What do you think?
Rate this book
Egzystencja i hermeneutyka
Los estudios agrupados en este tomo 13 de las Obras Selectas de Paul Ricoeur, titulado Exégesis y Hermenéutica, corresponden a la participación de Ricoeur en dos eventos académicos que le llevaron a reflexionar sobre la tradición en que se abrevaba su filosofía hermenéutica y a precisar sus vínculos con la fenomenología y sus relaciones e intercambios con la exégesis secular. En este sentido, hemos querido situar como capítulo I en el pórtico de esta publicación su excelente ensayo «Fenomenología y hermené desde Husserl...» (1975), antes de referirnos a sus exposiciones recogidas en los sendos libros colectivos de los que a continuación pasamos a dar breve noticia. En la primera obra, Exégèse. Problèmes de méthode et exercices de lecture, François Bovon y Grégoire Rouiller (comp.) (Neuchâtel, Delachaux & Niestlé, 1975), participa Ricoeur con tres ensayos ya clásicos que presentamos aquí en los capítulos II, III y «La tarea de la hermenéutica», «La función hermenéutica de la distanciación» y «Hermenéutica filosófica y hermenéutica bíblica». Paul Ricoeur Valence (Charente), 27 de febrero de 1913 - Châtenay-Malabry, 20 de mayo de 2005) fue un filósofo y antropólogo francés conocido por su intento de combinar la descripción fenomenológica con la interpretación hermenéutica. Los primeros años de Ricœur estuvieron marcados por dos hechos principales. El primero fue que nació en una devota familia protestante, convirtiéndose así en miembro de una minoría religiosa en la católica Francia. El segundo, que su padre murió en 1915 en la Primera Guerra Mundial, cuando Ricœur tenía solamente dos años de edad. Como consecuencia, fue educado por su tía en Rennes con una pequeña pensión asignada por su condición de huérfano de guerra. Ricœur era un muchacho intelectualmente precoz y amante de los libros, cuya inclinación hacia el estudio fue incentivada por el énfasis de su familia protestante en el estudio de la Biblia. En 1933 Ricœur se licenció por la Universidad de Rennes y en 1934 comenzó sus estudios de filosofía en la Sorbona, donde fue influido por Gabriel Marcel. En 1935 se licenció en filosofía. EDITORIAL DOCENCIA ARGENTINA. Este libro contiene el desarrollo de los siguientes
•Capítulo I. Fenomenología y hermené desde Huserl. •Capítulo II. La tarea de la hermenéutica. •Capítulo III. La función hermenéutica de la distanciación. •Capítulo IV. Hermenéutica filosófica y hermenéutica bíblica. •Capítulo V. El carácter hermenéutico común a la fe bíblica y a la filosofía. •Capítulo VI. Contribución de una reflexión sobre el lenguaje. Hacia una teología de la Palabra. •Capítulo VII. Del conflicto a la convergencia de los métodos. en exégesis bíblica. •Capítulo VIII. Sobre la exégesis de Génesis 1,1-2,4a. •Capítulo IX. Bosquejo de conclusión. •Capítulo X. Acerca de la interpretación.
Con este libro usted podrá conocer más sobre ciencias políticas. ¡Compre este libro y descubra más sobre hermenéutica!
Filosofía, Paul Ricoeur, filósofos franceses, hermenéutica, Ricoeur, ética, historia, ciencias políticas.
•Capítulo I. Fenomenología y hermené desde Huserl. •Capítulo II. La tarea de la hermenéutica. •Capítulo III. La función hermenéutica de la distanciación. •Capítulo IV. Hermenéutica filosófica y hermenéutica bíblica. •Capítulo V. El carácter hermenéutico común a la fe bíblica y a la filosofía. •Capítulo VI. Contribución de una reflexión sobre el lenguaje. Hacia una teología de la Palabra. •Capítulo VII. Del conflicto a la convergencia de los métodos. en exégesis bíblica. •Capítulo VIII. Sobre la exégesis de Génesis 1,1-2,4a. •Capítulo IX. Bosquejo de conclusión. •Capítulo X. Acerca de la interpretación.
Con este libro usted podrá conocer más sobre ciencias políticas. ¡Compre este libro y descubra más sobre hermenéutica!
Filosofía, Paul Ricoeur, filósofos franceses, hermenéutica, Ricoeur, ética, historia, ciencias políticas.
