รู้สึกว่ามันไม่สุดแฮะ
หวาน โรแมนติก ก็ไม่สุด รู้สึกหวานน้อยด้วยไปซ้ำ , จินตนาการบรรเจิด เรียกว่าไอเดียดีแต่ยังไม่ล้ำขนาดทำให้ตื่นตาตื่นใจได้มากมาย , ด้านอารมณ์ความรู้สึก ไม่ได้อินตามขนาดลุ้นไปกับตัวละคร เหมือนอ่านได้เรื่อยๆ ไม่น่าเบื่อ แต่ก็ไม่ถึงกับติด
ถ้าเทียบกับสุดขอบจักรวาลชอบเรื่องนัันมากกว่า อย่างน้อยก็ชอบราเอล
แต่สำหรับพระเสาร์ พระอังคาร เราไม่กรี๊ดเท่าราเอลนะ เหมือนว่าถูกแบ่งบทเฉลี่ยความสำคัญกันก็เลยไม่อินกับใครจริงๆ จังๆ สักคน
ส่วนนางเอกเธอไม่ค่อยมีอารมณ์ให้กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เท่าไหร่ เราเลยมองว่าถ้าอ่านเรื่องนี้แล้วจะหวังความโรแมนติกก็วางลงได้เลย เพราะมันแทบไม่มีอ่ะ (สำหรับเรานะ) การดำเนินเรื่องเราไม่เห็นถึงความผูกพันระหว่างทิพย์มณีกับราชาจักรเพชรสักเท่าไหร่ ดูเหมือนฝ่ายชายจะคิดไปคนเดียว เพราะดูนางเอกเธอเฉยๆ มาก ไม่อยากเข้าใกล้ด้วยซ้ำ แต่พอใกล้จบเรื่องจู่ๆ ก็ดันมีความรู้สึกว่าตัวเองชอบเค้าซะงั้น ตอนที่บอกว่าเธอเศร้า เราเลยไม่เศร้าไปกับเธอ เพราะมันไม่อิน
ส่วนพระเสาร์แรกๆ ก็เท่ห์อยู่หรอก แต่พอสาปแช่งเมืองกินรีไปเท่านั้น เราให้คะแนนติดลบเลย แถมหลังๆ ออกมาแทบนับฉากได้ เกือบจะไม่มีบทบาท เลยกลายเป็นเฉยๆ ไปเลย ตัวละครสมทบในเรื่องนี้ก็เยอะแยะมากมาย บางตัวไม่รู้ใส่มาทำไม
เราชอบคู่นางกินรีเกศกัลยามากกว่าอีก คู่นั้นดูหวานๆ น่ารัก แต่ก็มีนิดเดียวตอนต้นเรื่อง
มีบางประเด็นที่ดูน่าสนใจแต่ก็ถูกทิ้งไปดื้อๆ เช่นเพื่อนของทิพย์มณีที่อิจฉาเธอ , กินรีพี่สาวคนโตของเกศกัลยา (จำชื่อไม่ได้) ที่แอบชอบพระเสาร์ คือ...แล้วไง ชอบทำไม เพราะสุดท้ายก็ไม่ได้เล่าอะไรต่อ บอกไว้ให้ดูดราม่าแค่นั้น
และจุดที่เราไม่ค่อยชอบ จากการอ่านงานของจุฑารัตน์มาสองเรื่องคือ ตัดจบแบบห้วนๆ คือหนังสือเธอหนา รายละเอียดเยอะ แต่ไม่รู้ทำไมตอนจบถึงได้ห้วน สั้น ตัดฉับอารมณ์คนอ่านขนาดนั้น ไม่รู้จะรีบไปไหน ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ให้คะแนน 3.5/5 ได้เพราะพล็อตเรื่อง ไอเดียการนำเสนอล้วนๆ แต่ด้านอารมณ์ตัวละครยังไม่โอเคค่ะ