นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า เล่ม 2

นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า #2

by Priest, Breadknight (Translator)

โจวจื่อซู ประมุกเคหาสน์สี่ฤดู ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเทียนชวงต้องการออกจากเทียนชวง จึงยินยอมรับทัณฑ์ตะปูเจ็ดทวารสามสารทด้วยตนเอง ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าอิสรภาพครั้งนี้ ต้องแลกมากับอายุขัยที่เหลือเพียงสามปี เขาจึงแปลงโฉมเป็นชายชราท่าทางอมโรค เพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดจดจำได้หวังจะท่องเที่ยวพเนจรไปสุดขอบฟ้า ใช้เวลาชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุข

แต่แล้วกลับต้องมาเจอ เวินเค่อสิง ที่ไม่รู้ว่าตาบอดหรือสมองมีปัญหากันแน่ ถึงได้เอาแต่บอกว่าเขาเป็นคนงามทั้งยังไม่เชื่อว่าหน้าตาอัปลักษณ์นี้ คือโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาไม่รู้ว่าการที่โจวจื่อซูเข้าไปยุ่งเกี่ยวพัวพันกับเรื่องราวในยุทธภพยังวุ่นวายไม่พอหรือไร เขาถึงได้มีคนน่ารำคาญเช่นนี้ตามติดไปทั่ว!

Genres: Yaoi

390 pages, Paperback

Published March 5, 2021

About the author

Associated Names:
* Priest
* พีต้า (Thai Profile)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

นี้คือนิยายยุทธภพเล่มนึง

ช่วงครึ่งแรกของเรื่อง ผ่านไปอย่างยากลำบาก เพราะไม่รู้จะโฟกัสที่จุดไหน ปมไหน แต่พอเริ่มรู้ปมเรื่อง ทีนี้อ่านสนุกเลย

นิยายพีต้าเรื่องนี้บอกเลยว่า อ่านง่ายที่สุดแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ยาก ก็ยังคงมีบางช่วงที่ต้อง อ่านกลับไป กลับมา อยู่หลายช่วง มันเป็นสไตล์ แต่ยืนยันว่า อ่านง่ายกว่าเล่มก่อนๆเยอะ

ปมของเรื่อง ไม่มาก ไม่น้อยไป คืออีกนิดนึงจะบ่น
ละว่ามันจะมากไปมั้ย ฮาาา แต่น่าติดตามดี

ตัวละคร เทาๆ กันทั้ง พระ-นาย มีดีมีร้ายปนๆกันไป หรือแม้แต่ตัวละครอื่นๆ ที่แม้จะร้าย ก็ดูว่าจะมีที่มาที่ไป

ชอบที่สุดของพีต้า ก็ยังคงเป็นการใส่ทัศนคติ การมองโลก มองคน การทำดี ทำเลว อ่านแล้วได้คิดดี ไม่ได้รู้สึกยัดเยียด

แต่สรุปแล้ว นิยายเรื่องนี้ เป็นแนวยุทธภพ วางแผน แก้แค้น ฆ่าพ่อ หลอกลวง แทงข้างหลัง เป็นหลัก แล้วมีเรื่องรักมาเสริมๆ จะเรียกว่าไม่หวานเลย เค้าก็แอ๊วกันทั้งเรื่องนะ แต่ no nc อันนี้คอนเฟิร์ม

[Angel · Rating 5 out of 5]

Zhou Zishu, Wen Kexing, Gu Xiang, Ye Baiyi, Sorpion King and all the others being themselves. What more can I say? It's just as delicious as the first one, and I would have love to have more but well... Guess I'm back to read the first one again. But just for accuracy in fanfics: it's for science. Nothing else.

