ze začátku spíše popisovaly vyprávění Leny, později i více obecné úvahy, které byly mnohdy moc hezky pojaté:
Jako by všichni měli potřebu hodnotit volby druhých. Prý je to proto, že se staráme. Že nám osud těch kolem nás není lhostejný. Staráme se ale jen tolik, abychom mohli kritizovat. Abychom byli schopni naslouchat a pochopit, museli bychom se starat o kapku víc.
Knihu bych doporučila všem, kdo jsou příznivci fantasy a rozhodnou se dát šanci i české autorce. Světla nad močálem sice pro mě nenaplnily celý potenciál, který jsem od nich očekávala, ale jednalo se o příjemné fantasy osvěžení z tuzemských vod. Už samotný nápad světa s bludičkami, černými vílami, rusalkami je dokonalý, a možná si Ortega měla dát ještě větší práci s jeho vykreslením. Čtyři hvězdičky jsou ale i tak zasloužené a ráda se dále více poohlédnu po českých autorech, protože je pravdou, že je v četbě docela zanedbávám.
Ze začátku mi děj knihy ubíhal velmi rychle a měl spád, jak se však kniha blížila ke konci, tak už to paradoxně bylo trochu horší. Problém byl v tom, že mi postavy příliš k srdci nepřirostly. Děj byl v mnohých částech trochu předvídatelný a i přitažený za vlasy a z hlavní hrdinky Leny šla někdy cítit naivita. Což se více začalo projevovat ke konci knihy, jak na jejím začátku. A proto jsem postupem času začínala mít větší problém knihu dočíst. Celkově jsem cítila, že kdyby mi možná bylo tak okolo patnácti, tak by se mi asi kniha četla snáze. Celkově jsem na tohle young adult fantasy byla asi už moc stará, už díky tomu, že mnohdy mám větší nároky na realistické chování postav, nesnáším klišé všeho druhu a i nezajímavé hrdiny. Tím nechci říct, že by hlavní hrdinka Lena byla nezajímavá, ale prostě jí občas chyběl bystřejší úsudek.
Co však na knize musím vyzdvihnout je originálnost námětu. Tématika bludiček, černých víl nebo rusalek je velmi slovanská a nevšední. Je to zase jiná problematika, co se hodí do fantasy. Možná bych však více ocenila, kdyby kniha nebyla zasazená do moderní doby (nějak mi ten mix moderního světa a bludiček někdy příliš neseděl), ale třeba do dřívějších dob, o pár století před námi. Zpočátku jsem z knihy byla více nadšená, než když jsem ji konečně dočetla. Přesto si myslím, že si dílo zaslouží pěkné čtyři hvězdičky. Jedná se o první knihu autorky, které jí vyšla nejen jako e-kniha, ale i jako tištěná, takže to už naznačuje, že v příběhu byl spatřen potenciál.
Co se mi na knize líbilo byly také krátké úvahy před každou kapitolou, které ze začátku spíše popisovaly vyprávění Leny, později i více obecné úvahy, které byly mnohdy moc hezky pojaté:
Jako by všichni měli potřebu hodnotit volby druhých. Prý je to proto, že se staráme. Že nám osud těch kolem nás není lhostejný. Staráme se ale jen tolik, abychom mohli kritizovat. Abychom byli schopni naslouchat a pochopit, museli bychom se starat o kapku víc.
Knihu bych doporučila všem, kdo jsou příznivci fantasy a rozhodnou se dát šanci i české autorce. Světla nad močálem sice pro mě nenaplnily celý potenciál, který jsem od nich očekávala, ale jednalo se o příjemné fantasy osvěžení z tuzemských vod. Už samotný nápad světa s bludičkami, černými vílami, rusalkami je dokonalý, a možná si Ortega měla dát ještě větší práci s jeho vykreslením. Čtyři hvězdičky jsou ale i tak zasloužené a ráda se dále více poohlédnu po českých autorech, protože je pravdou, že je v četbě docela zanedbávám.
September 28, 2025
[Współpraca z wydawnictwem Replika]
Słowiańskim historiom zawsze mówimy „tak”! Być może się powtarzam, ale ogromnie cieszy mnie „trend” wracania do korzeni. Coraz więcej autorów sięga w swoich książkach po motywy słowiańskie, pojawiają się one także w filmach.