380 pages
Published January 1, 1989
3 people are currently reading
20 people want to read
About the author
Paul Ricœur
252 books457 followersPaul Ricoeur (1913–2005) is widely recognized as one of the most distinguished philosophers of the twentieth century. In the course of his long career he wrote on a broad range of issues. His books include a multi-volume project on the philosophy of the will: Freedom and Nature: The Voluntary and the Involuntary (1950, Eng. tr. 1966), Fallible Man (1960, Eng. tr. 1967), and The Symbolism of Evil (1960, Eng. tr. 1970); a major study of Freud: Freud and Philosophy: An Essay on Interpretation (1965, Eng. tr. 1970); The Rule of Metaphor (1975, Eng. tr. 1977); Interpretation Theory: Discourse and the Surplus of Meaning (1976); the three-volume Time and Narrative (1983-85, Eng. tr. 1984–88); Lectures on Ideology and Utopia (1986); the published version of his Gifford lectures: Oneself as Another (1990, Eng. tr. 1992); Memory, History, Forgetting (2000, Eng. tr. 2004); and The Course of Recognition (2004, Eng. tr. 2005). In addition to his books, Ricoeur published more than 500 essays, many of which appear in collections in English: History and Truth (1955, Eng. tr. 1965); Husserl: An Analysis of His Phenomenology (1967); The Conflict of Interpretations: Essays in Hermeneutics (1969, Eng. tr. 1974); Political and Social Essays (1974); Essays on Biblical Interpretation (1980); Hermeneutics and the Human Sciences (1981); From Text to Action (1986, Eng. tr. 1991); Figuring the Sacred: Religion, Narrative, and Imagination (1995); The Just (1995, Eng. tr. 2000); On Translation (2004, Eng. tr. 2004); and Reflections on the Just (2001, Eng. tr. 2007).
The major theme that unites his writings is that of a philosophical anthropology. This anthropology, which Ricoeur came to call an anthropology of the “capable human being,” aims to give an account of the fundamental capabilities and vulnerabilities that human beings display in the activities that make up their lives. Though the accent is always on the possibility of understanding the self as an agent responsible for its actions, Ricoeur consistently rejects any claim that the self is immediately transparent to itself or fully master of itself. Self-knowledge only comes through our relation to the world and our life with and among others in that world.
In the course of developing his anthropology, Ricoeur made a major methodological shift. His writings prior to 1960 were in the tradition of existential phenomenology. But during the 1960s Ricoeur concluded that properly to study human reality he had to combine phenomenological description with hermeneutic interpretation. For this hermeneutic phenomenology, whatever is intelligible is accessible to us in and through language and all deployments of language call for interpretation. Accordingly, “there is no self-understanding that is not mediated by signs, symbols, and texts; in the final analysis self-understanding coincides with the interpretation given to these mediating terms” (Oneself as Another, 15, translation corrected). This hermeneutic or linguistic turn did not require him to disavow the basic results of his earlier investigations. It did, however, lead him not only to revisit them but also to see more clearly their implications.
The major theme that unites his writings is that of a philosophical anthropology. This anthropology, which Ricoeur came to call an anthropology of the “capable human being,” aims to give an account of the fundamental capabilities and vulnerabilities that human beings display in the activities that make up their lives. Though the accent is always on the possibility of understanding the self as an agent responsible for its actions, Ricoeur consistently rejects any claim that the self is immediately transparent to itself or fully master of itself. Self-knowledge only comes through our relation to the world and our life with and among others in that world.
In the course of developing his anthropology, Ricoeur made a major methodological shift. His writings prior to 1960 were in the tradition of existential phenomenology. But during the 1960s Ricoeur concluded that properly to study human reality he had to combine phenomenological description with hermeneutic interpretation. For this hermeneutic phenomenology, whatever is intelligible is accessible to us in and through language and all deployments of language call for interpretation. Accordingly, “there is no self-understanding that is not mediated by signs, symbols, and texts; in the final analysis self-understanding coincides with the interpretation given to these mediating terms” (Oneself as Another, 15, translation corrected). This hermeneutic or linguistic turn did not require him to disavow the basic results of his earlier investigations. It did, however, lead him not only to revisit them but also to see more clearly their implications.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 25, 2015
"... to understand, for a finite being, is to be transported into another life. Historical understanding thus involves all the paradoxes of historicity: how can a historical being understand history historically? These paradoxes, in turn, lead back to a much more fundamental question: in expressing itself, how can life objectify itself, and, in objectifying itself, how does it bring to light meanings capable of being taken up and understood by another historical being, who overcomes his own historical situation?"