[Tippy Chee · Rating 4 out of 5]

ว้าวซ่า เล่มสองดีกว่าเล่มแรกเยอะเลยแฮะ โอเค รู้สึกชอบอย่างนึงของงานพีต้า คือ จังหวะยิงมุก พวกสำนวนเสียดสีประชดประชันอะไรทำนองนั้น ขำใช้ได้เลยนะ
เรื่องนี้จากเล่มแรกที่อ่านไปหงุดหงิดไป กับวิธีบรรยายฉากต่อสู้แบบสามประโยคจบ แต่เล่มสองคือเริ่มมาที่ฉากปราสาทหุ่นเชิด กลับทำได้ดีขึ้นมาก ภาพฉากบู๊เริ่มมาแล้ว ท่าทางแขนขาก็เริ่มมา แต่หน้าตาตัวละครยังไม่มาเหมือนเดิม การผูกปมเรื่องค่อนข้างยุ่งเหยิงซับซ้อนได้โล่ หรืออาจเป็นที่การแปล ที่ทำให้หลายทีต้องวนอ่านย่อหน้านึงหลายรอบแล้วก็ยังไม่เก๊ท จนต้องยอมปล่อยผ่าน โอเค เห็นว่าเป็นผลงานแรก ๆ ให้อภัยก็ได้ ยังไม่เคยอ่านเรื่องอื่น แต่เดี๋ยวว่าจะลองบ้าง
ตอนจบ สวยเลย อย่างไม่น่าเชื่อ พูดถึงบทอัศจรรย์คือเรียกว่าไม่มีละกัน ทั้งสองคนก็เรียบ ๆ ร้อย ๆ กันตั้งแต่ต้นจนจบล่ะนะ ถึงพี่เวินจะมีจุดเด่นที่วาจาแทะโลม แต่ก็ได้แต่แทะนั่นแหละ เหมือนจะขี้เกรงใจไปหน่อย เป็นคู่ที่เน้นแสดงความรักกันด้วยมือเท้าเข่าศอก เป็นส่วนใหญ่ ก็น่ารักดีไปอีกแบบ xD
สรุป... กลับไปวนดูซีรี่ย์อีกหลายรอบดีกว่า ทางนั้นฟินกว่าเยอะ ฮาๆ

[ปลาทู คือแมว · Rating 3 out of 5]

ตัวละครเยอะแยะ อ่านแล้วงงตั้งแต่เนื้อเรื่องยันความรู้สึกตัวละคร อ่านผ่านไปเยอะแล้วจึงเหนื่อยจะย้อนกลับไปทำความเข้าใจใหม่อีกรอบ ลืมไปแล้วก็ถือว่าลืมเลย อ่านให้มันจบๆ บางประโยคก็แปลงงๆ ต้องอ่านหลายรอบกว่าจะเก็ต ถือว่าทรมานพอสมควรค่ะ

อันที่จริงเรื่องมันก็สนุกนะคะ มีหักมุม ซับซ้อน แต่นิยายมันไม่ได้เขียนแบบก้าวไปพร้อมคนอ่าน ถ้าเราลืมชื่อใครไป หรีอสมองว่างๆ ไม่ได้จับว่าอะไรสำคัญ เรื่องมันก็ไม่ปราณีใดๆ ทั้งนั้น วิ่งนำไปโลกหน้าเลย อารมณ์แบบพอกลับมาเจอตัวละครตัวนี้อีกทีลูกบวชแล้ว วาปเลยไม่มีซีนให้เล่าเรื่องตัวเอง (ถ้าจำไม่ได้แนะนำว่าให้จดผังความสัมพันธ์ตัวละครเอาไว้ในตอนที่อ่านค่ะ มันน่าจะสนุกขึ้น)

เราว่ามันคงเป็นสไตล์การเล่าแหละ เล่าไปเรื่อย เหมือนนั่งดูหนังที่มีแต่ภาพ แล้วตัวละครทุกตัวหน้าคล้ายกัน ไม่มีฉากให้ทำความเข้าใจอะไร เรื่องแทบไม่ได้เจาะอารมณ์หรือบิ้วให้เกิดความสะเทือนใจ คิดอ่านต้องคิดต่อเอง แต่มันก็ไม่ได้สนุกหรือน่าติดตามขนาดที่อยากเอาไปคิดต่อเลยสักนิด ที่น่าเบื่อที่สุดคือฉากต่อสู้ อึดอัดขัดใจ

ส่วนเรื่อง NC ไม่ต้องหวัง มีอยู่ไม่กี่ประโยคแค่ให้รู้ว่าเขาได้กัน อันที่จริงนิยายหลายๆ เรื่องก็เป็นแนวนี้ ไม่ต้องมีเรื่องก็อยู่ได้ด้วยสิ่งอื่นมาทดแทน แต่พอดีเรื่องนี้มันไม่มีอย่างอื่นให้สนุกไง... เฮ้อ แต่เอาตรงๆ ก็คือยังดีกว่าอ่านเรื่องการ์เดี้ยนค่ะ 555555555+