W codziennym życiu można zauważyć rosnące zainteresowanie dawną kulturą – organizowane są wydarzenia takie jak Noc Kupały, podczas których ludzie chętnie biorą udział w obrzędach i zabawach.
Coraz popularniejsze są też warsztaty zielarskie, a artyści tworzą naturalną biżuterię inspirowaną dawnymi czasami. Motywy słowiańskie wkraczają do mody i sztuki użytkowej.
Ucieszyła mnie więc niezmiernie możliwość sięgnięcia po książkę „Światła nad moczarami” autorstwa czeskiej pisarki Lucie Ortega. Niezwykle interesujące okazało się spojrzenie na znaną nam mitologię słowiańską z perspektywy naszych sąsiadów. Choć można dostrzec w niej wiele podobieństw, da się również zauważyć subtelne różnice, które nadają opowieści świeżości i odmienny charakter.
Poznajemy historię Leny, która jako nawka trafia do Pogranicza. W otoczeniu nowych przyjaciół odkrywa pośmiertny świat, w którym jej los waży się na szali. Ma zaledwie siedem lat, by podjąć decyzję – albo zostanie błędnicą, albo przestanie istnieć. Problem w tym, że do przemiany konieczne jest odebranie życia człowiekowi.
Jak łatwo się domyślić, Lena szybko wpada w tarapaty i zostaje zmuszona do podjęcia decyzji znacznie wcześniej, niż zakładała. Kiedy ponownie trafia do świata ludzi, otrzymuje misję odnalezienia pewnego mężczyzny, który zagraża moczarom zamieszkiwanym przez jej nową rodzinę. Od tej chwili wydarzenia nabierają tempa, a Lena, chcąc chronić swoich najbliższych, przemierza krainy, o których istnieniu wcześniej nie miała pojęcia.
Lena to silna bohaterka, która nie lęka się wyzwań. Choć zdarza jej się podejmować pochopne decyzje, ma w sobie coś, co sprawia, że łatwo ją polubić.
Postacie drugoplanowe wchodzą w świetne interakcje zarówno z Leną, jak i między sobą – uzupełniają jej charakter oraz nadają głębi całej fabule.
Świat przedstawiony jest pełen magii, a sposób jego opisu sprawia, że niemal czuje się pod stopami chłód mokradeł. Autorka snuje opowieść z niezwykłą lekkością, przeplatając humor z mrokiem, intrygi z przygodą, a codzienność bohaterów z tym, co baśniowe i tajemnicze.
Nie zabrakło też wątku romantycznego, który – nie ukrywam – trochę mnie zaskoczył. Spodziewałam się relacji z zupełnie kim innym. Może samą Lenę również zdziwił kierunek, w którym potoczyły się jej uczucia?
Zakończenie było naprawdę mocne i bardzo zaskakujące – a takie lubię najbardziej. Zupełnie nie spodziewałam się tego, co zaserwowała autorka. Tym bardziej jestem ciekawa, jak zostanie poprowadzona seria, bo „Światła nad moczarami” to dopiero pierwszy tom cyklu „Szept moczarów”.
Jeśli lubicie fantastykę zanurzoną w słowiańskich klimatach, gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę. A może już czytaliście? Jakie są Wasze wrażenia – co najbardziej zaskoczyło Was w świecie Leny?
Słowiańskim historiom zawsze mówimy „tak”! Być może się powtarzam, ale ogromnie cieszy mnie „trend” wracania do korzeni. Coraz więcej autorów sięga w swoich książkach po motywy słowiańskie, pojawiają się one także w filmach.
W codziennym życiu można zauważyć rosnące zainteresowanie dawną kulturą – organizowane są wydarzenia takie jak Noc Kupały, podczas których ludzie chętnie biorą udział w obrzędach i zabawach.
Coraz popularniejsze są też warsztaty zielarskie, a artyści tworzą naturalną biżuterię inspirowaną dawnymi czasami. Motywy słowiańskie wkraczają do mody i sztuki użytkowej.
Ucieszyła mnie więc niezmiernie możliwość sięgnięcia po książkę „Światła nad moczarami” autorstwa czeskiej pisarki Lucie Ortega. Niezwykle interesujące okazało się spojrzenie na znaną nam mitologię słowiańską z perspektywy naszych sąsiadów. Choć można dostrzec w niej wiele podobieństw, da się również zauważyć subtelne różnice, które nadają opowieści świeżości i odmienny charakter.