How does one, in fact, overcome his/her historicity? To fully understand your concerns and not deem them gratuitous (which many readers do), I must know how to jump timelines--this is an exercise in empathy at its most difficult and purest state. If I am the sum of the ethos of my age (its art, mythos, socio-economic conditions, value systems), my judgment exercises itself within these predetermined confines--I am the expression of my age, my sentiments are borrowed and learned, my mode of thinking acquired.
But such determinism is surely preposterous! We are free-thinking individuals! Sartre argued that despite our "facticity", our freedom lies in our ability to self-reflect. I can step out of my person and evaluate the validity of my own thoughts, examine the workings of prejudice in my opinions, and put under scrutiny my most "objective" and "fair" judgments.
Ricoeur does talk of self-reflection in this essay which isn't an easy read at all. By first relating all the "hermeneutic problematics" that the reader confronts, he cites Heidegger's solution of viewing understanding not as a method but as a mode. Understanding, says Heidegger, is not something we aspire to or something we work to attain--it is a state of being, something that is sought within ourselves. Reading as self-discovery is a beautiful idea. For some, comprehension is attainable through the erasure of the self, by transporting oneself to the mind of the other, by recognizing and ridding oneself of preconceptions. The discovery of the authorial intention is paramount; reading becomes empathizing.
But how does one do that? That isn't the question at all, for Heidegger, as he is cited in this essay by Ricoeur, reverses the problem:
"Instead of asking: On what condition can a knowing subject understand a text or history? one asks: What kind of being is it whose being consists of understanding?"
The reading process, thus, becomes existential. Self-reflection isn't argued as simply transcending one's facticity, as Sartre would have it, but via the text understanding how one understands! Ricoeur is not completely convinced by Heidegger's reversal of the hermeneutic problem but no matter what he says, his study revolves around it. He is besotted by Freud and psychoanalysis--why shouldn't he considering psychoanalysis is, again, a study of our insides, how we interpret things, the importance of symbols in our lives, the battle between the latent meaning of our dreams and the manifest content which insists on suppressing it. Freud is referred to time and again; so is Husserl but even though Ricoeur in the introduction says of this essay as an attempt of "grafting" hermeneutics onto phenomenology, there is considerably less of Husserl in this essay than one would expect.
Anyway, does the Frenchman succeed in his intentions or not, does he draw a convincing association between phenomenology, psychoanalysis and hermeneutics? That is your call to make. I value this essay for the questions it raises, not the answers it implies. My very first of Ricoeur. Hoping to come back to him in the future.
"It is in this sense, beginning with our introduction, that we have insisted that existence as it relates to a hermeneutic philosophy always remains an interpreted existence."
*This essay can be found in his collection "The Conflict of Interpretations". Also, it talks of many things that I haven't discussed in this review, if you can call it that. Some were not properly understood, others found lacking in coherence with that which preceded/followed them, and some simply perceived as digressions. Apologies to the Ricoeur enthusiast, therefore, for this paltry review.
November 30, 2025
Lektura, którą polecono mi jeszcze podczas studiów magisterskich (a którą, gdybym przeczytał wtedy, prawdopodobnie w ogóle bym nie zrozumiał), przez ponad trzy lata leżała nietknięta. W tym czasie zdążyłem już przerobić wiele tematów, a samą hermeneutykę poznać zarówno na zajęciach, jak i we własnym zakresie czytelniczym. Dopiero niedawno sięgnąłem po tę książkę z czystej ciekawości, chcąc sprawdzić, czy mogę znaleźć w niej coś nowego. I rzeczywiście: odkryłem wiele interesujących kwestii, choć sama lektura wymagała ode mnie ogromnego wysiłku. Muszę przyznać, że to jedna z najtrudniejszych książek, jakie posiadam i jakie kiedykolwiek czytałem. Zdecydowanie nie jest to właściwe wprowadzenie do hermeneutyki dla kogoś, kto dopiero zaczyna i nie ma wcześniejszego przygotowania.
Z drugiej strony, klasyczne wprowadzenie do hermeneutyki, czyli „Prawda i metoda” Gadamera, jest znacznie obszerniejsze i równie — jeśli nie bardziej — żmudne. Powiedziałbym jednak, że Ricœur okazuje się znacznie bardziej płodny intelektualnie, a jego refleksje pozwalają hermeneutyce posunąć się dalej niż u Gadamera. Obie perspektywy niewątpliwie warto znać, ale istotne jest zauważenie, że Ricœur w pewnym momencie podejmuje podobny punkt wyjścia, po czym zwyczajnie go przekracza — tam, gdzie Gadamer zatrzymuje się i pogłębia analizę wewnątrz już ustalonego horyzontu.