[Tina · Rating 5 out of 5]

เล่มสองดำเนินเรื่องเร็วกว่าเดิม มีซีนกวนๆ หยอดๆ ของพี่เวินสลับกับการสืบคดี บางทีก็สืบไปเต๊าะกันไป เล่มนี้อาซวี่หยอดกลับเยอะขึ้น เหมือนเป็นคู่รักที่ทันกันไปทุกเรื่อง พอจะรู้แหละว่าเขารักกันแล้ว ถึงจะไม่ได้บอกรักกันเป็นเรื่องเป็นราว

ตัวละครแต่ละตัวมีพัฒนาการ จางเฉิงหลิ่งจากเด็กน้อยที่ต้องมีคนดูแลก็ค่อยๆ เก่งขึ้นเรื่อยๆ
ใจหายกับคู่กู้เซียงกับเฉาเว่ยหนิงมากๆ กู้เซียงเป็นตัวละครโปรดเลย ชอบความสดใส น่ารัก ปนขี้โกงนิดๆ ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ไม่ได้เตรียมใจ ตอนอ่านถึงเลยใจหายวาบ แต่อย่างน้อยในตอนพิเศษเขาก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนึง

ตอนท้ายหมั่นไส้น้ำตาและมารยาของเวินเค่อสิงมาก

เป็นนิยายยุทธภพที่อ่านง่าย การบรรยายใช้ภาษาเข้าใจง่าย แต่ตัวละครเยอะมาก สับสนกับชื่อตัวละครที่ไม่ใช่กลุ่มตัวเอกจนถึงบทท้ายๆเลย

[Elyssia · Rating 4 out of 5]

เล่มสุดท้ายเปิดเผยปมทั้งหมดของเรื่อง
ว่าใครอยู่เบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมด (อันนี้พอเดาออก)
ใครจะอยู่ใครจะไป (อันนี้เดาไม่ออกเลย หักมุมแบบไม่ทันตั้งตัว เศร้ามาก)
ว่าทำไมเวินเค่อสิงถึงหมกมุ่นกับกระดูกสะบักของคนงามขนาดนั้น (กระอักเลือดเลยอันนี้)
ว่าด้วยเรื่องของตำแหน่ง (55555 ความจริงอันนี้เราว่าชัดเจนอยู่นะ)

เป็นนิยายจีนแนวกำลังภายในที่สนุกมากๆ ไม่ได้สมบูรณ์แบบแต่ก็อ่านได้ลื่นไหลสนุกสนาน แปลภาษาไทยได้ดีมากๆ

ปล. เสียอย่างเดียว ตอนที่พิเศษน่ารักแต่ยังไม่จุใจเลย ฮือๆ

[Ploy Inthira · Rating 3 out of 5]

นี่ว่าเล่มสองสนุกกว่าเล่มแรกนิดหน่อย อาจจะเพราะว่าเป็นเล่มที่เฉลยปมของเรื่องด้วยมั้ง 5555555 แต่พอตัวละครเยอะ เวลาอ่านตอนที่เฉลยความเป็นไปเป���นมาก็ต้องระลึกชาตินานหน่อยว่าคนนั้นคนนี้เป็นใครนะ นี่รู้สึกว่าตอนจบมันรวบรัดมาก ตีกันมาทั้งเรื่อง หาทางรักษาตัวเอกกันแทบตาย ทุกอย่างจบปิ๊งในไม่กี่หน้า แต่ก็จบดีกว่าที่คิดไว้เยอะะะ

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ ดำเนินเรื่องเอื่อยๆ ไปบ้างแต่โดยรวมแล้วก็สนุกดี คือเป็นหนังสือแนวยุทธภพกำลังภายในจริงๆ
ความรักของเค้านั้นไม่มีฉากหวานมากมาย หยอกกันไปหยอกกันมา แต่ทำให้คนรอบข้างนี่เหม็นความรักได้ แต่ชอบแบบนี้นะไม่ต้องมี NC แต่ก็รู้ว่ารักกัน

[Suphassorn Meaw · Rating 4 out of 5]