Poznajemy historię Leny, która jako nawka trafia do Pogranicza. W otoczeniu nowych przyjaciół odkrywa pośmiertny świat, w którym jej los waży się na szali. Ma zaledwie siedem lat, by podjąć decyzję – albo zostanie błędnicą, albo przestanie istnieć. Problem w tym, że do przemiany konieczne jest odebranie życia człowiekowi.
Jak łatwo się domyślić, Lena szybko wpada w tarapaty i zostaje zmuszona do podjęcia decyzji znacznie wcześniej, niż zakładała. Kiedy ponownie trafia do świata ludzi, otrzymuje misję odnalezienia pewnego mężczyzny, który zagraża moczarom zamieszkiwanym przez jej nową rodzinę. Od tej chwili wydarzenia nabierają tempa, a Lena, chcąc chronić swoich najbliższych, przemierza krainy, o których istnieniu wcześniej nie miała pojęcia.
Lena to silna bohaterka, która nie lęka się wyzwań. Choć zdarza jej się podejmować pochopne decyzje, ma w sobie coś, co sprawia, że łatwo ją polubić.
Postacie drugoplanowe wchodzą w świetne interakcje zarówno z Leną, jak i między sobą – uzupełniają jej charakter oraz nadają głębi całej fabule.
Świat przedstawiony jest pełen magii, a sposób jego opisu sprawia, że niemal czuje się pod stopami chłód mokradeł. Autorka snuje opowieść z niezwykłą lekkością, przeplatając humor z mrokiem, intrygi z przygodą, a codzienność bohaterów z tym, co baśniowe i tajemnicze.
Nie zabrakło też wątku romantycznego, który – nie ukrywam – trochę mnie zaskoczył. Spodziewałam się relacji z zupełnie kim innym. Może samą Lenę również zdziwił kierunek, w którym potoczyły się jej uczucia?
Zakończenie było naprawdę mocne i bardzo zaskakujące – a takie lubię najbardziej. Zupełnie nie spodziewałam się tego, co zaserwowała autorka. Tym bardziej jestem ciekawa, jak zostanie poprowadzona seria, bo „Światła nad moczarami” to dopiero pierwszy tom cyklu „Szept moczarów”.
Jeśli lubicie fantastykę zanurzoną w słowiańskich klimatach, gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę. A może już czytaliście? Jakie są Wasze wrażenia – co najbardziej zaskoczyło Was w świecie Leny?
January 25, 2022
3✨
Zahájila bych to tedy tím, že bych knížku nečetla, pokud bych ji nevyhrála v literární soutěži. A asi bych řekla, že na prvotinu je to dobrý, ale svý mouchy to mělo.
Tahle knížka je asi něco, co bych si přečetla někdy ve dvanácti či třinácti, kdy jsem hltala všechno, co kdy český booktube či bookstagram doporučil. Tehdy se mi to sice jakž takž líbilo, ale dnes už by to asi neobstálo (zejména taky proto, že preferuji zahraniční scénu a o spoustě knížek, které tam jsou velice známé, u nás nikdo neslyšel).
Taky to po dlouhé době byla knížka, co mě z řady výherních knížek z Hvězdy inkoustu zaujala. Zmizení Sáry Lindertové jsem si zamilovala a myslím, že by jako jedna z mála těchto knížek u mě obstála i dneska (narozdíl od Noci běsů, které jsem četla snad loni nebo předloni a dost mě zklamala), ostatní knížky Z kouře a kamene a Futurum mě zase až tolik nezaujaly.
Upřímně jsem tedy nic velkého nečekala a ono to taky nic velkého nebylo. Občas to bylo fajn, bavilo mě to, ne že ne, a nápad je taky moc fajn. Slovanská mytologie je fakt málo užívaná, takže za tohle palec nahoru (i když to spíš tématu soutěže).
Jak jsem to teďka tak dočetla, tak mi zase přijde, že hlavní hrdina neměla moc nějakou osobnost. Neustále zmiňovala svou „nekonvenční postavu", až to bylo celkem i otravné, párkrát se naštvala a to bylo asi tak vše.