Ricœur to filozof wybitny, a w jego tekstach widać niezwykłe połączenie tradycji kontynentalnej z analityczną precyzją. Wchodzi w dialog ze strukturalizmem, próbuje go podważać, opowiada się za hermeneutyką podejrzeń i wielością interpretacji, a jednocześnie z ogromną dokładnością porządkuje i rozwarstwia problemy. Niestety, ta skrupulatność bywa też wyczerpująca — momentami tak drobiazgowa, że zwyczajnie męczy czytelnika. O ile zazwyczaj bez trudu czytam około stu stron dziennie, o tyle tutaj zdarzało mi się mieć dość już po trzydziestu, piętnastu, a czasem nawet pięciu stronach.
Dochodzi do tego kolejna kwestia: książka nie jest spójnym, od początku do końca zaplanowanym dziełem. To raczej kompilacja przetłumaczonych wykładów i seminariów, ułożonych w możliwie jednolitą całość. Przy tak złożonej tematyce — i przy charakterystycznym dla Ricœura sposobie prowadzenia argumentacji — łatwo odnieść wrażenie, że brakuje tu wyraźnego otwarcia i domknięcia. Nie ma też klasycznego wprowadzenia do hermeneutyki, bo autor od razu przechodzi do jej problemów i zadań. Co więcej, szczególnie na początku, wiele informacji się powtarza lub nawiązuje do kwestii, które pojawią się dopiero później. Początkowo trudno było mi uporządkować sobie Ricoeurowskie spojrzenie na świat, ale z czasem wszystko stopniowo zaczęło układać się jak puzzle.
To książka niezwykle gęsta, wymagająca, momentami nużąca i zdecydowanie nieprzeznaczona dla laików.
Z drugiej strony, klasyczne wprowadzenie do hermeneutyki, czyli „Prawda i metoda” Gadamera, jest znacznie obszerniejsze i równie — jeśli nie bardziej — żmudne. Powiedziałbym jednak, że Ricœur okazuje się znacznie bardziej płodny intelektualnie, a jego refleksje pozwalają hermeneutyce posunąć się dalej niż u Gadamera. Obie perspektywy niewątpliwie warto znać, ale istotne jest zauważenie, że Ricœur w pewnym momencie podejmuje podobny punkt wyjścia, po czym zwyczajnie go przekracza — tam, gdzie Gadamer zatrzymuje się i pogłębia analizę wewnątrz już ustalonego horyzontu.
Ricœur to filozof wybitny, a w jego tekstach widać niezwykłe połączenie tradycji kontynentalnej z analityczną precyzją. Wchodzi w dialog ze strukturalizmem, próbuje go podważać, opowiada się za hermeneutyką podejrzeń i wielością interpretacji, a jednocześnie z ogromną dokładnością porządkuje i rozwarstwia problemy. Niestety, ta skrupulatność bywa też wyczerpująca — momentami tak drobiazgowa, że zwyczajnie męczy czytelnika. O ile zazwyczaj bez trudu czytam około stu stron dziennie, o tyle tutaj zdarzało mi się mieć dość już po trzydziestu, piętnastu, a czasem nawet pięciu stronach.
Dochodzi do tego kolejna kwestia: książka nie jest spójnym, od początku do końca zaplanowanym dziełem. To raczej kompilacja przetłumaczonych wykładów i seminariów, ułożonych w możliwie jednolitą całość. Przy tak złożonej tematyce — i przy charakterystycznym dla Ricœura sposobie prowadzenia argumentacji — łatwo odnieść wrażenie, że brakuje tu wyraźnego otwarcia i domknięcia. Nie ma też klasycznego wprowadzenia do hermeneutyki, bo autor od razu przechodzi do jej problemów i zadań. Co więcej, szczególnie na początku, wiele informacji się powtarza lub nawiązuje do kwestii, które pojawią się dopiero później. Początkowo trudno było mi uporządkować sobie Ricoeurowskie spojrzenie na świat, ale z czasem wszystko stopniowo zaczęło układać się jak puzzle.
To książka niezwykle gęsta, wymagająca, momentami nużąca i zdecydowanie nieprzeznaczona dla laików.
January 22, 2025
listo para basar mí carrera filosófica en este ensayo
Displaying 1 - 3 of 3 reviews