เล่ม 2 เรอ่มเห็นการพัฒนาความรักที่อาซวี่เริ่มหวั่นไหวให้เหล่าเวิน ตอนท้ายเหมือนจับปมที่กระจัดกระจายมาขมวดทีเดียวแบบรวบรัด บทเศร้าเลยเศร้าไม่สุด
เรื่องไม่ได้กล่าวว่ายุทธภพจงหยวนจะเป็นอย่างไรต่อจากนี้ เน้นการรักษาตัวของอาซวี่ และชีวิตหลังจากนี้ของอาเซียง อาเฉา และปู่เย่ไป๋อี

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

2.5​ -​ 3​ stars.​

There​ is​ too​ much​ chaos in​ this​ story.​ However, all​ of​ the​ special​ chapters​ are​ quite touching.​

[Natt · Rating 4 out of 5]

สำนวนเยอะ แปลดี ... บทรักแบบซึมๆ แทรกมา ..อ่านไปก็นึกหน้าตานักแสดงไปด้วย .. ทำเอาเขินบางฉาก

[bellofirst · Rating 5 out of 5]

ขึ้นแท่น favorite อีกหนึ่งเรื่อง จนถึงตอนนี้ก็ยังหยุดนึกถึงเวินเค่อสิงไม่ได้ หลุดขำไปไม่รู้กี่รอบ characters ตามสไตล์พีต้า คือมีเอกลักษณ์มากๆอ่านแล้วดูออกเลย แต่ติดตรงนึงคล้ายๆกับลิ่วเหยาคือปม รู้สึกว่ายังผูกปมงงๆอยู่ แล้วก็ตอนท้าย ตัวละครตายง่ายไปหน่อย แบบห้ะ ตายแค่เพราะอย่างงี้เนี่ยนะ เหมือนพีต้าพยายามอยากดึงอารมณ์แต่มันไม่สุด ดูๆแล้วที่ไม่ชอบก็เยอะ แต่ที่ชอบมันมากกว่าจริงๆ เลยทำให้ตัดสินใจให้ 5 stars

ต้องได้อ่านอีกหลายๆรอบแน่! อาจจะเห็นรายละเอียดมากกว่าเดิม แต่โดยรวมก็คือวางบูชาแร้ว

[Tkpslc. · Rating 4 out of 5]

เล่มแรกดูเอื่อยๆ เลื่อนๆลอยๆก็อ่านไปแบบไม่คิดเยอะ พอถึงเล่ม 2 สนุกผิดคาดมากกกกกกก

เรื่องนี้เป็นนิยายยุทธภพที่มินิมอลมาก การเล่าเรื่อง เคมีตัวเอก การเฉลยปมต่างๆ มาในคอนเส็ปท์เดียวกันนั่นคือ น้อยแต่มาก

ช่วงแรกนักเขียนจะเล่าไปเรื่อยๆแต่ไม่ได้พูดตรงๆให้เราไปจับใจความสารัตถะเอาเอง พอเล่ม 2 รวบความทุกอย่างมาก็ยังไม่ได้บอกตรงๆอยู่ดีแต่ว่าเข้าใจมากขึ้น ไม่ยืดเยื้อหวือหวา ส่วนที่ควรเร้าใจก็สนุก ที่ควรหวานก็คันยุบยิบในใจ

รวมๆมินิมอลแต่ชอบนะ

[Zone · Rating 3 out of 5]

เนื้อหา ปมอะไรหลายอย่างอัดกันอยู่ในเล่มนี้ โดยเฉพาะท้ายเล่มมากเกินไป อาจจะทำให้ช่วงหลังๆหนักหัวไปบ้าง ชื่อตัวละครทุกตัวเหมือนมารวมกันอยู่ห้าหกบทสุดท้าย อาจจะต้องตั้งสติในการอ่านนิดหน่อย

[orangejasmine · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องหลักในเล่มสองก็คือเป็นการเฉลยปมต่างๆ ที่เปิดไว้ในเล่มหนึ่ง ใครเป็นคนวางแผนทั้งหมด ใครอยู่เบื้องหลังใคร ขัดใจตอนจบที่มันรวบรัดไปหน่อย ทั้งเรื่องฉากไคลแม็กซ์ และการรักษาโรคของอาซวี่ บรรยายซะดูเป็นเรื่องยากเลย แต่ตอนจบจริงๆ คือสองหน้าเองมั้ง อ่านๆ อยู่ก็คือ หา หายแล้วเหรอ ไวแท้