Hlavně mě velice zarazila ta romance na posledních čtyřiceti stranách knížky. Přišla úplně nečekaně, bez žádného důvodu či úvodu k ní. Prostě v jednu chvíli si tam Lena uvědomila, že k Nemojovi něco cítí a bylo hotovo, i když tam sotva do té doby měl nějaké scény. Hlavně mi to přišlo nepříjemné hlavně z důvodu toho, že všechny bludičky z močálu si říkají „rodina" a Nemoj byl ta hlava rodiny, což by z něj svým způsobem mohlo dělat Lenina otce nebo spíš „father figure". Nehledě na to, že se zamiloval do nějaké sotva dospělé holky, i když mu muselo být přes stovku. To už si myslím, že by bylo lepší, kdyby to autorka nechala úplně bez romance, ničemu by tím neuškodila. Hlavně protože při té scéně, kdy se loučili a která měla být asi velice romantická, jsem si mohla říkat jen „proč"?
Ať tady jen nekritizuju, chtěla bych říct, že ten nápad byl opravdu dobrý. Líbilo se mi promyšlení toho, že pokud byly ženy násilně zabity, staly se z nich bludičky, naopak pokud spáchaly sebevraždu, staly se z nich rusalky. To mi přišlo jako super nápady. Taky ten podtext o tom smyslu života, Lena se nechtěla vrátit zpátky do světa živých, ale nakonec si uvědomila, že nemá smysl vzdávat to tak brzo (i když to mohlo být napsáno i lépe).
Teď ještě na konec mimo autorku, tohle spíš pro redakci. Našla jsem tam tak kolem pěti gramatických chyb, což taky nebylo úplně fajn.
Zahájila bych to tedy tím, že bych knížku nečetla, pokud bych ji nevyhrála v literární soutěži. A asi bych řekla, že na prvotinu je to dobrý, ale svý mouchy to mělo.
Tahle knížka je asi něco, co bych si přečetla někdy ve dvanácti či třinácti, kdy jsem hltala všechno, co kdy český booktube či bookstagram doporučil. Tehdy se mi to sice jakž takž líbilo, ale dnes už by to asi neobstálo (zejména taky proto, že preferuji zahraniční scénu a o spoustě knížek, které tam jsou velice známé, u nás nikdo neslyšel).
Taky to po dlouhé době byla knížka, co mě z řady výherních knížek z Hvězdy inkoustu zaujala. Zmizení Sáry Lindertové jsem si zamilovala a myslím, že by jako jedna z mála těchto knížek u mě obstála i dneska (narozdíl od Noci běsů, které jsem četla snad loni nebo předloni a dost mě zklamala), ostatní knížky Z kouře a kamene a Futurum mě zase až tolik nezaujaly.
Upřímně jsem tedy nic velkého nečekala a ono to taky nic velkého nebylo. Občas to bylo fajn, bavilo mě to, ne že ne, a nápad je taky moc fajn. Slovanská mytologie je fakt málo užívaná, takže za tohle palec nahoru (i když to spíš tématu soutěže).
Jak jsem to teďka tak dočetla, tak mi zase přijde, že hlavní hrdina neměla moc nějakou osobnost. Neustále zmiňovala svou „nekonvenční postavu", až to bylo celkem i otravné, párkrát se naštvala a to bylo asi tak vše.
Hlavně mě velice zarazila ta romance na posledních čtyřiceti stranách knížky. Přišla úplně nečekaně, bez žádného důvodu či úvodu k ní. Prostě v jednu chvíli si tam Lena uvědomila, že k Nemojovi něco cítí a bylo hotovo, i když tam sotva do té doby měl nějaké scény. Hlavně mi to přišlo nepříjemné hlavně z důvodu toho, že všechny bludičky z močálu si říkají „rodina" a Nemoj byl ta hlava rodiny, což by z něj svým způsobem mohlo dělat Lenina otce nebo spíš „father figure". Nehledě na to, že se zamiloval do nějaké sotva dospělé holky, i když mu muselo být přes stovku. To už si myslím, že by bylo lepší, kdyby to autorka nechala úplně bez romance, ničemu by tím neuškodila. Hlavně protože při té scéně, kdy se loučili a která měla být asi velice romantická, jsem si mohla říkat jen „proč"?
Ať tady jen nekritizuju, chtěla bych říct, že ten nápad byl opravdu dobrý. Líbilo se mi promyšlení toho, že pokud byly ženy násilně zabity, staly se z nich bludičky, naopak pokud spáchaly sebevraždu, staly se z nich rusalky. To mi přišlo jako super nápady. Taky ten podtext o tom smyslu života, Lena se nechtěla vrátit zpátky do světa živých, ale nakonec si uvědomila, že nemá smysl vzdávat to tak brzo (i když to mohlo být napsáno i lépe).
Teď ještě na konec mimo autorku, tohle spíš pro redakci. Našla jsem tam tak kolem pěti gramatických chyb, což taky nebylo úplně fajn.
September 29, 2025
Fajnie było przenieść się na chwilę do świata słowiańskiego folkloru. Bardzo lubię te motywy, choć dopiero raczkuję, jeśli chodzi o znajomość takich książek. "Światła nad Moczarami" były miłą odskocznią od przyziemności. To pełna magii, mitologicznych stworzeń, nieco oniryczna opowieść, która wciąga czytelnika w swoje sidła, niczym niebezpieczne mokradła.
✨️O czym jest?
To opowieść o Lenie, która po śmierci trafia do świata bagien i staje się nauką – duchem zawieszonym między życiem a śmiercią. Dziewczyna musi zdecydować, czy pogodzi się ze swoim losem i już na zawsze zostanie na bagnach, czy spróbuje zawalczyć o drugą szansę w świecie żywych.
✨️Kto pokocha?
Tę książkę pokochają ci, którzy lubią mroczne, pełne tajemnic historie osadzone w słowiańskim folklorze. Ale jest to również powieść, która nie unika trudnych tematów, za którymi stoją emocjonalny ciężar oraz refleksja o życiu i śmierci. To poniekąd melancholijna opowieść, wokół której roztacza się atmosfera smutku, strachu i niezwykłej magii.
✨️Za co (i czy) pokochasz?
Za niezwykłą atmosferę – ciężką, ale jednocześnie piękną, zbudowaną z mitów, wierzeń i duchów. Okładka doskonale odzwierciedla klimat panujący w tej historii. Polubisz też główną bohaterkę — dziewczynę, która, mimo iż spełniła swoje pragnienie niebycia wśród żywych, jest emocjonalnie poharatana, to wciąż próbuje walczyć o siebie, czuje się rozdarta między światem ludzi a światem duchów. Ta książka to nie tylko fantastyka, ale i opowieść o samotności, poszukiwaniu przynależności w świecie i o tym, że nawet w mroku można odnaleźć iskierkę nadziei. Zgrabnie łączy to, co rzeczywiste z tym, co wydaje się nierealne.
✨️Czy ja pokochałam?
Tak, bardzo polubiłam. Oczarował mnie panujący w tej powieści klimat i zgrabne połączenie magii z trudnymi, życiowymi emocjami. Lubię, gdy powieść dotyka bolesnych tematów (oczywiście lubię też takie totalnie luzackie książki, żeby nie było, że tylko drama i smutek) – w tym wypadku mowa o stracie, rozczarowaniu, próbie pogodzenia się z losem i sile, jaką daje miłość i przyjaźń.
✨️Czy polecam?
Ano polecam, zwłaszcza jeśli szukasz fantastyki w słowiańskiej odsłonie. Ta książka doskonale sprawdzi się w tym jesiennym, zwłaszcza halloweenowym czasie. Jeżeli w tym okresie sięgasz po jakieś mroczniejsze historie- bardzo proszę, podaję Ci ją na tacy (a do tego jest cudownie wydana i poza piękną, twardą okładką, ma też barwione brzegi — no bajka!)
September 8, 2025
„Światła nad moczarami” już od samego początku uderzają bogaczem słowiańskich wierzeń i tym jak autorka sprawnie porusza się w tej tematyce, tworząc ciekawą historię, w której nie brak nut grozy, humoru, ale i refleksji. Mnie ta historia zaskoczyła tym, że pozornie nie zapowiadała się na tak barwna podróż w głąb siebie.