ส่วนฉากโรแมนติก จนจบเรื่องคุณชายเวินก็ยังได้เป็นแค่สหายสนิทอยู่เลยค่ะ ตีกันอยู่นานเพราะบนล่างไม่ลงตัว จนสุดท้ายก็ไม่ได้ข้อสรุป มาสรุปปิดจ็อบเอาจากการใช้มารยากับอาซวี่ซะอย่างนั้น ขนาดตัวเองยังเวทนาตัวเองเลย ทางเราก็ได้แต่สงสารเขาค่ะ ไม่รู้ครั้งต่อๆ ไปถ้าอยากจะขออาซวี่ยังไงเหมือนกัน เอาใจช่วยเขาด้วยนะคะ

ที่เราน้ำตาพรั่งพรูยกให้โศกนาฏกรรมของเฉาต้าเกอกับน้องอาเซียง ใจเจ็บมากๆ เขารักกัน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ดีว่ามีตอนพิเศษชดเชยให้ เลยทำให้ยังยิ้มออกอยู่บ้าง ให้ได้ร่วมอวยพรกับพวกเขาทั้งคู่

อีกตอนพิเศษคือเรื่องราวของเย่ไป๋อี ตาลุงโดดเดี่ยวผู้น่ารักของเรา ระหว่างทางอาจมีงงๆ กับที่มาที่ไปของลุงเขา ก็จะได้เข้าใจเขามากขึ้นในตอนพิเศษนี่แหละค่ะ

สองเล่มจบเรื่องนี้กำลังดีเลยค่ะ ปมกำลังพอดี แก้ปมก็ไม่ได้แย่ ปิดปมหมด แต่นั่นแหละค่ะ ขัดใจตอนจบ เล่ามาตั้งเยอะ จบซะรวบรัดเลย รวมๆ ก็ยังชอบอยู่ค่ะ

[Mali Zhan · Rating 4 out of 5]

ความรู้สึกหลังจากทีอ่านเล่ม 2 จบ การดำเนินเรื่องเป็นไปแบบเรื่อยๆ จนถึงเร็ว ความสัมพันธ์ของตัวละครเข้มข้นขึ้นมาก ถึงแม่ว่าจบเนื้อเรื่องหลักไปแล้วโจวจื่อซูก็ยังคงสงวนท่าทีไม่ยอมขึ้นเตียงกัยเวินเค่อสิงให้สาแก่ใจคนอ่านสะกทีก็เถอะ แต่ก็ต้องยอมรับว่าสัมผัสได้ว่าเขามีใจให้กันแล้ว และมีการแสดงออกให้คนอ่านได้ฟินบ้าง
จางเฉิงหลิ่งที่เป็นเด็กน้อยงอแงมาตลอด พอเข้าสู่เวลาคับขันก็สามารถเอาตัวรอดแล้วยังรู้จักปกป้องคนอื่นได้อีกด้วย
ส่วนคู่ของกู้เซียงกับเฉาเหว่ยหนิงนั้นแค่อ่านก็รู้ว่าความรักมีพลังยิ่งใหญ่มากแค่ไหน ทั้งคู่เป็นเด็กดีมาก กู้เซียงก็กตัญญูกับนายท่านมาก นายท่านเองก็รักกู้เซียงมากเช่นกัน ถึงแม่ฝ้เวินเคาอสิงจะตีกับกู้เซียงตบอด แต่ก็เอ็ดดูกู้เซียงเหมือนลูกสาว ก็เค้าเลี้ยงมากับมือ เฉาเหว่ยหนิงก็แสนเกรงใจรักใคร่ภรรยาของเขาเป็นที่สุด
ส่วนตัวคิดว่าเรื่องนี้เขียนยืดเยื้อสักสามเล่มหน่อย หรือทำเล่มพิเศษแยกได้ก็น่าจะดี เชื่อว่ามีคนอ่านจำนวนไม่น้อยที่ต้องการจะเสพโมเม้นเหมือนกับฉัน
สุดท้ายนี้ฉันมีความเชื่อว่าอาซวี่แบะเวินเค่อสิงได้อยู่ครองคู่รักไคร่กันจนแก่เท่า เป็นเพื่อนคู่คิด คอยตี คอยชวนทะเลาะกันไปจนแก่เฒ่าแน่นอนค่ะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-13V