Główna bohaterka powieści jest Lena, która po śmierci jako nawka trafia do Pogranicza, krainy pełnej surowej magi. Balansując miedzy światami musi podejmować decyzje, które zaważą na jej dalszym losie i ciężar tych decyzji jest ewidentnie odczuwalny. Spodobał mi się sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Jej wizja przemiany w błędnice mocno działała na wyobraźnię, a decyzje Leny nabierają jeszcze większego dramatyzmu, ponieważ jej wybór jest trudny, to w pewien metafizyczny sposób próba sił i człowieczeństwa zarazem, co nadają historii też lekko filozoficzny wymiar. Sama „podróż” bohaterki jest chyba sercem tej historii, ponieważ autorka stawia w niej sporo pytań, trudnych, niewygodnych, a jednak kluczowych, by osiągnąć upragniony finał. Pomimo tego, że w powieści pojawiają się potwory, sojusze i zdrady okazuje się, że najgorsze potwory do pokonania to własne demony.
Ortega, pomimo że tworzy historię w mitologicznym świecie, to udało jej się nadać mu realizm, ponieważ wszystkie istoty od demonów, duchów, po bóstwa są jakieś, czasem nieprzewidywalne, czasem zabawne, a często przerażające, dzięki temu ten świat wydaje się tak prawdziwy i autentyczny, a moja fascynacja w odkrywaniu go była przekładana ciekawością i poczuciem niebezpieczeństwa.
Autorka zadbała o to, by podczas czytania moja wyobraźnia szalała niczym żyroskop, ponieważ za sprawą swoich plastycznych opisów w mojej głowie raz za razem tworzyły się malarskie wizje. Książka przy całej swojej egzystencjonalnej mroczności potrafiła też rozbawić i mieć nieco lżejsze momenty, które pozwalały złapać moment wytchnienia.
Dla mnie ta historia jest znakomitym otwarciem cyklu, który łączy fantasy, grozę i uniwersalne prawdy, które mogą być wskazówkami w życiu. Autorce udało się stworzyć powieść „lustro”, która ukazuje, że duchy, czy demony bardzo często mówią o ludzkich słabościach, lękach i pragnieniach. Książka pełna magicznej aury i prawdziwie ludzkich emocji.
Główna bohaterka powieści jest Lena, która po śmierci jako nawka trafia do Pogranicza, krainy pełnej surowej magi. Balansując miedzy światami musi podejmować decyzje, które zaważą na jej dalszym losie i ciężar tych decyzji jest ewidentnie odczuwalny. Spodobał mi się sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Jej wizja przemiany w błędnice mocno działała na wyobraźnię, a decyzje Leny nabierają jeszcze większego dramatyzmu, ponieważ jej wybór jest trudny, to w pewien metafizyczny sposób próba sił i człowieczeństwa zarazem, co nadają historii też lekko filozoficzny wymiar. Sama „podróż” bohaterki jest chyba sercem tej historii, ponieważ autorka stawia w niej sporo pytań, trudnych, niewygodnych, a jednak kluczowych, by osiągnąć upragniony finał. Pomimo tego, że w powieści pojawiają się potwory, sojusze i zdrady okazuje się, że najgorsze potwory do pokonania to własne demony.
Ortega, pomimo że tworzy historię w mitologicznym świecie, to udało jej się nadać mu realizm, ponieważ wszystkie istoty od demonów, duchów, po bóstwa są jakieś, czasem nieprzewidywalne, czasem zabawne, a często przerażające, dzięki temu ten świat wydaje się tak prawdziwy i autentyczny, a moja fascynacja w odkrywaniu go była przekładana ciekawością i poczuciem niebezpieczeństwa.
Autorka zadbała o to, by podczas czytania moja wyobraźnia szalała niczym żyroskop, ponieważ za sprawą swoich plastycznych opisów w mojej głowie raz za razem tworzyły się malarskie wizje. Książka przy całej swojej egzystencjonalnej mroczności potrafiła też rozbawić i mieć nieco lżejsze momenty, które pozwalały złapać moment wytchnienia.
Dla mnie ta historia jest znakomitym otwarciem cyklu, który łączy fantasy, grozę i uniwersalne prawdy, które mogą być wskazówkami w życiu. Autorce udało się stworzyć powieść „lustro”, która ukazuje, że duchy, czy demony bardzo często mówią o ludzkich słabościach, lękach i pragnieniach. Książka pełna magicznej aury i prawdziwie ludzkich emocji.
Displaying 1 - 30 of 88 reviews